Adhyaya 4
Ṛṣabhadeva’s Enthronement, Exemplary Household Life, and the Birth of Bharata and the Nine Yogendras
ຫຼັງຈາກນາບິກະສັດບູຊາສຳເລັດ ຈົນພຣະເຈົ້າສູງສຸດເສດັດມາສູ່ວົງສາ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍທິບ ແລະຄຸນທຳຂອງພຣະຣິສະພະເທວ ປາກົດຊັດ ຈົນປະຊາຊົນແລະພຣາຫມະນ໌ຂໍໃຫ້ອະພິເສກຂຶ້ນຄອງລາດ. ອິນທຣາອິດສາເຮັດໃຫ້ແຫ້ງແລ້ງ ແຕ່ພຣະຣິສະພະເທວຍິ້ມ ແລະໃຊ້ໂຍກະ-ມາຍາໃຫ້ຝົນຕົກຄືນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຳນາດເໜືອເທວະ. ນາບິຖືກໂຍກະ-ມາຍາໃຫ້ຮັກລູກຢ່າງຫຼາຍ ຈຶ່ງສະຖາປະນາພຣະຣິສະພະເທວ ແລ້ວຖອນຕົວກັບເມຣຸເທວີໄປບະດາຣິກາອາສຣະມ ບູຊານະຣ-ນາຣາຍະນະ ໄດ້ບັນລຸໄວກຸນຖະ. ພຣະຣິສະພະເທວຈຶ່ງສະແດງທາງຄົວເຮືອນຕາມທຳມະ: ພຣະພຣະຫມະຈາຣີໃນຄຸຣຸກຸລ, ຖວາຍຄ່າຄູ, ແຕ່ງງານກັບຊະຍັນຕີ (ອິນທຣາມອບ) ແລະມີລູກຊາຍ 100 ຄົນ. ບົດນີ້ກ່າວເຖິງພຣະພາຣະຕະ ຜູ້ໃຫ້ນາມອັນສັກສິດແກ່ພາຣະຕະວັຣສະ, ລູກໃຫຍ່ 9 ຄົນແມ່ນໂຍເກນດຣະ 9 (ຜູ້ເຜີຍແຜ່ພາກະວະຕະໃນອະນາຄົດ) ແລະລູກ 81 ຄົນທີ່ຝຶກເປັນພຣາຫມະນ໌. ທ້າຍສຸດ ບົດເລື່ອງເຂົ້າສູ່ການສອນສາທາລະນະຂອງພຣະຣິສະພະເທວທີ່ພຣະຫມາວັຣຕະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ຄຳສອນໃນບົດຕໍ່ໄປແກ່ລູກໆຂອງພຣະອົງ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अथ ह तमुत्पत्त्यैवाभिव्यज्यमानभगवल्लक्षणं साम्योपशमवैराग्यैश्वर्यमहाविभूतिभिरनुदिनमेधमानानुभावं प्रकृतय: प्रजा ब्राह्मणा देवताश्चावनितलसमवनायातितरां जगृधु: ॥ १ ॥
ສຣີຊຸກເທວ ໂກສວາມີ ກ່າວວ່າ—ທັນທີທີ່ພຣະອົງປະສູດເປັນພຣະຣາຊບຸດຂອງມະຫາຣາຊ ນາບິ ລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກໍປາກົດ ເຊັ່ນ ເຄື່ອງໝາຍທີ່ຝ່າພຣະບາດ. ພຣະອົງເຫັນທຸກຄົນເທົ່າກັນ ສະຫງົບ ຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລະ ຈິດ; ມີໄອສະວັຣຍະຄົບຖ້ວນແຕ່ບໍ່ໃຝ່ຫາຄວາມສຸກວັດຖຸ. ພຣະບາຣະມີເພີ່ມຂຶ້ນທຸກມື້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນ ພຣາຫມະນ ເທວະຕາ ແລະ ອຳມາດ ປາດຖະນາໃຫ້ ຣິຊະພະເທວະ ເປັນຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ.
