Adhyaya 29
Bhakti Yoga: The Three Modes of Devotion, Non-Envy, and Time as the Lord
ຕໍ່ຈາກການອະທິບາຍສາງຂະຍະຂອງກະປິລາເກືອບກ່ຽວກັບສານວັດຖຸແລະວິນຍານ ເທວະຫູຕີຂໍທາງທີ່ແນ່ນອນຄື ບັກຕິໂຢກ (ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຈົ້າ) ແລະຄໍາສອນເກືອບກ່ຽວກັບສັງສາຣາ ແລະ ກາລະ (ເວລານິລັນດອນ). ໄມເຕຣຍະເລົ່າຄໍາຕອບອັນເມດຕາຂອງກະປິລາວ່າ ບັກຕິມີຂັ້ນຕາມຄຸນະ: ຕາມະສິກບັກຕິມີຄວາມອິດສາແລະຄວາມຮຸນແຮງ; ຣາຊະສິກບັກຕິຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄວາມເພີດເພີນແລະກຽດສັກ; ສັດຕະວິກບັກຕິເຮັດເພື່ອຊໍາລະຄວາມເມົາໃນຜົນກຳ. ຕໍ່ມາກະປິລາກໍານົດ ຊຸດທະ-ບັກຕິ ເປັນຄວາມດຶງດູດອັນເກີດເອງ ບໍ່ຂາດຕອນ ໃນການຟັງນາມແລະຄຸນຂອງພຣະອົງ ເຫມືອນແມ່ນ້ໍາຄົງຄາໄຫຼສູ່ທະເລ ແລະກ່າວວ່າຜູ້ບັກຕິບໍລິສຸດປະຕິເສດແມ່ນກະທັ້ງມຸກຕິ 5 ປະເພດ. ບົດນີ້ຍົກຈາກການບູຊາພຣະຮູບໃນວັດ ໄປສູ່ການເຫັນພຣະເຈົ້າໃນທຸກສັດ: ການບູຊາທີ່ບໍ່ຮັບຮູ້ພຣະປະຣະມາດມາໃນທຸກຊີວິດຖືກຕໍານິວ່າເປັນການລອກລຽນ; ການບູຊາແທ້ແມ່ນຄວາມເຄົາລົບບໍ່ອິດສາ ແລະເຫັນເທົ່າກັນ. ກະປິລາຈັດອັນດັບສັດແລະຄວາມດີເລີດຂອງມະນຸດ ຈົນສຸດທ້າຍຍົກຜູ້ບັກຕິບໍລິສຸດເປັນສູງສຸດ. ຈາກນັ້ນຂະຫຍາຍໄປສູ່ຈັກກະວານ: ກາລະແມ່ນລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ຜູ້ບໍ່ຮູ້ກົວມັນ ແລະລະບຽບຈັກກະວານທັງໝົດເຄື່ອນໄຫວ “ດ້ວຍຄວາມກົວ” ພຣະອົງ ນໍາໄປສູ່ການພິຈາລະນາເລິກກ່ຽວກັບກາລະແລະການລະລາຍໃນຄໍາສອນຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
देवहूतिरुवाच लक्षणं महदादीनां प्रकृते: पुरुषस्य च । स्वरूपं लक्ष्यतेऽमीषां येन तत्पारमार्थिकम् ॥ १ ॥ यथा साङ्ख्येषु कथितं यन्मूलं तत्प्रचक्षते । भक्तियोगस्य मे मार्गं ब्रूहि विस्तरश: प्रभो ॥ २ ॥
ເທວະຫູຕິກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຕາມຫຼັກສາງຂະຍະ ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງລັກສະນະຂອງປຣະກຣິຕິ ແລະມະຫັດຕັດຕະວະ ພ້ອມທັງລັກສະນະຂອງປຸຣຸຊະ. ບັດນີ້ຂໍພຣະອົງຊີ້ແນະເສັ້ນທາງພັກຕິໂຢກະໂດຍລະອຽດ ອັນເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງປັດຊະຍາທັງປວງ
Verse 2
देवहूतिरुवाच लक्षणं महदादीनां प्रकृते: पुरुषस्य च । स्वरूपं लक्ष्यतेऽमीषां येन तत्पारमार्थिकम् ॥ १ ॥ यथा साङ्ख्येषु कथितं यन्मूलं तत्प्रचक्षते । भक्तियोगस्य मे मार्गं ब्रूहि विस्तरश: प्रभो ॥ २ ॥
ເທວະຫູຕິກ່າວວ່າ: ໂອ ພະພະຄະວານ, ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນສາງຂະຍະ ພຣະອົງໄດ້ເປີດເຜີຍລັກສະນະຂອງປຣະກຣິຕິ ແລະປຸຣຸຊະ ພ້ອມທັງມະຫັດຕັດຕະວະ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະອົງສອນເສັ້ນທາງພັກຕິໂຢກະໂດຍລະອຽດ ອັນເປັນແກ່ນສານຂອງຄຳພີທັງປວງ
Verse 3
विरागो येन पुरुषो भगवन्सर्वतो भवेत् । आचक्ष्व जीवलोकस्य विविधा मम संसृती: ॥ ३ ॥
