Adhyaya 33
Devahūti’s Prayers, Kapila’s Departure, and Devahūti’s Liberation (Siddhapada)
ຕໍ່ຈາກການສອນຂອງພຣະກະປິລາເກືອບກ່ຽວກັບ ສາງຂະ-ພັກຕິ ແລະ ເສັ້ນທາງຮູ້ແຈ້ງຕົນ ບົດນີ້ສະແດງຜົນສຳເລັດຂອງມັນ. ໄມເຕຣຍາເລົ່າວ່າ ເທວະຫູຕິ ພົ້ນຈາກອະວິດຍາ ແລະ ອະທິຖານຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງພຣະບຣະຫມາ ແລະ ຈັກກະວານນັບບໍ່ຖ້ວນ, ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມກຸນະ, ແລະ ເປັນອະວະຕາຣຜູ້ເມດຕາທີ່ລົງມາຍົກຜູ້ຕົກຕ່ຳ. ນາງເນັ້ນພະລັງການປ່ຽນແປງຂອງ ນາມ-ສັງກີຣຕະນະ—ຟັງ, ຮ້ອງສັນລະເສີນ, ລະລຶກ—ທີ່ເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເກີດໃນສະພາບຕ່ຳກໍມີຄຸນສົມບັດເຂົ້າສູ່ຄວາມບໍລິສຸດຕາມເວດ. ພຣະກະປິລາພໍໃຈ ຢືນຢັນວ່າເສັ້ນທາງນີ້ງ່າຍ ແລະ ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນໄວ, ແລ້ວຈາກໄປທາງອີສານ ຮັບການສັກກາລະຈາກເທວະດາ; ທ່ານຢູ່ໃນສະມາທິເພື່ອຊ່ວຍສັດຜູ້ຖືກຜູກມັດ ແລະ ຖືກບູຊາໂດຍອາຈານສາງຂະ. ເທວະຫູຕິຢູ່ໃນອາສຣົມອຸດົມຂອງກັຣດະມະ ແຕ່ສະຫຼະຄວາມສະດວກ ເພີ່ມການພິຈາລະນາພຣະວິສນຸ ຂ້າມພົ້ນກຸນະ ແລະ ບັນລຸມຸກຕິ. ສະຖານທີ່ບັນລຸຂອງນາງເອີ້ນວ່າ ສິດທະປະດະ; ທາດຮ່າງກາຍກາຍເປັນແມ່ນ້ຳສັກສິດ ໃຫ້ສິດທິແກ່ຜູ້ອາບນ້ຳ.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच एवं निशम्य कपिलस्य वचो जनित्री सा कर्दमस्य दयिता किल देवहूति: । विस्रस्तमोहपटला तमभिप्रणम्य तुष्टाव तत्त्वविषयाङ्कितसिद्धिभूमिम् ॥ १ ॥
ພຣະສີມາຍເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເດວະຮູຕິ ຜູ້ເປັນແມ່ຂອງພຣະກະປິລ ແລະເປັນພັນລະຍາອັນຮັກຂອງກັຣດະມະມຸນີ ໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງກະປິລເທວ ນາງກໍພົ້ນຈາກຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາໃນເລື່ອງພັກຕິແລະຍານທິບ. ນາງກາບນົບນ້ອມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ວາງຫຼັກສາງຂະຍະອັນເປັນພື້ນຖານແຫ່ງໂມກສະ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດອະທິຖານຕໍ່ໄປນີ້
Verse 2
देवहूतिरुवाच अथाप्यजोऽन्त:सलिले शयानं भूतेन्द्रियार्थात्ममयं वपुस्ते । गुणप्रवाहं सदशेषबीजं दध्यौ स्वयं यज्जठराब्जजात: ॥ २ ॥
ເດວະຮູຕິກ່າວວ່າ: ພຣະພຣະຫມາຖືກເອີ້ນວ່າ “ອະຊະ” ເນື່ອງຈາກເກີດຈາກດອກບົວທີ່ງອກອອກຈາກພຣະນາພີຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງບັນທົມຢູ່ໃນທະເລທາງລຸ່ມຂອງຈັກກະວານ. ແຕ່ແມ່ນກະນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາກໍຍັງພຽງແຕ່ສະມາທິຕໍ່ພຣະອົງ—ຜູ້ມີພຣະວະລະກາຍເປັນຖານຂອງທາດ ອິນທຣີ ແລະອາຣົມ ເປັນກະແສຂອງຄຸນະ ແລະເປັນເມັດພັນອັນບໍ່ສິ້ນສຸດຂອງຈັກກະວານທັງປວງ
