Adhyaya 15

Verse 1

मैत्रेय उवाच प्रजापत्यं तु तत्तेज: परतेजोहनं दिति: । दधार वर्षाणि शतं शङ्कमाना सुरार्दनात् ॥ १ ॥

ສີໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ວິດຸຣາ, ດິຕິ ພັນລະຍາຂອງ຤ິສີກັດຊະຍະປະ ເຂົ້າໃຈວ່າລູກຊາຍໃນຄັນຈະເປັນເຫດກໍ່ຄວາມລົບກວນແກ່ເທວະ. ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງອຸ້ມພະລັງເຊື້ອອັນແຮງກ້າຂອງກັດຊະຍະປະ ທີ່ມຸ່ງໃຫ້ຜູ້ອື່ນເດືອດຮ້ອນ ຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງຮ້ອຍປີ ດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນກົວຕໍ່ການພິນາດຂອງເທວະ

Verse 2

लोके तेनाहतालोके लोकपाला हतौजस: । न्यवेदयन् विश्वसृजे ध्वान्तव्यतिकरं दिशाम् ॥ २ ॥

ເນື່ອງຈາກພະລັງແຫ່ງຄັນຂອງດິຕິ ແສງຕາເວັນແລະຈັນທຣາໃນທຸກໂລກກໍມືດມົນລົງ. ເຫຼົ່າໂລກປານຜູ້ວຸ້ນວາຍໄດ້ທູນຕໍ່ພຣະພຣະຫມາຜູ້ສ້າງສາກົນວ່າ “ເປັນຫຍັງຄວາມມືດຈຶ່ງແຜ່ໄປທຸກທິດ?”

Verse 3

देवा ऊचु: तम एतद्विभो वेत्थ संविग्ना यद्वयं भृशम् । न ह्यव्यक्तं भगवत: कालेनास्पृष्टवर्त्मन: ॥ ३ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ “ໂອ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຄວາມມືດນີ້ທ່ານຮູ້ຊັດ ແຕ່ມັນເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຫວັ່ນໄຫວຫນັກ. ເພາະອຳນາດແຫ່ງການເວລາບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງທ່ານ ຈຶ່ງບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ປະກົດຕໍ່ທ່ານ”

Verse 4

देवदेव जगद्धातर्लोकनाथशिखामणे । परेषामपरेषां त्वं भूतानामसि भाववित् ॥ ४ ॥

ໂອ ເທວະເທວາ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານ ເປັນມະນີຍອດແຫ່ງເຈົ້າໂລກທັງຫຼາຍ! ທ່ານຮູ້ເຈດຈຳນົງໃນໃຈຂອງສັດທັງປວງ ທັງໂລກວິນຍານແລະໂລກວັດຖຸ

Verse 5

नमो विज्ञानवीर्याय माययेदमुपेयुषे । गृहीतगुणभेदाय नमस्तेऽव्यक्तयोनये ॥ ५ ॥

ຂໍນອບນ້ອມແດ່ບໍ່ເກີດແຫ່ງພະລັງແລະປັນຍາອັນສູງສົ່ງ! ໂດຍອຳນາດມາຍາ ທ່ານໄດ້ປະກົດໃນລະບຽບແຫ່ງຈັກກະວານນີ້ ແລະຮັບຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງກຸນະ (ໂດຍສະເພາະ ຣະໂຈກຸນະ) ອອກມາຈາກບໍ່ເກີດອັນບໍ່ປະກົດ; ຂໍນອບນ້ອມແດ່ທ່ານ

Verse 6

ये त्वानन्येन भावेन भावयन्त्यात्मभावनम् । आत्मनि प्रोतभुवनं परं सदसदात्मकम् ॥ ६ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ໂລກທັງປວງດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງ ແລະສັດທັງຫຼາຍເກີດຈາກພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງແມ່ນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ; ຜູ້ໃດພິຈາລະນາພຣະອົງດ້ວຍໃຈບໍ່ເບື້ອນບາງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພັກຕິເສວາ

Verse 7

तेषां सुपक्‍वयोगानां जितश्वासेन्द्रियात्मनाम् । लब्धयुष्मत्प्रसादानां न कुतश्चित्पराभव: ॥ ७ ॥

ຜູ້ເປັນໂຍຄີທີ່ສຸກງອມ ຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ ຈິດ ແລະ ອິນທຣີ ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມພ່າຍແພ້ໃນໂລກນີ້

Verse 8

यस्य वाचा प्रजा: सर्वा गावस्तन्त्येव यन्त्रिता: । हरन्ति बलिमायत्तास्तस्मै मुख्याय ते नम: ॥ ८ ॥

ເຫມືອນງົວຖືກນຳດ້ວຍເຊືອກຜູກດັ່ງ, ສັດທັງປວງຖືກກຳກັບໂດຍພຣະເວດ ແລະ ຖວາຍບູຊາຕາມບັນຍັດ; ຂໍນອບນ້ອມແດ່ພຣະບຸກຄົນປະທານ ຜູ້ປະທານພຣະເວດນັ້ນ

Verse 9

स त्वं विधत्स्व शं भूमंस्तमसा लुप्तकर्मणाम् । अदभ्रदयया द‍ृष्टय‍ा आपन्नानर्हसीक्षितुम् ॥ ९ ॥