ເທວະຫູຕິກ່າວຕໍ່ວ່າ: ໂອ ພຣະພະຄະວານ, ຂໍພຣະອົງອະທິບາຍໂດຍລະອຽດເຖິງສັງສຣິຕິອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງສັດໂລກ—ວົງຈອນເກີດແລະຕາຍທີ່ດຳເນີນບໍ່ຂາດ—ເພື່ອໃຫ້ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຄົນຈະເກີດຄວາມຄາຍຍຶດຕິດຈາກກິດຈະກຳໂລກີ
Verse 4
कालस्येश्वररूपस्य परेषां च परस्य ते । स्वरूपं बत कुर्वन्ति यद्धेतो: कुशलं जना: ॥ ४ ॥
ຂໍພຣະອົງອະທິບາຍອີກດ້ວຍເຖິງການເວລາອັນນິລັນດອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຮູບພຣະອົງໃນພາບອິດສະວະຣະ; ໂດຍອິດທິພົນຂອງການເວລານັ້ນ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງປະພຶດກິດທຳທາງທຳມະດ້ວຍຄວາມຊຳນານ
Verse 5
लोकस्य मिथ्याभिमतेरचक्षुष- श्चिरं प्रसुप्तस्य तमस्यनाश्रये । श्रान्तस्य कर्मस्वनुविद्धया धिया त्वमाविरासी: किल योगभास्कर: ॥ ५ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງເປັນເຫມືອນດວງອາທິດ—ໂຢກະພາສະກະ—ຜູ້ສ່ອງແສງຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາໃນຊີວິດທີ່ຖືກຜູກມັດຂອງສັດທັງຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກຕາແຫ່ງປັນຍາຍັງບໍ່ເປີດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງໃນພຣະອົງ ແລະນອນຫຼັບດົນນານໃນຄວາມມືດນັ້ນ, ຖືກພັນທະນາດ້ວຍເຄືອຂ່າຍແຫ່ງກຳ ແລະຜົນກຳ ຈົນເບິ່ງເຫມືອນເຫນື່ອຍລ້າຫຼາຍ
Verse 6
मैत्रेय उवाच इति मातुर्वच: श्लक्ष्णं प्रतिनन्द्य महामुनि: । आबभाषे कुरुश्रेष्ठ प्रीतस्तां करुणार्दित: ॥ ६ ॥
ສຣີ ໄມເຕຣຍະ ກ່າວວ່າ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ! ມະຫາມຸນີ ກະປິລະເທວ ຊື່ນຊົມຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນຂອງແມ່ຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີ ແລະດ້ວຍຄວາມກະລຸນາອັນເລິກຊຶ້ງ ຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້।
Verse 7
श्रीभगवानुवाच भक्तियोगो बहुविधो मार्गैर्भामिनि भाव्यते । स्वभावगुणमार्गेण पुंसां भावो विभिद्यते ॥ ७ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ກະປິລະ) ກ່າວວ່າ—ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົງ! ພັກຕິໂຍຄະມີຫຼາຍຮູບແບບ; ຕາມສະພາບນິໄສ ແລະ ຄຸນລັກສະນະຂອງຜູ້ປະຕິບັດ ເສັ້ນທາງຈຶ່ງແຕກຕ່າງ ແລະຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຸນນັ້ນ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງມະນຸດກໍແຕກຕ່າງກັນ।
Verse 8
अभिसन्धाय यो हिंसां दम्भं मात्सर्यमेव वा । संरम्भी भिन्नदृग्भावं मयि कुर्यात्स तामस: ॥ ८ ॥
ຜູ້ໃດປະຕິບັດພັກຕິຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າໂດຍມຸ່ງຄວາມຮຸນແຮງ ຄວາມອວດອ້າງ ຫຼື ຄວາມອິດສາ, ມີໂທສະຮຸນແຮງ ແລະມີທັດສະນະແບ່ງແຍກ—ພັກຕິນັ້ນເປັນຕາມັສ (ຄວາມມືດ).
