Adhyaya 2
Āgnīdhra Meets Pūrvacitti and Begets the Nine Sons of Jambūdvīpa
ຫຼັງຈາກພຣິຍະວຣະຕະຖອນຕົນເຂົ້າສູ່ຕະປະ ອາກນີດຣະຂຶ້ນຄອງລາຊະອານາຈັກຈຳບູທະວີປ ປົກຄອງດ້ວຍການຍຶດຖືທຳມະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະປົກປ້ອງປະຊາຊົນດັ່ງບິດາ. ເພື່ອໄດ້ບຸດຜູ້ສົມຄວນ ແລະບັນລຸປິຕຣໂລກະ ພຣະອົງບູຊາພຣະພຣະຫມາ ໃນຫວ່າງພູມັນດາຣະອັນສງົບ. ພຣະພຣະຫມາເຂົ້າໃຈຈິດໃຈຂອງກະສັດ ຈຶ່ງສົ່ງອັບສະຣາ ປູຣວະຈິຕຕິ. ຄວາມງາມຂອງນາງທຳໃຫ້ວິນັຍໂຍຄະຂອງອາກນີດຣະສັ່ນຄອນ ແລະພຣະອົງກ່າວສັນລະເສີນຢ່າງວິຈິດ ຈົນເຂົ້າໃຈຜິດວ່ານາງເປັນພຣາຫມະນ/ນັກບຸນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າກາມຕັນຫາອາດຫັນໃຈໄດ້ແມ່ນໃນການປະພຶດວິນັຍ. ປູຣວະຈິຕຕິຮັບຄຳສູ່ຂໍ ທັງສອງຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງຮຸ່ງເຮືອງ ແລະໄດ້ບຸດ 9 ອົງ ຜູ້ກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງ 9 ວັຣສະ/ເຂດຂອງຈຳບູທະວີປ. ຫຼັງຄອດບຸດ ນາງກັບໄປຫາພຣະພຣະຫມາ ແລະຄວາມຜູກພັນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງອາກນີດຣະ ນຳໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນສູ່ປິຕຣໂລກະຕາມຜົນແຫ່ງເວດ. ເລື່ອງຈຶ່ງເຄື່ອນໄປສູ່ການແຕ່ງງານຂອງບຸດໆ (ກັບທິດາຂອງພູເມຣຸ) ແລະການແບ່ງສ່ວນວົງສາ-ພູມສັນຖານຂອງຈຳບູທະວີປຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच एवं पितरि सम्प्रवृत्ते तदनुशासने वर्तमान आग्नीध्रो जम्बूद्वीपौकस: प्रजा औरसवद्धर्मावेक्षमाण: पर्यगोपायत् ॥ १ ॥
ສີຣີ ຊຸກະເທວະ ໂກສວາມີ ກ່າວຕໍ່ວ່າ— ເມື່ອພຣະບິດາ ມະຫາຣາຊາ ປຣິຍະວຣະຕະ ອອກເດີນທາງສູ່ວິຖີຈິດວິນຍານດ້ວຍຕະບະ ພຣະຣາຊາ ອາກນີທຣະ ໄດ້ນອບນ້ອມປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຢ່າງສົມບູນ। ທ່ານຮັກສາທຳຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະປົກປ້ອງຊາວຊັມພູທະວີບດັ່ງບຸດຂອງຕົນເອງ।
Verse 2
स च कदाचित्पितृलोककाम: सुरवरवनिताक्रीडाचलद्रोण्यां भगवन्तं विश्वसृजां पतिमाभृतपरिचर्योपकरण आत्मैकाग्र्येण तपस्व्याराधयां बभूव ॥ २ ॥
ເພາະປາດຖະນາຈະໄດ້ບຸດອັນສົມບູນ ແລະໄດ້ໄປຢູ່ໃນປິຕຣະໂລກ ມະຫາຣາຊາ ອາກນີທຣະ ເຄີຍບູຊາພຣະພະຄະວານ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງຜູ້ຄຸ້ມຄອງການສ້າງສັນໂລກວັດຖຸ। ທ່ານໄປຍັງຫຸບເຂົາແຫ່ງພູມັນທະຣະ ບ່ອນທີ່ນາງເທວະອັບສອນລົງມາເດີນຫຼິ້ນ। ທີ່ນັ້ນທ່ານເກັບດອກໄມ້ແລະເຄື່ອງບູຊາຈຳເປັນ ແລ້ວປະພຶດຕະບະແລະອາຣາທະນາດ້ວຍຈິດແນ່ວແນ່।
Verse 3
तदुपलभ्य भगवानादिपुरुष: सदसि गायन्तीं पूर्वचित्तिं नामाप्सरसमभियापयामास ॥ ३ ॥
ເມື່ອຮູ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງພະຣາຊາ ອັກນີດຣະ ພຣະພຣົມຜູ້ເປັນອາດິບຸຣຸດໄດ້ເລືອກນາງອັບສະຣາຜູ້ດີເລີດຊື່ ປູວະຈິດຕີ ແລ້ວສົ່ງໄປຫາພະຣາຊາ।
Verse 4
