Adhyaya 22
Manu Offers Devahūti to Kardama; The Sage Accepts with a Devotional Vow
ຫຼັງຈາກການສັນລະເສີນການປົກຄອງອັນບໍລິສຸດຂອງ ສວາຍັມພູວະ ມະນຸ ແລະການຕ້ອນຮັບ ກະດະມະ ມຸນິ, ບົດສົນທະນາຫັນໄປສູ່ເລື່ອງຄອບຄົວແລະສາຍຕະກູນ. ມະນຸ ຖ່ອມຕົນຫຼັງຟັງຄໍາຊີ້ນໍາເລື່ອງໜ້າທີ່ກະສັດ ແລະສັນລະເສີນການພຶ່ງພາກັນຂອງ ພຣາຫມະນ–ກະສັດ (brāhmaṇa–kṣatriya) ເປັນການປົກປ້ອງ (rakṣaṇa) ທີ່ພຣະເຈົ້າຈັດວາງ. ທ່ານສາລະພາບຄວາມຫ່ວງໃຍສ່ວນຕົວຕໍ່ລູກສາວ ເທວະຫູຕີ ແລະຂໍໃຫ້ ກະດະມະ ຮັບນາງເປັນຄູ່ຄອງ ໂດຍກ່າວວ່ານາງເກີດຄວາມຮັກດ້ວຍໃຈສະໝັກຫຼັງຟັງ ນາຣະດະ ສັນລະເສີນ. ກະດະມະ ຍອມຮັບຕາມພິທີເວດະ, ຊົມຄວາມງາມຂອງ ເທວະຫູຕີ ແລະວາງເງື່ອນໄຂວ່າ ຫຼັງຈາກມີລູກຫຼານແລ້ວ ຈະເຂົ້າສູ່ຊີວິດສູງສຸດແຫ່ງພະກະຕິ (bhakti) ຕໍ່ ວິສນຸ, ຍອມຮັບພຣະອົງເປັນອໍານາດສູງສຸດ ແລະແຫຼ່ງກໍ່ກໍາເນີດສັບພະສິ່ງ. ການແຕ່ງງານຖືກຈັດຂຶ້ນພ້ອມສິນສອດ ແລະການຈາກລາຂອງພໍ່ແມ່ຢ່າງສະເທືອນໃຈ. ມະນຸ ກັບໄປ ບາຣຫິສມະຕີ ອັນສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບ ວະຣາຫະ ແລະຫຍ້າກຸສາ, ບູຊາ ວິສນຸ ແລະປົກຄອງໃນບັນຍາກາດທີ່ມີສະຕິຕໍ່ ກຣິສນະ, ໃຊ້ອາຍຸຍືນໃນມະນວັນຕະຣະໃນການຟັງແລະຮ້ອງສັນລະເສີນ. ທ້າຍບົດຫັນກັບໄປຫາອະນາຄົດຂອງ ເທວະຫູຕີ ເພື່ອຕຽມຮັບການອະວະຕານຂອງ ກະປິລະ ແລະຄໍາສອນຂອງພຣະອົງ.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच एवमाविष्कृताशेषगुणकर्मोदयो मुनिम् । सव्रीड इव तं सम्राडुपारतमुवाच ह ॥ १ ॥
ສຣີໄມເຕຣຍະ ກ່າວວ່າ—ເມື່ອໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຸນແລະກິດອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງຈັກກະພັດແລ້ວ ນັກບວດກໍນິ່ງງຽບ; ຈັກກະພັດຜູ້ຖ່ອມຕົນດັ່ງມີຄວາມອາຍ ຈຶ່ງກ່າວກັບທ່ານດັ່ງນີ້
Verse 2
मनुरुवाच ब्रह्मासृजत्स्वमुखतो युष्मानात्मपरीप्सया । छन्दोमयस्तपोविद्यायोगयुक्तानलम्पटान् ॥ २ ॥
ມະນຸກ່າວວ່າ—ເພື່ອຂະຫຍາຍພຣະອົງໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງເວດ ພຣະພຣົມຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງເວດ ແລະປະກອບດ້ວຍສັນທະສັກສິດ ໄດ້ສ້າງພວກທ່ານ—ພຣາຫມັນ—ຈາກພຣະພັກ; ພວກທ່ານເຕັມໄປດ້ວຍຕະປະ ວິທະຍາ ແລະໂຍຄະ ແລະບໍ່ຫຼົງໃນຄວາມສຸກທາງອິນທຣີ
Verse 3
तत्त्राणायासृजच्चास्मान् दो:सहस्रात्सहस्रपात् । हृदयं तस्य हि ब्रह्म क्षत्रमङ्गं प्रचक्षते ॥ ३ ॥
