Adhyaya 4
Uddhava’s Departure to Badarikāśrama and Vidura’s Turn Toward Maitreya
ບົດນີ້ເລີ່ມຫຼັງຄຳສາບແຊ່ງຂອງພຣາຫມັນ: ພວກ Vṛṣṇi ແລະ Bhoja ເມົາມຶນ ທະເລາະກັນຢ່າງຮຸນແຮງຈົນທຳລາຍກັນເອງ—ເປັນເຫດພາຍນອກສຳລັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ Śrī Kṛṣṇa ທີ່ຈະຖອນວົງສາຂອງພຣະອົງອອກຈາກໂລກ. ພຣະອົງຮູ້ຈຸດຈົບດ້ວຍພະລັງພາຍໃນ ແລະນັ່ງຢູ່ຢ່າງສະຫງົບທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Sarasvatī. Uddhava ທົນການພັດພາກບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງຕາມໄປ ແລະເຫັນຮູບພຣະອົງສີ່ແຂນອັນສະຫງົບ. ນັກບວດ Maitreya ມາຮອດພອດດີ; ພຣະອົງຍົກຍ້ອງ Uddhava ລະລຶກຄວາມປາຖະໜາເກົ່າຂອງລາວທີ່ຈະໄດ້ສັງຄົມທິບ ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ໄປ Vaikuṇṭha. Uddhava ກັບຂໍຄວາມຮູ້ລັບທີ່ເຄີຍກ່າວແກ່ Brahmā; ພຣະອົງຈຶ່ງສອນເຖິງສະຖານະເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ (ເປັນເຄົ້າໂຄງ Uddhava-gītā). ຕໍ່ມາ Uddhava ໄປ Badarikāśrama ຕາມພຣະບັນຊາ; Vidura ເສົ້າໂສກແຕ່ມັ່ນຄົງດ້ວຍປັນຍາ ຂໍຄຳສອນ ແລະ Uddhava ຊີ້ນຳໃຫ້ໄປຫາ Maitreya ເພື່ອຟັງການອະທິບາຍຍາວເກືອບທຸກດ້ານ: ການສ້າງ, ທຳມະ, ແລະພັກຕິ.
Shlokas
Verse 1
उद्धव उवाच अथ ते तदनुज्ञाता भुक्त्वा पीत्वा च वारुणीम् । तया विभ्रंशितज्ञाना दुरुक्तैर्मर्म पस्पृश: ॥ १ ॥
ອຸດທະວະກ່າວວ່າ—ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣາຫມະນະ ພວກເຂົາໄດ້ກິນເສດປຣະສາດະ ແລະດື່ມວາຣຸນີສຸຣາທີ່ເຮັດຈາກເຂົ້າ। ເມື່ອມຶນເມົາ ສະຕິປັນຍາກໍຫລຸດຫາຍ ແລະໃຊ້ຄຳຫຍາບຄາຍທິ່ມແທງໃຈກັນແລະກັນ
Verse 2
तेषां मैरेयदोषेण विषमीकृतचेतसाम् । निम्लोचति रवावासीद्वेणूनामिव मर्दनम् ॥ २ ॥
ເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງຄວາມເມົາຈາກໄມເຣຍ ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງບິດເບືອນ। ເມື່ອຕາເວັນຕົກ ການພິນາດກໍເກີດຂຶ້ນ ດັ່ງໄມ້ໄຜ່ເສຍດສີກັນແລ້ວນຳໄປສູ່ຄວາມວິນາດ
Verse 3
भगवान् स्वात्ममायाया गतिं तामवलोक्य स: । सरस्वतीमुपस्पृश्य वृक्षमूलमुपाविशत् ॥ ३ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສຣີກຣິດສະນະ ໄດ້ພິຈາລະນາການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງມາຍາພາຍໃນ ແລ້ວໄປທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ຈິບນ້ຳຊຳລະ ແລະນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້