Verse 3
स एव विश्वस्य भवान्विधत्ते गुणप्रवाहेण विभक्तवीर्य: । सर्गाद्यनीहोऽवितथाभिसन्धिर् आत्मेश्वरोऽतर्क्यसहस्रशक्ति: ॥ ३ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ! ພຣະອົງເປັນຜູ້ຈັດວາງສັບພະຈັກກະວານ ໂດຍແບ່ງພະລັງຂອງພຣະອົງໃນກະແສຂອງຄຸນະ ຈຶ່ງເກີດການສ້າງ ການຄ້ຳຈຸນ ແລະການລະລາຍ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເອງກໍດັ່ງບໍ່ກະທຳ. ພຣະສັງກັລປະຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຜິດ; ພຣະອົງເປັນອາດເມສວຣສູງສຸດຂອງສັດທັງປວງ. ແມ່ນວ່າພຣະອົງເປັນໜຶ່ງ ແຕ່ພະລັງອັນອະຈິນຕະຍະນັບພັນຂອງພຣະອົງກໍກະທຳໄດ້ຫຼາກຫຼາຍ—ເກີນກວ່າປັນຍາຂອງພວກເຮົາ
Verse 4
स त्वं भृतो मे जठरेण नाथ कथं नु यस्योदर एतदासीत् । विश्वं युगान्ते वटपत्र एक: शेते स्म माया-शिशुरङ्घ्रिपान: ॥ ४ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະນາຖ! ພຣະອົງຖືກອຸ້ມໄວ້ໃນຄອບຄອງຂອງຂ້າ ແລະປະສູດອອກມາ—ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ? ຜູ້ທີ່ໃນພຣະອຸທອນມີຈັກກະວານທັງປວງ ຈະປະສູດຈາກທ້ອງຂອງຂ້າໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ເມື່ອສິ້ນຍຸກ ພຣະອົງບັນທົມຢູ່ເທິງໃບໄທໃບດຽວ ແລະດັ່ງເດັກນ້ອຍແຫ່ງມາຍາ ພຣະອົງເລຍນິ້ວໂປ້ງແຫ່ງພຣະບາດບົວຂອງພຣະອົງ—ດັ່ງນັ້ນອັດສະຈັນນີ້ຈຶ່ງເປັນໄປໄດ້
Verse 5
त्वं देहतन्त्र: प्रशमाय पाप्मनां निदेशभाजां च विभो विभूतये । यथावतारास्तव सूकरादयस् तथायमप्यात्मपथोपलब्धये ॥ ५ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ມີອຳນາດ! ພຣະອົງຮັບພຣະວະລະກາຍນີ້ເພື່ອລົບລ້າງບາບຂອງຜູ້ຕົກຕ່ຳ ແລະເພື່ອເພີ່ມພູນຄວາມເຈຣິນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ. ເຊັ່ນທີ່ພຣະອົງອະວະຕານເປັນວະຣາຫະ ແລະຮູບອື່ນໆຕາມພຣະປະສົງ, ອະວະຕານນີ້ກໍເກີດຂຶ້ນເພື່ອປະທານຍານທິບແຫ່ງເສັ້ນທາງອາດມັນແກ່ຜູ້ຢູ່ໃນພຣະອາໄສ
Verse 6
यन्नामधेयश्रवणानुकीर्तनाद् यत्प्रह्वणाद्यत्स्मरणादपि क्वचित् । श्वादोऽपि सद्य: सवनाय कल्पते कुत: पुनस्ते भगवन्नु दर्शनात् ॥ ६ ॥
ໂອ ພຣະພະຄະວານ! ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງ ແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນນາມຂອງພຣະອົງ, ກາບນົບ ຫຼືແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງ ຄົນເກີດໃນຕະກູນກິນໝາກໍກາຍເປັນຜູ້ຄວນແກ່ພິທີຍັດຍາໃນທັນທີ; ແລ້ວການໄດ້ເຫັນພຣະອົງຕໍ່ໜ້າຈະຍິ່ງສູງສົ່ງປານໃດ!
