Adhyaya 42
Bhūmi-dāna, Satya-dharma, and the Non-cancellation of Sin by Charity
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກກອບກຳໃນ Preta Kalpa ພຣະວິສນຸຍືນຢັນວ່າ ກຳຈະຕິດຕາມຜູ້ກະທຳຢ່າງແນ່ນອນ ແລະນຳໄປສູ່ທາງເລືອກທາງທຳທີ່ກຳນົດຜົນຫຼັງຄວາມຕາຍ. ບົດນີ້ສັນລະເສີນ bhūmi-dāna (ທານດິນ) ເປັນທານສູງສຸດ ພ້ອມການອະທິບາຍແນວຈັກກະວານ—ຄຳມາຈາກ Agni, ດິນເປັນ Vaiṣṇavī, ແລະງົວເປັນລູກຫຼານຂອງພຣະອາທິດ—ແລະຍົກ satya (ຄວາມຈິງ) ເປັນທຳສູງສຸດ. ຕໍ່ມາມັນປະຕິເສດ “ທານຊົດເຊີຍບາບ”: ການລັກ, ການເຮັດຮ້າຍ, ການທຳລາຍອາຊີບຂອງຄົນ, ຫຼືການຕັ້ງປະເພນີອັນອັນຕະລາຍ ນຳໄປສູ່ບາບໜັກ ທີ່ທານພາຍຫຼັງບໍ່ອາດລົບລ້າງໄດ້. ມີຄຳເຕືອນແຮງກ່ຽວກັບການຍຶດດິນ, ການຂັດຂວາງທານຂອງຕົນ, ແລະການຍັກຍອກຊັບທີ່ອຸທິດໃຫ້ພຣາຫມັນ ຫຼືເທວະດາ ພ້ອມຜົນກະທົບຍາວນານ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຈັດອັນດັບການປົກປ້ອງພຣາຫມັນທຸກຍາກເຫນືອກວ່າຍັດຍາພິທີໃຫຍ່ ແລະເຕືອນວ່າການຮັບທານອາດເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານຕໍ່ປຸໂຣຫິດ ຫາກບໍ່ມີ japa, homa ແລະວິໄນເຂັ້ມງວດ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ການຂະຫຍາຍໃນບົດຕໍ່ໆໄປກ່ຽວກັບການກະທຳທີ່ຊອບທຳ ແລະຜົນຫຼັງມໍລະນະ.
Shlokas
Verse 1
वृषोत्सर्गनिरूपणं नामै कचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः श्रीविष्णुरुवाच / यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् / तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति
ພຣະສີວິດສະນຸກ່າວວ່າ: “ເຫມືອນລູກງົວໃນຝູງງົວນັບພັນ ຍັງພົບແມ່ຂອງຕົນໄດ້, ສັນນັ້ນ ກັມທີ່ເຄີຍກະທຳໄວ້ກ່ອນ ຍ່ອມຕາມຕິດຜູ້ກະທຳຢ່າງແນ່ນອນ.”
Verse 2
आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः / शूलपाणिश्च भगवानभिनन्दति भूमिदम्
ອາທິດຕະ (ພຣະອາທິດ), ວະຣຸນ, ວິດສະນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ໂສມະ (ພຣະຈັນ), ຫຸຕາສະນະ (ອັກນິ) ແລະ ພຣະສູລະປານິ (ສິວະ) ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ລ້ວນອະນຸໂມທະນາ ແລະຍິນດີຕໍ່ຜູ້ຖວາຍທານດິນແດນ.
Verse 3
नास्ति भमिसमं दानं नास्ति भमिसमो निधिः / नास्ति सत्यसमो धर्मो नानृतात्पातकं परम्
ບໍ່ມີທານໃດເທົ່າທານແຜ່ນດິນ; ບໍ່ມີຂຸມຊັບໃດເທົ່າແຜ່ນດິນ. ບໍ່ມີທຳໃດເທົ່າຄວາມຈິງ; ແລະບໍ່ມີບາບໃດໃຫຍ່ກວ່າຄຳມຸສາ.