Verse 4
अहं चोक्तो भगवता प्रपन्नार्तिहरेण ह । बदरीं त्वं प्रयाहीति स्वकुलं संजिहीर्षुणा ॥ ४ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງຜູ້ພຶ່ງພາ ເມື່ອປະສົງຈະຍຸດວົງຕະກູນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍລ່ວງໜ້າວ່າ “ເຈົ້າຈົ່ງໄປບະດະຣີກາອາສຣົມ”
Verse 5
तथापि तदभिप्रेतं जानन्नहमरिन्दम । पृष्ठतोऽन्वगमं भर्तु: पादविश्लेषणाक्षम: ॥ ५ ॥
ແຕ່ກໍຕາມ ໂອ້ ອະຣິນດະມະ ແມ່ນຂ້ອຍຮູ້ພຣະປະສົງນັ້ນ ກໍຍັງຕາມພຣະອົງຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ເພາະຂ້ອຍທົນການພັດພາກຈາກພຣະບາດດຸດດອກບົວຂອງນາຍຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້
Verse 6
अद्राक्षमेकमासीनं विचिन्वन् दयितं पतिम् । श्रीनिकेतं सरस्वत्यां कृतकेतमकेतनम् ॥ ६ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຕາມໄປ ແລະຄົ້ນຫານາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຈຶ່ງເຫັນພຣະສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຳນັກຂອງພຣະສຣີ ນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວທີ່ຝັ່ງສະຣັສວະຕີ ໃນຄວາມຄິດຄຳນຶງອັນເລິກຊຶ້ງ
Verse 7
श्यामावदातं विरजं प्रशान्तारुणलोचनम् । दोर्भिश्चतुर्भिर्विदितं पीतकौशाम्बरेण च ॥ ७ ॥
ພຣະວະກາຍຂອງພຣະອົງເປັນສີຊະຍາມ ແຕ່ບໍລິສຸດແລະງາມຫຼາຍ; ດວງເນດສະຫງົບ ແລະແດງດັ່ງຕາເວັນຍາມອາລຸນ. ເມື່ອເຫັນພຣະຫັດສີ່ ສັນຍາລັກທິບ ແລະຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ ຂ້ອຍກໍຮູ້ທັນທີວ່າພຣະອົງແມ່ນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ
Verse 8
वाम ऊरावधिश्रित्य दक्षिणाङ्घ्रि सरोरुहम् । अपाश्रितार्भकाश्वत्थमकृशं त्यक्तपिप्पलम् ॥ ८ ॥
ພຣະເຈົ້າປະທັບນັ່ງພັກພິງຕົ້ນໄທນ້ອຍ ວາງພຣະບາດດອກບົວຂວາໄວ້ເທິງຂາຊ້າຍ. ແມ່ນແຕ່ລະທິ້ງສຸກໃນເຮືອນ ພຣະອົງກໍຍັງຜ່ອງໃສສະຫງົບໃນອິລິຍາບົດນັ້ນ.
Verse 9
तस्मिन्महाभागवतो द्वैपायनसुहृत्सखा । लोकाननुचरन् सिद्ध आससाद यदृच्छया ॥ ९ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ໄມເຕຣຍະ ຜູ້ເປັນສິດທະ ແລະເປັນພະພັກຕະຍິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນມິດແລະຜູ້ຫວັງດີຂອງມະຫາິສີ ກຣິສນະ-ທວຍປາຍນະ ວະຍາສະ ໄດ້ຈາລິກໄປຫຼາຍແຫ່ງ ແລ້ວມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເປັນໄປຕາມໃຈຕົນ.
