Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
तस्माद्विरागः कर्तव्यो मनोवाक्कायकर्मणा ऋतौ ऋतौ निवृत्तिस्तु ब्रह्मचर्यमिति स्मृतम्
tasmādvirāgaḥ kartavyo manovākkāyakarmaṇā ṛtau ṛtau nivṛttistu brahmacaryamiti smṛtam
ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຝຶກວິຣາກະ (virāga) ຄວາມບໍ່ຕິດໃຈ ດ້ວຍການກະທຳຂອງໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະກາຍ. ແລະການງົດເວັ້ນຕາມແຕ່ລະລະດູ—ການຄວບຄຸມກາມະເປັນຊ່ວງໆ—ໄດ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ພຣະຫມະຈັຣຍະ (brahmacarya). ດ້ວຍການຄອບຄອງຕົນແບບນີ້ ພາຊຸ ຈະຄ່ອຍໆຄາຍພາຊະ ແລະເໝາະສົມຮັບພຣະກະລຸນາຈາກ ປະຕິ ພຣະສິວະ.
Suta Goswami (narrating the teaching tradition to the sages at Naimisharanya)
It teaches that true eligibility for Linga-puja is inner purity—detachment and disciplined conduct of mind, speech, and body—so worship becomes a means to loosen pāśa (bondage) and receive Śiva’s grace.
Śiva-tattva is implied as Pati, the liberating Lord: when the paśu practices restraint and vairāgya, the soul becomes fit for Śiva’s anugraha (grace) that ends bondage.
It highlights Pāśupata-oriented self-discipline: cultivating virāga through manas-vāk-kāya and observing brahmacarya as periodic abstinence (ṛtau ṛtau nivṛtti).