Verse 4
अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः / लोकत्रयं तेन भवेत्प्रदत्तं यः काञ्चनं गां च महीं च दद्यात्
ຄຳຖືກປະກາດກ່ອນວ່າເປັນລູກຫຼານຂອງອັກນິ; ແຜ່ນດິນແມ່ນໄວສະນະວີ (ເປັນຂອງພຣະວິສນຸ); ແລະງົວຖືກກ່າວວ່າເປັນລູກສາວຂອງພຣະອາທິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດບໍລິຈາກຄຳ ງົວ ແລະແຜ່ນດິນ ຖືກນັບວ່າໄດ້ມອບລົກສາມພົບ.
Verse 5
त्रीण्याहुरतिदानानि गावः पृथ्वी सरस्वती / नरकादुद्धरन्त्येते जपपूजनहोमतः
ເຂົາກ່າວວ່າທານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດມີສາມຢ່າງ: ງົວ, ແຜ່ນດິນ, ແລະ ສະຣັສວະຕີ (ວິຊາອັນສັກສິດ). ທານເຫຼົ່ານີ້ ດ້ວຍຈະປະ (ສວດມົນ), ປູຊາ (ນະມັດສະການ), ແລະ ໂຫມະ (ບູຊາໄຟ) ຍົກຜູ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກນະຣົກ.
Verse 6
कृत्वा बहूनि पापानि रौद्राणि विपुलानि च / अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन शुध्यति
ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຮັດບາບຫຼາຍຢ່າງ ທັງດຸຮ້າຍ ແລະໜັກໜ່ວງ, ກໍຍັງບໍລິສຸດໄດ້ດ້ວຍການບໍລິຈາກແຜ່ນດິນ, ແມ່ນແຕ່ພຽງຂະໜາດເທົ່າໜັງງົວ.
Verse 7
हरन्तमपि लोभेन निरुध्यैनं निवारयेत् / स याति नरके घोरे यस्तं न परिरक्षति
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຖືກລາບໂລບພາໃຫ້ໄປຊິງຂອງທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ກໍຄວນກັ້ນໄວ້ ແລະຫ້າມປາມ. ຜູ້ໃດບໍ່ປົກປ້ອງຜູ້ອື່ນຈາກຄວາມຜິດນັ້ນ ຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ.
Verse 8
अकर्तव्यं न कर्तव्यं प्राणैः कण्ठगतैरपि / कर्तव्यमेव कर्तव्यमिति धर्मविदो विदुः
ແມ່ນແຕ່ລົມຫາຍໃຈຊີວິດຈະຂຶ້ນຮອດຄໍ ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດຢ່າເຮັດ; ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດຈົ່ງເຮັດໃຫ້ແນ່ນອນ—ນີ້ແມ່ນທີ່ນັກຮູ້ທຳມະຮູ້ກັນ।
Verse 9
आकारप्रवर्तने पापं गोसहस्रवधैःसमम् / वृत्तिच्छेदे तथा वृत्तेः करणं लक्षधेनुकम्
ການເລີ່ມຕົ້ນຫຼືແຜ່ຂະຫຍາຍປະເພນີອັນຊົ່ວຮ້າຍ ເປັນບາບເທົ່າກັບຂ້າງົວໜຶ່ງພັນ; ແລະການຕັດຂາດອາຊີບຫາກິນຂອງຜູ້ອື່ນ ຫຼືເຮັດໃຫ້ເສຍທາງດຳລົງຊີວິດ ເທົ່າກັບຂ້າງົວໜຶ່ງແສນ।
Verse 10
वरमेकाप्यपहृता न तु दत्तं गवां शतम् / एकां हृत्वा शतं दत्त्वा न तेन समता भवेत्
ດີກວ່າຄື ບໍ່ໄດ້ລັກງົວແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຕົວ ຍັງດີກວ່າການໃຫ້ທານງົວຮ້ອຍຕົວ. ລັກງົວໜຶ່ງຕົວແລ້ວໃຫ້ທານຮ້ອຍຕົວ ກໍບໍ່ເທົ່າກັນ (ບາບບໍ່ຖືກລົບ).
Verse 11
स्वयमेव तु यो दत्त्वा स्वयमेव प्रबाधते / स पापी नरकं याति यावदाभूतसंप्लवम्
ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ທານດ້ວຍມືຕົນເອງ ແລ້ວຕົນເອງກັບໄປລົບກວນ ຫຼືຂັດຂວາງທານນັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນບາບ ໄປສູ່ນະລົກ ແລະຢູ່ຈົນຮອດການພິນາດໃຫຍ່ແຫ່ງສັດທັງປວງ (ມະຫາອຸທົກ).