Verse 10
तस्यानुरक्तस्य मुनेर्मुकुन्द: प्रमोदभावानतकन्धरस्य । आशृण्वतो मामनुरागहास- समीक्षया विश्रमयन्नुवाच ॥ १० ॥
ໄມເຕຣຍະມຸນີມີໃຈຜູກພັນຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງຍິ່ງ ແລະຟັງດ້ວຍອາການຊື່ນບານ ກົ້ມບ່າລົງ. ແລ້ວພຣະມຸກຸນດະຍິ້ມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະທອດພຣະເນດພິເສດມາຫາຂ້ອຍ ໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ພັກ ແລ້ວຕັດວ່າ
Verse 11
श्री भगवानुवाच वेदाहमन्तर्मनसीप्सितं ते ददामि यत्तद् दुरवापमन्यै: । सत्रे पुरा विश्वसृजां वसूनां मत्सिद्धिकामेन वसो त्वयेष्ट: ॥ ११ ॥
ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: “ໂອ ວະສຸ ເຮົາຮູ້ຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈລຶກຂອງເຈົ້າ; ສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ຍາກ ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າ. ໃນກາລກ່ອນ ໃນສັດຕຣະຍັນຂອງເຫຼົ່າວະສຸ ແລະເທວະຜູ້ຂະຫຍາຍກິດແຫ່ງຈັກກະວານ ເຈົ້າໄດ້ບູຊາເພື່ອປາຖະໜາຈະໄດ້ສຳພັນກັບເຮົາ.”
Verse 12
स एष साधो चरमो भवाना- मासादितस्ते मदनुग्रहो यत् । यन्मां नृलोकान् रह उत्सृजन्तं दिष्टया ददृश्वान् विशदानुवृत्त्या ॥ १२ ॥
ໂອ ຜູ້ດີ! ຊີວິດປັດຈຸບັນຂອງເຈົ້າແມ່ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະສູງສຸດ ເພາະໃນຊາດນີ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະອະນຸກຣະຫະອັນສູງສຸດຂອງເຮົາ. ບັດນີ້ເຈົ້າສາມາດລະທິ້ງໂລກແຫ່ງຜູ້ຖືກຜູກມັດນີ້ ແລ້ວໄປສູ່ວາຍກຸນຖະທາມຂອງເຮົາ. ການທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນເຮົາໃນທີ່ສະງົບນີ້ ເນື່ອງຈາກພັກຕິອັນບໍລິສຸດແລະໝັ້ນຄົງ ແມ່ນພອນໃຫຍ່ແກ່ເຈົ້າ.
Verse 13
पुरा मया प्रोक्तमजाय नाभ्ये पद्मे निषण्णाय ममादिसर्गे । ज्ञानं परं मन्महिमावभासं यत्सूरयो भागवतं वदन्ति ॥ १३ ॥
ໂອ ອຸດດະວະ, ໃນການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການສ້າງສັນໃນອະດີດ ຂ້າໄດ້ກ່າວສອນພຣະພຣະຫມາຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວທີ່ງອກຈາກສະດືອຂອງຂ້າ ເຖິງປັນຍາສູງສຸດທີ່ເປີດເຜີຍພຣະສິຣິອັນເຫນືອໂລກຂອງຂ້າ ທີ່ບັນດາິສີເອີ້ນວ່າ «ສຣີມັດພາຄະວະຕັມ».
