Shloka 17
Ādi Parva, Adhyāya 181 — Svayaṃvara Aftermath: Arjuna–Karna Exchange and Bhīma–Śalya Contest
सोडग्नि: समभवद् दीप्तस्तं च देशं व्यदीपयत् । ततः सा शोकसंतप्ता भर्तृव्यसनकर्शिता,इस प्रकार ब्राह्मगी करुण विलाप करती हुई याचना कर रही थी, तो भी जैसे व्याप्र मनचाहे मृगको मारकर खा जाता है, उसी प्रकार राजाने अत्यन्त निर्दयीकी भाँति ब्राह्यणीके पतिको खा लिया। उस समय क्रोधसे पीड़ित हुई ब्राह्मणीके नेत्रोंसे धरतीपर आँसुओंकी जो बूँदें गिरी, वे सब प्रज्वलित अग्नि बन गयीं। उस अग्निने उस स्थानको जलाकर भस्म कर दिया। तदनन्तर पतिके वियोगसे व्यथित एवं शोकसंतप्त ब्राह्मणीने रोषमें भरकर राजर्षि कल्माषपादको शाप दिया--'ओ नीच! मेरी पतिविषयक कामना अभी पूर्ण नहीं हो पायी थी, तभी तूने अत्यन्त क्रूरकी भाँति मेरे देखते-देखते आज मेरे महायशस्वी प्रियतम पतिको अपना ग्रास बना लिया है; अतः दुर्बुद्धे! तू भी मेरे शापसे पीड़ित हुआ ऋतुकालमें पत्नीके साथ समागम करते ही तत्काल प्राण त्याग देगा। जिन महर्षि वसिष्ठके पुत्रोंका तुमने संहार किया है, उन्हींसे समागम करके तेरी पत्नी पुत्र पैदा करेगी। नृूपाधम! वही पुत्र तेरा वंश चलानेवाला होगा”
soḍagniḥ samabhavad dīptas taṃ ca deśaṃ vyadīpayat | tataḥ sā śokasaṃtaptā bhartṛvyasanakarśitā |
ໄຟອັນລຸກໂຊນໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງທົ່ວບ່ອນນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ນາງພຣາຫມິນີ—ຖືກຄວາມໂສກເຜົາໃຈ ແລະຖືກໄພພິບັດທີ່ຕົກໃສ່ຜົວຂອງນາງບີບຄັ້ນ—ຢືນຢູ່ໃນຄວາມທຸກທ້ອນອັນຫນັກ. ໃນເນື້ອເລື່ອງຮອບຂ້າງ, ການຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນ ແລະການອ້ອນວອນອັນໝົດຫວັງຂອງນາງບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ກະສັດອ່ອນໃຈ; ກະສັດຖືກຄວາມດຸຮ້າຍຂັບດັນ ຈຶ່ງກິນຜົວຂອງນາງ, ແລະນ້ຳຕາທີ່ຕົກລົງກໍກາຍເປັນໄຟ; ຈາກຄວາມຂັດຄ້ານທາງທຳນຽມນີ້ ຈຶ່ງເກີດຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຜູກມັດກະສັດໃຫ້ຮັບຜົນແຫ່ງຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງຕົນ.
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The passage underscores that adharma—especially cruelty by one in power—produces consequences that spread beyond the immediate victim. The imagery of tears turning into fire conveys how grief and moral outrage can become a force of retribution: when restraint and compassion are abandoned, karma manifests as inevitable suffering and social disorder.
A brahmin woman, devastated by her husband’s death, is described as grief-stricken. A sudden, blazing fire arises and illuminates/burns the area. In the larger episode, the king Kalmāṣapāda, acting savagely, devours her husband; her tears become flames, and she pronounces a curse that determines the king’s fate and the continuation of his lineage through extraordinary means.