Adhyaya 20
Secondary Creation Begins: Brahmā’s Productions, the Guṇas, and the Emergence of Orders of Beings
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ຊອນະກະ ກະຕຸ້ນ ຊູຕະ ໃຫ້ສືບຕໍ່ການເລົ່າ ວິດຸຣະ–ໄມເຕຣຍະ ໂດຍສັນລະເສີນວ່າ ການຟັງທຳມະເປັນການຊຳລະບາບເຫມືອນອາບນ້ຳແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ວິດຸຣະ ຫຼັງຈາກຟັງ ວະຣາຫະ-ລີລາ ແລ້ວ ຖາມຕໍ່ວ່າ ຫຼັງຈາກ ພຣະພຣະຫມາ ສ້າງ ປຣະຊາປະຕິ ແລ້ວ ການສ້າງສັນດຳເນີນແນວໃດ—ແຍກບຸກຄົນ, ມີຄູ່ຄອງ, ຫຼືຮ່ວມກັນ? ໄມເຕຣຍະ ອະທິບາຍລຳດັບຈັກກະວານ: ກາລະ ກະທົບກຸນະ ໂດຍພຣະມະຫາວິສນຸ ແລະ ກຳຂອງຊີວະ ເຮັດໃຫ້ເກີດທາດ; ຈາກ ມະຫັດ ເກີດ ອະຫັງກາຣ ສາມປະເພດ; ທາດຮວມກັນດ້ວຍພະລັງຂອງພຣະອົງເປັນໄຂ່ຈັກກະວານ; ພຣະອົງເຂົ້າໄປເປັນ ຄຣະພໂທດະກະຊາຍີ ວິສນຸ; ຈາກສະດືອຂອງພຣະອົງເກີດດອກບົວ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ຮັບຄຳນຳພາພາຍໃນເພື່ອສ້າງໃໝ່. ການສ້າງຂອງພຣະພຣະຫມາຕໍ່ມາເກີດຈາກການສະລະຮ່າງກາຍ ກາຍເປັນກາງຄືນ, ຍາມສາງ ແລະສະພາບອື່ນໆ; ພ້ອມກັບກຸ່ມສັດຕ່າງໆ (ຢັກ/ຣາກຊະສະ, ເທວະ, ອະສຸຣະ, ຄັນທະຣະວະ/ອັບສະຣາ, ຜີ, ປິຕຣະ, ສິດທະ ແລະອື່ນໆ) ເກີດຕາມແນວໂນ້ມຂອງກຸນະ. ບົດນີ້ປູທາງໄປສູ່ຂັ້ນຕໍ່ໄປ: ລະບຽບມະນຸດທີ່ມັ່ນຄົງ (ມະນຸ) ແລະການປາກົດຂອງ ຣິສິ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການສ້າງແລະທຳມະເດີນໄວຂຶ້ນ.
Shlokas
Verse 1
शौनक उवाच महीं प्रतिष्ठामध्यस्य सौते स्वायम्भुवो मनु: । कान्यन्वतिष्ठद् द्वाराणि मार्गायावरजन्मनाम् ॥ १ ॥
ສຣີ ຊອນະກະ ຖາມວ່າ: ໂອ ສູຕະ ໂກສະວາມີ, ຫຼັງຈາກແຜ່ນດິນກັບຕັ້ງຢູ່ໃນທີ່ຂອງຕົນແລ້ວ, ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ ໄດ້ຈັດຕັ້ງ “ປະຕູ/ວິທີ” ໃດໆ ເພື່ອຊີ້ທາງຫຼຸດພົ້ນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຈະເກີດຕໍ່ໄປ?
Verse 2
क्षत्ता महाभागवत: कृष्णस्यैकान्तिक: सुहृत् । यस्तत्याजाग्रजं कृष्णे सापत्यमघवानिति ॥ २ ॥
ວິດູຣະ ຜູ້ເປັນກັດຕາ ແມ່ນມະຫາພາກະວະຕະ ເປັນມິດອັນຮັກ ແລະເປັນຜູ້ພັກດີແບບເອກັນຕ໌ຕໍ່ພຣະກຣິຊະນະ। ລາວລະທິ້ງການຄົບຫາກັບອ້າຍໃຫຍ່ ທຣິຕະຣາຊະຕະ ເນື່ອງຈາກອ້າຍນັ້ນກັບລູກໆ ໃຊ້ກົນລະຍຸດຂັດຕໍ່ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ।
Verse 3
द्वैपायनादनवरो महित्वे तस्य देहज: । सर्वात्मना श्रित: कृष्णं तत्परांश्चाप्यनुव्रत: ॥ ३ ॥
ວິດູຣະເກີດຈາກກາຍຂອງ ທວຍປາຍນະ ເວດະວະຍາສະ ແລະບໍ່ດ້ອຍກວ່າໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່. ລາວໄດ້ພຶ່ງພາບາດບົວຂອງ ພຣະສີກຣິດສະນະ ດ້ວຍໃຈທັງໝົດ ແລະຜູກພັນກັບບັກຕະຂອງພຣະອົງ.