Verse 7
अहो बत श्वपचोऽतो गरीयान् यज्जिह्वाग्रे वर्तते नाम तुभ्यम् । तेपुस्तपस्ते जुहुवु: सस्नुरार्या ब्रह्मानूचुर्नाम गृणन्ति ये ते ॥ ७ ॥
ໂອ! ນ່າອັດສະຈັນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເກີດໃນຕະກູນກິນໝາກໍຍັງສູງສົ່ງ ຖ້າທີ່ປາຍລີ້ນມີນາມຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ທີ່ຂັບຮ້ອງນາມຂອງພຣະອົງ ຕ້ອງໄດ້ບຳເພັນຕະປະ, ປະກອບຍັດຍາ, ອາບນ້ຳທີ່ຕີຣະຖານ ແລະຮຽນວິດາແນ່ນອນ
Verse 8
तं त्वामहं ब्रह्म परं पुमांसं प्रत्यक्स्रोतस्यात्मनि संविभाव्यम् । स्वतेजसा ध्वस्तगुणप्रवाहं वन्दे विष्णुं कपिलं वेदगर्भम् ॥ ८ ॥
ໂອ ພຣະບຣະຫມັນສູງສຸດ! ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະອົງເປັນປຸຣຸສະສູງສຸດ ແລະພິຈາລະນາພຣະອົງໃນອາຕະມັນ ທີ່ກະແສຫວນເຂົ້າຂ້າງໃນ. ດ້ວຍເດດຂອງພຣະອົງເອງ ກະແສແຫ່ງຄຸນສາມຖືກທຳລາຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະວິສະນຸ ໃນນາມກະປິລະ ຜູ້ເປັນຄັນທະແຫ່ງວິດາ
Verse 9
मैत्रेय उवाच ईडितो भगवानेवं कपिलाख्य: पर: पुमान् । वाचाविक्लवयेत्याह मातरं मातृवत्सल: ॥ ९ ॥
ໄມເຕຣຍະ ກ່າວວ່າ—ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພະຄະວານ ກະປິລະ ປຸຣຸສະສູງສຸດ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ແມ່ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງແມ່ ແລ້ວຈຶ່ງຕອບແມ່ດ້ວຍວາຈາອັນໜັກແນ່ນ
Verse 10
कपिल उवाच मार्गेणानेन मातस्ते सुसेव्येनोदितेन मे । आस्थितेन परां काष्ठामचिरादवरोत्स्यसि ॥ १० ॥
ກະປິລະ ກ່າວວ່າ—ແມ່ເອີຍ ເສັ້ນທາງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ນຳນີ້ ງ່າຍ ແລະຄວນແກ່ການປະຕິບັດ. ເມື່ອຍຶດຖືດຳເນີນຕາມ ເຈົ້າຈະບັນລຸຈຸດສູງສຸດ ຄືຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ໃນໄມ່ຊ້າ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນກາຍນີ້ເອງ
Verse 11
श्रद्धत्स्वैतन्मतं मह्यं जुष्टं यद्ब्रह्मवादिभि: । येन मामभयं याया मृत्युमृच्छन्त्यतद्विद: ॥ ११ ॥
ແມ່ເອີຍ ຈົ່ງມີສັດທາໃນຄຳສອນຂອງເຮົາ ທີ່ພວກພຣະຫມະວາດີກໍຖືຕາມ. ຖ້າເຈົ້າເດີນທາງແຫ່ງການຮູ້ແຈ້ງຕົນນີ້ຢ່າງສົມບູນ ເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວແລະມົນທິນທາງວັດຖຸ ແລະສຸດທ້າຍຈະເຖິງເຮົາ; ຜູ້ບໍ່ຮູ້ວິທີພັກຕິ ບໍ່ອາດອອກຈາກວົງຈອນເກີດຕາຍໄດ້.