ເພື່ອປົກປ້ອງພຣາຫມັນ ພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຜູ້ມີພັນບາດ ໄດ້ສ້າງພວກເຮົາ—ກະສັດນັກຮົບ (ກະສັດຕຣິຍະ)—ຈາກພັນແຂນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າເປັນພຣະຫົວໃຈ ແລະກະສັດຕຣິຍະເປັນພຣະແຂນຂອງພຣະອົງ
Verse 4
अतो ह्यन्योन्यमात्मानं ब्रह्म क्षत्रं च रक्षत: । रक्षति स्माव्ययो देव: स य: सदसदात्मक: ॥ ४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນ ແລະ ກະສັດຍະ ຈຶ່ງປົກປ້ອງກັນແລະກັນ ແລະປົກປ້ອງຕົນເອງ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ເປັນທັງເຫດແລະຜົນ ແຕ່ບໍ່ແປປ່ຽນ ປົກປ້ອງເຂົາຜ່ານກັນແລະກັນ।
Verse 5
तव सन्दर्शनादेवच्छिन्ना मे सर्वसंशया: । यत्स्वयं भगवान् प्रीत्या धर्ममाह रिरक्षिषो: ॥ ५ ॥
ເພີງແຕ່ໄດ້ພົບເຈົ້າ ຄວາມສົງໄສທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກຕັດຂາດ; ເພາະເຈົ້າໄດ້ເມດຕາອະທິບາຍຢ່າງຊັດເຈນເຖິງທຳຂອງກະສັດຜູ້ປາດຖະນາປົກປ້ອງປະຊາຊົນ।
Verse 6
दिष्टया मे भगवान् दृष्टो दुर्दर्शो योऽकृतात्मनाम् । दिष्टया पादरज: स्पृष्टं शीर्ष्णा मे भवत: शिवम् ॥ ६ ॥
ເປັນບຸນຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໄດ້ເຫັນທ່ານ—ຜູ້ທີ່ຄົນບໍ່ຝຶກຕົນ ແລະບໍ່ສຳລວມອິນຊີ ຍາກຈະໄດ້ພົບເຫັນ. ຍິ່ງເປັນບຸນກວ່ານັ້ນ ຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳຜັດຝຸ່ນອັນມົງຄຸນຈາກພຣະບາດຂອງທ່ານ।
Verse 7
दिष्टया त्वयानुशिष्टोऽहं कृतश्चानुग्रहो महान् । अपावृतै: कर्णरन्ध्रैर्जुष्टा दिष्ट्योशतीर्गिर: ॥ ७ ॥
ເປັນບຸນຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການສອນຈາກທ່ານ ແລະໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາອັນໃຫຍ່. ຍັງເປັນບຸນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນບໍລິສຸດຂອງທ່ານດ້ວຍຫູທີ່ເປີດຮັບ।
Verse 8
स भवान्दुहितृस्नेहपरिक्लिष्टात्मनो मम । श्रोतुमर्हसि दीनस्य श्रावितं कृपया मुने ॥ ८ ॥
ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເມດຕາຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກກະທົບໂດຍຄວາມຮັກຕໍ່ລູກສາວ; ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍຂໍວິນວອນຕໍ່ເຈົ້າ।
Verse 9
प्रियव्रतोत्तानपदो: स्वसेयं दुहिता मम । अन्विच्छति पतिं युक्तं वय: शीलगुणादिभि: ॥ ९ ॥
ບຸດສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນນ້ອງສາວຂອງ ປຣິຍະວຣະຕະ ແລະ ອຸຕຕານະປາດະ. ນາງກຳລັງສະແຫວງຫາສາມີທີ່ເໝາະສົມດ້ວຍອາຍຸ ສີນ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີ.
