Adhyaya 8
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
ໄມເຕຣຍາ ຍົກຍ້ອງສາຍຕະກູນແລະຄວາມພັກດີຂອງ ວິດູຣະ ແລະວາງອຳນາດຂອງ ພາກະວະຕະ ຜ່ານສາຍການຟັງ: ສັງກະຣະສະນະ ສອນກຸມາຣະ; ສະນັດ-ກຸມາຣະ ສອນ ສາງຂະຍາຍະນະ; ປະຣາສະຣະ ແລະ ບຣິຫັດສະປະຕິ ໄດ້ຟັງ; ປະຣາສະຣະ ຖ່າຍທອດໃຫ້ ໄມເຕຣຍາ ຜູ້ກຳລັງກ່າວແກ່ ວິດູຣະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄປສູ່ນ້ຳແຫ່ງການລະລາຍ ທີ່ ວິສນຸ ກະຣະພົດະກະສາຍີ ພັກຢູ່ເທິງ ອະນັນຕະ ດ້ວຍພະລັງພາຍໃນ; kāla-śakti ກະຕຸ້ນອົງປະກອບລະອຽດຂອງການສ້າງ. ຈາກສະດືອຂອງພຣະອົງ ເກີດດອກບົວຈັກກະວານ; ພຣະພຣະຫມາ ປາກົດ ໄດ້ສີ່ໜ້າໂດຍສຳຫຼວດທິດ ແລະຫາຮາກດອກບົວບໍ່ພົບ ຈຶ່ງລະທິ້ງການຄົ້ນຫາພາຍນອກ ເຂົ້າສູ່ສະມາທິພາຍໃນ. ຫຼັງຈາກຕະປະດົນນານ ພຣະພຣະຫມາ ຮູ້ເຫັນພຣະອົງໃນດວງໃຈ ແລະເຫັນ ຮະຣິ ອັນສົງ່າງາມ ນອນເທິງ ເສສະ ປະດັບອັນມີອັນມະນີ, śrīvatsa, ພວງມາລາ ແລະການປົກປ້ອງຂອງ Sudarśana. ດ້ວຍ rajo-guṇa ທີ່ເພີ່ມພູນ ແລະເຫັນເຫດປັດໃຈແຫ່ງການສ້າງ ພຣະພຣະຫມາ ກຽມເລີ່ມ visarga ຜ່ານຄຳສັນລະເສີນ ນຳໄປສູ່ບົດສະຕຸຕິໃນບົດຕໍ່ໄປ।
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच सत्सेवनीयो बत पूरुवंशो यल्लोकपालो भगवत्प्रधान: । बभूविथेहाजितकीर्तिमालां पदे पदे नूतनयस्यभीक्ष्णम् ॥ १ ॥
ມະຫາມຸນີ ໄມເຕຣຍະ ກ່າວວ່າ: ຊ່າງນ່າອັດສະຈັນ! ວົງສາປູຣຸ ຄວນແກ່ການຮັບໃຊ້ຂອງຜູ້ພັກດີຜູ້ບໍລິສຸດ ເພາະໃນຕະກູນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ກະສັດຜູ້ພິທັກໂລກກໍເປັນຜູ້ພັກດີເອກຂອງພຣະພະຄະວານ. ທ່ານກໍເກີດໃນວົງສານັ້ນ; ແລະນ່າພິສວົງວ່າ ໂດຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງທ່ານ ພວງມາລາແຫ່ງກຽດຂອງອະຈິຕະ ຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍແພ້ ກໍໃໝ່ສົດຢູ່ທຸກຂະນະ ທຸກກ້າວຍ່າງ.
Verse 2
सोऽहं नृणां क्षुल्लसुखाय दु:खं महद्गतानां विरमाय तस्य । प्रवर्तये भागवतं पुराणं यदाह साक्षाद्भगवानृषिभ्य: ॥ २ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລີ່ມກ່າວພາກະວະຕະປຸຣານະ ຊຶ່ງພຣະພະຄະວານໄດ້ຕັດໂດຍກົງແກ່ມະຫາຣິສີ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຜູ້ຕິດພັນໃນທຸກຂ໌ໃຫຍ່ເພາະສຸກນ້ອຍນິດ ໄດ້ພົບການຢຸດພັກຈາກທຸກຂ໌ນັ້ນ.