Verse 14
इत्यादृतोक्त: परमस्य पुंस: प्रतिक्षणानुग्रहभाजनोऽहम् । स्नेहोत्थरोमा स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चञ्छुच: प्राञ्जलिराबभाषे ॥ १४ ॥
ເມື່ອພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຊົງໂປດປານຂ້າໃນທຸກຂະນະ ແລະຕຣັດກັບຂ້າດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄໍາຂອງຂ້າກໍສະດຸດເນື່ອງຈາກນ້ໍາຕາ ແລະຂົນລຸກທົ່ວກາຍ; ຫຼັງຈາກເຊັດນ້ໍາຕາ ຂ້າປະນົມມືແລ້ວກ່າວກັບວິດຸຣະດັ່ງນີ້।
Verse 15
को न्वीश ते पादसरोजभाजां सुदुर्लभोऽर्थेषु चतुर्ष्वपीह । तथापि नाहं प्रवृणोमि भूमन् भवत्पदाम्भोजनिषेवणोत्सुक: ॥ १५ ॥
ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ສໍາລັບຜູ້ພັກດີທີ່ຮັບໃຊ້ດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮັກ ທັງສີ່ເປົ້າໝາຍ—ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກສະ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຍາກໄດ້. ແຕ່ກະນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຂ້າປາຖະນາແຕ່ການບໍລິການດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ।
Verse 16
कर्माण्यनीहस्य भवोऽभवस्य ते दुर्गाश्रयोऽथारिभयात्पलायनम् । कालात्मनो यत्प्रमदायुताश्रम: स्वात्मन्रते: खिद्यति धीर्विदामिह ॥ १६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາກໍຍັງສັບສົນເມື່ອເຫັນວ່າ ພຣະອົງກະທໍາກຳທັງທີ່ບໍ່ມີຄວາມປາຖະນາ, ຮັບການເກີດທັງທີ່ບໍ່ເຄີຍເກີດ, ຫນີດ້ວຍຄວາມຢ້ານສັດຕູແລະອາໄສປ້ອມປະການທັງທີ່ພຣະອົງເປັນເຈົ້າແຫ່ງການເວລາອັນບໍ່ອາດພິຊິດ, ແລະຊົມຊື່ນຊີວິດຄອບຄົວທ່າມກາງສະຕຣີຫຼາຍຄົນ ທັງທີ່ພຣະອົງປິຕິຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ।
Verse 17
मन्त्रेषु मां वा उपहूय यत्त्व- मकुण्ठिताखण्डसदात्मबोध: । पृच्छे: प्रभो मुग्ध इवाप्रमत्त- स्तन्नो मनो मोहयतीव देव ॥ १७ ॥
ໂອ ພຣະອົງ, ອັດຕາອັນນິລັນດອນຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຖືກແບ່ງແຍກໂດຍເວລາ ແລະພຣະປັນຍາອັນສົມບູນຂອງພຣະອົງບໍ່ມີຂອບເຂດ. ແຕ່ພຣະອົງກັບເອີ້ນຂ້າໄປປຶກສາ ແລະຖາມຮາວກັບວ່າມີຄວາມຫຼົງ, ທັງທີ່ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຫຼົງເລີຍ. ໂອ ເທວະ, ການກະທໍານີ້ຂອງພຣະອົງຮາວກັບທໍາໃຫ້ໃຈຂ້າມືດມົນ।
Verse 18
ज्ञानं परं स्वात्मरह:प्रकाशं प्रोवाच कस्मै भगवान् समग्रम् । अपि क्षमं नो ग्रहणाय भर्त- र्वदाञ्जसा यद् वृजिनं तरेम ॥ १८ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພຣະອົງເຫັນວ່າພວກເຮົາຄວນຮັບໄດ້, ຂໍພຣະອົງໂປດຊີ້ແຈງປັນຍາອັນສູງສຸດທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງເຖິງພຣະອົງເອງ, ທີ່ເຄີຍຕັດກັບພຣະພຣະຫມາ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າມພົ້ນຄວາມທຸກໄດ້ງ່າຍ.
Verse 19
इत्यावेदितहार्दाय मह्यं स भगवान् पर: । आदिदेशारविन्दाक्ष आत्मन: परमां स्थितिम् ॥ १९ ॥
ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທູນຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈຕໍ່ພຣະພະຄະວານຜູ້ສູງສຸດແບບນີ້, ພຣະອົງຜູ້ມີນະຕາດຸດດອກບົວໄດ້ຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າເຖິງສະພາວະອັນເຫນືອໂລກອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ.
Verse 20
स एवमाराधितपादतीर्था- दधीततत्त्वात्मविबोधमार्ग: प्रणम्य पादौ परिवृत्य देव- मिहागतोऽहं विरहातुरात्मा ॥ २० ॥
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຶກສາເສັ້ນທາງແຫ່ງການຮູ້ຕົນຈາກຄູຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄືພຣະພະຄະວານ ໂດຍບູຊານ້ຳສັກສິດຈາກພຣະບາດ; ແລ້ວກໍກາບພຣະບາດ ແລະເວັນປະທັກສິນ ກ່ອນຈະມາຮອດທີ່ນີ້ດ້ວຍໃຈທຸກເພາະການພັດພາກ.