Verse 2
तस्य ह वा इत्थं वर्ष्मणा वरीयसा बृहच्छ्लोकेन चौजसा बलेन श्रिया यशसा वीर्यशौर्याभ्यां च पिता ऋषभ इतीदं नाम चकार ॥ २ ॥
ເມື່ອພຣະຣາຊບຸດຂອງມະຫາຣາຊ ນາບິ ປາກົດ ພຣະອົງສະແດງຄຸນລັກສະນະດີທີ່ກະວີໃຫຍ່ສັນລະເສີນ: ພຣະວະກາຍສົມບູນ ກຽດຕິຍົດກວ້າງໃຫຍ່ ເດຊະ ກຳລັງ ຄວາມງາມ ສຣີ ຍົດ ອິດທິພົນ ແລະ ຄວາມກ້າຫານ. ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ນາບິຈຶ່ງຕັ້ງນາມພຣະອົງວ່າ “ຣິຊະພະ” ເພາະເຫັນວ່າປະເສີດທີ່ສຸດ.
Verse 3
यस्य हीन्द्र: स्पर्धमानो भगवान् वर्षे न ववर्ष तदवधार्य भगवानृषभदेवो योगेश्वर: प्रहस्यात्मयोगमायया स्ववर्षमजनाभं नामाभ्यवर्षत् ॥ ३ ॥
ອິນທຣາໄດ້ອິດສາ ແລະຢຸດຝົນໃນແຜ່ນດິນຂອງ ຣິຊະພະເທວະ. ເມື່ອພຣະອົງຮູ້ເຈດຕະນານັ້ນ ພຣະຣິຊະພະເທວະ ຜູ້ເປັນໂຢເກສວຣ ກໍຍິ້ມເບົາໆ ແລ້ວໃຊ້ໂຢກະມາຍາຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຝົນຕົກຢ່າງຫຼາຍໃນດິນແດນຂອງພຣະອົງເອງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ອະຈະນາພະ’.
Verse 4
नाभिस्तु यथाभिलषितं सुप्रजस्त्वमवरुध्यातिप्रमोदभरविह्वलो गद्गदाक्षरया गिरा स्वैरं गृहीत नरलोकसधर्मं भगवन्तं पुराणपुरुषं मायाविलसितमतिर्वत्स तातेति सानुरागमुपलालयन् परां निर्वृतिमुपगत: ॥ ४ ॥
ເມື່ອໄດ້ບຸດອັນສົມປາດຖະນາ ກະສັດນາບິກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິທາງວິນຍານ ແລະຄວາມຮັກ. ດ້ວຍສຽງສັ່ນເຄືອ ທ່ານເອີ້ນພຣະອົງວ່າ “ລູກເອີຍ! ພໍ່ຮັກ!” ເນື່ອງຈາກອິດທິພົນໂຢກະມາຍາ ທ່ານຈຶ່ງຮັບພຣະປຸຣານະປຸຣຸຊະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເປັນບຸດຂອງຕົນ ແລະລ້ຽງດູດ້ວຍຄວາມຮັກຢ່າງລຶກຊຶ້ງ. ພຣະອົງເອງກໍດ້ວຍພຣະເມດຕາ ປະພຶດຕົນຕາມທຳຂອງມະນຸດເຫມືອນບຸດທົ່ວໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ນາບິຈຶ່ງຈົມຢູ່ໃນຄວາມຮັກ ພັກຕິ ແລະຄວາມປິຕິອັນສູງສຸດ.
Verse 5
विदितानुरागमापौरप्रकृति जनपदो राजा नाभिरात्मजं समयसेतुरक्षायामभिषिच्य ब्राह्मणेषूपनिधाय सह मेरुदेव्या विशालायां प्रसन्ननिपुणेन तपसा समाधियोगेन नरनारायणाख्यं भगवन्तं वासुदेवमुपासीन: कालेन तन्महिमानमवाप ॥ ५ ॥
ພະຣາຊາ ນາບິ ຮູ້ວ່າ ພະອົງລູກ ຣິຊະພະເທວະ ເປັນທີ່ຮັກຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ຂ້າລາຊການ. ເພື່ອປົກປ້ອງຂອບເຂດແຫ່ງທຳມະຕາມເວດ ຈຶ່ງອະພິເສກພະອົງເປັນຈັກກະພັດ ແລະ ມອບໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ນຳທາງການປົກຄອງ. ຕໍ່ມາ ນາບິມະຫາຣາຊາ ກັບ ເມຣຸເທວີ ໄປບະດະຣິກາສຣະມ ໃນຫິມາລະຍະ ບຳເນົາຕະປະ ແລະ ສະມາທິ-ໂຍຄະ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ບູຊາພຣະວາສຸເທວະໃນຮູບ ນະຣ-ນາຣາຍະນະ ແລະ ໃນການຕໍ່ມາໄດ້ເຖິງ ໄວກຸນຖະທາມ.