Verse 12
मैत्रेय उवाच इति प्रदर्श्य भगवान्सतीं तामात्मनो गतिम् । स्वमात्रा ब्रह्मवादिन्या कपिलोऽनुमतो ययौ ॥ १२ ॥
ພຣະໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພະຄະວານ ກະປິລະ ໄດ້ຊີ້ແຈງເສັ້ນທາງແຫ່ງຈຸດໝາຍວິນຍານໃຫ້ແມ່ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະສອນນາງ; ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກແມ່ຜູ້ເປັນພຣະຫມະວາດີ ແລ້ວຈຶ່ງອອກຈາກເຮືອນ ເມື່ອພາລະກິດສຳເລັດແລ້ວ
Verse 13
सा चापि तनयोक्तेन योगादेशेन योगयुक् । तस्मिन्नाश्रम आपीडे सरस्वत्या: समाहिता ॥ १३ ॥
ຕາມຄຳແນະນຳໂຍຄະຂອງລູກຊາຍ ເທວະຫູຕີກໍເລີ່ມປະຕິບັດພັກຕິໂຍຄະໃນອາສຣົມນັ້ນເອງ. ທີ່ເຮືອນຂອງກັດດະມະມຸນີຂ້າງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ທີ່ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ງາມດັ່ງມົງກຸດດອກໄມ້ຂອງສະຣັສວະຕີ ນາງໄດ້ຕັ້ງຈິດແນ່ວແນ່ເຂົ້າສູ່ສະມາທິ
Verse 14
अभीक्ष्णावगाहकपिशान्जटिलान्कुटिलालकान् । आत्मानं चोग्रतपसा बिभ्रती चीरिणं कृशम् ॥ १४ ॥
ນາງເລີ່ມອາບນ້ຳວັນລະສາມເທື່ອ ເຮັດໃຫ້ຜົມດຳຫຍິກຂອງນາງຄ່ອຍໆກາຍເປັນສີຂາວ. ດ້ວຍຕະບະອັນເຂັ້ມງວດ ຮ່າງກາຍນາງຄ່ອຍໆຊູບຜອມ ແລະນາງນຸ່ງເຄື່ອງເກົ່າໆ
Verse 15
प्रजापते: कर्दमस्य तपोयोगविजृम्भितम् । स्वगार्हस्थ्यमनौपम्यं प्रार्थ्यं वैमानिकैरपि ॥ १५ ॥
ເຮືອນແລະເຄື່ອງໃຊ້ໃນຄອບຄົວຂອງກັດດະມະ ຜູ້ເປັນປຣະຈາປະຕິ ໄດ້ເຈີຣິນຂຶ້ນດ້ວຍອຳນາດຕະບະແລະໂຍຄະຈົນຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນແມ່ນແມ່ນກະທັ້ງຜູ້ເດີນທາງໃນອາກາດດ້ວຍວິມານກໍຍັງປາຖະໜາ ແລະບາງຄັ້ງກໍອິດສາ
Verse 16
पय:फेननिभा: शय्या दान्ता रुक्मपरिच्छदा: । आसनानि च हैमानि सुस्पर्शास्तरणानि च ॥ १६ ॥
ທີ່ນີ້ໄດ້ພັນລະນາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນເຮືອນຂອງມຸນີກັຣດະມະ. ຜ້າປູແລະທີ່ນອນຂາວດັ່ງຟອງນົມ; ບ່ອນນັ່ງງາຊ້າງຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າລາຍທອງ; ຕຽງຄຳມີໝອນນຸ່ມຫຼາຍ.
Verse 17
स्वच्छस्फटिककुड्येषु महामारकतेषु च । रत्नप्रदीपा आभान्ति ललना रत्नसंयुता: ॥ १७ ॥
ຝາເຮືອນເຮັດດ້ວຍຜະລຶກໃສ ແລະ ມະຣະກົດຊັ້ນດີ ປະດັບດ້ວຍປະທີບແກ້ວມະນີສ່ອງປະກາຍ ຈົນບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ແສງອື່ນ ເພາະຮັດສະມີຂອງຮັດນະເຮັດໃຫ້ເຮືອນສວ່າງໄສ; ສະຕຣີໃນເຮືອນກໍປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງມະນີຢ່າງງາມ.