Verse 21
सोऽहं तद्दर्शनाह्लादवियोगार्तियुत: प्रभो । गमिष्ये दयितं तस्य बदर्याश्रममण्डलम् ॥ २१ ॥
ທ່ານວິດຸຣາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າທຸກທົນເພາະຂາດຄວາມປິຕິຈາກການໄດ້ເຫັນພຣະອົງ; ເພື່ອບັນເທົາສິ່ງນີ້ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໄປຫາເຂດບະດະຣິກາຊຣະມໃນພູຫິມາລະຍະ.
Verse 22
यत्र नारायणो देवो नरश्च भगवानृषि: । मृदु तीव्रं तपो दीर्घं तेपाते लोकभावनौ ॥ २२ ॥
ທີ່ນັ້ນໃນບະດະຣິກາຊຣະມ, ພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ເປັນເທວະ ແລະ ພຣະນະຣະຜູ້ເປັນິສີພະຄະວານ—ທັງສອງຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ—ໄດ້ບຳເພັນຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຍາວນານ ບາງຄັ້ງອ່ອນໂຍນ ບາງຄັ້ງເຂັ້ມຂົ້ນ ຕັ້ງແຕ່ການເວລາບໍ່ມີຈຸດເລີ່ມ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.
Verse 23
श्री शुक उवाच इत्युद्धवादुपाकर्ण्य सुहृदां दु:सहं वधम् । ज्ञानेनाशमयत्क्षत्ता शोकमुत्पतितं बुध: ॥ २३ ॥
ພຣະສີ ສຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອວິດູຣະ (ກັດຕາ) ໄດ້ຟັງຈາກອຸດທະວະເຖິງການພິນາດອັນທົນບໍ່ໄດ້ຂອງມິດແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ທ່ານຜູ້ຮູ້ກໍໄດ້ລະງັບຄວາມໂສກອັນທ່ວມທົ່ນດ້ວຍປັນຍາເຫນືອໂລກ
Verse 24
स तं महाभागवतं व्रजन्तं कौरवर्षभ: । विश्रम्भादभ्यधत्तेदं मुख्यं कृष्णपरिग्रहे ॥ २४ ॥
ເມື່ອອຸດທະວະ ຜູ້ເປັນພະພັກຕະຜູ້ສຳຄັນ ແລະໃກ້ຊິດທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າ ກຳລັງຈະເດີນທາງ ວິດູຣະ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ ໄດ້ຖາມທ່ານດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມໄວ້ໃຈ
Verse 25
विदुर उवाच ज्ञानं परं स्वात्मरह:प्रकाशं यदाह योगेश्वर ईश्वरस्ते । वक्तुं भवान्नोऽर्हति यद्धि विष्णो- र्भृत्या: स्वभृत्यार्थकृतश्चरन्ति ॥ २५ ॥
ວິດູຣະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ອຸດທະວະ! ຂໍທ່ານເມດຕາກ່າວໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເຖິງປັນຍາສູງສຸດທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມລັບແຫ່ງອາຕະມັນ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ—ຜູ້ເປັນໂຍຄີສະວະຣະ—ໄດ້ສອນທ່ານໂດຍກົງ; ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະວິສນຸຍ່ອມຈາຣິກເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ
Verse 26
उद्धव उवाच ननु ते तत्त्वसंराध्य ऋषि: कौषारवोऽन्तिके । साक्षाद्भगवतादिष्टो मर्त्यलोकं जिहासता ॥ २६ ॥
ອຸດທະວະ ກ່າວວ່າ: ສຳລັບການຮຽນຮູ້ຕັດຕະວະ ທ່ານຈົ່ງໄປຮັບຄຳສອນຈາກມະຫາຣິສີ ໄມເຕຣຍະ ແຫ່ງສາຍເກົາສາຣະວະ ຜູ້ຢູ່ໃກ້ນີ້; ເພາະທ່ານນັ້ນໄດ້ຮັບການສອນໂດຍກົງຈາກພຣະພະຄະວານ ໃນຍາມທີ່ພຣະອົງກຳລັງຈະຈາກໂລກມະຕະຍະນີ້
Verse 27
