Adhyaya 16
The Lord’s Apology to the Kumāras and the Fall of Jaya and Vijaya
ທີ່ປະຕູໄວກຸນຖະ ຫຼັງຈາກກຸມາຣະທັງສີ່ສາບແຊ່ງຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ຈະຍາ ແລະ ວິຈະຍາ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະອົງສູງສຸດໄດ້ປາກົດເພື່ອແກ້ໄຂວິກິດ. ພຣະອົງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມຜິດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ຂໍອະໄພ ພ້ອມປະກາດວ່າ ພຣາຫມັນ ງົວ ແລະ ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງເຜີຍແຜ່ພັກຕະວາດສະລະຍະ: ພຣະອົງຊື່ນຊົມທານທີ່ຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດຫຼາຍກວ່າພິທີຍັດ ແລະ ນັບຖືຝຸ່ນທີ່ຕີນຂອງໄວສະນະວະ. ນັກບວດເຄີຍໂກດໄດ້ອ່ອນລົງດ້ວຍພຣະວາຈາດັ່ງເວດ ແຕ່ຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈເຈດຈຳນົງລຶກຊຶ້ງ. ພວກເຂົາສັນລະເສີນພຣະອົງເປັນຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງທຳມະ ແລະ ຍອມຮັບຜົນທີ່ພຣະອົງກຳນົດ. ພຣະອົງອະທິບາຍວ່າຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນເປັນພຣະປະສົງ: ຈະຍາ ແລະ ວິຈະຍາຈະເກີດເປັນອະສຸຣະ ແຕ່ຈະກັບຄືນໄວໂດຍການຈົມຈ່ອງໃນພຣະອົງຢ່າງແຮງກ້າຜ່ານຄວາມໂກດ. ເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກໄວກຸນຖະ ເທວະດາພາກັນໂສກເສົ້າ ແລະ ລຶກເຖິງຄຳທຳນາຍຂອງລັກສະມີ. ເລື່ອງຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ການອຸບັດໃນຄັນຂອງດິຕີ ເປັນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານຂອງຈັກກະວານ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການແຊກແຊງອັນສັກສິດໃນພາຍຫຼັງ ແລະ ການຟື້ນຟູດຸນຍະພາບ.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच इति तद् गृणतां तेषां मुनीनां योगधर्मिणाम् । प्रतिनन्द्य जगादेदं विकुण्ठनिलयो विभु: ॥ १ ॥
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກຊົມເຊີຍຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນທຳແຫ່ງໂຍກະແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ຜູ້ປະທັບໃນໄວກຸນຖະ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້
Verse 2
श्रीभगवानुवाच एतौ तौ पार्षदौ मह्यं जयो विजय एव च । कदर्थीकृत्य मां यद्वो बह्वक्रातामतिक्रमम् ॥ २ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ—ສອງຄົນນີ້ແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ໃກ້ຊິດຂອງເຮົາ ຊື່ ຈະຍະ ແລະ ວິຈະຍະ; ເພາະບໍ່ໃສ່ໃຈເຮົາ ຈຶ່ງລ່ວງເກີນທ່ານຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ
Verse 3
यस्त्वेतयोर्धृतो दण्डो भवद्भिर्मामनुव्रतै: । स एवानुमतोऽस्माभिर्मुनयो देवहेलनात् ॥ ३ ॥
ໂອ ມະຫາລິສີທັງຫຼາຍ ຜູ້ຕິດຕາມເຮົາ, ເຮົາອະນຸມັດໂທດທີ່ທ່ານກຳນົດໃຫ້ເຂົາທັງສອງ; ເນື່ອງຈາກການຫຼູ່ຫຼິ້ນເທວະ ຈຶ່ງເປັນທີ່ເຮົາຍອມຮັບ
Verse 4
तद्व: प्रसादयाम्यद्य ब्रह्म दैवं परं हि मे । तद्धीत्यात्मकृतं मन्ये यत्स्वपुम्भिरसत्कृता: ॥ ४ ॥
ມື້ນີ້ເຮົາຂໍພຣະກະລຸນາຈາກທ່ານ; ສຳລັບເຮົາ ພຣາຫມັນແມ່ນດັ່ງເທວະສູງສຸດ. ການບໍ່ເຄົາລົບທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເຮັດ ເຮົານັບເປັນຄວາມຜິດຂອງເຮົາເອງ; ດັ່ງນັ້ນຂໍອະໄພຕໍ່ເຫດການນີ້
Verse 5
यन्नामानि च गृह्णाति लोको भृत्ये कृतागसि । सोऽसाधुवादस्तत्कीर्तिं हन्ति त्वचमिवामय: ॥ ५ ॥
ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ເຮັດຜິດ ຜູ້ຄົນມັກຕຳນິນາຍ; ຄຳນິນທານັ້ນທຳລາຍກຽດຊື່ຂອງນາຍ ເຫມືອນໂລກເຮື້ອນຂາວທີ່ເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງທັງກາຍດ່າງ
Verse 6
यस्यामृतामलयश:श्रवणावगाह: सद्य: पुनाति जगदाश्वपचाद्विकुण्ठ: । सोऽहं भवद्भय उपलब्धसुतीर्थकीर्ति- श्छिन्द्यां स्वबाहुमपि व: प्रतिकूलवृत्तिम् ॥ ६ ॥
ການດຳລົງຢູ່ໃນການຟັງກຽດຕິຄຸນແຫ່ງນາມຂອງເຮົາອັນບໍລິສຸດດັ່ງອະມຣິດ ເປັນດັ່ງການອາບນ້ຳຜ່ານຫູ ແລະຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດທັນທີ ແມ່ນແຕ່ຊະວະປະຈະຈັນດານ. ບັດນີ້ທ່ານໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາໂດຍບໍ່ສົງໄສ; ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແມ່ນແຂນຂອງເຮົາເອງປະພຶດຕໍ່ຕ້ານທ່ານ ເຮົາກໍຈະບໍ່ລັງເລທີ່ຈະຕັດມັນທິ້ງ
Verse 7
यत्सेवया चरणपद्मपवित्ररेणुं सद्य:क्षताखिलमलं प्रतिलब्धशीलम् । न श्रीर्विरक्तमपि मां विजहाति यस्या: प्रेक्षालवार्थ इतरे नियमान् वहन्ति ॥ ७ ॥
ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຜູ້ພັກຕະຂອງເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນຝຸ່ນອັນບໍລິສຸດຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງເຮົາ ລ້າງບາບມົນທິນທັງປວງໄດ້ທັນທີ. ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ນັ້ນ ທໍາມະຊາດຂອງເຮົາເປັນເຊັ່ນນີ້—ແມ່ນເຮົາບໍ່ຍຶດຕິດກັບພຣະສຣີລັກສະມີ ນາງກໍບໍ່ລະຈາກເຮົາ; ແຕ່ຄົນອື່ນກັບສັນລະເສີນຄວາມງາມຂອງນາງ ແລະຖືວັດ-ນິຍົມເພື່ອຂໍພຽງນ້ອຍໜຶ່ງແຫ່ງພຣະກະລຸນາ
Verse 8
नाहं तथाद्मि यजमानहविर्विताने श्च्योतद्घृतप्लुतमदन् हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोऽनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकै: ॥ ८ ॥