Verse 9
विषयानभिसन्धाय यश ऐश्वर्यमेव वा । अर्चादावर्चयेद्यो मां पृथग्भाव: स राजस: ॥ ९ ॥
ການບູຊາຂ້າພະເຈົ້າໃນຮູບອັດຊາ (ພຣະຮູບ) ແລະອື່ນໆ ໂດຍມີທັດສະນະແບ່ງແຍກ ແລະມຸ່ງຫາຄວາມສຸກທາງວັດຖຸ ຊື່ສຽງ ຫຼື ອຳນາດຮັ່ງມີ—ນັ້ນແມ່ນພັກຕິໃນຣາຈັສ (ຄວາມເຮັດໃຈຮ້ອນ).
Verse 10
कर्मनिर्हारमुद्दिश्य परस्मिन्वा तदर्पणम् । यजेद्यष्टव्यमिति वा पृथग्भाव: स सात्त्विक: ॥ १० ॥
ເມື່ອຜູ້ພັກຕະບູຊາພຣະຜູ້ເປັນສູງສຸດເພື່ອລະລ້າງພັນທະຂອງຜົນກຳ ຫຼືເພື່ອຖວາຍຜົນແຫ່ງການກະທຳແດ່ພຣະອົງ ດ້ວຍຈິດສຳນຶກວ່າ ‘ຄວນບູຊາເປັນໜ້າທີ່’ ໂດຍບໍ່ມີທິດຖິແບ່ງແຍກ—ພັກຕິນັ້ນເປັນສັດຕະວະ (ຄວາມດີ).
Verse 11
मद्गुणश्रुतिमात्रेण मयि सर्वगुहाशये । मनोगतिरविच्छिन्ना यथा गङ्गाम्भसोऽम्बुधौ ॥ ११ ॥ लक्षणं भक्तियोगस्य निर्गुणस्य ह्युदाहृतम् । अहैतुक्यव्यवहिता या भक्ति: पुरुषोत्तमे ॥ १२ ॥
ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງນາມແລະຄຸນຂອງຂ້າ (ພຣະເຈົ້າ) ຜູ້ສະຖິດໃນຖ້ຳແຫ່ງໃຈຂອງສັດທັງປວງ ຈິດກໍໄຫຼໄປຫາຂ້າຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ; ເຫມືອນນ້ຳຄົງຄາໄຫຼສູ່ທະເລ ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງພັກຕິໂຢກະນິຣຄຸນະ.
Verse 12
मद्गुणश्रुतिमात्रेण मयि सर्वगुहाशये । मनोगतिरविच्छिन्ना यथा गङ्गाम्भसोऽम्बुधौ ॥ ११ ॥ लक्षणं भक्तियोगस्य निर्गुणस्य ह्युदाहृतम् । अहैतुक्यव्यवहिता या भक्ति: पुरुषोत्तमे ॥ १२ ॥
ພັກຕິຕໍ່ຂ້າ ຜູ້ເປັນປຸຣຸໂສຕຕະມະ ທີ່ບໍ່ຫວັງຜົນ (ອະໄຫຕຸກີ) ແລະບໍ່ມີອຸປະສັກຂັດຂວາງ (ອະວຽວະຫິຕາ) ນັ້ນແມ່ນລັກສະນະຂອງພັກຕິໂຢກະນິຣຄຸນະ.
Verse 13
सालोक्यसार्ष्टिसामीप्यसारूप्यैकत्वमप्युत । दीयमानं न गृह्णन्ति विना मत्सेवनं जना: ॥ १३ ॥
ຜູ້ພັກຕິບໍລິສຸດບໍ່ຮັບເອົາການຫຼຸດພົ້ນໃດໆ—ສາໂລກະຍະ, ສາຣສະຕິ, ສາມີປະຍະ, ສາຣູປະຍະ ຫຼື ເອກັດຕະວະ—ແມ່ນແຕ່ຖືກປະທານ ຖ້າບໍ່ມີການຮັບໃຊ້ຂ້າດ້ວຍພັກຕິ.