श्री शुक उवाच इति सह विदुरेण विश्वमूर्ते- र्गुणकथया सुधयाप्लावितोरुताप: । क्षणमिव पुलिने यमस्वसुस्तां समुषित औपगविर्निशां ततोऽगात् ॥ २७ ॥
ສີຣີ ສຸກະເທວ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ! ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ເມື່ອອຸດທະວະໄດ້ສົນທະນາກັບວິດູຣະດ້ວຍນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງກະຖາພຣະນາມ ພຣະກຽດ ແລະພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນວິສະວະມູຣຕິ ທ່ານກໍຖືກຄວາມທຸກອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳ ຄືນນັ້ນຜ່ານໄປດັ່ງຊົ່ວພິບຕາ ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງຈາກໄປ
Verse 28
राजोवाच निधनमुपगतेषु वृष्णिभोजे- ष्वधिरथयूथपयूथपेषु मुख्य: । स तु कथमवशिष्ट उद्धवो यद्धरि- रपि तत्यज आकृतिं त्र्यधीश: ॥ २८ ॥
ກະສັດຖາມວ່າ—ເມື່ອລີລາຂອງພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ສິ້ນສຸດ ແລະເມື່ອວີຣະບຸລຸດວົງວຣິຊນິ ແລະ ໂພຊ ຜູ້ເປັນມະຫາຣະຖີ ໄດ້ອັນຕະທານໄປແລ້ວ ເຫດໃດອຸດທະວະຈຶ່ງເຫຼືອຢູ່ຄົນດຽວ? ເຫດໃດແມ່ນແຕ່ພຣະຫຣິຈຶ່ງບໍ່ລະທິ້ງເຂົາ?
Verse 29
श्री शुक उवाच ब्रह्मशापापदेशेन कालेनामोघवाञ्छित: । संहृत्य स्वकुलं स्फीतं त्यक्ष्यन्देहमचिन्तयत् ॥ २९ ॥
ສີຣີຊຸກເທວະກ່າວວ່າ—ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ຄຳສາບຂອງພຣາຫມັນເປັນແຕ່ຂໍ້ອ້າງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະປະສົງອັນບໍ່ຜິດພາດຂອງພຣະເຈົ້າ ສຳເລັດຜ່ານກາລະ. ເມື່ອຊົມຮວບຮວມວົງຕະກູນອັນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຄິດຈະລະສະຣີຣະ
Verse 30
अस्माल्लोकादुपरते मयि ज्ञानं मदाश्रयम् । अर्हत्युद्धव एवाद्धा सम्प्रत्यात्मवतां वर: ॥ ३० ॥
ບັດນີ້ເຮົາຈະຖອນຕົນອອກຈາກການປາກົດໃນໂລກນີ້; ແລະຄວາມຮູ້ເກືອບກ່ຽວກັບເຮົາ ທີ່ອາໄສເຮົາເປັນຫຼັກ ຄວນມອບໃຫ້ໂດຍກົງແກ່ອຸດທະວະແຕ່ຜູ້ດຽວ—ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຜູ້ມີຈິດວິນຍານ
Verse 31
नोद्धवोऽण्वपि मन्न्यूनो यद्गुणैर्नार्दित: प्रभु: । अतो मद्वयुनं लोकं ग्राहयन्निह तिष्ठतु ॥ ३१ ॥
ອຸດທະວະບໍ່ໄດ້ຕ່ຳກວ່າເຮົາແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ, ເພາະກຸນຂອງປຣະກຣິຕິບໍ່ເຄີຍລົບກວນເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນໃຫ້ເຂົາຢູ່ໃນໂລກນີ້ ເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ຈຳເພາະເກືອບກ່ຽວກັບພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ
Verse 32
एवं त्रिलोकगुरुणा सन्दिष्ट: शब्दयोनिना । बदर्याश्रममासाद्य हरिमीजे समाधिना ॥ ३२ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ອຸດທະວະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄູແຫ່ງສາມໂລກ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງສຽງເວດ ແລ້ວໄປຮອດບະດະຣິກາອາສຣົມ; ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະຫຣິດ້ວຍສະມາທິເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ
Verse 33
विदुरोऽप्युद्धवाच्छ्रुत्वा कृष्णस्य परमात्मन: । क्रीडयोपात्तदेहस्य कर्माणि श्लाघितानि च ॥ ३३ ॥
ວິດຸຣະກໍໄດ້ຟັງຈາກອຸດທະວະເຖິງພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນປະຣະມາຕະມັນ ຜູ້ປາກົດແລະລັບໄປໃນໂລກມະນຸດເພື່ອລີລາ ແລະກິດການອັນນ່າສັນລະເສີນຂອງພຣະອົງ।
Verse 34
देहन्यासं च तस्यैवं धीराणां धैर्यवर्धनम् । अन्येषां दुष्करतरं पशूनां विक्लवात्मनाम् ॥ ३४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ການວາງກາຍຂອງພຣະອົງ ແລະລີລາກຳຂອງພຣະອົງ ເພີ່ມພູນຄວາມອົດທົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຈິດໝັ້ນ; ແຕ່ສຳລັບຄົນອື່ນຍາກຍິ່ງຈະເຂົ້າໃຈ ແລະສຳລັບຜູ້ຈິດດຸດສັດກໍເປັນແຕ່ຄວາມວຸ້ນວາຍໃນໃຈ।
Verse 35
आत्मानं च कुरुश्रेष्ठ कृष्णेन मनसेक्षितम् । ध्यायन् गते भागवते रुरोद प्रेमविह्वल: ॥ ३५ ॥
ວິດຸຣະ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ ຮູ້ວ່າພຣະສີກຣິດສະນະໄດ້ລະລຶກເຖິງຕົນໃນພຣະຫັດໃຈເມື່ອຈາກໂລກ; ເຂົາຈຶ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ ແລະຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ດ້ວຍຄວາມປິຕິແຫ່ງຄວາມຮັກພັກດີ।
Verse 36
कालिन्द्या: कतिभि: सिद्ध अहोभिर्भरतर्षभ । प्रापद्यत स्व:सरितं यत्र मित्रासुतो मुनि: ॥ ३६ ॥
ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ! ຫຼັງຈາກຢູ່ຮິມກາລິນທີ (ຢະມຸນາ) ບໍ່ກີ່ມື້ ວິດຸຣະຜູ້ຮູ້ແຈ້ງຕົນ ໄດ້ໄປຮອດຝັ່ງຄົງຄາ ແມ່ນ້ຳທິບຈາກສະຫວັນ ທີ່ມີມະຫາມຸນີ ໄມເຕຣຍະ ພຳນັກຢູ່।
Frequently Asked Questions
Śāstrically, the brāhmaṇas’ curse functions as nimitta (an apparent instrument), while the Lord’s desire is the primary cause. The episode establishes that Bhagavān’s līlā includes orderly withdrawal: when His earthly mission is complete, He removes even His own associates from mundane vision to prevent misuse of power and to conclude the narrative cycle. It also warns that pramāda (negligence) and mada (intoxication) amplify latent faults, leading to collective ruin—an ethical lesson embedded within divine orchestration.
Maitreya is a mahā-bhāgavata and a close associate within Vyāsa’s circle, who arrives to witness the Lord’s final manifest moments. Uddhava explicitly identifies Maitreya as directly instructed by the Lord at the time of His departure, making him uniquely qualified to transmit tattva (creation, the Lord’s governance, and devotional conclusions). This handoff establishes an authorized knowledge-line: Vidura’s questions will be answered not by speculation but by realized śruti-sāra in paramparā.