Verse 12
न चाश्वमेधेन तथा विधिवद्दक्षिणावता / अवृत्तिकर्शिते दीने ब्राह्मणे गक्षिते यथा
ແມ່ນແຕ່ການປະກອບຍັດຍາອັດສະເວດະ (Aśvamedha) ຢ່າງຖືກພິທີ ພ້ອມດ້ວຍທານດັກຊິນາຕາມບັນຍັດ ກໍບໍ່ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການປົກປ້ອງພຣາຫມັນຜູ້ທຸກຍາກ ຜອມແຫ້ງເນື່ອງຈາກຂາດອາຊີບຫາກິນ।
Verse 13
न तद्भवति वेदेषु यज्ञे सुबहुदक्षिणे / यत्पुण्यं दुर्बले त्रस्ते ब्राह्मणे परिरक्षिते
ບຸນນັ້ນບໍ່ເກີດຈາກພຣະເວດ ຫຼືຈາກພິທີຍັດຍະທີ່ໃຫ້ທັກສິນາຫຼາຍ; ເທົ່າກັບບຸນທີ່ໄດ້ຈາກການປົກປ້ອງພຣາຫມັນຜູ້ອ່ອນແອ ແລະຫວາດກົວ.
Verse 14
ब्रह्मस्वैश्चसुपुष्टानि वाहनानि बलानि च / युद्धकाले विशीर्यन्ते सैकताः सेतवो यथा
ແມ່ນແຕ່ພາຫະນະທີ່ອ້ວນອຸດົມ ແລະກຳລັງທີ່ແຂງແຮງ ທີ່ໄດ້ມາຈາກຊັບພຣາຫມັນທີ່ຍຶດມາຜິດທຳ ຈະແຕກສະລາຍໃນຍາມສົງຄາມ ເຫມືອນຄັນດິນກັ້ນນ້ຳທຳດ້ວຍຊາຍທີ່ພັງທະລາຍ.
Verse 15
स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेच्च वसुन्धराम् / षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां जायते कृमिः
ຜູ້ໃດຍຶດຫຼືລັກເອົາຜືນດິນ—ຈະເປັນດິນທີ່ຕົນເຄີຍຖວາຍ ຫຼືດິນທີ່ຜູ້ອື່ນມອບໃຫ້—ຈະເກີດເປັນໜອນໃນຂີ້ເຫຍື້ອ ນານຫົກໝື່ນປີ.
Verse 16
ब्रह्मस्वं प्रणयाद्भुक्तं दहत्यासप्तमं कुलम् / तदेव चौर्यरूपेण दहत्याचन्द्रतारकम्
ຊັບຂອງພຣາຫມັນ ແມ່ນແຕ່ກິນໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກໍຍັງເຜົາຜານຕະກູນເຖິງຮຸ່ນທີເຈັດ; ແລະຊັບນັ້ນເອງ ຫາກເອົາໃນຮູບແບບການລັກ ຈະເຜົາຜານຜູ້ກະທຳ ຕາບໃດທີ່ດວງຈັນແລະດາວຍັງດຳລົງ.
Verse 17
लोहचूर्णाश्मचूर्णानि कदाचिज्जरयेत्पुमान् / ब्रह्मस्वन्त्रिषु लोकेषु कः पुमाञ्जरयिष्यति
ມະນຸດອາດຈະຂັດກອນໃຫ້ເຫຼັກປົ່ນ ແລະຫີນປົ່ນ ສຶກຫຼໍ່ໄດ້ໃນບາງຄາວ; ແຕ່ໃນສາມໂລກທີ່ດຳລົງຕາມລະບຽບຂອງພຣະພຣະຫມາ ຈະມີຜູ້ໃດທຳໃຫ້ກົດນັ້ນເສື່ອມໄດ້?