Verse 6
यस्य ह पाण्डवेय श्लोकावुदाहरन्ति— को नु तत्कर्म राजर्षेर्नाभेरन्वाचरेत्पुमान् । अपत्यतामगाद्यस्य हरि: शुद्धेन कर्मणा ॥ ६ ॥
ໂອ ຜູ້ສືບສາຍປານຑຸ! ນັກລະສີໂບຮານໄດ້ກ່າວສອງສະໂລກເພື່ອສັນລະເສີນ ມະຫາຣາຊາ ນາບິ. ໜຶ່ງໃນນັ້ນວ່າ: “ໃຜຈະຕາມຮອຍກິດຂອງຣາຊະຣິຊິ ນາບິ ໄດ້? ເນື່ອງຈາກກຳອັນບໍລິສຸດແລະພັກຕິຂອງທ່ານ ພຣະຫຣິ ຈຶ່ງຍອມເປັນພະອົງລູກຂອງທ່ານ”
Verse 7
ब्रह्मण्योऽन्य: कुतो नाभेर्विप्रा मङ्गलपूजिता: । यस्य बर्हिषि यज्ञेशं दर्शयामासुरोजसा ॥ ७ ॥
“ຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ບູຊາພຣາຫມັນດີກວ່າ ມະຫາຣາຊາ ນາບິ? ທ່ານໄດ້ບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຄ່າດ້ວຍພິທີມົງຄຸນຈົນພວກເຂົາພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ; ແລ້ວພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍເດດພຣາຫມັນ ໄດ້ສຳແດງພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນຍັຊເຍສະວະຣະ ໃຫ້ປະຈັກຢູ່ເທິງແທ່ນຍັຊຍະຂອງທ່ານ”
Verse 8
अथ ह भगवानृषभदेव: स्ववर्षं कर्मक्षेत्रमनुमन्यमान: प्रदर्शितगुरुकुलवासो लब्धवरैर्गुरुभिरनुज्ञातो गृहमेधिनां धर्माननुशिक्षमाणो जयन्त्यामिन्द्रदत्तायामुभयलक्षणं कर्म समाम्नायाम्नातमभियुञ्जन्नात्मजानामात्मसमानानां शतं जनयामास ॥ ८ ॥
ເມື່ອ ນາບິມະຫາຣາຊາ ໄປບະດະຣິກາສຣະມແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຣິຊະພະເທວະ ເຫັນອານາຈັກຂອງພຣະອົງເປັນສະໜາມແຫ່ງກິດ. ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ ພຣະອົງໄດ້ຮັບພຣະຫມະຈັຣຍະພາຍໃຕ້ຄູອາຈານ ແລະ ພຳນັກໃນກຸຣຸກຸລ. ເມື່ອຮຽນຈົບ ພຣະອົງຖວາຍກຸຣຸທັກຊິນາ ແລະ ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຄູ ຈຶ່ງດຳເນີນແລະສອນທຳຂອງຄະຣະຫັດ; ພຣະອົງຮັບ ຈະຍັນຕີ ທີ່ອິນທະຣະຖວາຍເປັນຊາຍາ ແລະ ປະຕິບັດກຳຕາມ ສຣຸຕິ-ສະມຣິຕິ ຈົນມີພຣະອົງລູກ 100 ອົງ ຜູ້ມີຄຸນແລະພະລັງສະເໝີພຣະອົງ.
