Adhyaya 7

Verse 1

श्रीशुक उवाच भरतस्तु महाभागवतो यदा भगवतावनितलपरिपालनाय सञ्चिन्तितस्तदनुशासनपर: पञ्चजनीं विश्वरूपदुहितरमुपयेमे ॥ १ ॥

ສຣີຊຸກະ ກ່າວວ່າ—ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ພະຣະຕະ ມະຫາຣາຊາ ເປັນມະຫາພາກະວະຕະ (ຜູ້ພັກຕະສູງສຸດ). ເມື່ອພໍ່ຂອງທ່ານຕັດສິນໃຈຈະສະຖາປະນາທ່ານຂຶ້ນສູ່ບັນລັງເພື່ອອະພິບານແຜ່ນດິນ ພະຣະຕະກໍປົກຄອງຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພໍ່. ໃນຂະນະທີ່ປົກຄອງທົ່ວທັງພິພົບ ທ່ານໄດ້ເຊື່ອຟັງຄໍາສັ່ງພໍ່ ແລະແຕ່ງງານກັບ ປັນຈະຈະນີ ທິດາຂອງ ວິສະວະຣູປະ

Verse 2

तस्यामु ह वा आत्मजान् कार्त्स्‍न्येनानुरूपानात्मन: पञ्च जनयामास भूतादिरिव भूतसूक्ष्माणि सुमतिं राष्ट्रभृतं सुदर्शनमावरणं धूम्रकेतुमिति ॥ २ ॥

ດັ່ງທີ່ອະຫັງກາຣະສ້າງອາຣົມອັນລະອຽດ, ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ກໍໄດ້ໃຫ້ກໍເກີດບຸດ 5 ອົງໃນຄັນຂອງພະມະເຫສີ ປັນຈະຈະນີ: ສຸມະຕິ, ຣາດສະຕຣະພຣຶດ, ສຸດັຣຊະນະ, ອາວະຣະນະ, ແລະ ທູມຣະເກຕຸ.

Verse 3

अजनाभं नामैतद्वर्षं भारतमिति यत आरभ्य व्यपदिशन्ति ॥ ३ ॥

ແຕ່ເດີມ ດິນແດນນີ້ເອີ້ນວ່າ ‘ອະຈະນາພ-ວັດສະ’ ແຕ່ນັບແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນການປົກຄອງຂອງມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ພາຣະຕະ-ວັດສະ’.

Verse 4

स बहुविन्महीपति: पितृपितामहवदुरुवत्सलतया स्वे स्वे कर्मणि वर्तमाना: प्रजा: स्वधर्ममनुवर्तमान: पर्यपालयत् ॥ ४ ॥

ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ເປັນກະສັດຜູ້ຮູ້ຫຼາຍ ແລະມີປະສົບການຢ່າງຍິ່ງ. ພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ໃນໜ້າທີ່ຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ປະຊາຊົນດຳລົງໃນສະວະທັມຂອງຕົນ ພ້ອມອຸປະຖຳດ້ວຍຄວາມເມດຕາດຸຈບິດາແລະປູ່ຕາ.

Verse 5

ईजे च भगवन्तं यज्ञक्रतुरूपं क्रतुभिरुच्चावचै: श्रद्धयाऽऽहृताग्निहोत्रदर्शपूर्णमासचातुर्मास्यपशुसोमानां प्रकृतिविकृतिभिरनुसवनं चातुर्होत्रविधिना ॥ ५ ॥

ດ້ວຍສັດທາອັນແຮງກ້າ ພະຣາຊາ ພະຣະຕະ ໄດ້ບູຊາພຣະພະຄະວານເປັນຮູບແຫ່ງຍັດຍະແລະກຣະຕຸ ໂດຍປະກອບຍັດຍະຫຼາຍປະເພດ: ອັກນິໂຫຕຣະ, ດັຣຊະ, ປູຣະນະມາສະ, ຈາຕຸຣະມາສະຍະ, ປະຊຸ-ຍັດຍະ, ແລະ ໂສມະ-ຍັດຍະ. ບາງຄັ້ງທຳຄົບ ບາງຄັ້ງທຳບາງສ່ວນ ແຕ່ກໍຮັກສາວິທີຈາຕຸຣະໂຫຕຣາຢ່າງເຂັ້ມງວດ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.

Verse 6

सम्प्रचरत्सु नानायागेषु विरचिताङ्गक्रियेष्वपूर्वं यत्तत्क्रियाफलं धर्माख्यं परे ब्रह्मणि यज्ञपुरुषे सर्वदेवतालिङ्गानां मन्त्राणामर्थनियामकतया साक्षात्कर्तरि परदेवतायां भगवति वासुदेव एव भावयमान आत्मनैपुण्यमृदितकषायो हवि:ष्वध्वर्युभिर्गृह्यमाणेषु स यजमानो यज्ञभाजो देवांस्तान् पुरुषावयवेष्वभ्यध्यायत् ॥ ६ ॥

