Devotpatti-nirūpaṇa — Hari’s Pūrṇatva
Completeness) and the Ritual Doctrine of Sāra (Essence
ऊर्ध्वपुण्ड्रगदाहीना नार्यसारेति गीयते / हरिभक्तिविहीना ये ह्यसुराः परिकीर्तिताः
ūrdhvapuṇḍragadāhīnā nāryasāreti gīyate / haribhaktivihīnā ye hyasurāḥ parikīrtitāḥ
ແມ່ຍິງຜູ້ຂາດ ອູຣດະວະ-ປຸນດຣະ (ūrdhva-puṇḍra) ແລະເຄື່ອງໝາຍອັນສັກສິດແຫ່ງພະພັກຕິ ຖືກຂັບຮ້ອງວ່າ “ບໍ່ມີແກ່ນສານແທ້”. ຜູ້ໃດຂາດພະພັກຕິຕໍ່ ພະຫຣິ (Hari) ນັ້ນ ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ອະສຸຣະ.
Lord Vishnu (narrating to Garuda/Vinata-putra)
Concept: Hari-bhakti as the defining ‘sāra’ (essence); external and internal devotion are valued, and absence of devotion is equated with asuric disposition.
Vedantic Theme: Bhakti as a purifying orientation of antaḥkaraṇa; daivī vs. āsurī sampad (ethical-spiritual disposition).
Application: Cultivate daily Hari-smaraṇa and devotional conduct; if adopting ūrdhva-puṇḍra, pair it with sincere practice (japa, pūjā, sat-saṅga) rather than mere display.
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: shanta
Type: social-religious space (household/temple)
Related Themes: Garuda Purana 3.14 (sāra/niḥsāra taxonomy applied to persons and practices)
This verse frames devotion to Hari as a defining spiritual quality; absence of Hari-bhakti is described as ‘asuric’—a mindset opposed to dharma and divine alignment.
It treats ūrdhva-puṇḍra and associated sacred marks as outward indicators of inner Vaiṣṇava orientation; without that devotional identity, a person is said to lack ‘sāra’ (spiritual substance).
Cultivate steady devotion (bhakti) through remembrance, worship, and ethical conduct; use external practices like tilaka as supportive disciplines, not as substitutes for genuine devotion.