Verse 3
आसीनमुर्व्यां भगवन्तमाद्यं सङ्कर्षणं देवमकुण्ठसत्त्वम् । विवित्सवस्तत्त्वमत: परस्य कुमारमुख्या मुनयोऽन्वपृच्छन् ॥ ३ ॥
ໃນການກ່ອນ ສະນັດກຸມາຣ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າໃນບັນດາກຸມາຣະມຸນີ ພ້ອມດ້ວຍມະຫາມຸນີອື່ນໆ ຜູ້ໃຄ່ຮູ້ສັດທຳກ່ຽວກັບວາສຸເທວະ ຜູ້ສູງສຸດ ໄດ້ຖາມຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ເຊັ່ນທ່ານ—ຕໍ່ພຣະສັງກະຣະຊະນະ ອົງພຣະເຈົ້າດັ້ງເດີມ ຜູ້ມີສັດຕະວະບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ ຜູ້ປະທັບຢູ່ທີ່ຖານລຸ່ມຂອງຈັກກະວານ.
Verse 4
स्वमेव धिष्ण्यं बहु मानयन्तं यद्वासुदेवाभिधमामनन्ति । प्रत्यग्धृताक्षाम्बुजकोशमीष- दुन्मीलयन्तं विबुधोदयाय ॥ ४ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະຊະນະ ກໍາລັງເຂົ້າສະມາທິດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ນັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ “ວາສຸເທວ”; ເພື່ອຄວາມເຈຣິນຂອງມະຫາຣິສີ ພຣະອົງເປີດພຣະເນດດຸດດອກບົວນ້ອຍໆ ແລ້ວເລີ່ມຕັດສອນ
Verse 5
स्वर्धुन्युदार्द्रै: स्वजटाकलापै- रुपस्पृशन्तश्चरणोपधानम् । पद्मं यदर्चन्त्यहिराजकन्या: सप्रेमनानाबलिभिर्वरार्था: ॥ ५ ॥
ບັນດາຣິສີໄດ້ລົງມາຕາມນ້ຳຄົງຄາແຫ່ງສະຫວັນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມວຍຜົມຊະຕາຂອງທ່ານຊຸ່ມ; ພວກທ່ານໄດ້ແຕະດອກບົວອັນເປັນທີ່ຮອງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ—ດອກບົວນັ້ນເອງທີ່ທິດາຂອງພະຍານາກບູຊາດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະເຄື່ອງບູຊານານາ ເພື່ອປາຖະໜາຄູ່ຄອງອັນປະເສີດ
Verse 6
मुहुर्गृणन्तो वचसानुराग- स्खलत्पदेनास्य कृतानि तज्ज्ञा: । किरीटसाहस्रमणिप्रवेक- प्रद्योतितोद्दामफणासहस्रम् ॥ ६ ॥
ກຸມາຣະທັງສີ່ ນໍາໂດຍສະນັດກຸມາຣະ ຜູ້ຮູ້ລີລາອັນເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງຊ້ຳໆ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຄັດສັນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກໃນຈັງຫວະ; ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະຊະນະຜູ້ຊູພັງພານນັບພັນ ໄດ້ສ່ອງປະກາຍຈາກແກ້ວມະນີເທິງສິຣະໃຫ້ສະຫວ່າງໄສ
Verse 7
प्रोक्तं किलैतद्भगवत्तमेन निवृत्तिधर्माभिरताय तेन । सनत्कुमाराय स चाह पृष्ट: सांख्यायनायाङ्ग धृतव्रताय ॥ ७ ॥
ຄວາມໝາຍແຫ່ງ ສຣີມັດ-ພາຄະວະຕຳ ນີ້ ຖືກພຣະສັງກະຣະຊະນະຜູ້ເປັນພຣະອົງສູງສຸດ ກ່າວແກ່ສະນັດກຸມາຣະຜູ້ຍິນດີໃນທຳແຫ່ງການສະລະ; ແລະໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເມື່ອສາງຂະຍາຍນະມຸນີຜູ້ຖືວັດຖາມ ສະນັດກຸມາຣະກໍອະທິບາຍພາຄະວະຕຳຕາມທີ່ໄດ້ຍິນຈາກສັງກະຣະຊະນະ
Verse 8
सांख्यायन: पारमहंस्यमुख्यो विवक्षमाणो भगवद्विभूती: । जगाद सोऽस्मद्गुरवेऽन्विताय पराशरायाथ बृहस्पतेश्च ॥ ८ ॥
ສາງຂະຍາຍນະມຸນີ ເປັນຜູ້ເດັ່ນໃນຫມູ່ປະຣະມະຫັງສະ; ເມື່ອທ່ານກໍາລັງພັນລະນາພຣະວິພູຕິ ແລະພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າຕາມ ສຣີມັດ-ພາຄະວະຕຳ ນັ້ນ ບັງເອີນອາຈານຂອງຂ້ອຍ ປະຣາຊະຣະ ແລະ ພຣະພຶຫັດສະປະຕິ ກໍໄດ້ຟັງດ້ວຍ
Verse 9
प्रोवाच मह्यं स दयालुरुक्तो मुनि: पुलस्त्येन पुराणमाद्यम् । सोऽहं तवैतत्कथयामि वत्स श्रद्धालवे नित्यमनुव्रताय ॥ ९ ॥
ຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງມຸນີປຸລັສຕະຍະ ພຣະລິສີປາຣາຊະຣະຜູ້ເມດຕາໄດ້ກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງພູຣານະອັນສູງສຸດ “ພາກະວະຕະ”. ໂອ້ລູກເອີຍ ເພາະເຈົ້າມີສັດທາ ແລະຕິດຕາມຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຈະເລົ່າຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມາ.