Verse 4
किमन्वपृच्छन्मैत्रेयं विरजास्तीर्थसेवया । उपगम्य कुशावर्त आसीनं तत्त्ववित्तमम् ॥ ४ ॥
ວິດູຣະຜູ້ຖືກຊຳລະຈາກຣະຈັສໂດຍການບຳເນັດທີ່ທິດສັກສິດ ໄດ້ມາຮອດ ກຸຊາວັດ (ຮາດວາ) ໃນທ້າຍທີ່ສຸດ. ທີ່ນັ້ນລາວເຂົ້າໄປຫາ ມະຫາຣິສີ ໄມເຕຣຍະ ຜູ້ຮູ້ຕັດຕະວະ ທີ່ນັ່ງຢູ່ ແລ້ວຖາມ—ວິດູຣະໄດ້ຖາມອັນໃດອີກຈາກໄມເຕຣຍະ?
Verse 5
तयो: संवदतो: सूत प्रवृत्ता ह्यमला: कथा: । आपो गाङ्गा इवाघघ्नीर्हरे: पादाम्बुजाश्रया: ॥ ५ ॥
ໂອ ສູຕະ ໃນການສົນທະນາຂອງ ວິດູຣະ ແລະ ໄມເຕຣຍະ ຍ່ອມມີກະຖາອັນບໍລິສຸດ ທີ່ອາໄສບາດບົວຂອງພຣະຫຣິ ໄຫຼອອກມາ. ການຟັງນັ້ນເຫມືອນອາບນ້ຳຄົງຄາ ເພາະຊຳລະບາບໄດ້.
Verse 6
ता न: कीर्तय भद्रं ते कीर्तन्योदारकर्मण: । रसज्ञ: को नु तृप्येत हरिलीलामृतं पिबन् ॥ ६ ॥
ໂອ ສູຕະ ໂກສະວາມີ ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ທ່ານ. ກະລຸນາເລົ່າກິດການອັນໃຈກວ້າງ ແລະຄວນແກ່ການສັນລະເສີນຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດຈະອີ່ມໃຈໄດ້ ເມື່ອດື່ມອະມຣິຕະແຫ່ງລີລາຂອງພຣະຫຣິ?
Verse 7
एवमुग्रश्रवा: पृष्ट ऋषिभिर्नैमिषायनै: । भगवत्यर्पिताध्यात्मस्तानाह श्रूयतामिति ॥ ७ ॥
ເມື່ອບັນດາຣິສີໃຫຍ່ແຫ່ງ ໄນມິຊາຣັນຍະ ຖາມແບບນີ້ ອຸກຣະສຣະວາ ສູຕະ ໂກສະວາມີ ບຸດຂອງ ໂຣມະຫັຣຊະນະ ຜູ້ມີໃຈອຸທິດໃນລີລາເຫນືອໂລກຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວວ່າ: ຂໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະເວົ້າບັດນີ້.
Verse 8
सूत उवाच हरेर्धृतक्रोडतनो: स्वमायया निशम्य गोरुद्धरणं रसातलात् । लीलां हिरण्याक्षमवज्ञया हतं सञ्जातहर्षो मुनिमाह भारत: ॥ ८ ॥
ສູຕະກ່າວວ່າ—ພຣະຫຣິໄດ້ໃຊ້ໂຢກະມາຍາຂອງພຣະອົງ ຮັບຮູບວຣາຫະ ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກຣະສາຕະລະ ແລະປາບຫິຣັນຍາກຊະເປັນລີລາ. ວິດູຣະຜູ້ສືບສາຍພາຣະຕະໄດ້ຟັງແລ້ວປິຕິ ແລະກ່າວກັບມຸນີດັ່ງນີ້.
Verse 9
विदुर उवाच प्रजापतिपति: सृष्ट्वा प्रजासर्गे प्रजापतीन् । किमारभत मे ब्रह्मन् प्रब्रूह्यव्यक्तमार्गवित् ॥ ९ ॥
ວິດູຣະກ່າວວ່າ—ຂ້າແຕ່ພຣາຫມັນ ທ່ານຮູ້ທາງອັນອະວະຍັກຕະ. ຫຼັງຈາກພຣະພຣະຫມາສ້າງປຣະຊາປະຕິໃນການກໍ່ກຳເນີດສັດແລ້ວ ພຣະອົງເລີ່ມກະທຳສິ່ງໃດຕໍ່ໄປ? ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິບາຍ.