ໂອ ຜູ້ກວ້າງໃຫຍ່, ເນື່ອງຈາກຄວາມມືດ ກິດການຂອງພວກເຮົາຖືກຢຸດ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈັດຄວາມສະຫງົບສຸກແກ່ພວກເຮົາ ແລະ ເບິ່ງພວກເຮົາດ້ວຍສາຍຕາເມດຕາອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້

Verse 10

एष देव दितेर्गर्भ ओज: काश्यपमर्पितम् । दिशस्तिमिरयन् सर्वा वर्धतेऽग्निरिवैधसि ॥ १० ॥

ໂອ ທ່ານເທວະ, ຕົວອ່ອນໃນຄອບຄອງຂອງດິຕິ ທີ່ເກີດຈາກພະລັງຂອງກາສະຍະປະ ດຸດໄຟທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍເຊື້ອໄຟ ກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ແລະເຮັດໃຫ້ທຸກທິດມືດມົນ

Verse 11

मैत्रेय उवाच स प्रहस्य महाबाहो भगवान् शब्दगोचर: । प्रत्याचष्टात्मभूर्देवान् प्रीणन् रुचिरया गिरा ॥ ११ ॥

ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ແຂນໃຫຍ່, ພຣະພຣະຫມາຜູ້ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍສຽງທິບ ຍິ້ມແລະພໍໃຈຕໍ່ຄຳອະທິຖານ ແລ້ວຕອບເທວະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນງາມເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສະຫງົບໃຈ

Verse 12

ब्रह्मोवाच मानसा मे सुता युष्मत्पूर्वजा: सनकादय: । चेरुर्विहायसा लोकाल्लोकेषु विगतस्पृहा: ॥ १२ ॥

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ—ບຸດທັງສີ່ຂອງຂ້າ ຄື ສະນະກະ ແລະອື່ນໆ ເກີດຈາກຈິດ ເປັນຜູ້ກ່ອນໜ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ເຂົາເດີນທາງໃນຟ້າວັດຖຸແລະຟ້າວິນຍານໂດຍບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ.

Verse 13

त एकदा भगवतो वैकुण्ठस्यामलात्मन: । ययुर्वैकुण्ठनिलयं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ १३ ॥

ເມື່ອເດີນທາງຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ໄປຮອດນິວາສວາຍຄຸນຖະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດ—ສະຖານທີ່ທຸກໂລກນົບນ້ອມບູຊາ.

Verse 14

वसन्ति यत्र पुरुषा: सर्वे वैकुण्ठमूर्तय: । येऽनिमित्तनिमित्तेन धर्मेणाराधयन् हरिम् ॥ १४ ॥

ໃນດາວໄວຄຸນຖະ ຜູ້ອາໄສທຸກຄົນມີຮູບຄ້າຍພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບູຊາພຣະຫຣິດ້ວຍພັກຕິ-ທັມອັນບໍ່ຫວັງຜົນ ໂດຍບໍ່ປາຖະໜາສຸກທາງອິນທຣີ.

Verse 15

यत्र चाद्य: पुमानास्ते भगवान् शब्दगोचर: । सत्त्वं विष्टभ्य विरजं स्वानां नो मृडयन् वृष: ॥ १५ ॥

ໃນໄວຄຸນຖະ ມີພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ເປັນບຸຣຸດດັ້ງເດີມ ຜູ້ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍພຣະເວດ-ສັບດະ. ພຣະອົງດຳລົງໃນສັດຕະວະອັນບໍລິສຸດ ປາສຈາກຣະຈັສແລະຕະມັສ ແລະຊ່ວຍເກື້ອກູນຄວາມເຈີຣິນໃນທັມແກ່ຜູ້ພັກຕິ.

Verse 16

यत्र नै:श्रेयसं नाम वनं कामदुघैर्द्रुमै: । सर्वर्तुश्रीभिर्विभ्राजत्कैवल्यमिव मूर्तिमत् ॥ १६ ॥

ໃນໄວຄຸນຖະມີປ່າຊື່ ‘ໄນຫ໌ສເຣຍະສະ’ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນກັລປະວຶກສະຜູ້ໃຫ້ສິ່ງປາຖະໜາ. ປ່ານັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມງາມຂອງທຸກລະດູ ດຸດດັ່ງໄກວັນຍະມີຮູບກາຍ.

Verse 17

वैमानिका: सललनाश्चरितानि शश्वद् गायन्ति यत्र शमलक्षपणानि भर्तु: । अन्तर्जलेऽनुविकसन्मधुमाधवीनां गन्धेन खण्डितधियोऽप्यनिलं क्षिपन्त: ॥ १७ ॥

ໃນດາວໄວກຸນຖະ ຜູ້ອາໄສໃນວິມານບິນໄປມາພ້ອມພັນລະຍາ ແລະຄູ່ຄອງ ພາກັນຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢ່າງນິລັນດອນ ຖຶງຈະລິຍາແລະລີລາອັນບໍ່ມີອັບມົງຄົນ. ເມື່ອຈົມຢູ່ໃນຫຣິກີຣຕະນະ ພວກເຂົາຍັງເບິ່ງຖືກແມ່ນແຕ່ກິ່ນຫອມຂອງດອກມາທະວີທີ່ບານ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ ດັ່ງກັບສະບັດທິ້ງໃຫ້ລົມພັດໄປ.