Verse 10
उदाप्लुतं विश्वमिदं तदासीद् यन्निद्रयामीलितदृङ् न्यमीलयत् । अहीन्द्रतल्पेऽधिशयान एक: कृतक्षण: स्वात्मरतौ निरीह: ॥ १० ॥
ໃນເວລານັ້ນ ໂລກທັງສາມຖືກນ້ໍາທ່ວມຈົນຈົມ. ພຣະວິສນຸ ຜູ້ບັນທົມໃນກະພອດົກ ຢູ່ພຽງອົງດຽວເທິງພະເສດອານັນຕະເຊສະ; ແມ່ນແຕ່ຈະເຫັນຄືກຳລັງຫຼັບໃນພະລັງພາຍໃນ ກໍບໍ່ຖືກກະທົບໂດຍການກະທໍາຂອງພະລັງພາຍນອກ ແລະພຣະເນດຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ປິດສະນິດ.
Verse 11
सोऽन्त:शरीरेऽर्पितभूतसूक्ष्म: कालात्मिकां शक्तिमुदीरयाण: । उवास तस्मिन् सलिले पदे स्वे यथानलो दारुणि रुद्धवीर्य: ॥ ११ ॥
ພຣະເຈົ້າໄດ້ນໍາສັດມີຊີວິດທັງປວງ (ພ້ອມກາຍລະອຽດ) ໄວ້ໃນພຣະອົງ ແລ້ວກະຕຸ້ນພະລັງທີ່ເປັນ “ກາລະ” ແລະປະທັບຢູ່ໃນນ້ໍາປຣະລະຍະ ໃນສະຖານະຂອງພຣະອົງເອງ ດຸດໄຟທີ່ມີພະລັງຖືກກັກໄວ້ໃນໄມ້ຟືນ.
Verse 12
चतुर्युगानां च सहस्रमप्सु स्वपन् स्वयोदीरितया स्वशक्त्या । कालाख्ययासादितकर्मतन्त्रो लोकानपीतान्ददृशे स्वदेहे ॥ १२ ॥
ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນທົມດຸດຫຼັບໃນນ້ໍາ ໂດຍພະລັງພາຍໃນທີ່ພຣະອົງປຸກຂຶ້ນເອງ ຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນວົງຈອນແຫ່ງຈະຕຸຣຍຸກ. ເມື່ອສັດມີຊີວິດຖືກກະຕຸ້ນໂດຍ “ກາລະ-ສັກຕິ” ໃຫ້ກັບມາສານຕໍ່ກຳມະ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນພຣະກາຍທິບຂອງພຣະອົງເປັນສີນ້ໍາເງິນອົມຄຣາມ.
Verse 13
तस्यार्थसूक्ष्माभिनिविष्टदृष्टे- रन्तर्गतोऽर्थो रजसा तनीयान् । गुणेन कालानुगतेन विद्ध: सूष्यंस्तदाभिद्यत नाभिदेशात् ॥ १३ ॥
ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈົ່ງໃຈໄປທີ່ຫົວຂໍ້ອັນລະອຽດຂອງການສ້າງ ສິ່ງລະອຽດທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນຖືກກວນໂດຍຄຸນຣະຈັສ. ເມື່ອຖືກກະທົບໂດຍຄຸນທີ່ເຄື່ອນຕາມກາລະ ມັນກໍຮາວກັບກໍາລັງແຫ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງທະລຸບໍລິເວນພຣະນາພີຂອງພຣະອົງປາກົດອອກມາ.
