वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
उत्सङ्गश् च महाङ्गश् च महागर्भः प्रतापवान् कृष्णवर्णः सुवर्णश् च इन्द्रियः सर्ववर्णिकः
utsaṅgaś ca mahāṅgaś ca mahāgarbhaḥ pratāpavān kṛṣṇavarṇaḥ suvarṇaś ca indriyaḥ sarvavarṇikaḥ
ພຣະອົງເປັນອຸດສັງກະ—ຕັກອັນຮອງຮັບຈັກກະວານ; ເປັນມະຫາອັງກະ—ຮູບອັນໃຫຍ່ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້; ເປັນມະຫາຄັນພະ—ຄັນພະໃຫຍ່ທີ່ໂລກທັງປວງເກີດອອກ; ແລະເປັນປະຕາປະວານ—ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍອຳນາດອັນສູງສົ່ງ. ພຣະອົງເປັນກຣິສນະວັນນະ—ຄວາມລຶກລັບສີຄ້ຳທີ່ເກີນຈັບຕ້ອງ; ແລະເປັນສຸວັນນະ—ຄວາມທອງອັນສະຫວ່າງຂອງຈິດຮູ້ບໍລິສຸດ. ພຣະອົງເປັນອິນທຣິຍະ—ຜູ້ປົກຄອງພາຍໃນຂອງອິນທຣີ; ແລະເປັນສັບພະວັນນິກະ—ປາກົດເປັນທຸກສີ ແລະທຸກຮູບແບບແຫ່ງການເປັນ ແຕ່ຍັງເປັນປະຕິອົງດຽວ ເກີນຄຸນທັງປວງ.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names to the sages of Naimisharanya)
It presents Shiva as the cosmic support and source (Mahāgarbha), teaching that Linga-puja is worship of the very ground of creation and the refuge of all beings.
Shiva is shown as Pati who both transcends qualities (the dark, unfathomable Kṛṣṇavarṇa) and also shines as pure auspicious consciousness (Suvarṇa), pervading all appearances (Sarvavarṇika) while remaining the inner ruler (Indriya).
Sense-mastery aligned with Pashupata discipline is implied by “Indriya”: the sādhaka restrains and offers the senses to Pati through Linga-puja, japa, and inward recollection.