Verse 18
गृहोद्यानं कुसुमितै रम्यं बह्वमरद्रुमै: । कूजद्विहङ्गमिथुनं गायन्मत्तमधुव्रतम् ॥ १८ ॥
ບໍລິເວນເຮືອນຖືກລ້ອມດ້ວຍສວນງາມ ມີດອກໄມ້ຫອມບານ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ສູງງາມໃຫ້ຜົນສົດໃໝ່ຫຼາຍ. ຄູ່ນົກຮ້ອງຈິບຈິບຢູ່ຕາມກິ່ງ ແລະ ຝູງເຜິ້ງທີ່ເມົານ້ຳເຜິ້ງກໍຮ້ອງຫຶ່ງໆ ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຫວານຊື່ນຢ່າງຍິ່ງ.
Verse 19
यत्र प्रविष्टमात्मानं विबुधानुचरा जगु: । वाप्यामुत्पलगन्धिन्यां कर्दमेनोपलालितम् ॥ १९ ॥
ເມື່ອເທວະຫູຕີເຂົ້າໄປໃນສວນອັນງາມເພື່ອອາບນ້ຳໃນສະລອງທີ່ຫອມກິ່ນດອກບົວ ພວກຄັນທັຣວະ ຜູ້ເປັນບໍລິວານແຫ່ງເທວະໂລກ ກໍຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນຊີວິດຄອບຄົວຂອງກັຣດະມະ; ສາມີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນາງ ກັຣດະມະ ກໍຄຸ້ມຄອງນາງຢູ່ເສມອ.
Verse 20
हित्वा तदीप्सिततममप्याखण्डलयोषिताम् । किञ्चिच्चकार वदनं पुत्रविश्लेषणातुरा ॥ २० ॥
ແມ່ນແມ່ນວ່າຖານະຂອງເທວະຫູຕີເປັນອັນພິເສດ ແລະ ມີຄວາມສຸກສະບາຍທີ່ແມ່ນແຕ່ນາງສະຫວັນຍັງອິດສາ ນາງກໍລະທິ້ງທັງໝົດ. ນາງເສົ້າໃຈພຽງແຕ່ເພາະພັດພາກຈາກບຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຮັດໃຫ້ໃບໜ້ານາງໝອງເສົ້າເລັກນ້ອຍ.
Verse 21
वनं प्रव्रजिते पत्यावपत्यविरहातुरा । ज्ञाततत्त्वाप्यभून्नष्टे वत्से गौरिव वत्सला ॥ २१ ॥
ເມື່ອສາມີອອກບວດລະເຮືອນໄປແລ້ວ ແລະຕໍ່ມາລູກຊາຍຄົນດຽວ ກະປິລະ ກໍຈາກໄປ ເທວະຫູຕີເກີດຄວາມໂສກເສົ້າເນື່ອງຈາກພຣາກຈາກລູກ. ແມ່ນແຕ່ຮູ້ສັດທຳແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ແລະໃຈບໍລິສຸດແລ້ວ ນາງຍັງໂສກດຸດແມ່ງົວເມື່ອເສຍລູກງົວ
Verse 22
तमेव ध्यायती देवमपत्यं कपिलं हरिम् । बभूवाचिरतो वत्स नि:स्पृहा तादृशे गृहे ॥ २२ ॥
ໂອ ວິດູຣະ, ນາງເທວະຫູຕີໄດ້ພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນລູກຂອງນາງ ຄື ພຣະຫຣິ ກະປິລະເທວ ຢູ່ເສມອ; ດັ່ງນັ້ນໄມ່ດົນນາງກໍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢາກ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ເຮືອນທີ່ຕົກແຕ່ງງາມ
Verse 23
ध्यायती भगवद्रूपं यदाह ध्यानगोचरम् । सुत: प्रसन्नवदनं समस्तव्यस्तचिन्तया ॥ २३ ॥
ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະລະອຽດຈາກລູກຊາຍຂອງນາງ ຄື ກະປິລະເທວ ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຍິ້ມຢູ່ເສມອ, ເທວະຫູຕີໄດ້ເລີ່ມພາວະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕໍ່ພຣະຮູບວິສນຸຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ
Verse 24
भक्तिप्रवाहयोगेन वैराग्येण बलीयसा । युक्तानुष्ठानजातेन ज्ञानेन ब्रह्महेतुना ॥ २४ ॥ विशुद्धेन तदात्मानमात्मना विश्वतोमुखम् । स्वानुभूत्या तिरोभूतमायागुणविशेषणम् ॥ २५ ॥
ດ້ວຍໂຍກະແຫ່ງກະແສພັກຕິອັນບໍ່ຂາດ ດ້ວຍໄວຣາກະຍະອັນແຂງກ້າ ແລະດ້ວຍປັນຍາທີ່ເກີດຈາກການປະຕິບັດອັນຖືກຕ້ອງ ອັນນຳໄປສູ່ພຣະພຣະຫມັນ, ນາງຈຶ່ງບໍລິສຸດ. ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດນາງລະລາຍໃນສະມາທິຕໍ່ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຜູ້ຫັນໄປທຸກທິດ, ແລະດ້ວຍປະສົບການຕົວເອງ ຄວາມສົງໄສທັງປວງທີ່ເກີດຈາກຄຸນແຫ່ງມາຍາກໍຫາຍໄປ
Verse 25
भक्तिप्रवाहयोगेन वैराग्येण बलीयसा । युक्तानुष्ठानजातेन ज्ञानेन ब्रह्महेतुना ॥ २४ ॥ विशुद्धेन तदात्मानमात्मना विश्वतोमुखम् । स्वानुभूत्या तिरोभूतमायागुणविशेषणम् ॥ २५ ॥
ດ້ວຍໂຍກະແຫ່ງກະແສພັກຕິອັນບໍ່ຂາດ ດ້ວຍໄວຣາກະຍະອັນແຂງກ້າ ແລະດ້ວຍປັນຍາທີ່ເກີດຈາກການປະຕິບັດອັນຖືກຕ້ອງ ອັນນຳໄປສູ່ພຣະພຣະຫມັນ, ນາງຈຶ່ງບໍລິສຸດ. ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດນາງລະລາຍໃນສະມາທິຕໍ່ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຜູ້ຫັນໄປທຸກທິດ, ແລະດ້ວຍປະສົບການຕົວເອງ ຄວາມສົງໄສທັງປວງທີ່ເກີດຈາກຄຸນແຫ່ງມາຍາກໍຫາຍໄປ
Verse 26
ब्रह्मण्यवस्थितमतिर्भगवत्यात्मसंश्रये । निवृत्तजीवापत्तित्वात्क्षीणक्लेशाप्तनिर्वृति: ॥ २६ ॥
ໃຈຂອງນາງຕັ້ງມັ່ນຢ່າງສົມບູນໃນພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງອາດມັນ ແລະປັນຍາເກືອບພຣະພຣະຫມັນອັນໄຮ້ຮູບກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ. ເມື່ອພົ້ນຈາກອຸປາທິແຫ່ງກາຍ ທຸກຂ໌ທັງປວງດັບ ແລະນາງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກເຫນືອໂລກ.
Verse 27
नित्यारूढसमाधित्वात्परावृत्तगुणभ्रमा । न सस्मार तदात्मानं स्वप्ने दृष्टमिवोत्थित: ॥ २७ ॥
ເນື່ອງຈາກນາງຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິຢ່າງຖາວອນ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງທີ່ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍຄຸນະ ນາງຈຶ່ງບໍ່ລະລຶກເຖິງຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ເຫມືອນຄົນຕື່ນແລ້ວລືມຮ່າງກາຍທີ່ເຫັນໃນຝັນ.
Verse 28
तद्देह: परत: पोषोऽप्यकृशश्चाध्यसम्भवात् । बभौ मलैरवच्छन्न: सधूम इव पावक: ॥ २८ ॥
ຮ່າງກາຍຂອງນາງ ແມ່ນແມ່ນຖືກດູແລໂດຍນາງສາວຝ່າຍວິນຍານທີ່ສາມີກັດດະມະສ້າງ ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມກັງວົນໃນໃຈ ຈຶ່ງບໍ່ຜອມ. ນາງປານດັ່ງໄຟທີ່ຖືກຄວັນຫຸ້ມຫໍ້.
