Adhyaya 18
Varāha Confronts Hiraṇyākṣa: The Challenge, the Rescue of Earth, and the Opening of the Mace-Duel
ຕໍ່ຈາກຄວາມທ້າທາຍຂອງ ຮິຣັນຍາກະສະ ແລະການອະວະຕານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເພື່ອກູ້ໂລກ, ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍດາຍຕະຍະໄດ້ຮູ້ຈາກ ນາຣະດະ ວ່າພຣະອົງຢູ່ໃສ ແລ້ວຮີບລົງໄປໃນຄວາມເລິກຂອງທະເລ ເຫັນ ພຣະວະຣາຫະ ກຳລັງຍົກ ພູເທວີ ໄວ້ເທິງງາ. ມັນຫົວເຢາະພຣະອົງວ່າເປັນສັດປ່າ ແລະຂູ່ເທວະດາກັບລະບຽບຍັດຍະ ອ້າງວ່າຈະຄອບຄອງແຜ່ນດິນ. ພຣະວະຣາຫະ ແມ່ນເຈັບໃຈຈາກຄຳຫຍາບ ແຕ່ຍັງໃຫ້ຄວາມປອດໄພຂອງພູເທວີເປັນອັນດັບທຳອິດ: ພຣະອົງຂຶ້ນຈາກນ້ຳ ວາງໂລກໄວ້ເທິງຜິວ ແລະປະທານພະລັງໃຫ້ນາງລອຍໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະດາສັນລະເສີນ ໂປຍດອກໄມ້. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຕອບໂຕ້ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ ແລະເຜີຍວ່າ ຮິຣັນຍາກະສະ ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມຕາຍ. ການດວນກະບອງເລີ່ມຂຶ້ນ: ອະສຸຣະຟາດກະບອງ, ພຣະອົງຫຼີກຢ່າງຄອບຄອງ, ແລະທັງສອງແລກກັນຟາດກະບອງໜັກໆດ້ວຍຄວາມໂກດເພີ່ມຂຶ້ນ. ທ້າຍບົດ ພຣະພຣະຫມາ ມາເບິ່ງການດວນ ແລະຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈົບໄວ ກ່ອນເວລາອັບມົງຄຸນຈະຜ່ານ—ເປີດທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच तदेवमाकर्ण्य जलेशभाषितं महामनास्तद्विगणय्य दुर्मद: । हरेर्विदित्वा गतिमङ्ग नारदाद् रसातलं निर्विविशे त्वरान्वित: ॥ १ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງວະຣຸນະແລ້ວ ໄທຕະຍະຜູ້ຫຍິ່ງຜະຍອງນັ້ນກໍບໍ່ໃສ່ໃຈ. ໂອ ວິດຸຣາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເມື່ອຮູ້ຈາກນາຣະດະວ່າພຣະພະຄະວານ ຫຣິ ປະທັບຢູ່ໃສ ເຂົາກໍຮີບລົງໄປສູ່ຣະສາຕະລະ ອັນເປັນຄວາມເລິກໃຕ້ທະເລ
Verse 2
ददर्श तत्राभिजितं धराधरं प्रोन्नीयमानावनिमग्रदंष्ट्रया । मुष्णन्तमक्ष्णा स्वरुचोऽरुणश्रिया जहास चाहो वनगोचरो मृग: ॥ २ ॥
ທີ່ນັ້ນເຂົາເຫັນພຣະຜູ້ຊະນະທຸກສິ່ງ ຜູ້ທົດທຽມແຜ່ນດິນ ໃນອວຕານວະຣາຫະ ກຳລັງຍົກໂລກຂຶ້ນດ້ວຍປາຍຂຽວ. ດວງຕາແດງເຮືອງຂອງພຣະອົງໄດ້ຊິງຮັດສະມີຂອງເຂົາ; ເຂົາຈຶ່ງຫົວເຮາະວ່າ “ອ້າວ, ສັດຄຶ່ງບົກຄຶ່ງນ້ຳ!”