ເມື່ອຈັດການພິທີອົງປະກອບຂອງຍັດຍະນານາແລ້ວ ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ໄດ້ນ້ອມນຳຜົນແຫ່ງການກະທຳອັນເອີ້ນວ່າ “ທັມມະ” ໄປຖວາຍແດ່ ປະຣະພຣະຫມັນ ຍັດຍະປຸຣຸສະ ແລະພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວ ຜູ້ຄວບຄຸມອະທິບາຍແຫ່ງມົນທຣາທັງປວງ. ດ້ວຍພາວະນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງພົ້ນຈາກມົນທິນທາງໂລກ ເຊັ່ນ ຄວາມຍຶດຕິດ ຕັນຫາ ແລະ ຄວາມໂລບ. ເມື່ອປຸໂຣຫິດອັດວະຣະຢູ ຈະນຳຮະວິສໄປໃສ່ໄຟ ພຣະອົງຜູ້ເປັນຍະຊາມານະໄດ້ພິຈາລະນາວ່າ ອາຮຸຕິທີ່ຖວາຍແດ່ເທວະຕ່າງໆ ແທ້ຈິງແມ່ນຖວາຍແດ່ອະວະຍະວະຂອງວາສຸເທວ; ເພາະເທວະເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພຣະກາຍ—ອິນທຣະເປັນແຂນ ແລະ ສູຣະຍະເປັນຕາຂອງພຣະອົງ.

Verse 7

एवं कर्मविशुद्ध्या विशुद्धसत्त्वस्यान्तर्हृदयाकाशशरीरे ब्रह्मणि भगवति वासुदेवे महापुरुषरूपोपलक्षणे श्रीवत्सकौस्तुभवनमालारिदरगदादिभिरुपलक्षिते निजपुरुषहृल्लिखितेनात्मनि पुरुषरूपेण विरोचमान उच्चैस्तरां भक्तिरनुदिनमेधमानरयाजायत ॥ ७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການຊໍາລະກຳ ຫົວໃຈຂອງມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ກໍບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ. ຄວາມພັກດີຂອງທ່ານຕໍ່ ວາສຸເທວະ ສຣີກຣິດສະນະ—ຜູ້ເປັນ ພຣະພຣະຫມັນ, ປະຣະມາຕະມາ ແລະ ບຸຣຸດສູງສຸດ—ເພີ່ມຂຶ້ນທຸກມື້. ທ່ານພິຈາລະນາພຣະຮູບທີ່ປະດັບດ້ວຍ ສຣີວັດສະ, ເກົາສຕຸພະ, ມາລາດອກໄມ້ ແລະຖື ສັງຂ໌-ຈັກຣ-ຄະທາ-ດອກບົວ ຢູ່ເສມອ.

Verse 8

एवं वर्षायुतसहस्रपर्यन्तावसितकर्मनिर्वाणावसरोऽधिभुज्यमानं स्वतनयेभ्यो रिक्थं पितृपैतामहं यथादायं विभज्य स्वयं सकलसम्पन्निकेतात्स्वनिकेतात् पुलहाश्रमं प्रवव्राज ॥ ८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄລຍະເວລາແຫ່ງການເສວຍສົມບັດ ຄົບຫນຶ່ງພັນຄູນຫນຶ່ງໝື່ນປີ ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ກໍໄດ້ໂອກາດວາງຊີວິດຄອບຄົວ. ທ່ານແບ່ງມໍລະດົກບັນພະບຸລຸດໃຫ້ລູກຊາຍຕາມຄວາມເໝາະສົມ ແລ້ວອອກຈາກເຮືອນອັນອຸດົມດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີ ໄປສູ່ ປຸລະຫາອາສຣະມະ ທີ່ຫຣິດວາຣ.

Verse 9

यत्र ह वाव भगवान् हरिरद्यापि तत्रत्यानां निजजनानां वात्सल्येन सन्निधाप्यत इच्छारूपेण ॥ ९ ॥

ທີ່ ປຸລະຫາອາສຣະມະ ພຣະພະຄະວານ ຫຣິ ແມ່ນແມ່ນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງສະແດງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນເຫນືອໂລກ ຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງເຂົາ ແລະປະທານການເຫັນພຣະອົງ (ດາຣະຊັນ)

Verse 10

यत्राश्रमपदान्युभयतोनाभिभिर्दृषच्चक्रैश्चक्रनदी नाम सरित्प्रवरा सर्वत: पवित्रीकरोति ॥ १० ॥

ໃນປຸລະຫາອາສຣະມະ ມີແມ່ນ້ຳອັນປະເສີດຊື່ ຈັກຣະນະທີ ຊຶ່ງຊໍາລະສະຖານທີ່ທັງປວງໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍສາລະກຣາມ-ສິລາ (ຫີນສັກສິດ) ທີ່ພົບໄດ້ທີ່ນັ້ນ. ບນຫີນແຕ່ລະກ້ອນມີຮອຍວົງມົນຄ້າຍສະດືອ ປາກົດທັງດ້ານເທິງແລະດ້ານລຸ່ມ.