Verse 18

पारावतान्यभृतसारसचक्रवाक- दात्यूहहंसशुकतित्तिरिबर्हिणां य: । कोलाहलो विरमतेऽचिरमात्रमुच्चै र्भृङ्गाधिपे हरिकथामिव गायमाने ॥ १८ ॥

ເມື່ອຈອມຜຶ້ງຮ້ອງຮຳດ້ວຍສຽງສູງ ດັ່ງກັບຂັບຮ້ອງຫຣິກະຖາ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ສຽງຈໍາແຈຂອງນົກພິຣາບ ນົກກາເຫວ່າ ນົກກະຣຽນ ຈັກຣະວາກະ ຫົງ ນົກແກ້ວ ນົກຕິດຕິຣິ ແລະນົກຢູງ ກໍສົງບລົງຊົ່ວຄາວ. ນົກທິບເຫຼົ່ານັ້ນຢຸດຮ້ອງເພື່ອຟັງພຣະສິຣິຂອງຫຣິ.

Verse 19

मन्दारकुन्दकुरबोत्पलचम्पकार्ण- पुन्नागनागबकुलाम्बुजपारिजाता: । गन्धेऽर्चिते तुलसिकाभरणेन तस्या यस्मिंस्तप: सुमनसो बहु मानयन्ति ॥ १९ ॥

ແມ່ນແຕ່ດອກໄມ້ເຊັ່ນ ມັນທາຣະ ກຸນທະ ກຸຣະບະກະ ອຸດປະລະ ຈັມປະກະ ອັຣນະ ປຸນນາກະ ນາກເກສະຣະ ບະກຸລະ ດອກບົວ ແລະປາຣິຊາຕະ ຈະເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມທິບ ແຕ່ພວກມັນຍັງຮູ້ຄຸນຄ່າແຫ່ງຕະປະຂອງທຸລະສີ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຈົ້າປະດັບພຣະອົງດ້ວຍໃບທຸລະສີ ດັ່ງນັ້ນດອກໄມ້ທັງຫຼາຍຈຶ່ງນັບຖືທຸລະສີຢ່າງສູງ.

Verse 20

यत्संकुलं हरिपदानतिमात्रद‍ृष्टै- र्वैदूर्यमारकतहेममयैर्विमानै: । येषां बृहत्कटितटा: स्मितशोभिमुख्य: कृष्णात्मनां न रज आदधुरुत्स्मयाद्यै: ॥ २० ॥

ໄວກຸນຖະເຕັມໄປດ້ວຍວິມານທີ່ເຮັດຈາກໄພທູຣຍະ ມະຣະກະຕະ ແລະຄຳ ດັ່ງກັບຜູ້ທີ່ເຫັນແຕ່ພຣະບາດຂອງຫຣິ. ແຕ່ຜູ້ອາໄສຜູ້ມີຈິດເປັນຂອງກຣິດສະນະ ແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຄູ່ຄອງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ແລະໃບໜ້າສົດໃສດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ກໍບໍ່ຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຕັນຫາດ້ວຍຄວາມຮ່າເຮີງ ແລະເສນ່ຫາຂອງນາງເລີຍ.

Verse 21

श्री रूपिणी क्‍वणयती चरणारविन्दं लीलाम्बुजेन हरिसद्मनि मुक्तदोषा । संलक्ष्यते स्फटिककुड्य उपेतहेम्नि सम्मार्जतीव यदनुग्रहणेऽन्ययत्न: ॥ २१ ॥

ສະຕຣີໃນໄວກຸນຖະງາມດັ່ງພຣະນາງສຣີ-ລັກຊະມີ ແລະປາສຈາກມົນທິນ. ມືຖືດອກບົວຫຼິ້ນ ພ້ອມສຽງກຳໄລຂໍ້ເທົ້າກັງວານ ພວກນາງສ່ອງສະຫວ່າງໃນພຣະນິເວດຂອງຫຣິ. ບາງຄັ້ງເຫັນນາງກວາດຖູກຳແພງຜົນຶກຄ້າຍຫິນອ່ອນ ທີ່ປະດັບຂອບຄຳເປັນຊ່ວງໆ ດັ່ງກັບກຳລັງບຳເພັນເຊວາເພື່ອຮັບພຣະກະຣຸນາຈາກພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ.

Verse 22

वापीषु विद्रुमतटास्वमलामृताप्सु प्रेष्यान्विता निजवने तुलसीभिरीशम् । अभ्यर्चती स्वलकमुन्नसमीक्ष्य वक्त्र- मुच्छेषितं भगवतेत्यमताङ्ग यच्छ्री: ॥ २२ ॥

ເທວີແຫ່ງສິຣີລັກສະມີ ບູຊາພຣະເຈົ້າໃນສວນຂອງຕົນ ທີ່ຝັ່ງສະລອຍນ້ຳອະມຣິດອັນບໍລິສຸດມີຂອບປະດັບປະກາລັງ ໂດຍຖວາຍໃບຕຸລະສີພ້ອມບໍລິວານ. ໃນຍາມບູຊາ ນາງເຫັນເງົາໃບໜ້າງາມຈົກດັ່ງສູງສະທ້ອນໃນນ້ຳ ຮາວກັບຄວາມງາມເພີ່ມຂຶ້ນເພາະພຣະພະຄະວານຈູບໃບໜ້າ.