Verse 3
आहैनमेह्यज्ञ महीं विमुञ्च नो रसौकसां विश्वसृजेयमर्पिता । न स्वस्ति यास्यस्यनया ममेक्षत: सुराधमासादितसूकराकृते ॥ ३ ॥
ອະສູຣໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ເທວະ ຜູ້ສວມຮູບວະຣາຫະ ຈົ່ງຟັງຂ້າ. ແຜ່ນດິນນີ້ ຜູ້ສ້າງໂລກໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຮົາ ຊາວຣະສາຕະລະ. ຕໍ່ໜ້າຂ້າ ເຈົ້າຈະເອົາໄປບໍ່ໄດ້ ໂດຍບໍ່ຖືກຂ້າເຮັດຮ້າຍ”
Verse 4
त्वं न: सपत्नैरभवाय किं भृतो यो मायया हन्त्यसुरान् परोक्षजित् । त्वां योगमायाबलमल्पपौरुषं संस्थाप्य मूढ प्रमृजे सुहृच्छुच: ॥ ४ ॥
ເຈົ້າຄົນໂງ່! ເຈົ້າຖືກລ້ຽງດູໂດຍສັດຕູຂອງພວກຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອຂ້າພວກຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າໄດ້ຂ້າພວກອະສູນໂດຍການລີ້ຊ່ອນ. ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າເຈົ້າເພື່ອບັນເທົາຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 5
त्वयि संस्थिते गदया शीर्णशीर्ष- ण्यस्मद्भुजच्युतया ये च तुभ्यम् । बलिं हरन्त्यृषयो ये च देवा: स्वयं सर्वे न भविष्यन्त्यमूला: ॥ ५ ॥
ເມື່ອເຈົ້າລົ້ມລົງຕາຍດ້ວຍກະໂຫຼກຫົວທີ່ແຕກຍ້ອນກະບອງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແກວ່ງໃສ່, ເທວະດາ ແລະ ຣືສີ ທີ່ບູຊາເຈົ້າກໍຈະສູນສິ້ນໄປ ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ມີຮາກ.
Verse 6
स तुद्यमानोऽरिदुरुक्ततोमरै- र्दंष्ट्राग्रगां गामुपलक्ष्य भीताम् । तोदं मृषन्निरगादम्बुमध्याद् ग्राहाहत: सकरेणुर्यथेभ: ॥ ६ ॥
ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຈັບປວດຍ້ອນຄໍາເວົ້າທີ່ຫຍາບຄາຍຂອງອະສູນ, ແຕ່ພຣະອົງກໍອົດທົນ. ເມື່ອເຫັນແຜ່ນດິນໂລກຢູ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງຢ້ານກົວ, ພຣະອົງຈຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກນໍ້າ ຄືກັບຊ້າງທີ່ຖືກແຂ້ໂຈມຕີພ້ອມກັບຄູ່ຂອງມັນ.
Verse 7
तं नि:सरन्तं सलिलादनुद्रुतो हिरण्यकेशो द्विरदं यथा झष: । करालदंष्ट्रोऽशनिनिस्वनोऽब्रवीद् गतह्रियां किं त्वसतां विगर्हितम् ॥ ७ ॥
ອະສູນທີ່ມີຜົມສີຄໍາ ແລະ ແຂ້ວທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ ໄດ້ໄລ່ຕາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກໍາລັງຂຶ້ນມາຈາກນໍ້າ, ຄືກັບແຂ້ໄລ່ຕາມຊ້າງ. ມັນຮ້ອງດັງຄືຟ້າຮ້ອງ ແລະ ເວົ້າວ່າ: ເຈົ້າບໍ່ອາຍບໍທີ່ແລ່ນໜີ? ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມອາຍ, ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ໜ້າຕໍານິ!
Verse 8
स गामुदस्तात्सलिलस्य गोचरे विन्यस्य तस्यामदधात्स्वसत्त्वम् । अभिष्टुतो विश्वसृजा प्रसूनै- रापूर्यमाणो विबुधै: पश्यतोऽरे: ॥ ८ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ວາງແຜ່ນດິນໂລກໄວ້ເທິງໜ້ານໍ້າໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ ແລະ ຖ່າຍທອດພະລັງຂອງພຣະອົງເພື່ອໃຫ້ໂລກລອຍນໍ້າໄດ້. ໃນຂະນະທີ່ສັດຕູຢືນເບິ່ງຢູ່, ພຣະພົມໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ເທວະດາກໍໂຮຍດອກໄມ້ໃສ່ພຣະອົງ.
