Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच अत्यन्तावनतौ दृष्ट्वा मधुपिङ्गायतेक्षणः प्रहृष्टवदनो ऽत्यर्थम् अभवत्सत्यकीर्तनात्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຢ່າງຍິ່ງ, ຜູ້ມີດວງຕາສີທອງດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງນັ້ນ ມີໃບໜ້າປິຕິຍິ່ງນັກ ເນື່ອງຈາກຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳສັດຈິງ.

Verse 2

उमापतिर्विरूपाक्षो दक्षयज्ञविनाशनः पिनाकी खण्डपरशुः सुप्रीतस्तु त्रिलोचनः

ພຣະອົງແມ່ນ ອຸມາປະຕິ—ພຣະສາມີແຫ່ງອຸມາ (ສັກຕິ); ວິຣູປາກສະ—ຜູ້ມີທັດສະນະອັນພິເສດເຫນືອໂລກ; ຜູ້ທຳລາຍຍັດຍະຂອງທັກສະ; ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກະ; ຜູ້ຖືຂວານຄັນດະປະຣະສຸ ທີ່ຕັດອຸປະສັກ; ແລະ ຕຣິໂລຈະນະ—ພຣະຜູ້ມີສາມຕາ ຜູ້ປິຕິສົມບູນເສມອ—ພຣະປະຕິ ຜູ້ໂປດປ່ອຍປະສຸຈາກປາສະດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ.

Verse 3

ततः स भगवान्देवः श्रुत्वा वागमृतं तयोः जानन्नपि महादेवः क्रीडापूर्वमथाब्रवीत्

ແລ້ວພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ມະຫາເທວະ—ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະຂອງທັງສອງ; ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງຮູ້ທຸກສິ່ງຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ກໍໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ໂດຍເລີ່ມດ້ວຍລີລາ ການຫຼິ້ນທິບ.

Verse 4

कौ भवन्तौ महात्मानौ परस्परहितैषिणौ समेतावंबुजाभक्षाव् अस्मिन् घोरे महाप्लवे

ທ່ານທັງສອງເປັນໃຜ ໂອ້ມະຫາອາດຕະມາ, ຜູ້ມຸ່ງຫາປະໂຫຍດໃຫ້ກັນແລະກັນ, ຜູ້ມາພົບກັນຢູ່ນີ້ ດ້ວຍການດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານດອກບົວ, ໃນມະຫານ້ຳຖ້ວມອັນນ່າຢ້ານກົວ ທີ່ກົບກືນທຸກສິ່ງນີ້?

Verse 5

तावूचतुर्महात्मानौ संनिरीक्ष्य परस्परम् भगवान् किं तु यत्ते ऽद्य न विज्ञानं त्वया विभो

ແລ້ວມະຫາອາດຕະທັງສອງ ເບິ່ງກັນແລະກັນ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພອນ! ແຕ່ເປັນຫຍັງໃນວັນນີ້ ໂອ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ປັນຍາຮູ້ແທ້ນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ບັນລຸເຖິງພຣະອົງ?»

Verse 6

विभो रुद्र महामाय इच्छया वां कृतौ त्वया तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा अभिनन्द्याभिमान्य च

«ໂອ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ຣຸດຣະ, ໂອ ມະຫາມາຍາ! ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ປັ້ນແຕ່ງພວກເຮົາທັງສອງ.» ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ກໍຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ພວກເຂົາ.

Verse 7

उवाच भगवान्देवो मधुरं श्लक्ष्णया गिरा भो भो हिरण्यगर्भ त्वां त्वां च कृष्ण ब्रवीम्यहम्

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເທວະ ກ່າວດ້ວຍສຽງຫວານນຸ່ມນວນວ່າ: «ໂອ ໂອ ຮິຣັນຍະຄັຣພະ (ພຣະພຣະຫມາ)! ແລະເຈົ້າດ້ວຍ ໂອ ກຣິດສະນະ, ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ.»

Verse 8

प्रीतो ऽहमनया भक्त्या शाश्वताक्षरयुक्तया भवन्तौ हृदयस्यास्य मम हृद्यतरावुभौ

ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິນີ້ ທີ່ຜູກພັນກັບພະອັກສອນອະມະຕະອັນຖາວອນ. ພວກເຈົ້າທັງສອງ ແມ່ນດັ່ງຫົວໃຈໃນຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ເປັນຜູ້ທີ່ຮັກຍິ່ງທັງສອງ.

Verse 9

युवाभ्यां किं ददाम्यद्य वराणां वरमीप्सितम् अथोवाच महाभागो विष्णुर्भवमिदं वचः

«ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານພອນອັນໃດໃຫ້ພວກເຈົ້າທັງສອງ—ພອນທີ່ປາຖະໜາຍິ່ງສຸດໃນບັນດາພອນທັງປວງ?» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີສິຣິອັນສູງ ຈຶ່ງກ່າວກັບ ພະວະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍານີ້.