Verse 10
ये मरीच्यादयो विप्रा यस्तु स्वायम्भुवो मनु: । ते वै ब्रह्मण आदेशात्कथमेतदभावयन् ॥ १० ॥
ວິດູຣະຖາມວ່າ—ປຣະຊາປະຕິເຊັ່ນ ມະຣີຈິ ແລະ ສະວາຍັມພູວະມະນູ ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາແນວໃດ ເພື່ອສ້າງສິ່ງນີ້ ແລະຂະຫຍາຍຈັກກະວານທີ່ປາກົດນີ້?
Verse 11
सद्वितीया: किमसृजन् स्वतन्त्रा उत कर्मसु । आहोस्वित्संहता: सर्व इदं स्म समकल्पयन् ॥ ११ ॥
ພວກເຂົາສ້າງຮ່ວມກັບພັນລະຍາຂອງຕົນຫຼື? ຫຼືກະທຳຢ່າງອິດສະຫຼະໃນກິດຈະກຳ? ຫຼືວ່າທຸກຄົນຮ່ວມກັນເປັນໜຶ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງຈັດຕັ້ງການສ້າງນີ້?
Verse 12
मैत्रेय उवाच दैवेन दुर्वितर्क्येण परेणानिमिषेण च । जातक्षोभाद्भगवतो महानासीद् गुणत्रयात् ॥ १२ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ເມື່ອຄວາມສົມດຸນຂອງສາມກຸນຖືກກະທົບໂດຍອຳນາດທີ່ຍາກຈະຄາດຄິດ ໂດຍການດົນໃຈຂອງມະຫາວິສນຸ ແລະໂດຍພະລັງແຫ່ງການເວລາອັນບໍ່ກະພິບຕາ ຈຶ່ງເກີດມະຫັດຕັດຕະວະ ຄືມວນລວມແຫ່ງອົງປະກອບວັດຖຸທັງປວງ.
Verse 13
रज:प्रधानान्महतस्त्रिलिङ्गो दैवचोदितात् । जात: ससर्ज भूतादिर्वियदादीनि पञ्चश: ॥ १३ ॥
ຈາກມະຫັດຕັດຕະວະທີ່ຣະຈັສເດັ່ນ ໂດຍການຊັກນໍາຂອງຊະຕາກຳຂອງຊີວະ ອະຫັງກາຣະສາມປະເພດເກີດຂຶ້ນ। ຈາກອະຫັງກາຣະນັ້ນ ກຸ່ມຫ້າຫ້າຫຼາຍປະການ ເຊັ່ນ ອາກາສ ເປັນຕົ້ນ ກໍເກີດຂຶ້ນ।
Verse 14
तानि चैकैकश: स्रष्टुमसमर्थानि भौतिकम् । संहत्य दैवयोगेन हैममण्डमवासृजन् ॥ १४ ॥
ທາດເຫຼົ່ານັ້ນແຍກກັນຢູ່ ບໍ່ສາມາດສ້າງຈັກກະວານວັດຖຸໄດ້। ແຕ່ໂດຍເທວະໂຍກະ ຄືພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເມື່ອຮ່ວມກັນແລ້ວ ຈຶ່ງກໍເກີດໄຂ່ຄຳອັນສະຫວ່າງໄສ।
Verse 15
सोऽशयिष्टाब्धिसलिले आण्डकोशो निरात्मक: । साग्रं वै वर्षसाहस्रमन्ववात्सीत्तमीश्वर: ॥ १५ ॥
ໄຂ່ອັນສະຫວ່າງໄສນັ້ນນອນຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງມະຫາສະໝຸດເຫດ (Causal Ocean) ໃນສະພາບໄຮ້ຊີວິດ ເກີນພັນປີ। ຕໍ່ມາພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນນັ້ນເປັນ Garbhodakaśāyī Viṣṇu।
Verse 16
तस्य नाभेरभूत्पद्मं सहस्रार्कोरुदीधिति । सर्वजीवनिकायौको यत्र स्वयमभूत्स्वराट् ॥ १६ ॥
ຈາກສະດືອຂອງພຣະເຈົ້າ Garbhodakaśāyī Viṣṇu ໄດ້ງອກຂຶ້ນດອກບົວທີ່ສະຫວ່າງໄສດຸດດວງອາທິດນັບພັນກຳລັງລຸກໄຫມ້। ດອກບົວນັ້ນເປັນທີ່ພັກພິງຂອງຊີວະຜູ້ຖືກຜູກມັດທັງປວງ ແລະຈາກດອກບົວນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດ ໄດ້ປາກົດເປັນຊີວິດທຳອິດ।
Verse 17
सोऽनुविष्टो भगवता य: शेते सलिलाशये । लोकसंस्थां यथापूर्वं निर्ममे संस्थया स्वया ॥ १७ ॥
ເມື່ອພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຜູ້ນອນຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດ Garbhodaka ເຂົ້າໄປໃນດວງໃຈຂອງພຣະພຣະຫມາ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງໃຊ້ປັນຍາທີ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ ແລະດ້ວຍລະບຽບຂອງຕົນ ເລີ່ມສ້າງຈັກກະວານໃຫ້ເປັນເຊັ່ນເກົ່າດັ່ງກ່ອນ।
Verse 18
ससर्ज च्छाययाविद्यां पञ्चपर्वाणमग्रत: । तामिस्रमन्धतामिस्रं तमो मोहो महातम: ॥ १८ ॥
ແຕ່ເທື່ອທໍາອິດ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງຈາກເງົາຂອງພຣະອົງ ມ່ານແຫ່ງອະວິທະຍາ 5 ປະການ: ຕາມິສຣະ, ອັນທະ-ຕາມິສຣະ, ຕະມັສ, ໂມຫະ, ແລະ ມະຫາ-ໂມຫະ.