Verse 23

यन्न व्रजन्त्यघभिदो रचनानुवादा- च्छृण्वन्ति येऽन्यविषया: कुकथा मतिघ्नी: । यास्तु श्रुता हतभगैर्नृभिरात्तसारा- स्तांस्तान् क्षिपन्त्यशरणेषु तम:सु हन्त ॥ २३ ॥

ນ່າເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ຄົນຜູ້ອັບໂຊກບໍ່ສົນທະນາ ຫຼືບໍ່ຟັງການພັນນາເຖິງໂລກໄວຄຸນຖະຂອງພຣະຜູ້ທຳລາຍບາບ ແຕ່ກັບໄປຟັງເລື່ອງຊົ່ວທີ່ທຳໃຫ້ປັນຍາຫຼົງ. ຜູ້ໃດລະທິ້ງກະຖາໄວຄຸນຖະແລ້ວໝົກມຸ່ນໃນເລື່ອງໂລກີຍ ຈະຖືກໂຍນລົງສູ່ຄວາມມືດທຶບແຫ່ງອະວິຊາ.

Verse 24

येऽभ्यर्थितामपि च तो नृगतिं प्रपन्ना ज्ञानं च तत्त्वविषयं सहधर्मं यत्र । नाराधनं भगवतो वितरन्त्यमुष्य सम्मोहिता विततया बत मायया ते ॥ २४ ॥

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຮ່າງມະນຸດມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາກໍປາຖະໜາ ເພາະໃນຮ່າງມະນຸດຈຶ່ງບັນລຸທຳອັນສົມບູນ ແລະຍານແຫ່ງສັດຈະໄດ້. ແຕ່ຜູ້ໃດໄດ້ຮ່າງມະນຸດແລ້ວບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະພະຄະວານ ແລະພຣະທາມຂອງພຣະອົງ ພຶງຮູ້ວ່າຖືກມາຍາພາຍນອກຄອບງຳຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 25

यच्च व्रजन्त्यनिमिषामृषभानुवृत्त्या दूरेयमा ह्युपरि न: स्पृहणीयशीला: । भर्तुर्मिथ: सुयशस: कथनानुराग- वैक्लव्यबाष्पकलया पुलकीकृताङ्गा: ॥ २५ ॥

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຟັງກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກ ຈົນເກີດອາການປິຕິ ນ້ຳຕາໄຫຼ ແລະຂົນລຸກ—ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໃສ່ໃຈສະມາທິ ຫຼືຕະປະ—ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສູ່ອານາຈັກໄວຄຸນຖະອັນສູງສຸດ. ອານາຈັກນັ້ນຢູ່ເໜືອຈັກກະວານວັດຖຸ ແລະເປັນທີ່ປາຖະໜາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ.

Verse 26

तद्विश्वगुर्वधिकृतं भुवनैकवन्द्यं दिव्यं विचित्रविबुधाग्र्यविमानशोचि: । आपु: परां मुदमपूर्वमुपेत्य योग- मायाबलेन मुनयस्तदथो विकुण्ठम् ॥ २६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ສນກ ສນາຕນ ສນນທນ ແລະ ສນັດກຸມາຣ ໄດ້ເຖິງໄວຄຸນຖະໃນໂລກວິນຍານ ໂດຍອານຸພາບໂຍຄະລຶກ (ໂຍຄະມາຍາ) ແລະຮັບຮູ້ຄວາມສຸກສູງສຸດອັນບໍ່ເຄີຍມີ. ພວກທ່ານເຫັນຟ້າວິນຍານອັນສົງ່າງາມ ທີ່ໂລກທັງປວງນົບນ້ອມ ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຍານທິບປະດັບວິຈິດທີ່ຂັບໂດຍພະກະຕະຜູ້ປະເສີດແຫ່ງໄວຄຸນຖະ ແລະມີພຣະພະຄະວານຜູ້ສູງສຸດເປັນຜູ້ປົກຄອງ.

Verse 27

तस्मिन्नतीत्य मुनय: षडसज्जमाना: कक्षा: समानवयसावथ सप्तमायाम् । देवावचक्षत गृहीतगदौ परार्ध्य- केयूरकुण्डलकिरीटविटङ्कवेषौ ॥ २७ ॥

ເມື່ອບັນດາມຸນີຜ່ານປະຕູທັງຫົກຂອງໄວກຸນຖະປຸຣີໂດຍບໍ່ຕື່ນຕະລຶງຕໍ່ການປະດັບປະດາ ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນທີ່ປະຕູທີ່ເຈັດ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສສອງອົງອາຍຸເທົ່າກັນ ຖືຄະດາ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບລ້ຳຄ່າ—ກຳໄລແຂນ ຕຸ້ມຫູ ມົງກຸດ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເປັນຕົ້ນ।

Verse 28

मत्तद्विरेफवनमालिकया निवीतौ विन्यस्तयासितचतुष्टयबाहुमध्ये । वक्त्रं भ्रुवा कुटिलया स्फुटनिर्गमाभ्यां रक्तेक्षणेन च मनाग्रभसं दधानौ ॥ २८ ॥

ຜູ້ເຝົ້າປະຕູທັງສອງສວມວນມາລາດອກໄມ້ສົດ ທີ່ດຶງດູດຜຶ້ງທີ່ເຫມືອນມຶນເມົາໃຫ້ບິນວົນ; ມາລານັ້ນຄ້ອງຄໍ ແລະວາງຢູ່ລະຫວ່າງແຂນສີນ້ຳເງິນທັງສີ່. ດ້ວຍຄິ້ວທີ່ໂຄ້ງ ຮູຈົກຈົກທີ່ບານ ແລະຕາແດງໆ ພວກເຂົາດູຄ່ອນຂ້າງກະວົນກະວາຍ.