Verse 10
यदा तु भवत: शीलश्रुतरूपवयोगुणान् । अशृणोन्नारदादेषा त्वय्यासीत्कृतनिश्चया ॥ १० ॥
ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຈາກລະສີນາຣະດະເຖິງຄວາມດີງາມ ຄວາມຮູ້ ຮູບງາມ ວັຍໜຸ່ມ ແລະຄຸນທຳອື່ນໆຂອງທ່ານ ນາງກໍປັກໃຈແນ່ນອນໃນທ່ານທັນທີ.
Verse 11
तत्प्रतीच्छ द्विजाग्र्येमां श्रद्धयोपहृतां मया । सर्वात्मनानुरूपां ते गृहमेधिषु कर्मसु ॥ ११ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຂໍໃຫ້ທ່ານຮັບນາງນີ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖວາຍດ້ວຍສັດທາ; ນາງເໝາະສົມກັບທ່ານທຸກປະການ ແລະຈະຮ່ວມຮັບຜິດຊອບກິດແຫ່ງຄະຫັດຖະທຳກັບທ່ານ.
Verse 12
उद्यतस्य हि कामस्य प्रतिवादो न शस्यते । अपि निर्मुक्तसङ्गस्य कामरक्तस्य किं पुन: ॥ १२ ॥
ການປະຕິເສດສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາແລະມາເອງ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງນ່າສັນລະເສີນ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດກໍບໍ່ຄວນ, ຍິ່ງຜູ້ຕິດກາມຣາຄະຈະຕ້ອງກ່າວອັນໃດອີກ.
Verse 13
य उद्यतमनादृत्य कीनाशमभियाचते । क्षीयते तद्यश: स्फीतं मानश्चावज्ञया हत: ॥ १३ ॥
ຜູ້ໃດທີ່ເມີນເຉີຍຕໍ່ຂອງຖວາຍທີ່ມາເອງ ແລ້ວພາຍຫຼັງກັບໄປຂໍພອນຈາກຄົນຂີ້ຕະໜີ ຊື່ສຽງອັນແຜ່ກວ້າງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຫຼຸດລົງ ແລະກຽດສັກສີກໍຖືກທຳລາຍໂດຍການເມີນຂອງຜູ້ອື່ນ.
Verse 14
अहं त्वाशृणवं विद्वन् विवाहार्थं समुद्यतम् । अतस्त्वमुपकुर्वाण: प्रत्तां प्रतिगृहाण मे ॥ १४ ॥
ສະວາຍັມພູວະ ມະນູ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ຮູ້, ຂ້າໄດ້ຍິນວ່າທ່ານພ້ອມສໍາລັບການແຕ່ງງານ. ເນື່ອງຈາກທ່ານບໍ່ໄດ້ຖືພຣະຫມະຈັນຕະຫຼອດຊີວິດ ຈົ່ງຮັບມືລູກສາວທີ່ຂ້າຖວາຍໃຫ້”
Verse 15
ऋषिरुवाच बाढमुद्वोढुकामोऽहमप्रत्ता च तवात्मजा । आवयोरनुरूपोऽसावाद्यो वैवाहिको विधि: ॥ १५ ॥
ິສີກ່າວວ່າ: “ແນ່ນອນ ຂ້າປາຖະນາຈະແຕ່ງງານ ແລະລູກສາວຂອງທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ຫມັ້ນໝາຍໃຫ້ໃຜ. ດັ່ງນັ້ນ ພິທີວິວາຫະຕາມວິທີເວດະຂອງເຮົາຈຶ່ງສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມ”
Verse 16