Verse 10

सर्वं मम कृतं देव परितुष्टो ऽसि मे यदि त्वयि मे सुप्रतिष्ठा तु भक्तिर्भवतु शङ्करः

ໂອ ພຣະເທວະ, ທຸກສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳແລ້ວ. ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ສັງກະຣະ, ຂໍໃຫ້ພັກຕິຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ພຣະອົງ ຕັ້ງມັ່ນແນ່ນອນ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 11

एवमुक्तस्तु विज्ञाय संभावयत केशवम् प्रददौ च महादेवो भक्तिं निजपदांबुजे

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ເຂົ້າໃຈເລື່ອງທັງໝົດ ແລະຍົກຍ້ອງເຄສະວະ; ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ປະທານພັກຕິແກ່ລາວ ທີ່ດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງເອງ—ເປັນທາງອັນແນ່ນອນໃຫ້ວິນຍານເຂົ້າໃກ້ພະປະຕິ ເຫນືອພັນທະທັງປວງ.

Verse 12

भवान्सर्वस्य लोकस्य कर्ता त्वमधिदैवतम् तदेवं स्वस्ति ते वत्स गमिष्याम्यंबुजेक्षण

ທ່ານແມ່ນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ; ທ່ານແມ່ນອະທິເທວະຕະ ເຫນືອເທວະທັງຫມົດ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກທີ່ຮັກ, ຂໍໃຫ້ສິຣິມົງຄຸນມີແກ່ເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈາກໄປ.

Verse 13

एवमुक्त्वा तु भगवान् ब्रह्माणं चापि शङ्करः अनुगृह्यास्पृशद्देवो ब्रह्माणं परमेश्वरः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະພະຄະວານ ສັງກະຣະ—ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ—ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໄດ້ແຕະຕ້ອງພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອປະທານພຣະກະຣຸນາແກ່ລາວ.

Verse 14

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च प्राह हृष्टतरः स्वयम् मत्समस्त्वं न संदेहो वत्स भक्तश् च मे भवान्

ດ້ວຍມືທັງສອງອັນງາມສະຫງ່າ ພຣະອົງເອງ—ຍິ່ງປິຕິຍິນດີ—ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ, ເຈົ້າເທົ່າກັບຂ້າໃນຈິດວິນຍານ; ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ຂ້າແທ້.”

Verse 15

स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि संज्ञा भवतु सुव्रत एवमुक्त्वा तु भगवांस् ततो ऽन्तर्धानमीश्वरः

ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນມີແກ່ເຈົ້າ. ຂ້າຈະເດີນທາງຈາກໄປ; ຂໍໃຫ້ນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍທີ່ຕົກລົງກັນ, ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ອີສະວະຣະ—ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.

Verse 16

गतवान् गणपो देवः सर्वदेवनमस्कृतः अवाप्य संज्ञां गोविन्दात् पद्मयोनिः पितामहः

ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງຄະນະ (Gaṇa) ຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ ໄດ້ເດີນທາງອອກໄປ. ແລະພຣະປິຕາມະຫະ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຮັບນາມແລະການຮັບຮູ້ຈາກ ໂກວິນດະ (ວິສນຸ) ແລ້ວຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຕາມນາມນັ້ນ.

Verse 17

प्रजाः स्रष्टुमनाश्चक्रे तप उग्रं पितामहः तस्यैवं तप्यमानस्य न किंचित् समवर्तत

ເມື່ອປາຖະນາຈະສ້າງສັດທັງຫຼາຍ ພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ກະທຳຕະປະອັນຮຸນແຮງ. ແຕ່ເຖິງຈະຕະປະຢ່າງນັ້ນ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດເກີດປະກົດຂຶ້ນເລີຍ.

Verse 18

ततो दीर्घेण कालेन दुःखात्क्रोधो ह्यजायत क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ ຈາກຄວາມໂສກເສົ້າ ຄວາມໂກດກໍເກີດຂຶ້ນ. ແລະເມື່ອຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ນ້ຳຕາເປັນຢອດໆກໍຕົກລົງຈາກດວງຕາ.

Verse 19

ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो वातपित्तकफात्मकाः महाभागा महासत्त्वाः स्वस्तिकैरप्यलंकृताः

ຕໍ່ມາ ຈາກຢອດນ້ຳຕາເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນສັດຜູ້ສູງສົ່ງ ຜູ້ມີສະພາບເປັນ ວາຕະ-ປິຕຕະ-ກະຟະ, ເປັນຜູ້ມີບຸນຫຼາຍ ແລະມີພະລັງສັດຕະວະອັນໃຫຍ່, ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍສະວັສຕິກະອັນເປັນມົງຄຸນດ້ວຍ.