Verse 29

द्वार्येतयोर्निविविशुर्मिषतोरपृष्ट्वा पूर्वा यथा पुरटवज्रकपाटिका या: । सर्वत्र तेऽविषमया मुनय: स्वद‍ृष्टय‍ा ये सञ्चरन्त्यविहता विगताभिशङ्का: ॥ २९ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເຝົ້າປະຕູທັງສອງຈ້ອງມອງຢູ່ ມຸນີກໍເຂົ້າໄປໂດຍບໍ່ຖາມ. ທັດສະນະຂອງພວກທ່ານເສມອະພາກທຸກແຫ່ງ ບໍ່ມີຄວາມຄິດ “ຂອງຂ້ອຍ–ຂອງເຂົາ”. ເຫມືອນທີ່ພວກທ່ານຜ່ານປະຕູຫົກບານກ່ອນທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳແລະເພັດໂດຍບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ ພວກທ່ານກໍເຂົ້າປະຕູທີ່ເຈັດດ້ວຍຈິດປາຖະໜາຂອງຕົນ ຢ່າງບໍ່ລັງເລ.

Verse 30

तान् वीक्ष्य वातारशनांश्चतुर: कुमारान् वृद्धान्दशार्धवयसो विदितात्मतत्त्वान् । वेत्रेण चास्खलयतामतदर्हणांस्तौ तेजो विहस्य भगवत्प्रतिकूलशीलौ ॥ ३० ॥

ເມື່ອເຫັນກຸມາຣະທັງສີ່ ຜູ້ມີແຕ່ອາກາດເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ—ເບິ່ງຄືເດັກຫ້າປີ ແຕ່ເປັນຜູ້ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນບັນດາສັດທັງປວງ ແລະຮູ້ແຈ້ງສັດຈະແຫ່ງອາຕະມັນ—ຜູ້ເຝົ້າປະຕູທັງສອງຜູ້ມີນິໄສບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ໃຊ້ໄມ້ເທົ້າຂວາງທາງພວກທ່ານ ແລະຫົວເຢາະເຢີ້ຍດູໝິ່ນລັດສະຫມີຂອງລະສີ ທັງໆທີ່ພວກທ່ານບໍ່ຄວນຖືກປະພຶດແບບນັ້ນ.

Verse 31

ताभ्यां मिषत्स्वनिमिषेषु निषिध्यमाना: स्वर्हत्तमा ह्यपि हरे: प्रतिहारपाभ्याम् । ऊचु: सुहृत्तमदिद‍ृक्षितभङ्ग ईष- त्कामानुजेन सहसा त उपप्लुताक्षा: ॥ ३१ ॥

ເມື່ອເທວະອື່ນໆກຳລັງມອງຢູ່ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູຫຼັກທັງສອງຂອງສຣີຫຣິ ໄດ້ຫ້າມກຸມາຣະເຂົ້າ ແມ່ນແຕ່ພວກທ່ານເປັນຜູ້ເໝາະສົມທີ່ສຸດ. ເມື່ອຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ ຄືສຣີຫຣິ ຖືກຂັດຂວາງ ດວງຕາຂອງພວກທ່ານກໍແດງຂຶ້ນທັນທີດ້ວຍໂທສະ ແລະຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຄ່ອນຂ້າງແຂງ.

Verse 32

मुनय ऊचु: को वामिहैत्य भगवत्परिचर्ययोच्चै- स्तद्धर्मिणां निवसतां विषम: स्वभाव: । तस्मिन् प्रशान्तपुरुषे गतविग्रहे वां को वात्मवत्कुहकयो: परिशङ्कनीय: ॥ ३२ ॥

ພວກມຸນີກ່າວວ່າ—ສອງຄົນນີ້ແມ່ນໃຜ ທັງໆທີ່ຢູ່ໃນການຮັບໃຊ້ພຣະພະຄະວານຢ່າງສູງສຸດ ແຕ່ກັບມີຈິດໃຈຂັດແຍ້ງ? ພວກເຂົາຢູ່ໃນໄວຄຸນຖະໄດ້ແນວໃດ? ໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ສັດຕູຈະເຂົ້າມາຈາກໃສ? ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດບໍ່ມີສັດຕູ; ໃຜຈະອິດສາພຣະອົງ? ບາງທີພວກເຂົາເປັນຄົນປອມ ເລຍສົງໄສຄົນອື່ນເຫມືອນຕົນເອງ।

Verse 33

न ह्यन्तरं भगवतीह समस्तकुक्षा- वात्मानमात्मनि नभो नभसीव धीरा: । पश्यन्ति यत्र युवयो: सुरलिङ्गिनो: किं व्युत्पादितं ह्युदरभेदि भयं यतोऽस्य ॥ ३३ ॥

ໃນໄວຄຸນຖະ ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ເຫັນຊ່ອງຫ່າງລະຫວ່າງພຣະພະຄະວານກັບຜູ້ຢູ່ອາໄສ ເຫມືອນອາກາດໃຫຍ່ແລະອາກາດນ້ອຍກົງກັນໃນຟ້າດຽວ. ແລ້ວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ໃນຄວາມກົງກັນນີ້ຈຶ່ງມີເມັດແຫ່ງຄວາມຢ້ານ? ສອງຄົນນີ້ແຕ່ງກາຍເຫມືອນຊາວໄວຄຸນຖະ ແຕ່ຄວາມບໍ່ກົງກັນມາຈາກໃສ?