Verse 19
विससर्जात्मन: कायं नाभिनन्दंस्तमोमयम् । जगृहुर्यक्षरक्षांसि रात्रिं क्षुत्तृट्समुद्भवाम् ॥ १९ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ປະຖິ້ມກາຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດດ້ວຍຄວາມລັງກຽດ. ໃນໂອກາດນັ້ນ ພວກຢັກສາ ແລະ ຣາກຊະສາ ໄດ້ຜຸດຂຶ້ນແຍ່ງຊິງກາຍນັ້ນ; ກາຍນັ້ນດໍາລົງເປັນຮູບຂອງຄືນ ແລະ ຄືນແມ່ນແຫຼ່ງກໍ່ເກີດຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ.
Verse 20
क्षुत्तृड्भ्यामुपसृष्टास्ते तं जग्धुमभिदुद्रुवु: । मा रक्षतैनं जक्षध्वमित्यूचु: क्षुत्तृडर्दिता: ॥ २० ॥
ຖືກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍຄອບງໍາ ພວກເຂົາວິ່ງກະໂຈນມາຈາກທຸກທິດເພື່ອກິນພຣະພຣະຫມາ ແລະຮ້ອງວ່າ “ຢ່າປົກປ້ອງເຂົາ! ກິນເຂົາເສຍ!”
Verse 21
देवस्तानाह संविग्नो मा मां जक्षत रक्षत । अहो मे यक्षरक्षांसि प्रजा यूयं बभूविथ ॥ २१ ॥
ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າເທວະ ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຢ່າກິນຂ້າເລີຍ ແຕ່ຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າ. ໂອ! ພວກເຈົ້າເກີດຈາກຂ້າ ເປັນລູກຫຼານຂອງຂ້າ ຈຶ່ງເປັນຢັກສາ ແລະ ຣາກຊະສາ.”
Verse 22
देवता: प्रभया या या दीव्यन् प्रमुखतोऽसृजत् । ते अहार्षुर्देवयन्तो विसृष्टां तां प्रभामह: ॥ २२ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງເທວະຊັ້ນຫົວໜ້າ ຜູ້ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສິຣິແຫ່ງສັດຕະວະ. ພຣະອົງໄດ້ວາງຮູບອັນສະຫວ່າງໄສຂອງກາງວັນໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຮ່າເຮີງດຸດການຫຼິ້ນ.
Verse 23
देवोऽदेवाञ्जघनत: सृजति स्मातिलोलुपान् । त एनं लोलुपतया मैथुनायाभिपेदिरे ॥ २३ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງອະສຸຣາຈາກກົ້ນຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາຫມົກມຸ່ນໃນກາມຢ່າງຫນັກ ແລະດ້ວຍຄວາມໂລບກາມນັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າຫາພຣະພຣະຫມາເພື່ອຮ່ວມສັງວາດ
Verse 24
ततो हसन् स भगवानसुरैर्निरपत्रपै: । अन्वीयमानस्तरसा क्रुद्धो भीत: परापतत् ॥ २४ ॥
ແລ້ວພຣະພຣະຫມາຫົວເຮາະຕໍ່ຄວາມໂງ່ຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເມື່ອເຫັນອະສຸຣາຜູ້ບໍ່ຮູ້ອາຍໄລ່ຕາມມາຢ່າງໄວ ພຣະອົງກໍໂກດ ແລະດ້ວຍຄວາມຢ້ານຈຶ່ງຫນີໄປຢ່າງຮີບດ່ວນ
Verse 25
स उपव्रज्य वरदं प्रपन्नार्तिहरं हरिम् । अनुग्रहाय भक्तानामनुरूपात्मदर्शनम् ॥ २५ ॥
ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະຫຣິ ຜູ້ປະທານພອນ ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງຜູ້ພຶ່ງພາ; ເພື່ອໂປຣດພັກຕະ ພຣະອົງສຳແດງພຣະອົງໃນຮູບທິບຫຼາຍປະການຕາມຄວາມເໝາະສົມ
