ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
पीतं रक्तं सितं विद्युत् कोटिकोटिसमप्रभम् अथवा ब्रह्मरन्ध्रस्थं चित्तं कृत्वा प्रयत्नतः
pītaṃ raktaṃ sitaṃ vidyut koṭikoṭisamaprabham athavā brahmarandhrasthaṃ cittaṃ kṛtvā prayatnataḥ
ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງມີວິໄນ ຄວນຕັ້ງໃຈໄວ້ທີ່ຄວາມສະຫວ່າງພາຍໃນ—ສີເຫຼືອງ ສີແດງ ຫຼືສີຂາວ—ສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄວາມຮຸ່ງໂລດຂອງຟ້າຜ່ານັບລ້ານນັບລ້ານ; ຫຼືອີກທາງໜຶ່ງ ໃຫ້ສະຖາປະນາຈິດສໍານຶກໄວ້ທີ່ brahmarandhra ທີ່ກະຫຼອດຫົວ. ດ້ວຍເອກາກຣະຕາແຫ່ງໂຍຄະນີ້ paśu ຖືກນໍາໄປສູ່ Pati ຄື ພຣະສິວະ.
Suta Goswami (narrating a Shaiva yogic instruction within the Linga Purana discourse)
It links external Linga-puja to internal worship: the devotee internalizes Shiva’s tejas (divine radiance) through dhyana, making the mind a fit vessel for Pati’s grace.
Shiva-tattva is indicated as overwhelming, self-luminous consciousness—experienced as an immeasurable inner brilliance—guiding the paśu beyond pasha (bondage) through focused awareness.
A dhyana practice of visualizing intense inner light (yellow/red/white) or fixing awareness at the brahmarandhra, aligning with Pashupata-style one-pointed concentration (ekāgratā).