ເຮົາບໍ່ໄດ້ຊື່ນຊົມອາຫານບູຊາທີ່ຜູ້ປະກອບຍັດນະຖວາຍລົງໃນໄຟບູຊາ—ຊຶ່ງເປັນປາກໜຶ່ງຂອງເຮົາ—ເທົ່າກັບທີ່ເຮົາຊື່ນຊົມຄໍາອາຫານອັນໂອຊະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ທີ່ຖວາຍແກ່ປາກຂອງພຣາຫມັນ ຜູ້ອຸທິດຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນແດ່ເຮົາ ແລະພໍໃຈໃນພຣະປຣະສາດາຂອງເຮົາເສມອ
Verse 9
येषां बिभर्म्यहमखण्डविकुण्ठयोग- मायाविभूतिरमलाङ्घ्रि रज: किरीटै: । विप्रांस्तु को न विषहेत यदर्हणाम्भ: सद्य: पुनाति सहचन्द्रललामलोकान् ॥ ९ ॥
ເຮົາເປັນເຈົ້າແຫ່ງພະລັງງານພາຍໃນອັນບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ ຄື ໂຢກະມາຍາແຫ່ງໄວຄຸນຖະ; ນ້ໍາຄົງຄາແມ່ນນ້ໍາທີ່ເຫຼືອຈາກການລ້າງພຣະບາດຂອງເຮົາ. ນ້ໍານັ້ນຊໍາລະສາມໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດໃນທັນທີ ແລະພຣະສິວະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດກໍຖືມັນໄວ້ເທິງສີສະ. ຖ້າເຮົາຍັງນໍາຝຸ່ນພຣະບາດຂອງໄວສະນະວະຂຶ້ນໄວ້ເທິງຫົວດຸດມົງກຸດ ແລ້ວໃຜຈະປະຕິເສດທີ່ຈະເຮັດຕາມ
Verse 10
ये मे तनूर्द्विजवरान्दुहतीर्मदीया भूतान्यलब्धशरणानि च भेदबुद्ध्या । द्रक्ष्यन्त्यघक्षतदृशो ह्यहिमन्यवस्तान् गृध्रा रुषा मम कुषन्त्यधिदण्डनेतु: ॥ १० ॥
ພຣາຫມັນ, ງົວ, ແລະສັດທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ແມ່ນກາຍຂອງເຮົາເອງ. ຜູ້ທີ່ສາຍຕາຖືກບາບຂອງຕົນເຮັດໃຫ້ເສຍ ຈະເບິ່ງພວກນີ້ວ່າແຍກຈາກເຮົາດ້ວຍຄວາມຄິດແບ່ງແຍກ. ພວກເຂົາເປັນດຸງງູທີ່ໂກດກຽວ, ແລະຖືກທູດຂອງຍະມະຣາຊາຜູ້ຄຸ້ມຄອງການລົງໂທດຄົນບາບ ທີ່ດຸດນົກແຮ້ ຉີກຂາດດ້ວຍຈະງອຍປາກຢ່າງໂກດເກຣີຍວ
Verse 11
ये ब्राह्मणान्मयि धिया क्षिपतोऽर्चयन्त- स्तुष्यद्धृद: स्मितसुधोक्षितपद्मवक्त्रा: । वाण्यानुरागकलयात्मजवद् गृणन्त: सम्बोधयन्त्यहमिवाहमुपाहृतस्तै: ॥ ११ ॥
ແຕ່ຜູ້ທີ່ຈັບໃຈເຮົາ ແມ່ນຜູ້ທີ່ເຄົາລົບພຣາຫມັນ ແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນຈະເວົ້າຄໍາແຂງກໍຕາມ ເພາະໃນໃຈເຂົາເຫັນພຣາຫມັນເປັນເຮົາເອງ. ຫົວໃຈເຂົາປິຕິ ໃບໜ້າດຸດດອກບົວສະຫວ່າງດ້ວຍຮອຍຍິ້ມດຸດນ້ໍາອະມຣິດ; ແລະດ້ວຍວາຈາອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ເຂົາປອບໃຈພຣາຫມັນເຫມືອນລູກປອບພໍ່ທີ່ໂກດ—ປານກັບວ່າເຮົາເອງຖືກປອບໂຍນໂດຍເຂົາ
Verse 12
तन्मे स्वभर्तुरवसायमलक्षमाणौ युष्मद्वयतिक्रमगतिं प्रतिपद्य सद्य: । भूयो ममान्तिकमितां तदनुग्रहो मे यत्कल्पतामचिरतो भृतयोर्विवास: ॥ १२ ॥
ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ລ່ວງເກີນທ່ານທັງສອງ ເນື່ອງຈາກບໍ່ຮູ້ພະປະສົງຂອງນາຍຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະນັບເປັນພຣະກຸນຕໍ່ເຮົາ ຖ້າທ່ານມີຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຈະຮັບຜົນແຫ່ງການລ່ວງເກີນ ກໍໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສຳນັກຂອງເຮົາໄວໆ ແລະເວລາແຫ່ງການຖືກເນລະເທດຈາກພຣະທາມຂອງເຮົາ ຈົບລົງໃນໄມ່ຊ້າ