Verse 9
परानुषक्तं तपनीयोपकल्पं महागदं काञ्चनचित्रदंशम् । मर्माण्यभीक्ष्णं प्रतुदन्तं दुरुक्तै: प्रचण्डमन्यु: प्रहसंस्तं बभाषे ॥ ९ ॥
ຍັກຕົນນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງປະດັບຄຳ ແລະ ເກາະຄຳທີ່ສວຍງາມ, ໄດ້ໄລ່ຕາມພະເຈົ້າຈາກທາງຫຼັງດ້ວຍກະບອງໃຫຍ່. ພະເຈົ້າໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄຳເວົ້າທີ່ຮຸນແຮງຂອງມັນ, ແຕ່ເພື່ອຕອບໂຕ້, ພະອົງໄດ້ສະແດງຄວາມໂກດແຄ້ນທີ່ຮ້າຍແຮງພ້ອມດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ.
Verse 10
श्रीभगवानुवाच सत्यं वयं भो वनगोचरा मृगा युष्मद्विधान्मृगये ग्रामसिंहान् । न मृत्युपाशै: प्रतिमुक्तस्य वीरा विकत्थनं तव गृह्णन्त्यभद्र ॥ १० ॥
ພະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ: ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພວກເຮົາແມ່ນສັດປ່າ, ແລະ ພວກເຮົາກຳລັງຊອກຫາລ່າໝາບ້ານຄືເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ຫລຸດພົ້ນຈາກບ່ວງແຫ່ງຄວາມຕາຍ ບໍ່ຢ້ານກົວຕໍ່ຄຳເວົ້າໂອ້ອວດຂອງເຈົ້າ, ເພາະວ່າເຈົ້າຖືກຜູກມັດດ້ວຍກົດແຫ່ງຄວາມຕາຍ.
Verse 11
एते वयं न्यासहरा रसौकसां गतह्रियो गदया द्रावितास्ते । तिष्ठामहेऽथापि कथञ्चिदाजौ स्थेयं क्व यामो बलिनोत्पाद्य वैरम् ॥ ११ ॥
ແນ່ນອນວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ລັກເອົາຊັບສົມບັດຂອງຊາວ ຣະສາຕະລາ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມອາຍເລີຍ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກກະບອງອັນຊົງພະລັງຂອງເຈົ້າຕີ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ໃນນ້ຳນີ້ຕໍ່ໄປ ເພາະວ່າເມື່ອສ້າງສັດຕູກັບຜູ້ທີ່ມີພະລັງຄືເຈົ້າແລ້ວ, ຕອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີບ່ອນອື່ນທີ່ຈະໄປ.
Verse 12
त्वं पद्रथानां किल यूथपाधिपो घटस्व नोऽस्वस्तय आश्वनूह: । संस्थाप्य चास्मान् प्रमृजाश्रुस्वकानां य: स्वां प्रतिज्ञां नातिपिपर्त्यसभ्य: ॥ १२ ॥
ເຈົ້າຖືກສົມມຸດວ່າເປັນຜູ້ບັນຊາການຂອງທະຫານລາບຈຳນວນຫລາຍ, ດັ່ງນັ້ນຕອນນີ້ເຈົ້າຈົ່ງຮີບຮ້ອນລົງມືເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມພວກເຮົາ. ຈົ່ງເຊົາເວົ້າຈາໂງ່ໆ ແລະ ເຊັດນ້ຳຕາຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າດ້ວຍການຂ້າພວກເຮົາ. ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງອາດຈະພູມໃຈ, ແຕ່ລາວບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບບ່ອນນັ່ງໃນສະພາ ຖ້າລາວບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕາມຄຳສັນຍາຂອງຕົນ.
Verse 13
मैत्रेय उवाचसोऽधिक्षिप्तो भगवता प्रलब्धश्च रुषा भृशम् । आजहारोल्बणं क्रोधं क्रीड्यमानोऽहिराडिव ॥ १३ ॥
ທ່ານ ໄມຕຣີ ກ່າວວ່າ: ຍັກຕົນນັ້ນ, ເມື່ອຖືກພະຜູ້ເປັນເຈົ້າທ້າທາຍ ແລະ ເຍາະເຍີ້ຍແນວນັ້ນ, ກໍເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະ ວຸ້ນວາຍໃຈຢ່າງຮຸນແຮງ, ແລະ ມັນກໍສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມໂກດ ຄືກັບງູເຫົ່າທີ່ຖືກລົບກວນ.