Verse 29
स्वाङ्गं तपोयोगमयं मुक्तकेशं गताम्बरम् । दैवगुप्तं न बुबुधे वासुदेवप्रविष्टधी: ॥ २९ ॥
ຮ່າງກາຍຂອງນາງເປັນຕະໂປ-ໂຍຄະ; ບາງຄັ້ງຜົມຫຼຸດລົງ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມບໍ່ເປັນລະບຽບ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກປັນຍາຂອງນາງເຂົ້າສູ່ພຣະວາສຸເທວະ ນາງຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຕົວ ດຸຈຖືກອຳນາດເທວະປົກປິດ.
Verse 30
एवं सा कपिलोक्तेन मार्गेणाचिरत: परम् । आत्मानं ब्रह्मनिर्वाणं भगवन्तमवाप ह ॥ ३० ॥
ໂອ ວິດຸຣະ! ໂດຍດຳເນີນຕາມຫຼັກທີ່ກະປິລະສອນ ເທວະຫູຕິໄດ້ພົ້ນຈາກພັນທະວັດຖຸໃນໄມ່ຊ້າ ແລະໄດ້ບັນລຸພຣະພະຄະວານສູງສຸດ—ປະຣະມາດມັນ—ອັນເປັນສະພາວະແຫ່ງພຣະຫມັນນິຣວານ ໂດຍບໍ່ຍາກ.
Verse 31
तद्वीरासीत्पुण्यतमं क्षेत्रं त्रैलोक्यविश्रुतम् । नाम्ना सिद्धपदं यत्र सा संसिद्धिमुपेयुषी ॥ ३१ ॥
ໂອ ວິດູຣາ, ສະຖານທີ່ທີ່ ເທວະຮູຕີ ບັນລຸຄວາມສົມບູນ ແມ່ນຕີຣະຖານອັນສັກສິດຢ່າງຍິ່ງ; ສາມໂລກຮູ້ຈັກວ່າ ‘ສິດທະປະດະ’.
Verse 32
तस्यास्तद्योगविधुतमार्त्यं मर्त्यमभूत्सरित् । स्रोतसां प्रवरा सौम्य सिद्धिदा सिद्धसेविता ॥ ३२ ॥
ໂອ ວິດູຣາຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ທາດຮ່າງກາຍອັນບໍ່ຖາວອນຂອງນາງ ທີ່ຖືກຊຳລະໂດຍໂຍຄະ ໄດ້ລະລາຍເປັນນ້ຳ ແລະໄຫຼເປັນແມ່ນ້ຳ. ແມ່ນ້ຳນັ້ນເປັນຍອດແຫ່ງສາຍນ້ຳ, ໃຫ້ສິດທິ ແລະສິດທະທັງຫຼາຍເຂົ້າໄປບູຊາອາບນ້ຳ.
Verse 33
कपिलोऽपि महायोगी भगवान्पितुराश्रमात् । मातरं समनुज्ञाप्य प्रागुदीचीं दिशं ययौ ॥ ३३ ॥
ໂອ ວິດູຣາ, ພຣະກະປິລ ຜູ້ເປັນມະຫາໂຍຄີ ແລະພຣະພະຄະວານ ໄດ້ອອກຈາກອາສຣົມຂອງບິດາ ໂດຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກມານດາ ແລະມຸ່ງໄປທາງທິດອີສານ.
Verse 34
सिद्धचारणगन्धर्वैर्मुनिभिश्चाप्सरोगणै: । स्तूयमान: समुद्रेण दत्तार्हणनिकेतन: ॥ ३४ ॥
ເມື່ອພຣະອົງເດີນທາງຜ່ານໄປທາງທິດເໜືອ ເຫຼົ່າສິດທະ ຈາຣະນະ ຄັນທະຣະວະ ມຸນີ ແລະອັບສະຣາ ໄດ້ສັນລະເສີນແລະຖວາຍຄວາມເຄົາລົບ; ທະເລກໍໄດ້ຖວາຍອັຣຄະຍະ ແລະສະຖານທີ່ພຳນັກໃຫ້ພຣະອົງ.