Verse 13
बह्मोवाच अथ तस्योशतीं देवीमृषिकुल्यां सरस्वतीम् । नास्वाद्य मन्युदष्टानां तेषामात्माप्यतृप्यत ॥ १३ ॥
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ພວກິສີນັ້ນຖືກງູແຫ່ງຄວາມໂກດກັດ ແຕ່ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ອິ່ມໃຈ ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາອັນງາມແລະສ່ອງສະຫວ່າງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດຸດດັ່ງສາຍບົດສັນລະເສີນແຫ່ງເວດ
Verse 14
सतीं व्यादाय शृण्वन्तो लघ्वीं गुर्वर्थगह्वराम् । विगाह्यागाधगम्भीरां न विदुस्तच्चिकीर्षितम् ॥ १४ ॥
ພຣະວາຈາອັນຍອດຢ້ຽມຂອງພຣະອົງ ຟັງເຫມືອນສັ້ນໆ ແຕ່ຄວາມໝາຍກັບຫນັກແນ່ນ ແລະລຶກຊຶ້ງຫາທີ່ສຸດ. ພວກິສີເປີດຫູຟັງ ແລະພິຈາລະນາ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ດຳລົງເຂົ້າໄປໃນຄວາມລຶກນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງປະສົງຈະເຮັດສິ່ງໃດ
Verse 15
ते योगमाययारब्धपारमेष्ठ्यमहोदयम् । प्रोचु: प्राञ्जलयो विप्रा: प्रहृष्टा: क्षुभितत्वच: ॥ १५ ॥
ພວກິສີພຣາຫມັນທັງສີ່ ໄດ້ປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະມີອາການຂົນລຸກທົ່ວກາຍ. ແລ້ວພວກເຂົາປະນົມມື ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜີຍພຣະສິຣິແຫ່ງບຸກຄົນສູງສຸດດ້ວຍໂຍຄະ-ມາຍາພາຍໃນ ດັ່ງນີ້
Verse 16
ऋषय ऊचु: न वयं भगवन् विद्मस्तव देव चिकीर्षितम् । कृतो मेऽनुग्रहश्चेति यदध्यक्ष: प्रभाषसे ॥ १६ ॥
ພວກິສີກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະພະຄະວານ ໂອ ພຣະເທວາ, ພວກເຮົາບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ວ່າພຣະອົງປະສົງຈະເຮັດສິ່ງໃດ. ເພາະແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ ແຕ່ກໍຍັງຕັດເຂົ້າຂ້າງພວກເຮົາວ່າ “ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດພຣະກຸນແກ່ເຮົາ” ຮາວກັບວ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຄວາມດີໃຫ້ພຣະອົງ
Verse 17
ब्रह्मण्यस्य परं दैवं ब्राह्मणा: किल ते प्रभो । विप्राणां देवदेवानां भगवानात्मदैवतम् ॥ १७ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກຳກັບສູງສຸດແຫ່ງວັດທະນະທຳພຣາຫມັນ. ການທີ່ພຣະອົງຍົກພຣາຫມັນໄວ້ສູງສຸດເປັນແບບຢ່າງສອນຜູ້ອື່ນ. ແທ້ຈິງ ພຣະອົງແມ່ນເທວະຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດ ທັງສຳລັບເທວະແລະພຣາຫມັນ.