Verse 14
स एव भक्तियोगाख्य आत्यन्तिक उदाहृत: । येनातिव्रज्य त्रिगुणं मद्भावायोपपद्यते ॥ १४ ॥
ນີ້ແມ່ນພັກຕິໂຢກະທີ່ຖືກກ່າວວ່າເປັນຂັ້ນສູງສຸດ; ດ້ວຍມັນ ຜູ້ປະຕິບັດຍ່ອມຂ້າມພົ້ນຕຣີຄຸນະ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນພາວະທິບທີ່ສອດຄ່ອງກັບຂ້າ.
Verse 15
निषेवितेनानिमित्तेन स्वधर्मेण महीयसा । क्रियायोगेन शस्तेन नातिहिंस्रेण नित्यश: ॥ १५ ॥
ຜູ້ພັກຕິຄວນປະຕິບັດສະວະທັມຂອງຕົນອັນມີກຽດ ໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນທາງໂລກ; ແລະຄວນເຮັດກຣິຍາໂຢກະຕາມຄຳພີເປັນນິດ ໂດຍບໍ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງເກີນຄວນ.
Verse 16
मद्धिष्ण्यदर्शनस्पर्शपूजास्तुत्यभिवन्दनै: । भूतेषु मद्भावनया सत्त्वेनासङ्गमेन च ॥ १६ ॥
ຜູ້ພັກດີຄວນໄປຊົມຮູບບູຊາຂອງພຣະອົງໃນວັດ ແຕະຕ້ອງພຣະບາດດອກບົວ ບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະສັນລະເສີນພ້ອມການນົບນ້ອມ. ດ້ວຍສັດຕະວະແລະຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ລາວຄວນເຫັນສັດທັງປວງດ້ວຍພາວະຂອງພຣະອົງໃນພວກເຂົາ ເປັນຈິດວິນຍານ.
Verse 17
महतां बहुमानेन दीनानामनुकम्पया । मैत्र्या चैवात्मतुल्येषु यमेन नियमेन च ॥ १७ ॥
ຜູ້ພັກດີຜູ້ບໍລິສຸດຄວນໃຫ້ກຽດສູງສຸດແກ່ຄູວິນຍານແລະອາຈານ ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຍາກຈົນ ເປັນມິດກັບຜູ້ເສມກັນ ແລະປະຕິບັດພັກຕິພາຍໃຕ້ຍະມະ-ນິຍະມະ ດ້ວຍການຄວບຄຸມອິນທຣີຍແລະລະບຽບວິໄນ.
Verse 18
आध्यात्मिकानुश्रवणान्नामसङ्कीर्तनाच्च मे । आर्जवेनार्यसङ्गेन निरहङ्क्रियया तथा ॥ १८ ॥
ຜູ້ພັກດີຄວນຟັງເລື່ອງທາງວິນຍານຢູ່ເສມອ ແລະໃຊ້ເວລາໃນການສັງກີຣຕະນາພຣະນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມປະພຶດຄວນຕົງແລະງ່າຍ ບໍ່ອິດສາ ເປັນມິດກັບທຸກຄົນ ແຕ່ຄວນຫຼີກລ້ຽງການຄົບຫາຜູ້ບໍ່ກ້າວໜ້າທາງວິນຍານ.
Verse 19
मद्धर्मणो गुणैरेतै: परिसंशुद्ध आशय: । पुरुषस्याञ्जसाभ्येति श्रुतमात्रगुणं हि माम् ॥ १९ ॥
ເມື່ອຜູ້ໃດມີຄຸນລັກສະນະແຫ່ງທຳມະຂອງພຣະອົງເຫຼົ່ານີ້ຄົບຖ້ວນ ແລະຈິດໃຈຖືກຊຳລະບໍລິສຸດ ລາວຈະຖືກດຶງດູດທັນທີ ເພີຍໄດ້ຍິນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຫຼືໄດ້ຍິນຄຸນທຳອັນເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ ແລະຈະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງໂດຍງ່າຍ.