Verse 9
येषां खलु महायोगी भरतो ज्येष्ठ: श्रेष्ठगुण आसीद्येनेदं वर्षं भारतमिति व्यपदिशन्ति ॥ ९ ॥
ໃນບັນດາລູກຊາຍ 100 ຄົນຂອງ ຣິຊະພະເທວະ ຜູ້ໃຫຍ່ສຸດຊື່ ພະຣະຕະ ເປັນມະຫາໂຍຄີ ແລະ ເປັນພັກຕະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ມີຄຸນທຳສູງສຸດ; ເພື່ອເປັນເກຍດແກ່ທ່ານ ດິນແດນນີ້ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ພາຣະຕະວັຣຊະ”.
Verse 10
तमनु कुशावर्त इलावर्तो ब्रह्मावर्तो मलय: केतुर्भद्रसेन इन्द्रस्पृग्विदर्भ: कीकट इति नव नवति प्रधाना: ॥ १० ॥
ຫຼັງຈາກພະພາຣະຕະ ຍັງມີພະບຸດອີກ 99 ອົງ. ໃນນັ້ນມີ 9 ອົງຜູ້ໃຫຍ່: ກຸຊາວັຣຕະ, ອິລາວັຣຕະ, ພຣະຫມາວັຣຕະ, ມະລະຍະ, ເກຕຸ, ພັດຣະເສນະ, ອິນທຣະສປຶກ, ວິດັຣພະ, ແລະ ກີກະຕະ.
Verse 11
कविर्हविरन्तरिक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ ११ ॥ इति भागवतधर्मदर्शना नव महाभागवतास्तेषां सुचरितं भगवन्महिमोपबृंहितं वसुदेवनारदसंवादमुपशमायनमुपरिष्टाद्वर्णयिष्याम: ॥ १२ ॥
ນອກຈາກນັ້ນຍັງມີ ກະວິ, ຮະວິ, ອັນຕະຣິກສະ, ປຣະບຸດທະ, ປິບພະລາຍະນະ, ອາວິຣໂຫຕຣະ, ດຣຸມິລ, ຈະມະສະ ແລະ ກະຣະພາຊະນະ. ທັງເກົ້າເປັນມະຫາພາຄະວະຕະ ຜູ້ເຫັນແຈ້ງພາຄະວະຕະທັມ ແລະເປັນຜູ້ປະກາດສີຣີມັດ-ພາຄະວະຕະມຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຕໍ່ ວາສຸເທວະ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ. ເພື່ອໃຫ້ໃຈສະຫງົບຢ່າງສົມບູນ ຕໍ່ໄປໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ນາຣະດະ ແລະ ວາສຸເທວະ ຂ້ອຍຈະພັນນາລັກສະນະຂອງພວກທ່ານເກົ້ານີ້
Verse 12
कविर्हविरन्तरिक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ ११ ॥ इति भागवतधर्मदर्शना नव महाभागवतास्तेषां सुचरितं भगवन्महिमोपबृंहितं वसुदेवनारदसंवादमुपशमायनमुपरिष्टाद्वर्णयिष्याम: ॥ १२ ॥
ນອກຈາກນັ້ນຍັງມີ ກະວິ, ຮະວິ, ອັນຕະຣິກສະ, ປຣະບຸດທະ, ປິບພະລາຍະນະ, ອາວິຣໂຫຕຣະ, ດຣຸມິລ, ຈະມະສະ ແລະ ກະຣະພາຊະນະ. ທັງເກົ້າເປັນມະຫາພາຄະວະຕະ ຜູ້ເຫັນແຈ້ງພາຄະວະຕະທັມ ແລະເປັນຜູ້ປະກາດສີຣີມັດ-ພາຄະວະຕະມຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງຕໍ່ ວາສຸເທວະ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ. ເພື່ອໃຫ້ໃຈສະຫງົບຢ່າງສົມບູນ ຕໍ່ໄປໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ນາຣະດະ ແລະ ວາສຸເທວະ ຂ້ອຍຈະພັນນາລັກສະນະຂອງພວກທ່ານເກົ້ານີ້
Verse 13
यवीयांस एकाशीतिर्जायन्तेया: पितुरादेशकरा महाशालीना महाश्रोत्रिया यज्ञशीला: कर्मविशुद्धा ब्राह्मणा बभूवु: ॥ १३ ॥
ນອກເໜືອຈາກລູກຊາຍທີ່ກ່າວແລ້ວ ຍັງມີລູກຊາຍອ່ອນກວ່າອີກ 81 ຄົນ ເກີດຈາກ ຣິສະພະເທວະ ແລະ ຈະຍັນຕີ. ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງບິດາ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ມີວັດທະນະທໍາດີ ປະພຶດດີ ບໍລິສຸດໃນການກະທໍາ ຊໍານານໃນຄວາມຮູ້ເວດ ແລະການປະກອບຍັຊະ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາທັງໝົດເປັນພຣາຫມະນທີ່ສົມບູນຄຸນສົມບັດ