Verse 18
त्वत्त: सनातनो धर्मो रक्ष्यते तनुभिस्तव । धर्मस्य परमो गुह्यो निर्विकारो भवान्मत: ॥ १८ ॥
ທຳອັນຖາວອນຂອງສັດທັງປວງເກີດຈາກພຣະອົງ, ແລະດ້ວຍພຣະອົງອະວະຕານານາປະການ ພຣະອົງຄຸ້ມຄອງທຳຢູ່ເສມອ. ພຣະອົງແມ່ນເປົ້າໝາຍສູງສຸດອັນລຶກລັບຂອງຫຼັກທຳ; ຕາມຄວາມເຫັນຂອງພວກເຮົາ ພຣະອົງເປັນນິລັນດອນ ບໍ່ປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ສິ້ນສຸດ
Verse 19
तरन्ति ह्यञ्जसा मृत्युं निवृत्ता यदनुग्रहात् । योगिन: स भवान् किंस्विदनुगृह्येत यत्परै: ॥ १९ ॥
ດ້ວຍພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ນັກໂຍຄະແລະຜູ້ບຳເນົາທາງວິນຍານ ເມື່ອລະທິ້ງຄວາມປາຖະໜາວັດຖຸ ກໍຂ້າມພົ້ນຄວາມຕາຍ (ອະວິດຍາ) ໄດ້ໂດຍງ່າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜອື່ນຈະມາໃຫ້ ‘ອະນຸເຄາະ’ ແກ່ພຣະຜູ້ສູງສຸດໄດ້; ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ປະທານພຣະກຸສົນເອງ
Verse 20
यं वै विभूतिरुपयात्यनुवेलमन्यै- रर्थार्थिभि: स्वशिरसा धृतपादरेणु: । धन्यार्पिताङ्घ्रितुलसीनवदामधाम्नो लोकं मधुव्रतपतेरिव कामयाना ॥ २० ॥
ນາງລັກຊະມີ ເທວີແຫ່ງໂຊກລາບ ຜູ້ທີ່ຜູ້ຫາຊັບອື່ນໆ ຍົກຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງນາງໄວ້ເທິງສີສະ ກໍຍັງມາປະຄອງຮັບໃຊ້ພຣະອົງຕາມການກຳນົດ. ເພາະນາງປາຖະໜາຈະໄດ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະທາມຂອງພຣະອົງ ດຸຈກະສັດແຫ່ງເຜິ້ງທີ່ບິນວົນເທິງພວງໃບຕູລະສີສົດໃໝ່ ທີ່ພະພັກຕະຜູ້ມີບຸນຖວາຍໄວ້ທີ່ພຣະບາດ
Verse 21
यस्तां विविक्तचरितैरनुवर्तमानां नात्याद्रियत्परमभागवतप्रसङ्ग: । स त्वं द्विजानुपथपुण्यरज: पुनीत: श्रीवत्सलक्ष्म किमगा भगभाजनस्त्वम् ॥ २१ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ແລະຜູ້ທີ່ພຣະລັກຊະມີສະຖິດຢູ່! ພຣະອົງຮັກຍິ່ງຕໍ່ການຄົບຫາຂອງພະພັກຕະຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະກິດຈະກຳຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຍຶດຕິດແມ່ນແຕ່ກັບພຣະລັກຊະມີຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນເຫນືອໂລກ. ແລ້ວຝຸ່ນທາງທີ່ພຣາຫມັນເດີນຜ່ານຈະຊຳລະພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ແລະເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະໃນພຣະອຸລາຈະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງ ‘ໂຊກດີ’ ໄດ້ແນວໃດ?
Verse 22
धर्मस्य ते भगवतस्त्रियुग त्रिभि: स्वै: पद्भिश्चराचरमिदं द्विजदेवतार्थम् । नूनं भृतं तदभिघाति रजस्तमश्च सत्त्वेन नो वरदया तनुवा निरस्य ॥ २२ ॥
ໂອ ພຣະພະຄະວານ! ພຣະອົງແມ່ນຮູບແຫ່ງທຳມະ. ໃນສາມຍຸກ ພຣະອົງປາກົດດ້ວຍສາມພຣະບາດ ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກທັງຈອນແລະອະຈອນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະແລະດວິຈະ. ດ້ວຍພຣະກະລຸນາສັດຕະວະບໍລິສຸດ ຂໍໃຫ້ຂັບໄລ່ຣະຈັສແລະຕະມັສ.