Verse 34

तद्वाममुष्य परमस्य विकुण्ठभर्तु: कर्तुं प्रकृष्टमिह धीमहि मन्दधीभ्याम् । लोकानितो व्रजतमन्तरभावद‍ृष्टय‍ा पापीयसस्त्रय इमे रिपवोऽस्य यत्र ॥ ३४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຄວນພິຈາລະນາວ່າຈະລົງໂທດຢ່າງໃດໃຫ້ເໝາະສົມແກ່ສອງຄົນຜູ້ມີມົນທິນແລະປັນຍາທຶບນີ້ ເພື່ອໃຫ້ທ້າຍທີ່ສຸດເກີດປະໂຫຍດແກ່ເຂົາ. ເນື່ອງຈາກເຂົາເຫັນຄວາມສອງຝ່າຍໃນຊີວິດໄວຄຸນຖະ ເຂົາຈຶ່ງຖືກປົນເປື້ອນ; ຄວນສົ່ງເຂົາອອກໄປສູ່ໂລກວັດຖຸ ທີ່ຊີວິດທັງຫຼາຍມີສັດຕູສາມປະເພດ।

Verse 35

तेषामितीरितमुभाववधार्य घोरं तं ब्रह्मदण्डमनिवारणमस्त्रपूगै: । सद्यो हरेरनुचरावुरु बिभ्यतस्तत्- पादग्रहावपततामतिकातरेण ॥ ३५ ॥

ເມື່ອຜູ້ເຝົ້າປະຕູໄວຄຸນຖະ ຜູ້ເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຫຣິ ໄດ້ຍິນແລະເຂົ້າໃຈພຣະດັນອັນນ່າຢ້ານທີ່ມຸນີກ່າວ—ຊຶ່ງບໍ່ອາດຕ້ານດ້ວຍອາວຸດໃດໆ—ທັງສອງກໍຢ້ານຢ່າງຫນັກ ແລະດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນໄດ້ລົ້ມລົງກອດຕີນພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ

Verse 36

भूयादघोनि भगवद्‍‌भिरकारि दण्डो यो नौ हरेत सुरहेलनमप्यशेषम् । मा वोऽनुतापकलया भगवत्स्मृतिघ्नो मोहो भवेदिह तु नौ व्रजतोरधोऽध: ॥ ३६ ॥

ຜູ້ເຝົ້າປະຕູກ່າວວ່າ—ໂອ ມຸນີຜູ້ບໍ່ມີບາບ ໂທດທີ່ທ່ານລົງໃຫ້ພວກເຮົານັ້ນເໝາະສົມ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ລະເລີຍການເຄົາລົບຕໍ່ທ່ານຜູ້ບໍລິສຸດດຸດເທວະ. ແຕ່ຂໍໃຫ້ທ່ານເມດຕາຕໍ່ຄວາມສຳນຶກຜິດຂອງພວກເຮົາ; ເມື່ອພວກເຮົາຕ້ອງຕົກຕ່ຳລົງເລື້ອຍໆ ຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມຫຼົງທີ່ທຳໃຫ້ລືມພຣະພະຄະວານຄອບງຳພວກເຮົາ

Verse 37

एवं तदैव भगवानरविन्दनाभ: स्वानां विबुध्य सदतिक्रममार्यहृद्य: । तस्मिन् ययौ परमहंसमहामुनीना- मन्वेषणीयचरणौ चलयन् सहश्री: ॥ ३७ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປັດມະນາພະ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິຂອງໃຈຜູ້ທຳມະ ຮູ້ວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ຫຍາບຄາຍຕໍ່ພຣະລຶສີ ແລ້ວເສດັດໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມພຣະສຣີ (ລັກສະມີ)—ສູ່ພຣະບາດທີ່ປະຣະມະຫັງສາແລະມະຫາມຸນີສະແຫວງຫາ

Verse 38

तं त्वागतं प्रतिहृतौपयिकं स्वपुम्भि- स्तेऽचक्षताक्षविषयं स्वसमाधिभाग्यम् । हंसश्रियोर्व्यजनयो: शिववायुलोल- च्छुभ्रातपत्रशशिकेसरशीकराम्बुम् ॥ ३८ ॥

ພຣະລຶສີມີສະນະກະເປັນຫົວໜ້າ ໄດ້ເຫັນພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ທີ່ເຄີຍປາກົດແຕ່ໃນໃຈຍາມສະມາທິ ບັດນີ້ກາຍເປັນທີ່ເຫັນດ້ວຍຕາ. ເມື່ອພຣະອົງເສດັດມາພ້ອມບໍລິວານ ແລະສິ່ງປະກອບເຊັ່ນ ສະຫຼອງສະຫຼອງກັບພັດຈາມະຣາ ຂົນຂາວຂອງຈາມະຣາໄຫວອ່ອນດຸຈຫົງຄູ່ ແລະສາຍໄຂ່ມຸກທີ່ສະຫຼອງສັ່ນໄຫວດຸຈຢອດອຳຣິຕະ

Verse 39

कृत्‍स्‍नप्रसादसुमुखं स्पृहणीयधाम स्‍नेहावलोककलया हृदि संस्पृशन्तम् । श्यामे पृथावुरसि शोभितया श्रिया स्व- श्चूडामणिं सुभगयन्तमिवात्मधिष्ण्यम् ॥ ३९ ॥

ເຂົາເຫັນພຣະອົງ—ຄັງແຫ່ງຄວາມປິຕິທັງປວງ ພຣະພັກຜ່ອງໃສ ແລະມີຣັດສະມີນ່າປາຖະໜາ—ຮອຍຍິ້ມແລະສາຍພຣະເນດອັນເມດຕາສຳຜັດເຖິງໃຈ. ພຣະວະກາຍສີຊະຍາມະ ແລະພຣະອຸຣາກວ້າງເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະສຣີ ດຸຈພຣະອົງກຳລັງແຜ່ຄວາມງາມແລະສິຣິມົງຄົນແຫ່ງແດນທິບ