काम: स भूयान्नरदेव तेऽस्या: पुत्र्या: समाम्नायविधौ प्रतीत: । क एव ते तनयां नाद्रियेत स्वयैव कान्त्या क्षिपतीमिव श्रियम् ॥ १६ ॥
ໂອ ກະສັດແຫ່ງມະນຸດ, ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະນາແຕ່ງງານຂອງທິດາທ່ານທີ່ພຣະເວດະຮັບຮອງ ຈົ່ງສໍາເລັດ. ໃຜຈະບໍ່ຮັບມືນາງ? ນາງງາມດ້ວຍປະກາຍກາຍຂອງນາງເອງ ຈົນເຄື່ອງປະດັບຍັງດູຈືດລົງ
Verse 17
यां हर्म्यपृष्ठे क्वणदङ्घ्रिशोभां विक्रीडतीं कन्दुकविह्वलाक्षीम् । विश्वावसुर्न्यपतत्स्वाद्विमाना- द्विलोक्य सम्मोहविमूढचेता: ॥ १७ ॥
ຂ້າໄດ້ຍິນວ່າ ວິສະວາວະສຸ ຄັນທັຣວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອເຫັນທິດາຂອງທ່ານຫຼິ້ນລູກບານຢູ່ເທິງຫຼັງຄາວັງ ງາມດ້ວຍສຽງກໍ່ງແຂນຂໍ້ຕີນ ແລະດວງຕາເຄື່ອນໄຫວໄປມາ ກໍຫຼົງໄຫຼຈົນສະຕິມືດ ແລະຕົກຈາກວິມານຂອງຕົນ
Verse 18
तां प्रार्थयन्तीं ललनाललाम- मसेवितश्रीचरणैरदृष्टाम् । वत्सां मनोरुच्चपद: स्वसारं को नानुमन्येत बुधोऽभियाताम् ॥ १८ ॥
ຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ຮູ້ແລ້ວບໍ່ຕ້ອນຮັບນາງ—ເປັນອັນດັບສູງໃນຫມູ່ສະຕຣີ, ເປັນທິດາອັນຮັກຂອງມະນູ ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງອຸຕຕານະປາດະ—ເມື່ອນາງມາດ້ວຍຕົນເອງເພື່ອຂໍມືຂ້າ? ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍບູຊາພຣະບາດອັນເມດຕາຂອງພຣະສຣີ (ພຣະລັກສະມີ) ຍັງບໍ່ອາດເຫັນນາງໄດ້ເລີຍ
Verse 19
अतो भजिष्ये समयेन साध्वीं यावत्तेजो बिभृयादात्मनो मे । अतो धर्मान् पारमहंस्यमुख्यान् शुक्लप्रोक्तान् बहु मन्येऽविहिंस्रान् ॥ १९ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັບນາງຜູ້ບໍລິສຸດນີ້ເປັນພັນລະຍາ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າ ຫຼັງຈາກນາງຮັບເມັດພັນຈາກກາຍຂ້າພະເຈົ້າແລະໃຫ້ກໍ່ກຳເນີດລູກແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ທາງແຫ່ງພັກຕິທີ່ພຣະວິດສະນຸສອນໄວ້ ປາສະຈາກຄວາມອິດສາ
Verse 20
यतोऽभवद्विश्वमिदं विचित्रं संस्थास्यते यत्र च वावतिष्ठते । प्रजापतीनां पतिरेष मह्यं परं प्रमाणं भगवाननन्त: ॥ २० ॥
ອຳນາດສູງສຸດສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າຄື ພຣະພະຄະວານຜູ້ອະນັນຕະ ຈາກພຣະອົງໂລກອັນພິສົດນີ້ເກີດຂຶ້ນ ໃນພຣະອົງມັນດຳລົງ ແລະໃນພຣະອົງມັນລະລາຍ ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງປຣະຈາປະຕິ ຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ສ້າງສັດມີຊີວິດໃນໂລກ
Verse 21
मैत्रेय उवाच स उग्रधन्वन्नियदेवाबभाषे आसीच्च तूष्णीमरविन्दनाभम् । धियोपगृह्णन् स्मितशोभितेन मुखेन चेतो लुलुभे देवहूत्या: ॥ २१ ॥
ສີມະໄຕຣະຍະກ່າວວ່າ—ໂອ ວິດຸຣະ ນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານ! ິສີກັຣດະມະເວົ້າແຕ່ພຽງນີ້ ແລ້ວກໍນິ່ງງຽບ ໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີດອກບົວທີ່ພຣະນາພີ ເປັນພຣະອົງທີ່ທ່ານບູຊາ ເມື່ອທ່ານຍິ້ມຢ່າງສງົບ ໃບໜ້ານັ້ນໄດ້ດຶງໃຈເທວະຫູຕິ ແລະນາງເລີ່ມພິຈາລະນາຖຶງມະຫາິສີ
Verse 22
सोऽनुज्ञात्वा व्यवसितं महिष्या दुहितु: स्फुटम् । तस्मै गुणगणाढ्याय ददौ तुल्यां प्रहर्षित: ॥ २२ ॥
ເມື່ອຮູ້ຢ່າງແນ່ຊັດເຖິງການຕັດສິນໃຈຂອງພຣະມະເຫສີ ແລະຂອງເທວະຫູຕິ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແລ້ວ ພຣະຈັກກະພັດຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະປະທານພຣະທິດາຜູ້ເສມອດ້ວຍຄຸນທຳ ໃຫ້ແກ່ິສີຜູ້ອຸດົມດ້ວຍຫມູ່ຄຸນຄວາມດີ
Verse 23
शतरूपा महाराज्ञी पारिबर्हान्महाधनान् । दम्पत्यो: पर्यदात्प्रीत्या भूषावास: परिच्छदान् ॥ २३ ॥
ພຣະນາງຊະຕະຣູປາ ມະຫາຣາຊິນີ ໄດ້ມອບຂອງຂວັນອັນມີຄ່າຢ່າງຮັກໃຫ້ແກ່ຄູ່ບ່າວສາວ ໃຫ້ເໝາະກັບວາລະການ ເຊັ່ນ ເຄື່ອງປະດັບ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ ເປັນຂອງມອບໃນພິທີແຕ່ງງານ
Verse 24
प्रत्तां दुहितरं सम्राट् सदृक्षाय गतव्यथ: । उपगुह्य च बाहुभ्यामौत्कण्ठ्योन्मथिताशय: ॥ २४ ॥
ເມື່ອພະມະນູ ສະວາຍັມພູວະ ມອບລູກສາວໃຫ້ແກ່ຜູ້ຊາຍທີ່ເໝາະສົມແລ້ວ ກໍຄ່ອຍໃຈ; ແຕ່ໃຈຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມອາວອນ ຈຶ່ງກອດລູກສາວດ້ວຍແຂນທັງສອງດ້ວຍຄວາມຮັກ।
Verse 25
अशक्नुवंस्तद्विरहं मुञ्चन् बाष्पकलां मुहु: । आसिञ्चदम्ब वत्सेति नेत्रोदैर्दुहितु: शिखा: ॥ २५ ॥
ພະຈັກກະພັດທົນການພັດພາກຈາກລູກສາວບໍ່ໄດ້; ນ້ຳຕາໄຫຼອອກຈາກພະເນດຊ້ຳໆ ຈົນຊຸ່ມຜົມຂອງນາງ ແລະຮ້ອງວ່າ “ແມ່ເອີຍ! ລູກເອີຍ!”