Verse 35
आस्ते योगं समास्थाय साङ्ख्याचार्यैरभिष्टुत: । त्रयाणामपि लोकानामुपशान्त्यै समाहित: ॥ ३५ ॥
ແມ່ນແຕ່ປັດຈຸບັນ ກະປິລມຸນີຍັງພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນສະມາທິໂຍຄະ ເພື່ອຄວາມສະຫງົບແລະການປົດປ່ອຍຂອງສັດຜູ້ຖືກຜູກມັດໃນສາມໂລກ; ອາຈານແຫ່ງສາງຂະຍະຕ່າງໆ ບູຊາພຣະອົງ.
Verse 36
एतन्निगदितं तात यत्पृष्टोऽहं तवानघ । कपिलस्य च संवादो देवहूत्याश्च पावन: ॥ ३६ ॥
ລູກເອີຍ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຖາມ ໂອ້ຜູ້ບໍ່ມີບາບ ຂ້າໄດ້ຕອບແລ້ວ. ບົດສົນທະນາແລະລີລາຂອງກະປິລເທວະກັບແມ່ເທວະຫູຕີ ບໍລິສຸດຍິ່ງ
Verse 37
य इदमनुशृणोति योऽभिधत्ते कपिलमुनेर्मतमात्मयोगगुह्यम् । भगवति कृतधी: सुपर्णकेताव् उपलभते भगवत्पदारविन्दम् ॥ ३७ ॥ एष साक्षाद्धरेरंशो जातो लोकरिरक्षया । इयं च तत्परा हि श्रीरनुजज्ञेऽनपायिनी ॥ ६ ॥
ຜູ້ໃດຟັງ ຫຼື ອ່ານ ຄຳສອນລັບແຫ່ງອາດມະໂຍຄະຂອງກະປິລມຸນີ ຜູ້ນັ້ນຈະມີພັກດີແນ່ນອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຄຣຸດເປັນພາຫະນະ ແລະໄດ້ບັນລຸດອກບົວພຣະບາດ ຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ພຣະທາມເພື່ອຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນທິບ
Frequently Asked Questions
The chapter asserts the Bhāgavata principle that bhakti is spiritually primary and not constrained by social birth. Chanting, hearing, remembrance, and obeisance to Bhagavān purify consciousness at its root (citta-śuddhi), thus granting real qualification (adhikāra) for sacred life. The point is not social polemic but theological: divine grace accessed through nāma transcends guṇa-based contamination and reconstitutes the person’s spiritual identity.
Devahūti’s prayer highlights avatāra-tattva: the Lord’s appearance is not forced by karma or material causality. He manifests by His own will (svatantra) through inconceivable potency (acintya-śakti). Thus, His ‘birth’ is a līlā—an accessible revelation for the upliftment of conditioned beings—while His ontological status remains the all-containing Supreme.
Siddhapada is identified as the location where Devahūti attained perfection through Kapila’s instructions. The narrative sacralizes geography by linking realization to place: her bodily elements are said to become a holy river, and bathing there grants perfection. This functions as tīrtha-māhātmya—showing how bhakti-realization leaves a continuing purifying imprint for future seekers.
Kapila emphasizes practicability: steady devotional engagement—supported by knowledge and renunciation—can produce liberation without waiting for death. “Within this body” indicates jīvan-mukti: freedom from fear and material designation through guṇa-transcendence, culminating in direct attainment of the Lord as Paramātmā and Bhagavān.
The opulence establishes the strength of Devahūti’s renunciation: she is not rejecting poverty but voluntarily relinquishing even enviable celestial-level comforts. This contrast illustrates vairāgya born of bhakti—detachment arising from higher taste and absorption in the Lord—rather than detachment forced by deprivation.
Kapila travels toward the northeast and is honored by celestial beings; the ocean offers him residence. The chapter states he remains there in trance for the deliverance of conditioned souls, and that Sāṅkhya ācāryas worship him—presenting Kapila as a continuing spiritual authority whose teaching lineage is rooted in divine personhood.