Verse 26
पाहि मां परमात्मंस्ते प्रेषणेनासृजं प्रजा: । ता इमा यभितुं पापा उपाक्रामन्ति मां प्रभो ॥ २६ ॥
ພຣະພຣະຫມາທູນວ່າ: “ຂ້າແຕ່ປະຣະມາຕະມັນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະອົງໄດ້ສ້າງປະຊາເຫຼົ່ານີ້; ພວກບາບີເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງບຸກເຂົ້າມາເພື່ອຂົ່ມເຫັງ/ໂຈມຕີຂ້າພະອົງ ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງຂ້າພະອົງ”
Verse 27
त्वमेक: किल लोकानां क्लिष्टानां क्लेशनाशन: । त्वमेक: क्लेशदस्तेषामनासन्नपदां तव ॥ २७ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ມີແຕ່ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດດັບຄວາມທຸກຂອງຜູ້ທຸກຍາກ; ແລະມີແຕ່ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວທີ່ປະທານຄວາມທຸກແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າມາພຶ່ງພາພຣະບາດຂອງພຣະອົງ
Verse 28
सोऽवधार्यास्य कार्पण्यं विविक्ताध्यात्मदर्शन: । विमुञ्चात्मतनुं घोरामित्युक्तो विमुमोच ह ॥ २८ ॥
ພຣະເຈົ້າຜູ້ຮູ້ໃຈຜູ້ອື່ນໄດ້ແຈ້ງ ໄດ້ເຫັນຄວາມທຸກຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະຕັດວ່າ “ຈົ່ງປ່ອຍວາງກາຍອັນນ່າຢ້ານ ແລະບໍ່ບໍລິສຸດນີ້.” ຕາມພຣະບັນຊາ ພຣະຫມາຈຶ່ງສະລະກາຍນັ້ນ.
Verse 29
तां क्वणच्चरणाम्भोजां मदविह्वललोचनाम् । काञ्चीकलापविलसद्दुकूलच्छन्नरोधसम् ॥ २९ ॥
ກາຍທີ່ພຣະພຣະຫມາປ່ອຍວາງນັ້ນ ກາຍເປັນຮູບຂອງສາຍສົນທະຍາ—ເວລາທີ່ກາງວັນກັບກາງຄືນພົບກັນ ອັນກະຕຸ້ນກາມ. ອະສຸຣາຜູ້ຖືກຄອບງຳໂດຍຣະຊັສ ເຫັນນາງເປັນສາວນ້ອຍ: ຕີນດັ່ງດອກບົວມີສຽງກຳໄລຕີນກິ່ງກັງ, ດວງຕາເມົາມົນ, ແລະສະໂພກຖືກປົກດ້ວຍຜ້າບາງມີສາຍຄາດແອວສ່ອງປະກາຍ.
Verse 30
अन्योन्यश्लेषयोत्तुङ्गनिरन्तरपयोधराम् । सुनासां सुद्विजां स्निग्धहासलीलावलोकनाम् ॥ ३० ॥
ອົງອົບຂອງນາງນູນສູງເນື່ອງຈາກແນບຊິດກັນ ແລະໃກ້ກັນຈົນແທບບໍ່ມີຊ່ອງວ່າງ. ນາງມີດັ່ງງາມ ແລະຟັນງາມ; ຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນຫຼິ້ນຢູ່ເທິງຮິມຝີປາກ ແລະນາງຫຼຽວມອງອະສຸຣາດ້ວຍສາຍຕາຫຍອກເຢົ້າ.
Verse 31
गूहन्तीं व्रीडयात्मानं नीलालकवरूथिनीम् । उपलभ्यासुरा धर्म सर्वे सम्मुमुहु: स्त्रियम् ॥ ३१ ॥
ນາງປະດັບດ້ວຍຜົມດຳດົກ ດູຮາວກັບກຳລັງປິດບັງຕົນເອງດ້ວຍຄວາມອາຍ. ເມື່ອເຫັນນາງນັ້ນ ອະສຸຣາທັງໝົດກໍຫຼົງໄຫຼດ້ວຍກາມຕັນຫາ.
Verse 32
अहो रूपमहो धैर्यमहो अस्या नवं वय: । मध्ये कामयमानानामकामेव विसर्पति ॥ ३२ ॥
ອະສຸຣາພາກັນສັນລະເສີນວ່າ “ໂອ້, ງາມແທ້! ໂອ້, ອົດກັ້ນແທ້! ໂອ້, ວັຍໜຸ່ມໃໝ່!” ທ່າມກາງພວກເຮົາທີ່ປາຖະໜານາງດ້ວຍກາມ ນາງກັບເດີນໄປມາດັ່ງຄົນບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາເລີຍ.