Verse 14
भगवानृषभसंज्ञ आत्मतन्त्र: स्वयं नित्यनिवृत्तानर्थपरम्पर: केवलानन्दानुभव ईश्वर एव विपरीतवत्कर्माण्यारभमाण: कालेनानुगतं धर्ममाचरणेनोपशिक्षयन्नतद्विदां सम उपशान्तो मैत्र: कारुणिको धर्मार्थयश: प्रजानन्दामृतावरोधेन गृहेषु लोकं नियमयत् ॥ १४ ॥
ພຣະຣິສະພະເທວະ ຜູ້ເປັນອະວະຕາຣຂອງພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ຊົງເປັນອິດສະລະຢ່າງສົມບູນ; ພຣະຮູບຊົງເປັນຈິດວິນຍານ ນິລັນດອນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍອານັນທະທິບ. ພຣະອົງບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບທຸກຂ໌ວັດຖຸສີ່ປະການ—ເກີດ ຕາຍ ແກ່ ເຈັບ—ແລະບໍ່ມີຄວາມຍຶດຕິດ. ພຣະອົງມອງທຸກຄົນເທົ່າກັນ ສະຫງົບ ເປັນມິດ ແລະເມດຕາກະຣຸນາ. ແມ່ນແຕ່ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ພຣະອົງກໍປະພຶດດັ່ງສັດຜູກພັນ ເພື່ອສອນຜູ້ບໍ່ຮູ້ ໂດຍຊົງປະຕິບັດວັຣນາສຣະມະ-ທັມທີ່ຖືກລະເລີຍຕາມການເວລາ. ດັ່ງນັ້ນຊົງຈັດລະບຽບປະຊາຊົນໃນຊີວິດຄອບຄົວ ໃຫ້ໄດ້ຮັບ ທັມມະ ອັດຖະ ຊື່ສຽງ ລູກຫຼານ ຄວາມສຸກ ແລະທ້າຍທີ່ສຸດຄວາມເກີນການຕາຍອັນເປັນອະມຣິຕະ
Verse 15
यद्यच्छीर्षण्याचरितं तत्तदनुवर्तते लोक: ॥ १५ ॥
ສິ່ງໃດທີ່ມະຫາບຸລຸດປະພຶດ ຊົນທົ່ວໄປຍ່ອມຕາມນັ້ນ
Verse 16
यद्यपि स्वविदितं सकलधर्मं ब्राह्मं गुह्यं ब्राह्मणैर्दर्शितमार्गेण सामादिभिरुपायैर्जनतामनुशशास ॥ १६ ॥
ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງຣິສະພະເທວະ ຊາບພຣະພຣະຫມະວິທະຍາແຫ່ງເວດອັນລຶກລັບທີ່ຮວມທຸກທຳມະ ແຕ່ກໍຍັງດຳເນີນຕາມທາງທີ່ພຣາຫມັນຊີ້ນຳ ໃຊ້ວິທີສາມາດິ ເພື່ອສອນປະຊາໃຫ້ຄວບຄຸມໃຈ ຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລະຄວາມອົດທົນ ເປັນຕົ້ນ
Verse 17
द्रव्यदेशकालवय:श्रद्धर्त्विग्विविधोद्देशोपचितै: सर्वैरपि क्रतुभिर्यथोपदेशं शतकृत्व इयाज ॥ १७ ॥
ພຣະອົງຣິສະພະເທວະ ປະກອບຍັດຍະພິທີທຸກປະເພດຕາມຄຳສອນແຫ່ງເວດ ຄົບຖ້ວນດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ສະຖານທີ່ສັກສິດ ເວລາອັນຖືກຕ້ອງ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບພິທີຜູ້ມີສັດທາ ຈົນຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ ເພື່ອທຳໃຫ້ພຣະວິສະນຸພໍພຣະໄທ
Verse 18
भगवतर्षभेण परिरक्ष्यमाण एतस्मिन् वर्षे न कश्चन पुरुषो वाञ्छत्यविद्यमानमिवात्मनोऽन्यस्मात्कथञ्चन किमपि कर्हिचिदवेक्षते भर्तर्यनुसवनं विजृम्भितस्नेहातिशयमन्तरेण ॥ १८ ॥
ໃນພາຣະຕະວັຣສະທີ່ພຣະອົງຣິສະພະເທວະຄຸ້ມຄອງ ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຂໍສິ່ງໃດຈາກຜູ້ອື່ນ; ນອກຈາກຄວາມຮັກທີ່ເພີ່ມພູນທຸກຂະນະຕໍ່ພຣະຣາຊາ ໃຈຂອງຜູ້ຄົນບໍ່ເບິ່ງໄປຫາອື່ນໃດ
Verse 19
