Shloka 39
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
चकार पत्नीं कन्यां तु तथा तां गिरिकां नृपः । वसो: पत्नी तु गिरिका कामकालं न्यवेदयत्
cakāra patnīṃ kanyāṃ tu tathā tāṃ girikāṃ nṛpaḥ | vasoḥ patnī tu girikā kāmakālaṃ nyavedayat |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ສ່ວນລູກສາວນັ້ນ ພຣະຣາຊາໄດ້ຮັບນາງເປັນມະເຫສີ ແລະນາງມີນາມວ່າ ກິຣິກາ (Girikā). ເມື່ອເຖິງລະດູການອັນສົມຄວນ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳແລະບໍລິສຸດຕາມພິທີ ກິຣິກາ—ມະເຫສີຂອງວະສຸ—ໄດ້ແຈ້ງແດ່ພຣະຣາຊາວ່າ ນາງປາຖະໜາການຮ່ວມພົວພັນໃນເວລາອັນເໝາະສົມເພື່ອໃຫ້ກຳເນີດບຸດ. ແຕ່ໃນວັນນັ້ນເອງ ພິຕຣະ (Pitṛs) ຜູ້ພໍໃຈໃນວະສຸ ໄດ້ສັ່ງວ່າ: “ຈົ່ງຂ້າສັດປ່າດຸຮ້າຍ.” ພຣະຣາຊາບໍ່ປາຖະໜາຈະລະເມີດຄຳສັ່ງຂອງບັນພະບຸລຸດ ຈຶ່ງເຂົ້າປ່າໄປຂ້າສັດອັນອັນຕະລາຍ; ແຕ່ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງກາມະ ໃຈຂອງພຣະອົງຍັງຈົ່ງຈ້ອງຢູ່ທີ່ກິຣິກາ ຜູ້ງາມສະຫງ່າດັ່ງລັກສະມີອີກອົງໜຶ່ງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension a ruler faces when personal desire coincides with an overriding duty: Vasu honors the Pitṛs’ command without neglecting the narrative’s emphasis on proper season and purity for marital union, showing how dharma can require restraint and prioritization.
Vasu marries the maiden Girikā. When she expresses desire for union at the proper time for conception, the Pitṛs simultaneously order Vasu to go kill dangerous animals. He goes to the forest to obey them, though his mind remains absorbed in Girikā’s beauty.