Verse 26
आमन्त्र्य तं मुनिवरमनुज्ञात: सहानुग: । प्रतस्थे रथमारुह्य सभार्य: स्वपुरं नृप: ॥ २६ ॥ उभयोऋर्षिकुल्याया: सरस्वत्या: सुरोधसो: । ऋषीणामुपशान्तानां पश्यन्नाश्रमसम्पद: ॥ २७ ॥
ເມື່ອໄດ້ກ່າວລາແລະຮັບອະນຸຍາດຈາກມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລ້ວ ພະຣາຊາພ້ອມພະມະເຫສີ ແລະບໍລິວານ ຂຶ້ນລົດສົງຄາມມຸ່ງກັບນະຄອນຫຼວງ. ລະຫວ່າງທາງ ພະອົງໄດ້ເຫັນຄວາມອຸດົມຂອງອາສຣົມຂອງລິສີຜູ້ສະງົບ ຢູ່ສອງຝັ່ງອັນງາມຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ທີ່ເປັນທີ່ຊື່ນໃຈແກ່ນັກບຸນ.
Verse 27
आमन्त्र्य तं मुनिवरमनुज्ञात: सहानुग: । प्रतस्थे रथमारुह्य सभार्य: स्वपुरं नृप: ॥ २६ ॥ उभयोऋर्षिकुल्याया: सरस्वत्या: सुरोधसो: । ऋषीणामुपशान्तानां पश्यन्नाश्रमसम्पद: ॥ २७ ॥
ເມື່ອໄດ້ກ່າວລາແລະຮັບອະນຸຍາດຈາກມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລ້ວ ພະຣາຊາພ້ອມພະມະເຫສີ ແລະບໍລິວານ ຂຶ້ນລົດສົງຄາມມຸ່ງກັບນະຄອນຫຼວງ. ລະຫວ່າງທາງ ພະອົງໄດ້ເຫັນຄວາມອຸດົມຂອງອາສຣົມຂອງລິສີຜູ້ສະງົບ ຢູ່ສອງຝັ່ງອັນງາມຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ທີ່ເປັນທີ່ຊື່ນໃຈແກ່ນັກບຸນ.
Verse 28
तमायान्तमभिप्रेत्य ब्रह्मावर्तात्प्रजा: पतिम् । गीतसंस्तुतिवादित्रै: प्रत्युदीयु: प्रहर्षिता: ॥ २८ ॥
ເມື່ອຮູ້ຂ່າວການມາຮອດ ປະຊາຊົນກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ພວກເຂົາອອກຈາກພຣະມາວັດ ໄປຕ້ອນຮັບເຈົ້ານາຍຜູ້ກັບຄືນ ດ້ວຍບົດເພງ ຄຳສັນລະເສີນ ແລະສຽງດົນຕີ.
Verse 29
बर्हिष्मती नाम पुरी सर्वसम्पत्समन्विता । न्यपतन् यत्र रोमाणि यज्ञस्याङ्गं विधुन्वत: ॥ २९ ॥ कुशा: काशास्त एवासन् शश्वद्धरितवर्चस: । ऋषयो यै: पराभाव्य यज्ञघ्नान् यज्ञमीजिरे ॥ ३० ॥
ນະຄອນບະຫິສະມະຕີມີຄວາມຮັ່ງມີຄົບຖ້ວນ. ເມື່ອພຣະວິສນຸປາກົດເປັນວະຣາຫະ ແລະສັ່ນພຣະກາຍ ຂົນຂອງພຣະອົງຕົກລົງທີ່ນັ້ນ ແລະກາຍເປັນຫຍ້າກຸຊະ ແລະກາຊະທີ່ຂຽວຊະອຸ່ມຕະຫຼອດ. ດ້ວຍຫຍ້ານັ້ນ ນັກລຶສີໄດ້ປະຫານອະສຸຣະຜູ້ກໍ່ກວນພິທີຍັດ ແລະບູຊາພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນຍັດຍະປຸຣຸຊະ
Verse 30
बर्हिष्मती नाम पुरी सर्वसम्पत्समन्विता । न्यपतन् यत्र रोमाणि यज्ञस्याङ्गं विधुन्वत: ॥ २९ ॥ कुशा: काशास्त एवासन् शश्वद्धरितवर्चस: । ऋषयो यै: पराभाव्य यज्ञघ्नान् यज्ञमीजिरे ॥ ३० ॥