Verse 40

पीतांशुके पृथुनितम्बिनि विस्फुरन्त्या काञ्‍च्यालिभिर्विरुतया वनमालया च । वल्गुप्रकोष्ठवलयं विनतासुतांसे विन्यस्तहस्तमितरेण धुनानमब्जम् ॥ ४० ॥

ພຣະອົງຊົງປະດັບດ້ວຍສາຍຄາດແອວທີ່ສ່ອງປະກາຍເທິງຜ້າສີເຫຼືອງທີ່ຄຸ້ມສະໂພກອັນກວ້າງ ແລະວນມາລາດອກໄມ້ສົດທີ່ມີສຽງເຜິ້ງຫຶ່ງຫວງ. ຂໍ້ມືງາມມີກຳໄລ; ພຣະຫັດໜຶ່ງວາງເທິງບ່າຄຣຸດ ແລະອີກພຣະຫັດໜຶ່ງຊົງຫມຸນດອກບົວ

Verse 41

विद्युत्क्षिपन्मकरकुण्डलमण्डनार्ह- गण्डस्थलोन्नसमुखं मणिमत्किरीटम् । दोर्दण्डषण्डविवरे हरता परार्ध्य- हारेण कन्धरगतेन च कौस्तुभेन ॥ ४१ ॥

ພຣະພັກຂອງພຣະອົງມີແກ້ມທີ່ເພີ່ມຄວາມງາມໃຫ້ຕຸ້ມຫູຮູບມະກະຣາທີ່ສ່ອງກວ່າຟ້າຜ່າ; ພຣະນາສິກໂດດເດັ່ນ ແລະພຣະເສຍະສວມມົງກຸດຝັງແກ້ວ. ລະຫວ່າງພຣະພາຫາອັນແຂງແຮງມີສາຍຄໍລ້ຳຄ່າຫ້ອຍຢູ່ ແລະທີ່ພຣະສໍມີແກ້ວເກົາສະຕຸພະປະດັບ

Verse 42

अत्रोपसृष्टमिति चोत्स्मितमिन्दिराया: स्वानां धिया विरचितं बहुसौष्ठवाढ्यम् । मह्यं भवस्य भवतां च भजन्तमङ्गं नेमुर्निरीक्ष्य नवितृप्तद‍ृशो मुदा कै: ॥ ४२ ॥

ຄວາມງາມອັນປະນີດຂອງພຣະນາຣາຍະນະທີ່ປາກົດຢູ່ນີ້ ຖືກປັນຍາຂອງຜູ້ພັກດີເພີ່ມພູນຫຼາຍເທົ່າ ຈົນຊະນະຄວາມພູມໃຈໃນຄວາມງາມຂອງພຣະນາງລັກສະມີ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ພຣະອົງນັ້ນເປັນຜູ້ຄວນບູຊາຂອງຂ້ອຍ ຂອງພຣະສິວະ ແລະຂອງພວກເຈົ້າທຸກຄົນ. ນັກລຶສີມອງພຣະອົງດ້ວຍສາຍຕາທີ່ບໍ່ອິ່ມ ແລະກົ້ມສະຫຼອງຢ່າງປິຕິທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ

Verse 43

तस्यारविन्दनयनस्य पदारविन्द- किञ्जल्कमिश्रतुलसीमकरन्दवायु: । अन्तर्गत: स्वविवरेण चकार तेषां सङ्‌क्षोभमक्षरजुषामपि चित्ततन्वो: ॥ ४३ ॥

ເມື່ອລົມທີ່ຫອບກິ່ນຫອມຂອງໃບທຸລະສີປົນກັບລະອອງເກສອນຈາກປາຍພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີນັຍນາດອກບົວ ເຂົ້າສູ່ຮູຈົມູກຂອງນັກລຶສີ ກາຍແລະໃຈຂອງພວກເຂົາກໍເກີດຄວາມສັ່ນໄຫວ ແມ່ນແຕ່ຍັງຍຶດຕິດໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະພຣົມອັນໄຮ້ຮູບກໍຕາມ

Verse 44

ते वा अमुष्य वदनासितपद्मकोश- मुद्वीक्ष्य सुन्दरतराधरकुन्दहासम् । लब्धाशिष: पुनरवेक्ष्य तदीयमङ्‌घ्रि- द्वन्द्वं नखारुणमणिश्रयणं निदध्यु: ॥ ४४ ॥

ພວກເຂົາເຫັນພຣະພັກຕຣ໌ຂອງພຣະອົງດຸດດັ່ງພາຍໃນຂອງກອບດອກບົວສີນ້ຳເງິນ ແລະຮອຍຍິ້ມບນພຣະໂອສຖອັນງາມດຸດດັ່ງດອກມະລິບານ. ຫຼັງຈາກອິ່ມເອມແລະໄດ້ພອນຈາກການເຫັນນັ້ນ ເມື່ອຢາກເຫັນຕໍ່ ພວກເຂົາຈຶ່ງເບິ່ງເລັບແຫ່ງພຣະບາດດອກບົວ ທີ່ແດງສົດດຸດທັບທິມ. ດັ່ງນີ້ພວກເຂົາໄດ້ຊົມພຣະວະກາຍເຫນືອໂລກຊ້ຳໆ ຈົນທ້າຍສຸດຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິຕໍ່ພຣະສະພາບສ່ວນພຣະອົງ