Verse 20
यथा वातरथो घ्राणमावृङ्क्ते गन्ध आशयात् । एवं योगरतं चेत आत्मानमविकारि यत् ॥ २० ॥
ເຫມືອນລົດຮົບແຫ່ງລົມທີ່ພາກິ່ນຫອມຈາກແຫຼ່ງກຳເນີດມາ ແລະໃຫ້ປະສາດດົມກິ່ນຈັບໄດ້ທັນທີ, ສັນນັ້ນຈິດທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນພັກຕິ-ໂຍຄະຢູ່ເສມອ ຍ່ອມຮັບຮູ້ປະຣະມາດມັນຜູ້ບໍ່ແປປ່ຽນ ແລະສະຖິດເທົ່າທຽມຢູ່ທຸກແຫ່ງ.
Verse 21
अहं सर्वेषु भूतेषु भूतात्मावस्थित: सदा । तमवज्ञाय मां मर्त्य: कुरुतेऽर्चाविडम्बनम् ॥ २१ ॥
ເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນສັດມີຊີວິດທັງປວງເປັນປະຣະມາດມາຢູ່ເສມອ. ຜູ້ໃດລະເລີຍພຣະອົງນັ້ນທຸກແຫ່ງແລ້ວບູຊາແຕ່ຮູບເທວະໃນວັດ ນັ້ນແມ່ນພຽງການລອກລຽນເທົ່ານັ້ນ.
Verse 22
यो मां सर्वेषु भूतेषु सन्तमात्मानमीश्वरम् । हित्वार्चां भजते मौढ्याद्भस्मन्येव जुहोति स: ॥ २२ ॥
ຜູ້ໃດບູຊາຮູບເທວະໃນວັດ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຮົາເປັນປະຣະມາດມາ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າສະຖິດໃນໃຈຂອງສັດທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃນຄວາມໂງ່ ເປັນດັ່ງຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົງໃນຂີ້ເຖົ່າ.
Verse 23
द्विषत: परकाये मां मानिनो भिन्नदर्शिन: । भूतेषु बद्धवैरस्य न मन: शान्तिमृच्छति ॥ २३ ॥
ຜູ້ໃດເຄົາລົບເຮົາ ແຕ່ອິດສາແລະກຽດຊັງຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ອື່ນ ມີທັດສະນະແບ່ງແຍກ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບໃນໃຈ ເນື່ອງຈາກຜູກເວນກັບສັດທັງປວງ.
Verse 24
अहमुच्चावचैर्द्रव्यै: क्रिययोत्पन्नयानघे । नैव तुष्येऽर्चितोऽर्चायां भूतग्रामावमानिन: ॥ २४ ॥
ແມ່ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແມ່ນແມ່ນວ່າຜູ້ໃດຈະບູຊາເຮົາໃນອັຣຈາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຫຼາຍນ້ອຍ ແລະພິທີກຳຖືກຕ້ອງ ແຕ່ຖ້າຜູ້ນັ້ນດູຖູກຫມູ່ສັດທັງປວງ ເຮົາກໍບໍ່ພໍໃຈໃນການບູຊານັ້ນ.
Verse 25
अर्चादावर्चयेत्तावदीश्वरं मां स्वकर्मकृत् । यावन्न वेद स्वहृदि सर्वभूतेष्ववस्थितम् ॥ २५ ॥
ເມື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມກຳນົດຂອງຕົນ ຄວນບູຊາເຮົາຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າໃນຮູບອັຣຈາ ຈົນກວ່າຈະຮູ້ແຈ້ງວ່າເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ ແລະໃນໃຈຂອງສັດທັງປວງ.