Verse 23
न त्वं द्विजोत्तमकुलं यदिहात्मगोपं गोप्ता वृष: स्वर्हणेन ससूनृतेन । तर्ह्येव नङ्क्ष्यति शिवस्तव देव पन्था लोकोऽग्रहीष्यदृषभस्य हितत्प्रमाणम् ॥ २३ ॥
ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຖ້າພຣະອົງບໍ່ປົກປ້ອງຕະກູນດວິຈະອັນສູງສຸດທີ່ຢູ່ໃນອາລັກຂາຂອງພຣະອົງ ໂດຍການຮັບການບູຊາແລະຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລ້ວ ເສັ້ນທາງບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງຈະສູນໄປ; ປະຊາຊົນກໍຈະປະຖິ້ມມັນ ໂດຍອາໄສອຳນາດຂອງພຣະອົງເປັນຫຼັກ.
Verse 24
तत्तेऽनभीष्टमिव सत्त्वनिधेर्विधित्सो: क्षेमं जनाय निजशक्तिभिरुद्धृतारे: । नैतावता त्र्यधिपतेर्बत विश्वभर्तु- स्तेज: क्षतं त्ववनतस्य स ते विनोद: ॥ २४ ॥
ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງສັດຕະວະ! ເພື່ອຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງປະຊາຊົນ ພຣະອົງຂັບໄລ່ທາດຊົ່ວດ້ວຍພະລັງຂອງພຣະອົງ ຮາວກັບບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະອົງປາດຖະໜາ. ແຕ່ພຣະອົງເປັນອະທິປະຕີແຫ່ງການສ້າງສາມປະການ ແລະເປັນຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ; ພຣະເດດຊານຸພາບບໍ່ຫຼຸດລົງເພາະຄວາມນອບນ້ອມ. ການນອບນ້ອມນັ້ນກັບເປັນການເຜີຍລີລາອັນເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ.
Verse 25
यं वानयोर्दममधीश भवान् विधत्ते वृत्तिं नु वा तदनुमन्महि निर्व्यलीकम् । अस्मासु वा य उचितो ध्रियतां स दण्डो येऽनागसौ वयमयुङ्क्ष्महि किल्बिषेण ॥ २५ ॥
ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ບົດລົງໂທດໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງປາດຖະໜາຈະມອບໃຫ້ຄົນສອງຄົນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດນີ້ ຫຼືແກ່ພວກເຮົາ ພວກເຮົາຈະຮັບໄວ້ໂດຍບໍ່ມີການສອງໃຈ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ສາບແຊ່ງຜູ້ບໍ່ມີບາບ.
Verse 26
श्रीभगवानुवाच एतौ सुरेतरगतिं प्रतिपद्य सद्य: संरम्भसम्भृतसमाध्यनुबद्धयोगौ । भूय: सकाशमुपयास्यत आशु यो व: शापो मयैव निमितस्तदवेत विप्रा: ॥ २६ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ໂທດທີ່ພວກເຈົ້າລົງໃຫ້ເຂົານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຖືກກຳນົດໂດຍເຮົາແຕ່ເດີມ. ດັ່ງນັ້ນເຂົາທັງສອງຈະຕົກໄປເກີດໃນຕະກູນອະສຸຣາໃນທັນທີ; ແຕ່ດ້ວຍສະມາທິທີ່ແຂງກ້າຂຶ້ນໂດຍຄວາມໂກດ ເຂົາຈະຜູກຢົກະໃນໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງກັບເຮົາ ແລະຈະກັບມາສູ່ສຳນັກຂອງເຮົາໃນໄມ່ຊ້າ.