Verse 33
वितर्कयन्तो बहुधा तां सन्ध्यां प्रमदाकृतिम् । अभिसम्भाव्य विश्रम्भात्पर्यपृच्छन् कुमेधस: ॥ ३३ ॥
ອະສຸຣາຜູ້ປັນຍາມືດມົນ ພາກັນຄາດຄະເນຫຼາຍປະການເຖິງຍາມສົນທະຍາແລງ ທີ່ປາກົດດັ່ງສາວນ້ອຍ ແລ້ວກໍ່ໃຫ້ຄວາມເຄົາລົບ ແລະຖາມດ້ວຍຄວາມສະນິດສະໜົມດັ່ງນີ້
Verse 34
कासि कस्यासि रम्भोरु को वार्थस्तेऽत्र भामिनि । रूपद्रविणपण्येन दुर्भगान्नो विबाधसे ॥ ३४ ॥
ໂອ ສາວງາມຂາອ່ອນຊ້ອຍ! ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເປັນເມຍຫຼືລູກສາວຂອງໃຜ? ໂອ ນາງຜູ້ມີເສນ່ຫາ, ມາທີ່ນີ້ເພື່ອຫຍັງ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຍົກຄວາມງາມອັນຫາຄ່າບໍ່ໄດ້ມາຍົວຍວນພວກເຮົາຜູ້ອັບໂຊກ
Verse 35
या वा काचित्त्वमबले दिष्टया सन्दर्शनं तव । उत्सुनोषीक्षमाणानां कन्दुकक्रीडया मन: ॥ ३५ ॥
ບໍ່ວ່າເຈົ້າແມ່ນໃຜ ໂອ ສາວງາມຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ການໄດ້ເຫັນເຈົ້າແມ່ນໂຊກດີຂອງພວກເຮົາ. ດ້ວຍການຫຼິ້ນລູກບານ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຜູ້ເບິ່ງທັງຫມົດສັ່ນໄຫວ
Verse 36
नैकत्र ते जयति शालिनि पादपद्मं घ्नन्त्या मुहु: करतलेन पतत्पतङ्गम् । मध्यं विषीदति बृहत्स्तनभारभीतं शान्तेव दृष्टिरमला सुशिखासमूह: ॥ ३६ ॥
ໂອ ນາງຜູ້ງາມສະງ່າ! ເມື່ອເຈົ້າຕີລູກບານທີ່ກະໂດດຂຶ້ນລົງດ້ວຍຝ່າມືຊ້ຳໆ ຕີນດັ່ງດອກບົວຂອງເຈົ້າບໍ່ຢຸດຢູ່ທີ່ດຽວ. ເອວຂອງເຈົ້າເມື່ອຍລ້າເນື່ອງຈາກນ້ຳໜັກອົງອົບອຸ່ນ ແລະສາຍຕາອັນໃສສະອາດກໍຄ້າຍຈະພຣ່າລົງ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຖັກຜົມອັນງາມເປັນເປຍເຖີດ
Verse 37
इति सायन्तनीं सन्ध्यामसुरा: प्रमदायतीम् । प्रलोभयन्तीं जगृहुर्मत्वा मूढधिय: स्त्रियम् ॥ ३७ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ອະສຸຣາຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງມົນ ເຫັນຍາມສົນທະຍາແລງທີ່ປາກົດເປັນຮູບສາວຜູ້ຍົວຍວນ ແລ້ວເຂົາກໍ່ເຂົ້າຈັບໄວ້ ໂດຍຄິດວ່າເປັນສະຕຣີ
Verse 38
प्रहस्य भावगम्भीरं जिघ्रन्त्यात्मानमात्मना । कान्त्या ससर्ज भगवान् गन्धर्वाप्सरसां गणान् ॥ ३८ ॥
ດ້ວຍສຽງຫົວເຮາະອັນລຶກຊຶ້ງ ໂດຍຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງເອງດັ່ງກຳລັງຊື່ນຊົມຕົນເອງ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງຫມູ່ຄັນທັຣວະ ແລະ ອັບສະຣາ।
Verse 39
विससर्ज तनुं तां वैज्योत्स्नां कान्तिमतीं प्रियाम् । त एव चाददु: प्रीत्या विश्वावसुपुरोगमा: ॥ ३९ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ປ່ອຍວາງຮູບກາຍອັນສະຫວ່າງດຸດແສງຈັນ ງາມແລະເປັນທີ່ຮັກ; ວິສະວາວະສຸ ແລະຄັນທັຣວະອື່ນໆ ຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ।
Verse 40
सृष्ट्वा भूतपिशाचांश्च भगवानात्मतन्द्रिणा । दिग्वाससो मुक्तकेशान् वीक्ष्य चामीलयद् दृशौ ॥ ४० ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ສະຫງ່າງາມ ໄດ້ສ້າງພວກພູດ ແລະ ປີສາດຈາກຄວາມເຉື່ອຍຊາຂອງພຣະອົງ; ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາເປືອຍກາຍ ແລະຜົມກະຈາຍ ກໍປິດຕາລົງ।
Verse 41
