Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
अथ विभाति विभोर्विशदं वपुर् भसितभासितमंबिकया तया सितमिवाभ्रमहो सह विद्युता नभसि देवपतेः परमेष्ठिनः
atha vibhāti vibhorviśadaṃ vapur bhasitabhāsitamaṃbikayā tayā sitamivābhramaho saha vidyutā nabhasi devapateḥ parameṣṭhinaḥ
ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວສາກົນ (ວິພູ) ກໍ່ປາກົດຮ່າງອັນບໍລິສຸດແຈ້ງໃສ ສ່ອງສະຫວ່າງ—ດ້ວຍພະສົມບັດຂີ້ເທົ່າສັກສິດ ແລະດ້ວຍການປະທັບຢູ່ຂອງອຳບິກາ—ດັ່ງເມກຂາວໃນຟ້າທີ່ວາບວັບດ້ວຍຟ້າຜ່າ ນ່າອັດສະຈັນ ແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດແຫ່ງເທວະທັງປວງ।
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It presents Śiva’s manifest brilliance as inseparable from Ambikā (Śakti) and marked by bhasma—key symbols in Liṅga-pūjā where ash signifies purification, detachment from pāśa (bondage), and devotion to Pati (the Lord).
Śiva is portrayed as Vibhu (all-pervading) and Viśada (stainless purity), whose tejas shines forth; in Shaiva Siddhānta terms, he is Pati—transcendent yet revealing himself through grace, with Śakti as his manifest power.
The verse foregrounds bhasma as a Shaiva marker—supporting bhasma-dhāraṇa (applying sacred ash) as a discipline of purity and dispassion aligned with Pāśupata-oriented practice and Śiva-bhakti.