Verse 14
स पद्मकोश: सहसोदतिष्ठत् कालेन कर्मप्रतिबोधनेन । स्वरोचिषा तत्सलिलं विशालं विद्योतयन्नर्क इवात्मयोनि: ॥ १४ ॥
ດອກບົວອ່ອນນັ້ນເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ເປັນຮູບລວມແຫ່ງຜົນກຳຂອງສັດທັງປວງ; ໂດຍພຣະປະສົງສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດວງອາທິດ ສ່ອງໄປທົ່ວແລະເຮັດໃຫ້ນ້ຳປຣະລະຍະອັນກວ້າງໃຫຍ່ແຫ້ງລົງ
Verse 15
तल्लोकपद्मं स उ एव विष्णु: प्रावीविशत्सर्वगुणावभासम् । तस्मिन् स्वयं वेदमयो विधाता स्वयम्भुवं यं स्म वदन्ति सोऽभूत् ॥ १५ ॥
ພຣະວິສນຸເອງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດອກບົວແຫ່ງຈັກກະວານນັ້ນ ໃນພຣະສະພາບປຣະມາຕະມັນ; ເມື່ອມັນເຕັມໄປດ້ວຍຄຸນທັງປວງ ຜູ້ສ້າງຜູ້ເປັນແກ່ນແຫ່ງເວດ—ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ສະວະຍຳພູ—ກໍເກີດຂຶ້ນ
Verse 16
तस्यां स चाम्भोरुहकर्णिकाया- मवस्थितो लोकमपश्यमान: । परिक्रमन् व्योम्नि विवृत्तनेत्र- श्चत्वारि लेभेऽनुदिशं मुखानि ॥ १६ ॥
ພຣະພຣະຫມາຢູ່ໃນໃຈກາງດອກບົວແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນໂລກ; ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງເວັນວຽນໃນອາກາດ ແລະເມື່ອຫັນສາຍຕາໄປທຸກທິດ ກໍໄດ້ຮັບໃບໜ້າສີ່ຕາມທິດທັງສີ່
Verse 17
तस्माद्युगान्तश्वसनावघूर्ण- जलोर्मिचक्रात्सलिलाद्विरूढम् । उपाश्रित: कञ्जमु लोकतत्त्वं नात्मानमद्धाविददादिदेव: ॥ १७ ॥
ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນອາທິເທວະ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນດອກບົວນັ້ນ ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແຫ່ງການສ້າງ ດອກບົວ ຫຼືຕົນເອງໄດ້ຢ່າງຖ້ວນຖີ່; ເມື່ອສິ້ນຍຸກ ລົມປຣະລະຍະເລີ່ມພັດ ແລະໝຸນນ້ຳກັບດອກບົວໃນຄື້ນວົງມົນອັນໃຫຍ່
Verse 18
क एष योऽसावहमब्जपृष्ठ एतत्कुतो वाब्जमनन्यदप्सु । अस्ति ह्यधस्तादिह किञ्चनैत- दधिष्ठितं यत्र सता नु भाव्यम् ॥ १८ ॥
ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ ພຣະພຣະຫມາຄິດວ່າ: ຂ້ອຍແມ່ນໃຜທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງຫຼັງດອກບົວນີ້? ດອກບົວນີ້ງອກມາຈາກໃສ? ຂ້າງລຸ່ມຕ້ອງມີບາງສິ່ງ ແລະຕົ້ນກຳເນີດທີ່ໃຫ້ດອກບົວນີ້ງອກ ຈະຕ້ອງຢູ່ໃນນ້ຳ
Verse 19
स इत्थमुद्वीक्ष्य तदब्जनाल- नाडीभिरन्तर्जलमाविवेश । नार्वाग्गतस्तत्खरनालनाल- नाभिं विचिन्वंस्तदविन्दताज: ॥ १९ ॥
ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນ້ຳຜ່ານຊ່ອງທາງໃນກ້ານດອກບົວ ແມ່ນແຕ່ເຂົ້າໃກ້ສະດືອຂອງພຣະວິດສະນຸ ກໍຍັງບໍ່ພົບຮາກຂອງດອກບົວນັ້ນ
Verse 20
तमस्यपारे विदुरात्मसर्गं विचिन्वतोऽभूत्सुमहांस्त्रिणेमि: । यो देहभाजां भयमीरयाण: परिक्षिणोत्यायुरजस्य हेति: ॥ २० ॥
