Shloka 70
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
न शूरस्य सखा क्लीब: सखिपूर्व किमिष्यते । न हि राज्ञामुदीर्णानामेवम्भूतैर्नरै: क्वचित्,द्विजश्रेष्ठ! तुम्हारे साथ पहले जो मेरी मित्रता थी, वह (साथ-साथ खेलने और अध्ययन करने आदि) स्वार्थको लेकर हुई थी। सच्ची बात यह है कि दरिद्र मनुष्य धनवान्का, मूर्ख विद्वान्कां और कायर शूरवीरका सखा नहीं हो सकता; अतः पहलेकी मित्रताका क्या भरोसा करते हो? मन्दमते! बड़े-बड़े राजाओंकी तुम्हारे-जैसे श्रीहीन और निर्धन मनुष्योंके साथ कभी मित्रता हो सकती है? जो श्रोत्रिय नहीं है, वह श्रोत्रियका; जो रथी नहीं है, वह रथीका तथा जो राजा नहीं है, वह राजाका मित्र नहीं हो सकता। फिर तुम मुझे जीर्ण-शीर्ण मित्रताका स्मरण क्यों दिलाते हो? मैंने अपने राज्यके लिये तुमसे कोई प्रतिज्ञा की थी, इसका मुझे कुछ भी स्मरण नहीं है
na śūrasya sakhā klībaḥ sakhipūrva kim iṣyate | na hi rājñām udīrṇānām evambhūtair naraiḥ kvacit, dvijaśreṣṭha |
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຄົນຂີ້ຂວັນ ບໍ່ອາດເປັນມິດແທ້ຂອງວີລະບຸລຸດໄດ້—ດັ່ງນັ້ນ ການອ້າງມິດພາບເກົ່າຈະມີຄ່າອັນໃດ? ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອຂຶ້ນສູ່ອຳນາດແລ້ວ ບໍ່ເຄີຍຄົບຫາສະຫາຍກັບຄົນປະເພດນີ້ໃນທີ່ໃດເລີຍ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ. ສາຍສຳພັນທີ່ເຈົ້າລະລຶກ ເປັນແຕ່ການຄົບຫາຕາມຄວາມສະດວກໃນອະດີດ ບໍ່ອາດໃຫ້ເປັນຂໍ້ອ້າງທາງທຳມະໃນປັດຈຸບັນ. ຄວາມເໝາະສົມທາງສັງຄົມແລະຈັນຍາບັນຕ້ອງຄູ່ກັນ: ຜູ້ບໍ່ມີວິຊາ ບໍ່ອາດເປັນສະຫາຍຂອງຜູ້ມີວິຊາ; ຜູ້ບໍ່ແມ່ນນັກຮົບລົດສົງຄາມ ບໍ່ອາດເປັນມິດຂອງນັກຮົບລົດສົງຄາມ; ແລະຜູ້ບໍ່ແມ່ນກະສັດ ບໍ່ອາດເປັນມິດຂອງກະສັດ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງເຕືອນຂ້ອຍເຖິງມິດພາບເກົ່າທີ່ຊຳຮຸດໄປແລ້ວເພາະຫຍັງ?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames friendship as requiring congruence of character and standing: courage with courage, learning with learning, and royal status with royal status. It critiques relying on past association as a binding moral claim when present circumstances and qualities are mismatched, highlighting how power and social rank reshape obligations.
Through Vaiśampāyana’s narration, a speaker rebuffs another’s appeal to an earlier friendship, arguing that such companionship was conditional and cannot compel support now. The rebuke is sharpened by contrasts—coward vs. hero, unlearned vs. learned, non-king vs. king—used to deny the legitimacy of the appeal.