Verse 11

तस्मिन् वाव किल स एकल: पुलहाश्रमोपवने विविधकुसुमकिसलयतुलसिकाम्बुभि: कन्दमूलफलोपहारैश्च समीहमानो भगवत आराधनं विविक्त उपरतविषयाभिलाष उपभृतोपशम: परां निर्वृतिमवाप ॥ ११ ॥

ໃນສວນຂອງ ປຸລະຫາອາສຣະມະ ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ຢູ່ພຽງລໍາພັງ. ທ່ານເກັບດອກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ ຍອດອ່ອນ ໃບຕຸລະສີ ນ້ຳຈາກແມ່ນ້ຳຈັກຣະນະທີ ແລະຫົວ-ຮາກ-ໝາກໄມ້ ເພື່ອນ້ອມຖວາຍແດ່ ພຣະວາສຸເທວະ ແລະບູຊາໃນທີ່ສະງົບ. ຄວາມປາຖະໜາໃນກາມຄຸນດັບສິ້ນ; ຈິດໃຈສະງົບລົງ; ແລະເມື່ອຕັ້ງມັ່ນໃນພັກຕິ ທ່ານກໍເຂົ້າເຖິງຄວາມອິ່ມເອມສູງສຸດ.

Verse 12

तयेत्थमविरतपुरुषपरिचर्यया भगवति प्रवर्धमानानुरागभरद्रुतहृदयशैथिल्य: प्रहर्षवेगेनात्मन्युद्भ‍िद्यमानरोमपुलककुलक औत्कण्ठ्यप्रवृत्तप्रणयबाष्पनिरुद्धावलोकनयन एवं निजरमणारुणचरणारविन्दानुध्यानपरिचितभक्तियोगेन परिप्लुतपरमाह्लादगम्भीरहृदयह्रदावगाढधिषणस्तामपि क्रियमाणां भगवत्सपर्यां न सस्मार ॥ १२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ຜູ້ເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນອັນສູງສຸດ ໄດ້ປະກອບການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍພັກຕິຢໂຍກຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ຄວາມຮັກຕໍ່ ວາສຸເທວະ ສຣີກຣິດສະນະ ເພີ່ມພູນຈົນໃຈອ່ອນລະລາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍຶດຕິດໃນໜ້າທີ່ຕາມລະບຽບກໍຄ່ອຍໆຫາຍໄປ. ຂົນລຸກທົ່ວກາຍ ອາການປິຕິປາກົດ ແລະນ້ຳຕາແຫ່ງພັກຕິໄຫຼຈົນມອງບໍ່ເຫັນສິ່ງໃດ. ລາວເພ່ງລະລຶກພຣະບາດດອກບົວສີແດງອ່ອນຂອງພຣະອົງເສມອ; ໃຈດຸດສະລະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳແຫ່ງປະຣະມານັນທະ ແລະເມື່ອຈິດຈົມຢູ່ໃນນັ້ນ ລາວກໍລືມແມ່ນແຕ່ການບູຊາຕາມພິທີທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່

Verse 13

इत्थं धृतभगवद्‌व्रत ऐणेयाजिनवाससानुसवनाभिषेकार्द्रकपिशकुटिलजटाकलापेन च विरोचमान: सूर्यर्चा भगवन्तं हिरण्मयं पुरुषमुज्जिहाने सूर्यमण्डलेऽभ्युपतिष्ठन्नेतदु होवाच ॥ १३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາຣາຊາ ພະຣະຕະ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ດູງາມສະຫງ່າ. ລາວນຸ່ງຫົ່ມໜັງກວາງ ແລະເນື່ອງຈາກອາບນ້ຳສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ ຊົງຜົມຊະຕາທີ່ຄົດງໍ້ສີນ້ຳຕານອ່ອນຈຶ່ງຊຸ່ມນ້ຳແລະເປັນປະກາຍ. ເມື່ອຕາເວັນກຳລັງຂຶ້ນ ລາວບູຊາພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນບຸຣຸສະສະຫວ່າງດຸດຄຳ ຜູ້ສະຖິດໃນສຸຣິຍະມົນດົນ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຕາມຣິກເວດ ແລ້ວກ່າວຄາຖານີ້

Verse 14

परोरज: सवितुर्जातवेदो देवस्य भर्गो मनसेदं जजान । सुरेतसाद: पुनराविश्य चष्टे हंसं गृध्राणं नृषद्रिङ्गिरामिम: ॥ १४ ॥

“ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດສະຖິດຢູ່ໃນສັດຕະວະອັນບໍລິສຸດ. ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງທົ່ວຈັກກະວານ ແລະປະທານພອນແກ່ພັກຕະຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງສ້າງໂລກນີ້ຈາກພະລັງວິນຍານຂອງພຣະອົງເອງ; ແລ້ວຕາມພຣະປະສົງ ພຣະອົງເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ເປັນປະຣະມາຕະມັນ ແລະດ້ວຍພະລັງຫຼາຍປະການ ຊົງອຸປະຖຳສັດມີຊີວິດທັງປວງຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກທາງວັດຖຸ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນອບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະທານປັນຍາ.”