ໂອ ວິດູຣາ! ໃນຂະນະທີ່ພຣະພຣະຫມາຄົ້ນຫາຕົ້ນກຳເນີດຂອງຕົນ ມະຫາການກໍມາຮອດ—ຈັກອັນນິລັນດອນໃນພຣະຫັດຂອງພຣະວິດສະນຸ—ຊຶ່ງປຸກຄວາມຢ້ານກົວດັ່ງຄວາມຢ້ານຕາຍໃນໃຈຜູ້ມີກາຍ
Verse 21
ततो निवृत्तोऽप्रतिलब्धकाम: स्वधिष्ण्यमासाद्य पुन: स देव: । शनैर्जितश्वासनिवृत्तचित्तो न्यषीददारूढसमाधियोग: ॥ २१ ॥
ຕໍ່ມາເມື່ອບໍ່ອາດບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ປາຖະໜາ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງຢຸດການຄົ້ນຫາ ແລະກັບໄປຍັງທີ່ນັ່ງເທິງຍອດດອກບົວ ຄ່ອຍໆ ຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ ແລະສະຫງົບຈິດ ແລ້ວນັ່ງມັ່ນໃນສະມາທິໂຍຄະ
Verse 22
कालेन सोऽज: पुरुषायुषाभि- प्रवृत्तयोगेन विरूढबोध: । स्वयं तदन्तर्हृदयेऽवभात- मपश्यतापश्यत यन्न पूर्वम् ॥ २२ ॥
ໃນທ້າຍຮ້ອຍປີຂອງພຣະພຣະຫມາ ເມື່ອການພະຍາຍາມໃນໂຍຄະສຳເລັດ ປັນຍາກໍເຕີບໃຫຍ່ ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເຫັນໃນດວງໃຈຂອງຕົນ ພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຜູ້ສະຖິດພາຍໃນ ຜູ້ທີ່ກ່ອນນີ້ແມ່ນພະຍາຍາມຫນັກກໍບໍ່ອາດເຫັນໄດ້
Verse 23
मृणालगौरायतशेषभोग- पर्यङ्क एकं पुरुषं शयानम् । फणातपत्रायुतमूर्धरत्न- द्युभिर्हतध्वान्तयुगान्ततोये ॥ २३ ॥
ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເຫັນວ່າ ເທິງນ້ຳໃນຍຸກສິ້ນສຸດ ມີຕຽງໃຫຍ່ຂາວດຸຈດອກບົວ ຄືກາຍຂອງເສດນາກ ແລະເທິງນັ້ນ ພຣະບຸຣຸດສູງສຸດບັນທົມຢູ່ພຽງລຳພັງ ຮັດສະມີຈາກແກ້ວມະນີເທິງພັງພານຂອງເສດນາກ ສ່ອງສວ່າງຂັບໄລ່ຄວາມມືດທັງປວງ
Verse 24
प्रेक्षां क्षिपन्तं हरितोपलाद्रे: सन्ध्याभ्रनीवेरुरुरुक्ममूर्ध्न: । रत्नोदधारौषधिसौमनस्य वनस्रजो वेणुभुजाङ्घ्रि पाङ्घ्रे : ॥ २४ ॥
ຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງກາຍທິບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເຫມືອນຈະເຢາະເຍີ້ຍຄວາມງາມຂອງພູຫີນຂຽວນັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ພູປະກາລັງຈະຖືກປະດັບດ້ວຍເມກຍາມສົນທະຍາ ແຕ່ຜ້າພີຕຳພອນສີເຫຼືອງຂອງພຣະອົງງາມກວ່າ. ຄຳຢູ່ຍອດພູກໍຍັງຈາງລົງຕໍ່ໜ້າມົງກຸດປະດັບອັນມີຮັດຕະນະ. ນ້ຳຕົກ ພືດຢາ ແລະດອກໄມ້ຫຼາກສີດູເຫມືອນພວງມາລາ ແຕ່ກາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະແຂນຂາຂອງພຣະອົງທີ່ປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະ ໄຂ່ມຸກ ໃບທຸລະສີ ແລະມາລາດອກໄມ້ ກໍຍິ່ງເຫນືອທິວທັດທັງໝົດນັ້ນ
Verse 25
आयामतो विस्तरत: स्वमान- देहेन लोकत्रयसंग्रहेण । विचित्रदिव्याभरणांशुकानां कृतश्रियापाश्रितवेषदेहम् ॥ २५ ॥