ບ່ອນທີ່ຂົນຂອງພຣະວິສນຸຕົກລົງໃນຄາວອະວະຕານເປັນວະຣາຫະ ຂົນນັ້ນກາຍເປັນຫຍ້າກຸຊະ-ກາຊະຂຽວຊະອຸ່ມຕະຫຼອດ. ດ້ວຍຫຍ້ານັ້ນ ນັກລຶສີໄດ້ຊະນະອະສຸຣະຜູ້ກໍ່ກວນຍັດ ແລະບູຊາພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນຍັດຍະປຸຣຸຊະ; ດັ່ງນັ້ນເມືອງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ບະຫິສະມະຕີ
Verse 31
कुशकाशमयं बर्हिरास्तीर्य भगवान्मनु: । अयजद्यज्ञपुरुषं लब्धा स्थानं यतो भुवम् ॥ ३१ ॥
ພຣະມະນຸໄດ້ປູບ່ອນນັ່ງດ້ວຍຫຍ້າກຸຊະ-ກາຊະ ແລ້ວບູຊາພຣະອົງຜູ້ເປັນຍັດຍະປຸຣຸຊະ; ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ພຣະມະນຸໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງປົກຄອງແຜ່ນດິນ
Verse 32
बर्हिष्मतीं नाम विभुर्यां निर्विश्य समावसत् । तस्यां प्रविष्टो भवनं तापत्रयविनाशनम् ॥ ३२ ॥
ມະນຸເຂົ້າໄປໃນນະຄອນບະຫິສະມະຕີ ທີ່ເຄີຍພັກອາໄສມາກ່ອນ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນພະລາຊະວັງຂອງຕົນ ຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍບັນຍາກາດສະງົບທີ່ກຳຈັດທຸກຂ໌ສາມປະການແຫ່ງຊີວິດວັດຖຸ
Verse 33
सभार्य: सप्रज: कामान् बुभुजेऽन्याविरोधत: । सङ्गीयमानसत्कीर्ति: सस्त्रीभि: सुरगायकै: । प्रत्यूषेष्वनुबद्धेन हृदा शृण्वन् हरे: कथा: ॥ ३३ ॥
ຈັກກະພັດສະວາຍັມພຸວະ ມະນຸ ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງສຸກສະບາຍກັບພຣະມະເຫສີແລະປະຊາຊົນ ບັນລຸຄວາມປາຖະໜາໂດຍບໍ່ຖືກລົບກວນດ້ວຍສິ່ງທີ່ຂັດກັບທຳມະ. ນັກຮ້ອງສະຫວັນພ້ອມພັນລະຍາຮ້ອງປະສານສຽງສັນລະເສີນກຽດຕິຄຸນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແລະທຸກໆຍາມຮຸ່ງອາລຸນ ພຣະອົງຟັງກະຖາຂອງພຣະຫຣິດ້ວຍໃຈທີ່ຜູກພັນດ້ວຍຄວາມຮັກ
Verse 34
निष्णातं योगमायासु मुनिं स्वायम्भुवं मनुम् । यदाभ्रंशयितुं भोगा न शेकुर्भगवत्परम् ॥ ३४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ສະວາຍັມພູວະ ມະນູ ເປັນກະສັດ-ມຸນີຜູ້ຊໍານານໃນໂຍກະມາຍາ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ພຣະພະຄະວານ. ຄວາມສຸກໂລກີບໍ່ອາດລາກລົງໃຫ້ຕໍ່າໄດ້ ເພາະລາວເສວຍສຸກໃນບັນຍາກາດແຫ່ງພັກຕິ ແລະສະຕິກຣິດສະນະ.