Verse 27
ब्रह्मोवाच अथ ते मुनयो दृष्ट्वा नयनानन्दभाजनम् । वैकुण्ठं तदधिष्ठानं विकुण्ठं च स्वयंप्रभम् ॥ २७ ॥
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ—ເມື່ອບັນດາມຸນີໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໄວກຸນຖະ ຜູ້ເປັນພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ໃນໂລກໄວກຸນຖະທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລ້ວ ພວກທ່ານກໍອອກຈາກທີ່ພຳນັກທິບນັ້ນໄປ
Verse 28
भगवन्तं परिक्रम्य प्रणिपत्यानुमान्य च । प्रतिजग्मु: प्रमुदिता: शंसन्तो वैष्णवीं श्रियम् ॥ २८ ॥
ບັນດາມຸນີໄດ້ເດີນປະທັກສິນຮອບພຣະເຈົ້າ ແລ້ວກົດກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກັບໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງ ພ້ອມສັນລະເສີນສິຣີອັນທິບຂອງໄວສະນະວະ
Verse 29
भगवाननुगावाह यातं मा भैष्टमस्तु शम् । ब्रह्मतेज: समर्थोऽपि हन्तुं नेच्छे मतं तु मे ॥ २९ ॥
ພຣະເຈົ້າຕັດກັບຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງວ່າ—ຈົ່ງໄປເຖີດ ຢ່າຢ້ານ; ຂໍຄວາມສະຫງົບສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ. ແມ່ນແທ້ວ່າເຮົາສາມາດລົບລ້າງຄຳສາບຂອງພຣາຫມະນໄດ້ ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດ; ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນຊອບຂອງເຮົາ
Verse 30
एतत्पुरैव निर्दिष्टं रमया क्रुद्धया यदा । पुरापवारिता द्वारि विशन्ती मय्युपारते ॥ ३० ॥
ການຈາກໄປນີ້ ພຣະຣະມາ (ລັກສະມີ) ຜູ້ໂກດໄດ້ທຳນາຍໄວ້ແຕ່ກ່ອນ—ເມື່ອເຮົາກຳລັງນອນ ນາງອອກຈາກທີ່ພຳນັກຂອງເຮົາແລ້ວກັບມາ ແຕ່ພວກເຈົ້າກັບຂວາງນາງໄວ້ທີ່ປະຕູ
Verse 31
मयि संरम्भयोगेन निस्तीर्य ब्रह्महेलनम् । प्रत्येष्यतं निकाशं मे कालेनाल्पीयसा पुन: ॥ ३१ ॥
ໂດຍການປະຕິບັດໂຍຄະດ້ວຍຄວາມໂກດ ພວກເຈົ້າຈະຖືກຊຳລະຈາກບາບແຫ່ງການລະເມີດພຣາຫມະນ ແລະໃນເວລາອັນສັ້ນຍິ່ງ ຈະກັບຄືນມາຫາເຮົາ
Verse 32
द्वा:स्थावादिश्य भगवान् विमानश्रेणिभूषणम् । सर्वातिशयया लक्ष्म्या जुष्टं स्वं धिष्ण्यमाविशत् ॥ ३२ ॥
ເມື່ອຕັດສິນດັ່ງນັ້ນຢູ່ປະຕູໄວກຸນຖະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເສດັດກັບເຂົ້າສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະອົງ ອັນປະດັບດ້ວຍວິມານທິບຫຼາຍໝູ່ ແລະຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍລັກສະມີອັນເຫນືອສິ່ງໃດໆ
Verse 33
तौ तु गीर्वाणऋषभौ दुस्तराद्धरिलोकत: । हतश्रियौ ब्रह्मशापादभूतां विगतस्मयौ ॥ ३३ ॥
ແຕ່ທະວາຣະບານທັງສອງ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ເທວະ ຖືກຄຳສາບຂອງພຣາຫມະນະເຮັດໃຫ້ສິຣີແລະຣັດສະມີຫຼຸດລົງ ຈຶ່ງຫມົດທິດຖິ ແລະເສົ້າໝອງ ຕົກຈາກຫຣິໂລກະ ຄືໄວກຸນຖະ
Verse 34
तदा विकुण्ठधिषणात्तयोर्निपतमानयो: । हाहाकारो महानासीद्विमानाग्र्येषु पुत्रका: ॥ ३४ ॥
ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອໄຊ ແລະ ວິໄຊ ຕົກຈາກພຣະທາມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສຽງຮ້ອງຄວາມເສຍໃຈອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍດັງຂຶ້ນຈາກເທວະທັງຫຼາຍທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນວິມານອັນວິຈິດຂອງຕົນ
Verse 35
तावेव ह्यधुना प्राप्तौ पार्षदप्रवरौ हरे: । दितेर्जठरनिर्विष्टं काश्यपं तेज उल्बणम् ॥ ३५ ॥
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ທະວາຣະບານຜູ້ເປັນປາຣະສັດຊັ້ນເອກຂອງຫຣິທັງສອງ ບັດນີ້ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄັນຂອງທິຕິແລ້ວ; ເຊື້ອອັນມີເດດອຳນາດຂອງກັດຊະຍະປະມຸນີໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມພວກເຂົາ
Verse 36
तयोरसुरयोरद्य तेजसा यमयोर्हि व: । आक्षिप्तं तेज एतर्हि भगवांस्तद्विधित्सति ॥ ३६ ॥
ມື້ນີ້ ພະລັງອັນກ້າຫານຂອງອະສຸຣະຝາແຝດຄູ່ນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າວຸ້ນວາຍ ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ພະລັງຂອງພວກເຈົ້າຫຼຸດລົງ; ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ມີທາງແກ້ໃນອຳນາດຂອງຂ້ອຍ ເພາະເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອງທີ່ປະສົງໃຫ້ເປັນໄປແບບນີ້
Verse 37
विश्वस्य य: स्थितिलयोद्भवहेतुराद्यो योगेश्वरैरपि दुरत्यययोगमाय: । क्षेमं विधास्यति स नो भगवांस्त्र्यधीश- स्तत्रास्मदीयविमृशेन कियानिहार्थ: ॥ ३७ ॥
ໂອ ລູກໆເອີຍ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຄອບຄອງຄຸນທັງສາມ ແລະເປັນເຫດດັ້ງເດີມແຫ່ງການສ້າງ ການດຳລົງ ແລະການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ. ໂຢກະມາຍາອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນຍາກຈະເຂົ້າໃຈແມ່ນແຕ່ພວກໂຢກີ. ພຣະບຸຣຸດເກົ່າແກ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈະຄຸ້ມຄອງເຮົາ; ແລ້ວການຄິດໄຕ່ຕອງນີ້ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?
Frequently Asked Questions
Because the doorkeepers act as His representatives, their misconduct reflects upon the master, and the Lord models dharma by accepting moral accountability. In bhāgavata theology, humility before devotees and brāhmaṇas is not a limitation of God but a līlā that establishes the authority of saintly persons and protects the social-spiritual order (poṣaṇa). The Lord’s apology also reveals bhakta-vātsalya: He places the honor of His devotees above His own majesty.
The text presents the episode as divinely sanctioned (ordained by the Lord) and mediated by yoga-māyā, meaning it serves a purposeful līlā rather than indicating material contamination of Vaikuṇṭha. The sages’ anger functions as a catalyst within the Lord’s plan to manifest formidable opponents and thereby display protective incarnations and restore balance in the worlds. Thus, the “fall” is a controlled descent for cosmic narrative and theological instruction.
This chapter states they enter Diti’s womb through Kaśyapa’s seed, initiating their demoniac incarnations. The purpose is twofold: (1) to fulfill the curse approved by the Lord, preserving the inviolability of saintly words, and (2) to intensify their absorption in the Lord through hostility, enabling a swift return to His presence while also generating the cosmic antagonists necessary for the Lord’s protective līlās.
It prioritizes personalist devotion and saintly service over ritual formalism. Although the Lord is the ultimate enjoyer of sacrifice, He declares greater “relish” in offerings given to realized brāhmaṇas who dedicate results to Him, teaching that yajña reaches perfection when it culminates in bhakti, humility, and honoring the Lord’s devotees—an applied ethic that safeguards dharma in society.