Verse 18
देवद्रव्यविनाशेन ब्रह्मस्वहरणेन च / कुलान्यकुलतां यान्ति ब्राह्मणातिक्रमेण च
ໂດຍການທຳລາຍຊັບສົມບັດທີ່ອຸທິດໃຫ້ແກ່ເທວະດາ, ການລັກຂໂມຍສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພາມ, ແລະ ການລ່ວງລະເມີດຕໍ່ພາມ, ແມ່ນແຕ່ຄອບຄົວທີ່ມີຊື່ສຽງກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມອັບອາຍ ແລະ ກາຍເປັນຄືກັບບໍ່ມີເຊື້ອສາຍ.
Verse 19
ब्राह्मणाति क्रमो नास्ति विप्रे विद्याविवर्जिते / ज्वलन्तमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते
ພາມຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງ ຍ່ອມບໍ່ມີຄວາມເປັນເລີດແຫ່ງຄວາມເປັນພາມ. ເພາະວ່າ, ການປະຖິ້ມໄຟທີ່ກຳລັງລຸກໄຫມ້, ບໍ່ມີການບູຊາໃດໆ ຖືກກະທຳລົງໃນຂີ້ເຖົ່າລ້າໆ.
Verse 20
संक्रान्तौ यानि दानानि हव्यकव्यानि यानि च / सप्तकल्पक्षयं यावद्ददात्यर्कः पुनः पुनः
ຂອງຂວັນໃດໆ ທີ່ມອບໃຫ້ໃນເວລາສົງການ, ແລະ ເຄື່ອງບູຊາໃດໆ ທີ່ອຸທິດໃຫ້ແກ່ເທວະດາ ແລະ ບັນພະບຸລຸດໃນເວລານັ້ນ - ບຸນກຸສົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກມອບໃຫ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໂດຍພະອາທິດ, ຍືນຍົງຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດກັນ (kalpas).
Verse 21
प्रतिग्रहाध्यापनयाजनेषु प्रतिग्रहं स्वेष्टतमं वदन्ति / प्रतिग्रहाच्छ्रुध्यति जाप्यहोमं न याजनं कर्म पुनन्ति वेदाः
ໃນບັນດາການຮັບຂອງຂວັນ, ການສິດສອນ, ແລະ ການປະກອບພິທີບູຊາ, ເຂົາເຈົ້າປະກາດວ່າການຮັບຂອງຂວັນແມ່ນອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ. ຈາກການຮັບຂອງຂວັນ, ການສວດມົນ ແລະ ການບູຊາຂອງຜູ້ຫນຶ່ງຈະເສື່ອມຖອຍ; ພະເວດບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າການປະກອບພິທີຂອງພາມຈະຊຳລະລ້າງມົນທິນແຫ່ງການກະທຳນັ້ນ.
Verse 22
सदा जापी सदा होमी परपाकविवर्जितः / रत्नपूर्णामपि महीं प्रतिगृह्णन्न लिप्यते
ຜູ້ທີ່ໝັ່ນພຽນໃນການສວດມົນ (japa) ແລະ ອຸທິດຕົນຕໍ່ການບູຊາໄຟສະເໝີ, ແລະ ຜູ້ທີ່ລະເວັ້ນຈາກການກິນອາຫານທີ່ປຸງແຕ່ງໂດຍຄົນອື່ນ, ຍ່ອມບໍ່ມີມົນທິນ - ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະຮັບເອົາແຜ່ນດິນໂລກທັງຫມົດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເພັດນິນຈິນດາກໍຕາມ.
Frequently Asked Questions
It states that one who seizes land—whether originally given by oneself or granted by another—incurs an extremely prolonged degrading result, described as becoming a worm in filth for sixty thousand years, underscoring land-theft as a severe dharmic rupture.
The chapter warns that accepting gifts can impair one’s recitation and oblations, implying subtle ethical and psychological entanglement; only stringent discipline—constant japa, regular homa, and avoidance of others’ cooked food—is presented as preventing taint even with large gifts.
It asserts that the merit of protecting an emaciated brāhmaṇa lacking livelihood surpasses even a properly performed Aśvamedha with prescribed dakṣiṇā, privileging lived dharma and social protection over spectacle-ritual.
It says gifts and offerings to devas and pitṛs performed at saṃkrānti yield enduring merit repeatedly ‘bestowed by the Sun,’ lasting until the exhaustion of seven kalpas, marking saṃkrānti as a highly amplified karmic window.