Verse 45

पुंसां गतिं मृगयतामिह योगमार्गै- र्ध्यानास्पदं बहु मतं नयनाभिरामम् । पौंस्‍नं वपुर्दर्शयानमनन्यसिद्धै- रौत्पत्तिकै: समगृणन् युतमष्टभोगै: ॥ ४५ ॥

ນີ້ແມ່ນຮູບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມເຖິງທີ່ສຸດຜ່ານທາງໂຍຄະ ຍຶດເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງສະມາທິ ແລະເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ດວງຕາ. ຮູບນີ້ບໍ່ແມ່ນການຈິນຕະນາການ ແຕ່ເປັນຄວາມຈິງ ທີ່ໂຍຄີຜູ້ເປັນມະຫາສິດທະໄດ້ຢືນຢັນ. ພຣະອົງສົມບູນດ້ວຍອັດສະຕະສິດທິ 8 ປະການ ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ອື່ນ ສິດທິເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້ຢ່າງສົມບູນ

Verse 46

कुमारा ऊचु: योऽन्तर्हितो हृदि गतोऽपि दुरात्मनां त्वं सोऽद्यैव नो नयनमूलमनन्त राद्ध: । यर्ह्येव कर्णविवरेण गुहां गतो न: पित्रानुवर्णितरहा भवदुद्भवेन ॥ ४६ ॥

ກຸມາຣາກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີຂອບເຂດ ສໍາລັບຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈກໍບໍ່ປາກົດ; ແຕ່ມື້ນີ້ພຣະອົງໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າຕາຂອງພວກເຮົາໂດຍກົງ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາເຄີຍໄດ້ຍິນຜ່ານຫູຈາກພໍ່ຂອງພວກເຮົາ ພຣະພຣົມາ ບັດນີ້ໄດ້ປະຈັກຈິງດ້ວຍການປາກົດອັນເມດຕາຂອງພຣະອົງ

Verse 47

तं त्वां विदाम भगवन् परमात्मतत्त्वं सत्त्वेन सम्प्रति रतिं रचयन्तमेषाम् । यत्तेऽनुतापविदितैर्दृढभक्तियोगै- रुद्ग्रन्थयो हृदि विदुर्मुनयो विरागा: ॥ ४७ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະພະຄະວານ ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນປະຣະມາດມັນ ແລະຄວາມຈິງສູງສຸດ ຜູ້ສະແດງຮູບທິບໃນສັດຕະວະອັນບໍລິສຸດ. ໂດຍພຣະກະລຸນາເທົ່ານັ້ນ ມຸນີຜູ້ໃຈບໍລິສຸດຈຶ່ງຮູ້ຮູບນິລັນດອນນັ້ນດ້ວຍພັກຕິໂຍກະອັນໝັ້ນຄົງ

Verse 48

नात्यन्तिकं विगणयन्त्यपि ते प्रसादं किम्वन्यदर्पितभयं भ्रुव उन्नयैस्ते । येऽङ्ग त्वदङ्‌घ्रि शरणा भवत: कथाया: कीर्तन्यतीर्थयशस: कुशला रसज्ञा: ॥ ४८ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ແລະຊໍານານໃນການຟັງ-ຂັບຮ້ອງກະຖາລີລາອັນເປັນມົງຄຸນທີ່ຄວນແກ່ການກີຣຕະນະ ບໍ່ໃສ່ໃຈແມ່ນແຕ່ພອນສູງສຸດໃນໂລກຄື ໂມກສະ ແລ້ວພອນອື່ນທີ່ຕໍ່າກວ່າຈະກ່າວໄປໄຍ

Verse 49

कामं भव: स्ववृजिनैर्निरयेषु न: स्ता- च्चेतोऽलिवद्यदि नु ते पदयो रमेत । वाचश्च नस्तुलसिवद्यदि तेऽङ्‌घ्रि शोभा: पूर्येत ते गुणगणैर्यदि कर्णरन्ध्र: ॥ ४९ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາຈະເກີດໃນສະພາບນະລົກເນື່ອງຈາກກຳຊົ່ວຂອງຕົນກໍຕາມ ຂໍໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຮົາດຸດຜຶ້ງໄດ້ຮື່ນຮົມຢູ່ທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ວາຈາຂອງພວກເຮົາງາມດຸດໃບຕູລະສີທີ່ຖວາຍປະດັບພຣະບາດ ແລະຂໍໃຫ້ຫູຂອງພວກເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍການສັນລະເສີນຄຸນທິບຂອງພຣະອົງເສມອ

Verse 50

प्रादुश्चकर्थ यदिदं पुरुहूत रूपं तेनेश निर्वृतिमवापुरलं द‍ृशो न: । तस्मा इदं भगवते नम इद्विधेम योऽनात्मनां दुरुदयो भगवान् प्रतीत: ॥ ५० ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ກະລຸນາສະແດງຮູບ ‘ປຸຣຸຫູຕະ’ ນີ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ເຮັດໃຫ້ທັງສາຍຕາແລະໃຈຂອງພວກເຮົາໄດ້ຄວາມອິ່ມເອມຢ່າງຍິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຂໍນອບນ້ອມແດ່ຮູບນິລັນດອນຂອງພຣະພະຄະວານ ທີ່ຄົນອາພັບແລະປັນຍານ້ອຍບໍ່ອາດເຫັນໄດ້