Verse 14
सृजन्नमर्षित: श्वासान्मन्युप्रचलितेन्द्रिय: । आसाद्य तरसा दैत्यो गदयान्यहनद्धरिम् ॥ १४ ॥
ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນພົ່ນລົມຫາຍໃຈຟູ່ຟ່າ ອິນທຣີຍທັງຫມົດສັ່ນໄຫວດ້ວຍໂທສະ ອະສູຣນັ້ນພຸ່ງເຂົ້າຫາພຣະຫຣິຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວຟາດດ້ວຍຄະທາອັນແຮງກ້າ
Verse 15
भगवांस्तु गदावेगं विसृष्टं रिपुणोरसि । अवञ्चयत्तिरश्चीनो योगारूढ इवान्तकम् ॥ १५ ॥
ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເພີຍເອີ້ນກາຍໄປນ້ອຍໜຶ່ງ ກໍຫຼີກພົ້ນຈາກຄະທາອັນຮຸນແຮງທີ່ສັດຕູຟາດມາທີ່ອົກ ດັ່ງໂຍຄີຜູ້ສຳເລັດຫຼີກພົ້ນຄວາມຕາຍ
Verse 16
पुनर्गदां स्वामादाय भ्रामयन्तमभीक्ष्णश: । अभ्यधावद्धरि: क्रुद्ध: संरम्भाद्दष्टदच्छदम् ॥ १६ ॥
ຕໍ່ມາອະສູຣນັ້ນຍົກຄະທາຂອງຕົນຂຶ້ນອີກ ແລ້ວຫມຸນແກວ່ງຊ້ຳໆ ກັດຮິມຝີປາກດ້ວຍໂທສະ; ເມື່ອນັ້ນພຣະຫຣິກໍກຣິ້ວ ແລະພຸ່ງເຂົ້າໄປປະຈັນໜ້າ
Verse 17
ततश्च गदयारातिं दक्षिणस्यां भ्रुवि प्रभु: । आजघ्ने स तु तां सौम्य गदया कोविदोऽहनत् ॥ १७ ॥
ຈາກນັ້ນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຟາດສັດຕູດ້ວຍຄະທາທີ່ຄິ້ວຂວາ ແຕ່ອະສູຣຜູ້ຊ່ຽວຊານການຮົບ—ໂອ ວິດູຣາຜູ້ອ່ອນໂຍນ—ກໍປ້ອງກັນໄວ້ດ້ວຍກົນຄະທາຂອງຕົນ
Verse 18
एवं गदाभ्यां गुर्वीभ्यां हर्यक्षो हरिरेव च । जिगीषया सुसंरब्धावन्योन्यमभिजघ्नतु: ॥ १८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຮະຣິຍັກສະ ແລະ ພຣະຫຣິເອງ ຕ່າງໃຊ້ຄະທາໃຫຍ່ໆ ຟາດໃສ່ກັນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຊະນະ ແລະໂທສະອັນຮຸນແຮງ
Verse 19
तयो: स्पृधोस्तिग्मगदाहताङ्गयो: क्षतास्रवघ्राणविवृद्धमन्य्वो: । विचित्रमार्गांश्चरतोर्जिगीषया व्यभादिलायामिव शुष्मिणोर्मृध: ॥ १९ ॥
ນັກຮົບທັງສອງມີການແຂ່ງຂັນຢ່າງຮຸນແຮງ. ຮ່າງກາຍຖືກຟາດດ້ວຍຄະທາປາຍແຫຼມຂອງກັນແລະກັນ ແລະກິ່ນເລືອດຂອງຕົນເອງຍິ່ງເຮັດໃຫ້ໂກດແຮງຂຶ້ນ. ເພື່ອຊະນະພວກເຂົາເຮັດທ່າທາງຫຼາກຫຼາຍ; ການປະລອງນັ້ນຄ້າຍງົວຜູ້ແຂງແຮງສອງຕົວຊົນກັນເພື່ອງົວແມ່.