जगृहुस्तद्विसृष्टां तां जृम्भणाख्यां तनुं प्रभो: । निद्रामिन्द्रियविक्लेदो यया भूतेषु दृश्यते । येनोच्छिष्टान्धर्षयन्ति तमुन्मादं प्रचक्षते ॥ ४१ ॥
ພວກພູດແລະປີສາດໄດ້ຍຶດຮ່າງທີ່ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນນາຍປ່ອຍທິ້ງໄວ້ໃນຮູບ ‘ການຫາວ’ (ຈຶມພະນາ)។ ນີ້ແມ່ນນິດຣາທີ່ເຮັດໃຫ້ອິນທຣີຍຊຸ່ມ ແລະນ້ຳລາຍໄຫຼ; ເມື່ອພວກເຂົາຈູ່ໂຈມຄົນບໍ່ບໍລິສຸດ ກໍເອີ້ນວ່າ ‘ອຸນມາດ’ ຫຼືຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງ।
Verse 42
ऊर्जस्वन्तं मन्यमान आत्मानं भगवानज: । साध्यान् गणान् पितृगणान् परोक्षेणासृजत्प्रभु: ॥ ४२ ॥
ເມື່ອພຣະອົງຮູ້ວ່າຕົນເອງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາແລະພະລັງ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນອະຊະ ໄດ້ສ້າງຫມູ່ສາດຍະ ແລະຫມູ່ປິຕຣິ ຈາກຮູບອັນເຮັດໃຫ້ເຫັນບໍ່ໄດ້ (ປໂຣກສະ) ຂອງພຣະອົງ।
Verse 43
त आत्मसर्गं तं कायं पितर: प्रतिपेदिरे । साध्येभ्यश्च पितृभ्यश्च कवयो यद्वितन्वते ॥ ४३ ॥
ພວກປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ໄດ້ຮັບເອົາກາຍລະອຽດທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນນັ້ນ ເປັນມູນແຫ່ງການດຳລົງຢູ່ຂອງຕົນ. ໂດຍກາຍລະອຽດນີ້ ໃນການຊຣາດທະ ຜູ້ຮູ້ພິທີຈຶ່ງຖວາຍປິນດະແລະນ້ຳບູຊາແດ່ສາດຫຍະ ແລະ ປິຕຣະ
Verse 44
सिद्धान् विद्याधरांश्चैव तिरोधानेन सोऽसृजत् । तेभ्योऽददात्तमात्मानमन्तर्धानाख्यमद्भुतम् ॥ ४४ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະມາ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຫາຍຈາກສາຍຕາ ໄດ້ສ້າງພວກສິດທະ ແລະ ວິທະຍາທອນ ແລະປະທານຮູບອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ອັນຕັຣທານ’
Verse 45
स किन्नरान किम्पुरुषान् प्रत्यात्म्येनासृजत्प्रभु: । मानयन्नात्मनात्मानमात्माभासं विलोकयन् ॥ ४५ ॥
ມື້ໜຶ່ງ ພຣະພຣະມາ ຜູ້ສ້າງສັດທັງປວງ ໄດ້ເບິ່ງເງົາສະທ້ອນຂອງພຣະອົງໃນນ້ຳ; ເມື່ອຊົມເຊີຍຕົນເອງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດກິມປຸຣຸສ ແລະ ກິນນະຣາ ຈາກເງົານັ້ນ
Verse 46
ते तु तज्जगृहू रूपं त्यक्तं यत्परमेष्ठिना । मिथुनीभूय गायन्तस्तमेवोषसि कर्मभि: ॥ ४६ ॥
ພວກກິມປຸຣຸສ ແລະ ກິນນະຣາ ໄດ້ຮັບເອົາຮູບເງົາທີ່ພຣະພຣະມາຜູ້ເປັນປະເມດຖີ ປະລະໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາພ້ອມຄູ່ຄອງ ຈຶ່ງຮ້ອງສັນລະເສີນໃນຍາມຮຸ່ງອອກ ໂດຍເລົ່າກິດການຂອງພຣະອົງ
Verse 47
देहेन वै भोगवता शयानो बहुचिन्तया । सर्गेऽनुपचिते क्रोधादुत्ससर्ज ह तद्वपु: ॥ ४७ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະພຣະມາ ນອນເຫຍືອດກາຍດ້ວຍຮ່າງທີ່ເອີ້ນໄປຫາການເສບສຸກ ແລະຄິດຫຼາຍວ່າການສ້າງສັນຍັງບໍ່ກ້າວໜ້າ. ເມື່ອເກີດຄວາມໂກດແລະຫມອງໝົດ ພຣະອົງກໍລະທິ້ງຮ່າງນັ້ນອີກດ້ວຍ
Verse 48
येऽहीयन्तामुत: केशा अहयस्तेऽङ्ग जज्ञिरे । सर्पा: प्रसर्पत: क्रूरा नागा भोगोरुकन्धरा: ॥ ४८ ॥
ໂອ ວິດູຣາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຜົມທີ່ຫຼົ່ນຈາກຮ່າງນັ້ນກາຍເປັນງູ; ແລະເມື່ອຮ່າງນັ້ນຄືບໄປດ້ວຍມືເທົ້າທີ່ຫົດຕົວ, ງູດຸຮ້າຍ ແລະນາກທີ່ແຜ່ພັງພານກໍເກີດຂຶ້ນຈາກນັ້ນເອງ.