स कदाचिदटमानो भगवानृषभो ब्रह्मावर्तगतो ब्रह्मर्षिप्रवरसभायां प्रजानां निशामयन्तीनामात्मजानवहितात्मन: प्रश्रयप्रणयभरसुयन्त्रितानप्युपशिक्षयन्निति होवाच ॥ १९ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຍາມທີ່ພຣະອົງຣິສະພະເທວະເດີນທາງຈາລິກ ພຣະອົງໄດ້ເຖິງບຣະຫມາວັຣຕະ ທີ່ນັ້ນມີສະພາໃຫຍ່ຂອງບຣະຫມະຣິສີຜູ້ປະເສີດ ແລະປະຊາຊົນກໍກຳລັງຟັງ ໃນທີ່ປະຊຸມນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ອົບຮົມພຣະໂອຣສຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ມີຄວາມນອບນ້ອມ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກແລະພັກຕິ ແລະມີຄຸນສົມບັດພ້ອມແລ້ວ—ເພື່ອໃຫ້ອະນາຄົດປົກຄອງໂລກໄດ້ຢ່າງສົມບູນ ແລະຕຣັດວ່າ
Frequently Asked Questions
Indra’s action arises from envy of Ṛṣabhadeva’s growing glory and authority. Ṛṣabhadeva’s calm smile and immediate restoration of rainfall through yoga-māyā demonstrates that devas are not independent controllers; their powers operate under Bhagavān. The episode teaches divine sovereignty (aiśvarya) and the futility of pride, while also showing the Lord’s protective role toward His subjects.
Nābhi retires to Badarikāśrama and worships Nara-Nārāyaṇa in samādhi with austerity and devotion, culminating in elevation to Vaikuṇṭha. The narrative highlights that kingship is not the final goal; when duties are completed, śāstra supports vānaprastha/renunciation oriented to bhagavad-upāsanā. Nara-Nārāyaṇa represents the Lord’s ascetic, dharma-protecting manifestation, fitting Nābhi’s transition from rule to tapas.
Kavi, Havi, Antarikṣa, Prabuddha, Pippalāyana, Āvirhotra, Drumila, Camasa, and Karabhājana are described as exalted devotees and authorized preachers of Śrīmad-Bhāgavatam. Their importance unfolds later through their teachings (notably in dialogues involving Nārada and Vasudeva), where they articulate mature bhakti philosophy, making them a key transmission line of devotional wisdom.
The chapter states that Ṛṣabhadeva’s eldest son, Bharata, was a great devotee with the best qualities, and the planet (region) became known as Bhārata-varṣa in his honor. The naming signals vaṁśānucarita: sacred history where geography becomes devotional memory, and it prepares for Bharata’s later narrative as a paradigmatic case of spiritual attainment and vigilance.
Ṛṣabhadeva remains fully transcendental yet follows brahmacarya, guru-sevā, marriage, sacrifice, and social regulation to teach the public a workable path. The point is not that ritual and social duty are ultimate, but that when performed under brāhmaṇical guidance and for Viṣṇu’s satisfaction, they purify the heart and mature into bhakti—showing how household life can culminate in perfection rather than bondage.