Verse 20
दैत्यस्य यज्ञावयवस्य माया- गृहीतवाराहतनोर्महात्मन: । कौरव्य मह्यां द्विषतोर्विमर्दनं दिदृक्षुरागादृषिभिर्वृत: स्वराट् ॥ २० ॥
ໂອ ທາຍາດແຫ່ງກຸຣຸ! ພຣະພຣົມຜູ້ເປັນອິດສະລະສູງສຸດ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ໄດ້ມາເພື່ອເບິ່ງສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກ ລະຫວ່າງອະສຸຣະ ແລະພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຍັດຍະ ຜູ້ປາກົດເປັນວະຣາຫະ.
Verse 21
आसन्नशौण्डीरमपेतसाध्वसं कृतप्रतीकारमहार्यविक्रमम् । विलक्ष्य दैत्यं भगवान् सहस्रणी- र्जगाद नारायणमादिसूकरम् ॥ २१ ॥
ເມື່ອມາຮອດສະໜາມຮົບ ພຣະພຣົມຜູ້ນຳແຫ່ງິສີແລະນັກບຳເພັນນັບພັນ ໄດ້ເຫັນອະສຸຣະຜູ້ໄດ້ອຳນາດບໍ່ເຄີຍມີ ຈົນບໍ່ມີໃຜຕໍ່ກອນໄດ້ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ. ແລ້ວພຣະພຣົມຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ນາຣາຍະນະ ຜູ້ຮັບຮູບວະຣາຫະເປັນຄັ້ງທຳອິດ.
Verse 22
ब्रह्मोवाच एष ते देव देवानामङ्घ्रिमूलमुपेयुषाम् । विप्राणां सौरभेयीणां भूतानामप्यनागसाम् ॥ २२ ॥ आगस्कृद्भयकृद्दुष्कृदस्मद्राद्धवरोऽसुर: । अन्वेषन्नप्रतिरथो लोकानटति कण्टक: ॥ २३ ॥
ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງ! ອະສຸຣະນີ້ເປັນເຫມືອນໜາມທີ່ທຳຮ້າຍເທວະ, ພຣາຫມະນະ, ງົວ ແລະສັດຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ພຶ່ງພາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ. ມັນກໍ່ຄວາມຢ້ານດ້ວຍການລົບກວນໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ; ເນື່ອງຈາກໄດ້ພອນຈາກຂ້າ ມັນຈຶ່ງເສາະຫາຄູ່ຕໍ່ສູ້ ແລະພາກພຽນເດີນທາງໄປທົ່ວຈັກກະວານເພື່ອເປົ້າໝາຍອັນອັບອາຍນັ້ນ.
Verse 23
ब्रह्मोवाच एष ते देव देवानामङ्घ्रिमूलमुपेयुषाम् । विप्राणां सौरभेयीणां भूतानामप्यनागसाम् ॥ २२ ॥ आगस्कृद्भयकृद्दुष्कृदस्मद्राद्धवरोऽसुर: । अन्वेषन्नप्रतिरथो लोकानटति कण्टक: ॥ २३ ॥
ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງ! ອະສຸຣະນີ້ເປັນເຫມືອນໜາມທີ່ທຳຮ້າຍເທວະ, ພຣາຫມະນະ, ງົວ ແລະສັດຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ພຶ່ງພາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ. ມັນກໍ່ຄວາມຢ້ານດ້ວຍການລົບກວນໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ; ເນື່ອງຈາກໄດ້ພອນຈາກຂ້າ ມັນຈຶ່ງເສາະຫາຄູ່ຕໍ່ສູ້ ແລະພາກພຽນເດີນທາງໄປທົ່ວຈັກກະວານເພື່ອເປົ້າໝາຍອັນອັບອາຍນັ້ນ.