Verse 49
स आत्मान् मन्यमान: कृतकृत्यमिवात्मभू: । तदा मनून् ससर्जान्ते मनसा लोकभावनान् ॥ ४९ ॥
ມື້ໜຶ່ງ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດຂຶ້ນເອງ ຮູ້ສຶກດັ່ງວ່າພະກິດໄດ້ສຳເລັດ; ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງບັນດາມະນຸຈາກພຣະມໂນ ເພື່ອອຸປະຖຳຄວາມຜາສຸກຂອງຈັກກະວານ.
Verse 50
तेभ्य: सोऽसृजत्स्वीयं पुरं पुरुषमात्मवान् । तान् दृष्ट्वा ये पुरा सृष्टा: प्रशशंसु: प्रजापतिम् ॥ ५० ॥
ຜູ້ສ້າງຜູ້ມີຈິດໝັ້ນຄົງໄດ້ປະທານຮູບມະນຸດຂອງພຣະອົງເອງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ເມື່ອເຫັນບັນດາມະນຸ ຜູ້ທີ່ຖືກສ້າງກ່ອນ—ເທວະ, ຄັນທັຣວະ ແລະອື່ນໆ—ກໍພາກັນສັນລະເສີນພຣະພຣະຫມາ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ.
Verse 51
अहो एतज्जगत्स्रष्ट: सुकृतं बत ते कृतम् । प्रतिष्ठिता: क्रिया यस्मिन् साकमन्नमदामहे ॥ ५१ ॥
ພວກເຂົາອະທິຖານວ່າ: “ໂອ ຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ, ພວກເຮົາຍິນດີປິຕິ; ສິ່ງທີ່ທ່ານສ້າງນັ້ນດີງາມຍິ່ງ. ເມື່ອພິທີກຳຍັດຍະໄດ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຮູບມະນຸດນີ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາທັງໝົດຈະຮ່ວມກັນຮັບສ່ວນແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາ.”
Verse 52
तपसा विद्यया युक्तो योगेन सुसमाधिना । ऋषीनृषिर्हृषीकेश: ससर्जाभिमता: प्रजा: ॥ ५२ ॥
ດ້ວຍຕະປະ, ວິທະຍາ, ໂຍຄະ ແລະສະມາທິອັນດີ ພ້ອມກັບການຄວບຄຸມອິນທຣີ, ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດຂຶ້ນເອງໄດ້ສ້າງບັນດາລຶສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນປະຊາທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ।
Verse 53
तेभ्यश्चैकैकश: स्वस्य देहस्यांशमदादज: । यत्तत्समाधियोगर्द्धितपोविद्याविरक्तिमत् ॥ ५३ ॥
ແກ່ບຸດແຕ່ລະອົງນັ້ນ ອະຊະ (ຜູ້ສ້າງທີ່ບໍ່ເກີດ) ໄດ້ປະທານສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍສະມາທິ-ໂຍຄະ ຕະປະ ປັນຍາ ແລະ ໄວຣາກະຍະ (ການປະຖິ້ມ)
Frequently Asked Questions
The brahmāṇḍa marks the first coherent integration of the otherwise separate elements; it becomes viable only when empowered by the Lord’s śakti. The Lord’s entry as Garbhodakaśāyī Viṣṇu establishes that creation is not merely mechanical: divine immanence sustains order, enables Brahmā’s birth from the lotus, and provides the inner intelligence (buddhi-yoga in principle) by which Brahmā can ‘recreate as before.’ The theology safeguards transcendence (the Lord is beyond guṇas) while affirming governance (He animates and directs the cosmos).
The narrative links certain beings to guṇa-dominant conditions: when Brahmā first produces coverings of ignorance, the cast-off ‘body of ignorance’ becomes night, associated with hunger and thirst. Yakṣas and Rākṣasas, driven by consumption and agitation, seize that condition. Symbolically, ‘night’ represents tamas—confusion and compulsive appetite—showing how psychological states (hunger, thirst, delusion) are mapped onto cosmic functions and species-types in Visarga.
The Manus are progenitors and administrators who establish human social-religious order conducive to yajña and welfare (loka-saṅgraha). Other classes celebrate because the human form becomes the stable venue for ritual exchange—sacrificial offerings that nourish the devas and uphold cosmic reciprocity. In Bhāgavatam’s frame, this is not mere ritualism; it is a step toward regulated life that can mature into devotion and liberation.