Verse 26
आत्मनश्च परस्यापि य: करोत्यन्तरोदरम् । तस्य भिन्नदृशो मृत्युर्विदधे भयमुल्बणम् ॥ २६ ॥
ຜູ້ໃດທີ່ແຍກຕົນເອງອອກຈາກສັດມີຊີວິດອື່ນໆດ້ວຍທັດສະນະແຕກຕ່າງ ເຮົາຈະເປັນໄຟມໍລະນະ ນໍາຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃຫ້ເຂົາ
Verse 27
अथ मां सर्वभूतेषु भूतात्मानं कृतालयम् । अर्हयेद्दानमानाभ्यां मैत्र्याभिन्नेन चक्षुषा ॥ २७ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຄວນນະມັດສະການເຮົາ ຜູ້ສະຖິດໃນສັດທັງປວງເປັນອາດຕະມັນຂອງເຂົາ ດ້ວຍທານ ການໃຫ້ກຽດ ມິດຕະພາບ ແລະສາຍຕາເສມອັນ
Verse 28
जीवा: श्रेष्ठा ह्यजीवानां तत: प्राणभृत: शुभे । त: सचित्ता: प्रवरास्ततश्चेन्द्रियवृत्तय: ॥ २८ ॥
ໂອ ແມ່ຜູ້ເປັນມງຄົດ! ສັດມີຊີວິດປະເສີດກວ່າສິ່ງບໍ່ມີຊີວິດ; ໃນຫມູ່ສັດມີຊີວິດ ຜູ້ມີອາການແຫ່ງຊີວິດປະເສີດກວ່າ; ຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄືຜູ້ມີສະຕິຮູ້; ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄືຜູ້ທີ່ອິນທຣີຍະພັດທະນາ
Verse 29
तत्रापि स्पर्शवेदिभ्य: प्रवरा रसवेदिन: । तेभ्यो गन्धविद: श्रेष्ठास्तत: शब्दविदो वरा: ॥ २९ ॥
ໃນຫມູ່ຜູ້ມີການຮັບຮູ້ທາງອິນທຣີຍະ ຜູ້ຮູ້ລົດຊາດປະເສີດກວ່າຜູ້ຮູ້ແຕ່ການສຳຜັດ; ດີກວ່ານັ້ນຄືຜູ້ຮູ້ກິ່ນ; ແລະດີຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄືຜູ້ຮູ້ສຽງ
Verse 30
रूपभेदविदस्तत्र ततश्चोभयतोदत: । तेषां बहुपदा: श्रेष्ठाश्चतुष्पादस्ततो द्विपात् ॥ ३० ॥
ຜູ້ປະເສີດກວ່າຜູ້ຮູ້ສຽງ ແມ່ນຜູ້ທີ່ແຍກແຍະຮູບຮ່າງໄດ້; ປະເສີດກວ່ານັ້ນຄືຜູ້ມີຟັນທັງເທິງແລະລຸ່ມ; ໃນພວກນັ້ນ ຜູ້ມີຫຼາຍຂາປະເສີດ; ຕໍ່ມາແມ່ນສັດສີ່ຂາ; ແລະປະເສີດກວ່ານັ້ນຄືມະນຸດສອງຂາ
Verse 31
ततो वर्णाश्च चत्वारस्तेषां ब्राह्मण उत्तम: । ब्राह्मणेष्वपि वेदज्ञो ह्यर्थज्ञोऽभ्यधिकस्तत: ॥ ३१ ॥
ໃນບັນດາມະນຸດ ລະບົບສັງຄົມສີ່ວັນນະທີ່ແບ່ງຕາມຄຸນແລະກຳ ແມ່ນດີທີ່ສຸດ; ໃນນັ້ນ ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ສູງສຸດ. ໃນພຣາຫມັນ ຜູ້ຮຽນເວດແມ່ນດີກວ່າ; ແລະຜູ້ຮຽນເວດທີ່ຮູ້ນັຍແທ້ຂອງເວດ ແມ່ນດີທີ່ສຸດ.
Verse 32
अर्थज्ञात्संशयच्छेत्ता तत: श्रेयान्स्वकर्मकृत् । मुक्तसङ्गस्ततो भूयानदोग्धा धर्ममात्मन: ॥ ३२ ॥
ດີກວ່າພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເປົ້າໝາຍຂອງເວດ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕັດຄວາມສົງໄສໄດ້; ດີກວ່ານັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ປະພຶດຕາມໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ດີກວ່ານັ້ນ ແມ່ນຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ; ແລະດີທີ່ສຸດ ແມ່ນພະຄະຕະຜູ້ບໍລິການພະພັກຕິໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ.
Verse 33
तस्मान्मय्यर्पिताशेषक्रियार्थात्मा निरन्तर: । मय्यर्पितात्मन: पुंसो मयि संन्यस्तकर्मण: । न पश्यामि परं भूतमकर्तु: समदर्शनात् ॥ ३३ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສົນໃຈນອກເຫນືອຈາກຂ້ອຍ ແລະອຸທິດກິດຈະກຳທັງໝົດກັບຊີວິດທັງສິ້ນໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ—ຜູ້ມອບຕົນໃຫ້ຂ້ອຍ ແລະວາງກຳທັງປວງໄວ້ໃນຂ້ອຍ—ຜູ້ເຫັນສະເໝີແລະບໍ່ຍຶດຕົນເປັນຜູ້ກະທຳ.