Verse 24
मैनं मायाविनं दृप्तं निरङ्कुशमसत्तमम् । आक्रीड बालवद्देव यथाशीविषमुत्थितम् ॥ २४ ॥
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ຢ່າຊົງຫຼິ້ນກັບອະສູນຄ້າຍງູນີ້ເຫມືອນເດັກນ້ອຍ; ມັນຊໍານານມາຍາ ອວດດີ ແລະຊົ່ວຮ້າຍຫນັກ।
Verse 25
न यावदेष वर्धेत स्वां वेलां प्राप्य दारुण: । स्वां देव मायामास्थाय तावज्जह्यघमच्युत ॥ २५ ॥
ກ່ອນທີ່ອະສູນອັນດຸຮ້າຍນີ້ຈະໄດ້ເວລາທີ່ເໝາະກັບຕົນແລ້ວເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ໂອ ອະຈຸຕະ, ຂໍພຣະອົງຊົງປະຫານຜູ້ບາບນີ້ດ້ວຍພະລັງພາຍໃນ (ເທວະມາຍາ) ຂອງພຣະອົງເຖີດ।
Verse 26
एषा घोरतमा सन्ध्या लोकच्छम्बट्करी प्रभो । उपसर्पति सर्वात्मन् सुराणां जयमावह ॥ २६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຍາມແລງອັນມືດມົນທີ່ປົກຄຸມໂລກກໍາລັງເຂົ້າມາໄວ. ໂອ ສະຫວັນອາດມັນແຫ່ງທຸກດວງຈິດ ຂໍຊົງປະຫານເຂົາ ແລະນໍາຊັຍແກ່ເທວະທັງຫຼາຍເຖີດ।
Verse 27
अधुनैषोऽभिजिन्नाम योगो मौहूर्तिको ह्यगात् । शिवाय नस्त्वं सुहृदामाशु निस्तर दुस्तरम् ॥ २७ ॥
ເວລາມຸຫູຣຕະ ‘ອະພິຈິດ’ ອັນເໝາະສົມຕໍ່ຊັຍຊະນະ ໄດ້ເລີ່ມໃນຍາມທ່ຽງ ແລະເກືອບຈະຜ່ານໄປແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນເພື່ອຄວາມສຸກຂອງມິດສະຫາຍຂອງພຣະອົງ ຂໍຊົງກໍາຈັດສັດຕູທີ່ຍາກຈະຝ່ານີ້ໃຫ້ໄວເຖີດ।
Verse 28
दिष्टया त्वां विहितं मृत्युसमयमासादित: स्वयम् । विक्रम्यैनं मृधे हत्वा लोकानाधेहि शर्मणि ॥ २८ ॥
ໂຊກດີຂອງພວກເຮົາ ອະສູນນີ້ມາຫາພຣະອົງດ້ວຍຕົນເອງ ໂດຍເວລາຕາຍຂອງມັນຖືກພຣະອົງກໍານົດແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຊົງສະແດງພຣະວິລະພາບ ປະຫານມັນໃນການດວນ ແລະສະຖາປະນາໂລກທັງຫຼາຍໃຫ້ສະງົບສຸກ।
Frequently Asked Questions
Varāha’s first act is poṣaṇa: safeguarding Bhū-devī and stabilizing cosmic order. The text highlights that the Lord transfers His potency so Earth can float, demonstrating that restoring dharma is not impulsive heroism but deliberate protection of the vulnerable and re-establishment of the world’s foundations before the final removal of adharma.
Hiraṇyākṣa’s insults are described as “shaftlike,” acknowledging speech as a weapon that wounds. Yet Varāha tolerates them until Earth’s fear is addressed, showing divine forbearance. When He replies, it is not egoic retaliation but a dharmic rebuke: He frames the demon as bound by death (kāla) and Himself as fearless, thereby re-centering the conflict on spiritual reality rather than verbal provocation.
Hiraṇyākṣa is a Daitya empowered by a boon (received via Brahmā), which fuels arrogance and a compulsion to find an equal combatant. He seeks notoriety through conquest and terrorizes devas, brāhmaṇas, cows, and innocents—those aligned with worship of the Lord—making his challenge a direct assault on sacrificial order and divine sovereignty.
Brahmā’s counsel frames the duel within kāla (time), a governing principle even in cosmic events. Abhijit is traditionally an auspicious midday period associated with victory; Brahmā urges swift completion to prevent the demon from gaining advantage in an inauspicious hour and to restore peace promptly. The episode underscores that the Lord’s līlā accommodates worldly timing while remaining fully capable of victory by internal potency.