ພຣະກາຍທິບຂອງພຣະອົງມີຄວາມຍາວແລະກວ້າງຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະຄອບຄຸມສາມໂລກ: ເທິງ ກາງ ແລະລຸ່ມ. ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະເຄື່ອງປະດັບທິບອັນວິຈິດຫຼາກຫຼາຍ ພຣະຮູບກາຍຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຖືກປະດັບຢ່າງສົມຄວນ
Verse 26
पुंसां स्वकामाय विविक्तमार्गै- रभ्यर्चतां कामुदुघाङ्घ्रि पद्मम् । प्रदर्शयन्तं कृपया नखेन्दु- मयूखभिन्नाङ्गुलिचारुपत्रम् ॥ २६ ॥
ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິອັນບໍລິສຸດ ປາສະຈາກມົນທິນທາງວັດຖຸ ພຣະບາດດຸດດອກບົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນແຫຼ່ງແຫ່ງພອນທັງປວງ. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະອົງໄດ້ຍົກພຣະບາດດອກບົວຂຶ້ນໃຫ້ເຫັນ; ຮັດສະມີທິບຈາກເລັບທີ່ດຸດດວງຈັນ ເຮັດໃຫ້ນິ້ວພຣະບາດດູເຫມືອນກີບດອກໄມ້ອັນງາມ
Verse 27
मुखेन लोकार्तिहरस्मितेन परिस्फुरत्कुण्डलमण्डितेन । शोणायितेनाधरबिम्बभासा प्रत्यर्हयन्तं सुनसेन सुभ्र्वा ॥ २७ ॥
ດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ມີຮອຍຍິ້ມອັນງາມ ຊຶ່ງຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງສັດໂລກ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ແລະຍອມຮັບການປະນິບັດຂອງຜູ້ມີພັກຕິ. ໃບໜ້າທີ່ປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູທີ່ສະທ້ອນແສງ ຊ່າງນ່າຊື່ນໃຈ ດ້ວຍປະກາຍຈາກຮິມຝີປາກສີແດງ ຄວາມງາມຂອງດັ່ງ ແລະຄິ້ວ ຈົນຄວາມທຸກຂອງຜູ້ສັດທາຖືກລົບລ້າງ
Verse 28
कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससा स्वलंकृतं मेखलया नितम्बे । हारेण चानन्तधनेन वत्स श्रीवत्सवक्ष:स्थलवल्लभेन ॥ २८ ॥
ໂອ້ ວິດູຣາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ! ແອວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າສີເຫຼືອງດຸດຝຸ່ນເກສອນດອກກະດຳພະ ແລະຖືກຄາດດ້ວຍສາຍແອວທີ່ປະດັບງາມ. ພຣະອຸລະຂອງພຣະອົງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍ «ສຣີວັດສະ» ແລະສາຍຄໍອັນມີຄ່າຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ຍິ່ງເພີ່ມຄວາມສົງ່າງາມ
Verse 29
परार्ध्यकेयूरमणिप्रवेक- पर्यस्तदोर्दण्डसहस्रशाखम् । अव्यक्तमूलं भुवनाङ्घ्रि पेन्द्र- महीन्द्रभोगैरधिवीतवल्शम् ॥ २९ ॥
ເຫມືອນຕົ້ນຈັນທະນາທີ່ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມແລະກິ່ງກ້ານ, ພຣະວິກຣະຫະອັນທິບຂອງພຣະເຈົ້າກໍປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີແລະໄຂ່ມຸກອັນລ້ຳຄ່າ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ຕັ້ງຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ເປັນຈອມແຫ່ງສັບພະໂລກ, ແລະຖືກປົກຄຸມດ້ວຍພັງພານຂອງອະນັນຕະ.