Verse 34
मनसैतानि भूतानि प्रणमेद्बहुमानयन् । ईश्वरो जीवकलया प्रविष्टो भगवानिति ॥ ३४ ॥
ພະຄະຕະຜູ້ສົມບູນ ຍ້ອມນົບນ້ອມຄາລະວະຕໍ່ສັດມີຊີວິດທຸກຕົວດ້ວຍໃຈອັນເຄົາລົບ, ເພາະມີຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ ພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນອີສະວະຣະ ໄດ້ເຂົ້າສະຖິດໃນກາຍຂອງທຸກຊີວິດເປັນປະຣະມາຕະມັນ ຜູ້ຄວບຄຸມພາຍໃນ.
Verse 35
भक्तियोगश्च योगश्च मया मानव्युदीरित: । ययोरेकतरेणैव पुरुष: पुरुषं व्रजेत् ॥ ३५ ॥
ແມ່ທີ່ຮັກ, ໂອ ທິດາແຫ່ງມະນູ, ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວທັງພັກຕິໂຢຄະ ແລະ ໂຢຄະ; ໂດຍທາງໃດທາງໜຶ່ງໃນນັ້ນ ມະນຸດສາມາດໄປຮອດຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະບຸຣຸດສູງສຸດໄດ້—ໂດຍສະເພາະດ້ວຍການບໍລິການພັກຕິ.
Verse 36
एतद्भगवतो रूपं ब्रह्मण: परमात्मन: । परं प्रधानं पुरुषं दैवं कर्मविचेष्टितम् ॥ ३६ ॥
ນີ້ແມ່ນຮູບນິລັນດອນຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ພຣະພຣະຫມັນ ແລະ ປະຣະມາຕະມາ. ພຣະອົງແມ່ນປຸຣຸຊະສູງສຸດ; ກິດຈະກຳທັງໝົດເປັນທາງວິນຍານອັນສັກສິດ.
Verse 37
रूपभेदास्पदं दिव्यं काल इत्यभिधीयते । भूतानां महदादीनां यतो भिन्नदृशां भयम् ॥ ३७ ॥
ປັດໃຈເວລາອັນທິບ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ການປ່ຽນແປງຂອງຮູບປະກົດທາງວັດຖຸ ເອີ້ນວ່າ ‘ກາລ’. ຜູ້ທີ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໃນມະຫັດຕັດຕະວະ ແລະທາດທັງຫຼາຍ ຍ່ອມຢ້ານກາລນັ້ນ.
Verse 38
योऽन्त: प्रविश्य भूतानि भूतैरत्त्यखिलाश्रय: । स विष्ण्वाख्योऽधियज्ञोऽसौ काल: कलयतां प्रभु: ॥ ३८ ॥
ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນອະທິຍັດຍະ ເຂົ້າສູ່ພາຍໃນສັດທັງປວງ ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງທຸກສິ່ງ ແລະໃຫ້ສັດໜຶ່ງທຳລາຍອີກສັດໜຶ່ງ; ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນກາລ ແລະເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງຫຼາຍ.
Verse 39
न चास्य कश्चिद्दयितो न द्वेष्यो न च बान्धव: । आविशत्यप्रमत्तोऽसौ प्रमत्तं जनमन्तकृत् ॥ ३९ ॥
ສຳລັບພຣະພະຄະວານ ບໍ່ມີໃຜເປັນທີ່ຮັກເປັນພິເສດ ບໍ່ມີໃຜເປັນສັດຕູ ຫຼືເປັນຍາດ. ແຕ່ພຣະອົງປະທານແຮງດົນໃຈແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ລືມພຣະອົງແລະມີສະຕິ ແລະທຳລາຍຜູ້ທີ່ປະມາດລືມພຣະອົງ.
Verse 40
यद्भयाद्वाति वातोऽयं सूर्यस्तपति यद्भयात् । यद्भयाद्वर्षते देवो भगणो भाति यद्भयात् ॥ ४० ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ລົມນີ້ຈຶ່ງພັດ; ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະອົງ ດວງອາທິດຈຶ່ງແຜດເຜົາ. ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະອົງ ເທວະຈຶ່ງໃຫ້ຝົນຕົກ, ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະອົງ ໝູ່ດາວຈຶ່ງສ່ອງແສງ.
