Shloka 37
रुद्राक्ष वसवश्चैव मरुतशक्ष महाबला:
vaiśampāyana uvāca | rudrākṣa vasavaś caiva marutaś ca mahābalāḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ pratīyur vividhāyudhāḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພວກຣຸດຣະ, ພວກວະສຸ, ແລະ ພວກມະຣຸດຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່—ຖືອາວຸດຫຼາກຫຼາຍ—ໄດ້ພາກັນກ້າວເຂົ້າຫາ ກຣິດສະນະ ແລະ ອາຣະຈຸນ ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາຈະສັງຫານ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ອໍານາດແຫ່ງສະຫວັນອັນສູງສົ່ງ ເມື່ອຖືກກວາດໄປດ້ວຍຄວາມເປັນສັດຕູ ແລະ ຈຸດປະສົງແບ່ງຝ່າຍ ກໍອາດຫັນພະລັງໄປສູ່ຄວາມຮຸນແຮງ, ປູທາງໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ່ງທາງທໍາອັນຫນັກໜ່ວງ ເມື່ອກໍາລັງຖືກລວບຮວມເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຜູ້ເປັນດັ່ງຮູບຮ່າງແຫ່ງຄວາມຕັ້ງໃຈອັນຊອບທໍາ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that power—even divine power—can be directed by intention; when intention turns toward harm, conflict escalates regardless of status. Ethically, it foregrounds the primacy of right purpose (dharma-aligned intent) over mere might.
A host of deities—the Rudras, Vasus, and Maruts—approach Kṛṣṇa and Arjuna, armed with many kinds of weapons, with the explicit aim of killing them, intensifying the confrontation around these two heroes.