Shloka 116
Ādi Parva 117 — Pāṇḍu’s Obsequies, Escort of the Pāṇḍavas, and Reception at Nāgasāhvaya
Hastināpura
इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि धृतराष्ट्रपुत्रनामकथने षोडशाधिकशततमोड<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi dhṛtarāṣṭraputranāmakathane ṣoḍaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ອາດິປະຣະວະ» ແລະໂດຍສະເພາະໃນ «ສັມພະວະປະຣະວະ» ບົດທີ່ມີຊື່ວ່າ “ການບອກເລົ່ານາມຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງ ທຣິຕະຣາສຕຣະ” ຄື ບົດທີ 116 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຄໍາລົງທ້າຍນີ້ເປັນໝາຍວ່າ ພາກໜຶ່ງຂອງຄໍາສອນໄດ້ສໍາເລັດ: ການຕັ້ງນາມແລະການບັນທຶກສາຍວົງສາຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພື່ອເປັນກອບດ້ານສິນທໍາແລະປະຫວັດສາດ ສໍາລັບຄວາມຂັດແຍ່ງທີ່ຈະຕາມມາ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a colophon: it emphasizes the importance of preserving lineage and names as part of historical memory. In the Mahābhārata’s ethical frame, knowing origins and relationships clarifies duties (dharma) and accountability before the later moral crises unfold.
The narrator marks the end of a chapter in the Sambhava Parva that recounts the names of Dhṛtarāṣṭra’s sons. It is a formal closure statement indicating the completion of that thematic unit.