Verse 41
यद्वनस्पतयो भीता लताश्चौषधिभि: सह । स्वे स्वे कालेऽभिगृह्णन्ति पुष्पाणि च फलानि च ॥ ४१ ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຕົ້ນໄມ້ ເຄືອ ແລະພືດສະຫມຸນໄພ ຈຶ່ງອອກດອກອອກຜົນຕາມລະດູຂອງຕົນ
Verse 42
स्रवन्ति सरितो भीता नोत्सर्पत्युदधिर्यत: । अग्निरिन्धे सगिरिभिर्भूर्न मज्जति यद्भयात् ॥ ४२ ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄຫຼ ແລະທະເລບໍ່ລົ້ນຂອບ ດ້ວຍຄວາມເກງກົວພຣະອົງ ໄຟຈຶ່ງໄໝ້ ແລະແຜ່ນດິນພ້ອມພູເຂົາບໍ່ຈົມໃນນ້ຳແຫ່ງຈັກກະວານ
Verse 43
नभो ददाति श्वसतां पदं यन्नियमादद: । लोकं स्वदेहं तनुते महान् सप्तभिरावृतम् ॥ ४३ ॥
ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະອົງ ຟ້າອາກາດໃຫ້ທີ່ວ່າງແກ່ສັດມີຊີວິດ ເພື່ອໃຫ້ໂລກຕ່າງໆຕັ້ງຢູ່ໄດ້ ແລະກາຍຈັກກະວານອັນໃຫຍ່ກໍຂະຫຍາຍພ້ອມດ້ວຍຊັ້ນຫຸ້ມເຈັດຊັ້ນພາຍໃຕ້ອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງ
Verse 44
गुणाभिमानिनो देवा: सर्गादिष्वस्य यद्भयात् । वर्तन्तेऽनुयुगं येषां वश एतच्चराचरम् ॥ ४४ ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມເກງກົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເທວະຜູ້ກຳກັບຄຸນທັງຫຼາຍຈຶ່ງປະຕິບັດການສ້າງ ການຮັກສາ ແລະການທຳລາຍ ຕາມຍຸກສະໄໝ ແລະທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວໃນໂລກວັດຖຸນີ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຂົາ
Verse 45
सोऽनन्तोऽन्तकर: कालोऽनादिरादिकृदव्यय: । जनं जनेन जनयन्मारयन्मृत्युनान्तकम् ॥ ४५ ॥
ເວລາອັນນິລັນດອນ ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະບໍ່ມີຈຸດສິ້ນສຸດ ແມ່ນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ມັນໃຫ້ຄົນໜຶ່ງເກີດຈາກອີກຄົນໜຶ່ງເພື່ອສືບຕໍ່ການສ້າງ ແລະໃນທ້າຍທີ່ສຸດກໍລະລາຍຈັກກະວານ ໂດຍທຳລາຍແມ່ນແຕ່ຈ້າວແຫ່ງຄວາມຕາຍ ຄື ຍະມະຣາຊ
Frequently Asked Questions
Kapila describes (1) tāmasika bhakti as worship colored by envy, pride, violence and anger; (2) rājasika bhakti as Deity worship pursued for enjoyment, fame, and opulence; and (3) sāttvika bhakti as worship where one offers results to the Lord to become free from fruitive intoxication. Beyond all three is śuddha-bhakti—unmotivated, uninterrupted attraction to hearing and glorifying the Lord.
Because worship that honors the Deity while disregarding the Lord’s presence as Paramātmā in every living being is incomplete and rooted in ignorance. Such a practitioner retains a separatist, inimical outlook; therefore the ritual does not truly please the Lord, who is equally situated in all hearts.
It illustrates natural, uninterrupted movement: as the Gaṅgā flows effortlessly toward the ocean, the purified mind flows toward hearing and glorifying the Lord without obstruction from material conditions, motives, or guṇa-based interruptions.
They are sālokya (same planet), sārṣṭi (same opulence), sāmīpya (proximity), sārūpya (similar form), and ekatva (oneness/merging). A pure devotee values loving service itself over any liberated status, accepting only what supports bhakti and refusing liberation as an end in itself.
Kāla is presented as a feature/representation of the Supreme Personality of Godhead that drives transformation, creation, and dissolution. Those who do not recognize time as the Lord’s potency fear it, whereas the wise see it as divine governance under Viṣṇu’s supreme control.