Verse 35
अयातयामास्तस्यासन् यामा:स्वान्तरयापना: । शृण्वतो ध्यायतो विष्णो: कुर्वतो ब्रुवत: कथा: ॥ ३५ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນອາຍຸຂອງລາວຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ ແຕ່ຊີວິດອັນຍາວນານຕະຫຼອດໜຶ່ງມັນວັນຕະບໍ່ໄດ້ເສຍເປົ່າ ເພາະລາວຟັງ ພິຈາລະນາ ຈົດບັນທຶກ ແລະຂັບຮ້ອງກະຖາລີລາຂອງພຣະວິດສະນຸຢູ່ເສມອ.
Verse 36
स एवं स्वान्तरं निन्ये युगानामेकसप्ततिम् । वासुदेवप्रसङ्गेन परिभूतगतित्रय: ॥ ३६ ॥
ລາວໄດ້ໃຊ້ເວລາຕະຫຼອດ 71 ວົງຈອນຍຸກ ໂດຍມີການລະລຶກ ແລະສົນທະນາເລື່ອງວາສຸເທວະຢູ່ເສມອ. ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງກ້າວພົ້ນຈຸດໝາຍທັງສາມ.
Verse 37
शारीरा मानसा दिव्या वैयासे ये च मानुषा: । भौतिकाश्च कथं क्लेशा बाधन्ते हरिसंश्रयम् ॥ ३७ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ວິດຸຣະ! ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນການພຶ່ງພາພຣະຫຣິ-ກຣິດສະນະຢ່າງສົມບູນຜ່ານພັກຕິໂຍກະ ຈະຖືກຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກກາຍ ໃຈ ທໍາມະຊາດ/ເທວະ ແລະຈາກມະນຸດຫຼືສັດອື່ນໆ ລົບກວນໄດ້ແນວໃດ?
Verse 38
य: पृष्टो मुनिभि: प्राह धर्मान्नानाविदाञ्छुभान् । नृणां वर्णाश्रमाणां च सर्वभूतहित: सदा ॥ ३८ ॥
ເພື່ອຕອບຄໍາຖາມຂອງບັນດາມຸນີ ສະວາຍັມພູວະ ມະນູ ຜູ້ປາຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ໄດ້ສອນດ້ວຍເມດຕາ ທັງທໍາທົ່ວໄປຂອງມະນຸດ ແລະທໍາຂອງວັນນະ-ອາສຣະມ ອັນເປັນມົງຄຸນຫຼາກຫຼາຍ.
Verse 39
एतत्त आदिराजस्य मनोश्चरितमद्भुतम् । वर्णितं वर्णनीयस्य तदपत्योदयं शृणु ॥ ३९ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເຖິງປະຫວັດອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ ກະສັດອົງດັ່ງເດີມ ຜູ້ມີກຽດສັກສີຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເຖິງຄວາມເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງຂອງທິດາຂອງທ່ານ ເທວະຫູຕິ.
Frequently Asked Questions
Manu frames social order as a divinely rooted organism: brāhmaṇas embody spiritual intelligence, austerity, and Vedic authority (the “heart”), while kṣatriyas embody protective power and governance (the “arms”). The point is rakṣaṇa—mutual protection—where knowledge guides power and power safeguards knowledge, preventing both anarchy and tyranny under the Lord’s overarching sovereignty.
Kardama accepts marriage as a regulated Vedic duty (gṛhastha-dharma) aimed at producing worthy progeny, but he explicitly conditions it with a post-progeny transition to dedicated devotional life. The chapter presents household life not as an end in itself but as a stage that can be spiritually complete when subordinated to bhakti and the Lord’s purpose.
Devahūti is Svāyambhuva Manu’s daughter and the future mother of Lord Kapila. Her marriage to Kardama establishes the lineage through which Kapila appears to teach devotional Sāṅkhya, making this episode a pivotal narrative bridge from royal dharma and manvantara history to philosophical liberation-teachings grounded in bhakti.
Barhiṣmatī is sacralized by a Varāha-līlā memory: Viṣṇu’s hairs are described as becoming kuśa and kāśa grasses used in sacrifice. The passage ties geography to theology—tīrtha identity is anchored in divine intervention—while also highlighting how Vedic ritual implements are ultimately sourced in the Lord, reinforcing devotion as the root of dharma.