Verse 30
चराचरौको भगवन्महीध्र- महीन्द्रबन्धुं सलिलोपगूढम् । किरीटसाहस्रहिरण्यशृङ्ग- माविर्भवत्कौस्तुभरत्नगर्भम् ॥ ३० ॥
ດຸຈພູເຂົາໃຫຍ່ ພຣະເຈົ້າຊົງຢືນເປັນທີ່ພັກພິງຂອງສັດທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ພຣະອົງເປັນມິດຂອງນາກ ເພາະອະນັນຕະເສດະເປັນສະຫາຍ-ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ເຫມືອນພູເຂົາມີຍອດທອງນັບພັນ ພຣະອົງປາກົດພ້ອມພັງພານຂອງອະນັນຕະທີ່ສວມມົງກຸດທອງ; ແລະເຫມືອນພູເຂົາອຸດົມດ້ວຍຮັດນະ ພຣະວິກຣະຫະກໍປະດັບດ້ວຍຮັດນະລ້ຳຄ່າ. ໃນນ້ຳປຣະລະຍະ ພຣະອົງບາງຄັ້ງກໍປາກົດດຸຈຈົມຢູ່.
Verse 31
निवीतमाम्नायमधुव्रतश्रिया स्वकीर्तिमय्या वनमालया हरिम् । सूर्येन्दुवाय्वग्न्यगमं त्रिधामभि: परिक्रमत्प्राधनिकैर्दुरासदम् ॥ ३१ ॥
ພຣະພຣະຫມາເມື່ອເບິ່ງພຣະອົງໃນຮູບດຸຈພູເຂົາ ກໍສະຫຼຸບວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຫຣິ ບຸກຄົນສູງສຸດ. ພວງມາລາດອກໄມ້ທີ່ອົກຂອງພຣະອົງຂັບສັນລະເສີນພຣະກຽດດ້ວຍບົດຮ້ອງຫວານອັນເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງເວດ. ພຣະອົງຖືກປົກປ້ອງໂດຍຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ; ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ດວງອາທິດ ດວງຈັນ ລົມ ໄຟ ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງພຣະອົງໄດ້.
Verse 32
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຈັດວາງຊະຕາຂອງຈັກກະວານ ເມື່ອເຫັນພຣະເຈົ້າ ກໍຫັນສາຍຕາໄປຫາການສ້າງພ້ອມກັນ. ທ່ານເຫັນສະຫຼອງນ້ຳໃນນາບີຂອງພຣະວິສນຸ, ດອກບົວ, ນ້ຳປຣະລະຍະ, ລົມທີ່ເຮັດໃຫ້ແຫ້ງ, ແລະຟ້າ—ທຸກຢ່າງປາກົດແກ່ທ່ານ; ສາຍຕາແຫ່ງການສ້າງບໍ່ອາດໄປໄກກວ່ານັ້ນ.
Verse 33
स कर्मबीजं रजसोपरक्त: प्रजा: सिसृक्षन्नियदेव दृष्ट्वा । अस्तौद्विसर्गाभिमुखस्तमीड्य- मव्यक्तवर्त्मन्यभिवेशितात्मा ॥ ३३ ॥
ເມື່ອຖືກຍ້ອມດ້ວຍຄຸນຣະຊັສ ພຣະພຣະຫມາກໍເກີດຄວາມປາຖະໜາຈະສ້າງສັດປະຊາ. ເມື່ອເຫັນເຫດປັດໃຈແຫ່ງການສ້າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊີ້ນຳ ທ່ານຈຶ່ງຫັນໜ້າໄປສູ່ການສ້າງຂັ້ນທີສອງ ແລະຕັ້ງໃຈໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຈິດສ້າງສັນ ແລ້ວເລີ່ມຖວາຍຄຳອະທິຖານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແດ່ພຣະຜູ້ຄວນສັນລະເສີນ.
Frequently Asked Questions
Because Bhāgavata-jñāna is not presented as speculation but as śabda-pramāṇa received through realized transmitters. The chapter foregrounds epistemic authority: the same truth is preserved by faithful hearing, and its purpose is compassion—liberating beings trapped in great misery for tiny pleasures.
Brahmā’s failure in external investigation teaches the limit of sensory and intellectual search. He returns to the lotus, restrains objectives, and performs deep meditation (tapas/samādhi). Only when the Lord reveals Himself within the heart does Brahmā gain true knowledge—showing that creation-knowledge depends on surrender and divine grace, not mere exploration.
Garbhodakaśāyī Viṣṇu is the Purusha expansion who enters each universe, from whom the cosmic lotus and Brahmā arise. His ‘rest’ on Ananta in pralaya symbolizes transcendence over material guṇas while still governing them: the jīvas remain in subtle suspension, and kāla later agitates prakṛti for the next cycle of manifestation.