सप्तद्वीप-सप्तसमुद्र-वर्णनम् तथा प्रियव्रतवंश-राज्यविभागः
तस्माच्छान्तभयाच्चैव शिशिरस्तु सुखोदयः आनन्दश् च शिवश्चैव क्षेमकश् च ध्रुवस् तथा
tasmācchāntabhayāccaiva śiśirastu sukhodayaḥ ānandaś ca śivaścaiva kṣemakaś ca dhruvas tathā
ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ «ຜູ້ທຳໃຫ້ຄວາມຢ້ານກົວສົງບົບ» ແລະ «Śiśira» ຜູ້ເຢັນສະບາຍ ນຳພາການເກີດຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຜ່ອນຄາຍ. ພຣະອົງແມ່ນອານັນທະເອງ, ແມ່ນ Śiva ຜູ້ມງຄົດ, ແມ່ນຜູ້ປະທານສະຫວັດດີແລະການຄຸ້ມຄອງ, ແລະແມ່ນ Dhruva ພຣະປະຕິຜູ້ໝັ້ນຄົງບໍ່ປ່ຽນແປງ.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya, within the Shiva-names hymn context)
It frames Linga-upāsanā as refuge in Pati: meditating on Śiva as fear-quelling, cooling, and welfare-giving makes the devotee (pashu) steady and protected, turning worship into a direct means toward kṣema and inner peace.
Śiva-tattva is presented as Ānanda (bliss), Śiva (auspicious beneficence), and Dhruva (unchanging reality): the stable Pati who dissolves bhaya (fear) and grants kṣema, loosening pāśa (bondage) for the pashu (soul).
Nāma-japa and dhyāna on these epithets—especially ‘Śiva’, ‘Ānanda’, ‘Kṣemaka’, and ‘Dhruva’—function as a Pāśupata-oriented inner practice: cooling the mind, pacifying fear, and stabilizing awareness in the Lord.