Verse 20

प्रकीर्णकेशाः सर्पास्ते प्रादुर्भूता महाविषाः सर्पांस्तानग्रजान्दृष्ट्वा ब्रह्मात्मानम् अनिन्दयत्

ງູເຫຼົ່ານັ້ນ ຜົມກະຈາຍຮຸນແຮງ ແລະມີພິດຢ່າງຫນັກ ໄດ້ປາກົດອອກມາ. ເມື່ອເຫັນງູຜູ້ເກີດກ່ອນເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະພຣະຫມາບໍ່ຕຳນິຕົນ ແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນອາດຕະຂອງຕົນຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

Verse 21

अहो धिक् तपसो मह्यं फलमीदृशकं यदि लोकवैनाशिकी जज्ञे आदावेव प्रजा मम

ໂອ້! ຄວາມອັບອາຍແກ່ຕະປະຂອງຂ້າ ຖ້າຜົນຂອງມັນເປັນແບບນີ້: ປະຊາຂອງຂ້າ ທີ່ເກີດຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ກັບກາຍເປັນພະລັງທີ່ນຳຄວາມພິນາດມາໃຫ້ແກ່ໂລກທັງປວງ.

Verse 22

तस्य तीव्राभवन्मूर्च्छा क्रोधामर्षसमुद्भवा मूर्च्छाभिपरितापेन जहौ प्राणान्प्रजापतिः

ຈາກເຫດນັ້ນ ຄວາມສະຫຼົບອັນຮຸນແຮງເກີດຂຶ້ນໃນທ່ານ—ເກີດຈາກຄວາມໂກດ ແລະຄວາມຖືກກະທົບໃນກຽດສັກສີ. ຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍຄວາມທຸກທໍລະມານຈາກຄວາມຫຼົງນັ້ນ ພຣະປະຊາປະຕິໄດ້ປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈຊີວິດຂອງພຣະອົງ.

Verse 23

तस्याप्रतिमवीर्यस्य देहात्कारुण्यपूर्वकम् अथैकादश ते रुद्रा रुदन्तो ऽभ्यक्रमंस् तथा

ຕໍ່ມາ ຈາກກາຍຂອງຜູ້ມີພະລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ຣຸດຣາທັງສິບເອັດໄດ້ອອກມາ; ແລະພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ກ້າວເຂົ້າໄປຂ້າງໜ້າດ້ວຍ.

Verse 24

रोदनात्खलु रुद्रत्वं तेषु वै समजायत ये रुद्रास्ते खलु प्राणा ये प्राणास्ते तदात्मकाः

ແທ້ຈິງ ດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້ (rodana) ຄວາມເປັນຣຸດຣາຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຂົາ. ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຣຸດຣາ ແທ້ໆແມ່ນລົມຫາຍໃຈຊີວິດ (prāṇa); ແລະລົມຫາຍໃຈເຫຼົ່ານັ້ນ ມີສະພາບເປັນແກ່ນສານຂອງຣຸດຣາໂດຍຕົນເອງ.

Verse 25

प्राणाः प्राणवतां ज्ञेयाः सर्वभूतेष्ववस्थिताः अत्युग्रस्य महत्त्वस्य साधुराचरितस्य च

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ (ປຣານ) ເປັນຂອງສັດມີກາຍທັງປວງ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນສັດທຸກຊະນິດ. ມັນເປັນມາດຕະວັດໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອຸກຣະຜູ້ນ່າຢ້ານແຕ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະຄວາມປະພຶດອັນດີທີ່ສາທຸປະຕິບັດສືບຕໍ່ກັນມາ.

Verse 26

प्राणांस्तस्य ददौ भूयस् त्रिशूली नीललोहितः लब्ध्वासून् भगवान्ब्रह्म देवदेवमुमापतिम्

ແລ້ວນັ້ນ ນີລະໂລຫິຕະ ພຣະອົງຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ປະທານປຣານໃຫ້ເຂົາອີກຄັ້ງ. ເມື່ອໄດ້ຄືນມາເຖິງລົມຊີວິດ ພຣະບຣະຫມາຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະສັນລະເສີນ ອຸມາປະຕິ—ເທວະແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ເປັນປະຕິ (ອົງພຣະເຈົ້າ) ສູງສຸດ.

Verse 27

प्रणम्य संस्थितो ऽपश्यद् गायत्र्या विश्वमीश्वरम् सर्वलोकमयं देवं दृष्ट्वा स्तुत्वा पितामहः

ເມື່ອກ້ອມກາບແລ້ວ ພິຕາມະຫະ (ພຣະບຣະຫມາ) ຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມສະຫງົບແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບ; ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງຄາຍະຕຣີ ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອີສະວອນຜູ້ເປັນຈັກກະວານທັງມວນ. ເຫັນເທວະຜູ້ປົກຄຸມທຸກໂລກແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງ.

Verse 28

ततो विस्मयमापन्नः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः उवाच वचनं शर्वं सद्यादित्वं कथं विभो

ແລ້ວນັ້ນ ທ່ານຕົກຕະລຶງຢ່າງຫນັກ ກ້ອມກາບຊ້ຳໆ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະຊັຣວະ (ພຣະສິວະ): “ໂອ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກທິດ, ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະອົງເປັນ ‘ປາກົດທັນທີຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ’—ຢູ່ນິລັນດອນ ແລະປາກົດໄດ້ທັນທີ?”