सा च तदाश्रमोपवनमतिरमणीयं विविधनिबिडविटपिविटपनिकरसंश्लिष्टपुरटलतारूढस्थलविहङ्गममिथुनै: प्रोच्यमानश्रुतिभि: प्रतिबोध्यमानसलिलकुक्कुटकारण्डवकलहंसादिभिर्विचित्रमुपकूजितामलजलाशयकमलाकरमुपबभ्राम ॥ ४ ॥
ນາງອັບສະຣາທີ່ພຣະພຣົມສົ່ງມາ ໄດ້ເດີນຫຼິ້ນໃນສວນອັນງາມຍິ່ງໃກ້ອາສຣົມທີ່ພະຣາຊາກຳລັງບຳເພັນສະມາທິ; ມີພຸ່ມໄມ້ໜາແໜ້ນຂຽວຂະຫຍາຍ ແລະເຄືອວັນດຸດທອງ, ນົກເປັນຄູ່ໆຮ້ອງສຽງຫວານ; ໃນສະນ້ຳໃສມີດອກບົວ ແລະເປັດ-ຫົງສາຮ້ອງສຽງໄພເຣາະ ເຮັດໃຫ້ສວນນັ້ນງາມວິຈິດຍິ່ງ।
Verse 5
तस्या: सुललितगमनपदविन्यासगतिविलासायाश्चानुपदं खणखणायमानरुचिरचरणाभरणस्वनमुपाकर्ण्य नरदेवकुमार: समाधियोगेनामीलितनयननलिनमुकुलयुगलमीषद्विकचय्य व्यचष्ट ॥ ५ ॥
ເມື່ອປູວະຈິດຕີເດີນຜ່ານດ້ວຍທ່າທາງອ່ອນຊ້ອຍງາມ ເຄື່ອງປະດັບຂໍ້ຕີນຂອງນາງກໍດັງກິ່ງໆຢ່າງໄພເຣາະທຸກກ້າວ. ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຊາຍອັກນີດຣະຢູ່ໃນສະມາທິໂຍຄະຄວບຄຸມອິນທຣີ ກໍຍັງເປີດຕາດຸດດອກບົວອອກເພີ່ມນ້ອຍໜຶ່ງ ແລະເຫັນນາງຢູ່ໃກ້ໆ।
Verse 6
तामेवाविदूरे मधुकरीमिव सुमनस उपजिघ्रन्तीं दिविजमनुजमनोनयनाह्लाददुघैर्गतिविहारव्रीडाविनयावलोकसुस्वराक्षरावयवैर्मनसि नृणां कुसुमायुधस्य विदधतीं विवरं निजमुख विगलितामृतासवसहासभाषणामोदमदान्धमधुकरनिकरोपरोधेन द्रुतपदविन्यासेन वल्गुस्पन्दनस्तनकलशकबरभाररशनां देवीं तदवलोकनेन विवृतावसरस्य भगवतो मकरध्वजस्य वशमुपनीतो जडवदिति होवाच ॥ ६ ॥
ນາງອັບສະຣາຢູ່ໃກ້ໆ ດົມກິ່ນດອກໄມ້ດຸດຜຶ້ງ. ການເຄື່ອນໄຫວຫຼິ້ນຫຼອກ, ຄວາມອາຍແລະຄວາມນອບນ້ອມ, ສາຍຕາ, ສຽງຖ້ອຍຄຳອັນໄພເຣາະ ແລະການໄຫວຂອງອະວັຍວະ ເຮັດໃຫ້ທັງເທວະແລະມະນຸດຊື່ນຕາຊື່ນໃຈ ດຸດເປີດທາງໃຫ້ກາມເທວະຜູ້ຖືລູກສອນດອກໄມ້ເຂົ້າສູ່ໃຈຄົນ. ເມື່ອນາງຫົວເຮາະແລະເວົ້າ ຄືອມີນ້ຳອະມຣິດໄຫຼອອກຈາກປາກ. ກິ່ນລົມຫາຍໃຈເຮັດໃຫ້ຝູງຜຶ້ງເມົາມາວົນວຽນໃກ້ດວງຕາດຸດດອກບົວ; ຖືກລົບກວນນາງຈຶ່ງກ້າວໄວ ເຮັດໃຫ້ຜົມ, ສາຍຄາດແອວ ແລະອົກດຸດໝໍ້ນ້ຳໄຫວຢ່າງງາມ. ເຈົ້າຊາຍເຫັນແລ້ວຖືກມະກະຣະທະວະຊະ (ກາມເທວະ) ຄອບງຳ ຈົນເຫມືອນຄົນມຶນ ແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້।
Verse 7
का त्वं चिकीर्षसि च किं मुनिवर्य शैले मायासि कापि भगवत्परदेवताया: । विज्ये बिभर्षि धनुषी सुहृदात्मनोऽर्थेकिं वा मृगान्मृगयसे विपिने प्रमत्तान् ॥ ७ ॥
ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມາຢູ່ເທິງພູນີ້ ແລະປາຖະໜາຈະເຮັດຫຍັງ? ເຈົ້າແມ່ນອຳນາດມາຍາຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນປະຣະເທວະຕາບໍ? ເຈົ້າເບິ່ງຄືຖືຄັນທະນູສອງຄັນທີ່ບໍ່ມີສາຍ—ຖືໄວ້ເພື່ອຫຍັງ? ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຕົນ ຫຼືເພື່ອມິດສະຫາຍ? ຫຼືມາລ່າສັດປ່າທີ່ຄຸ້ມຄັ່ງໃນປ່ານີ້?
Verse 8
बाणाविमौ भगवत: शतपत्रपत्रौशान्तावपुङ्खरुचिरावतितिग्मदन्तौ । कस्मै युयुङ्क्षसि वने विचरन्न विद्म:क्षेमाय नो जडधियां तव विक्रमोऽस्तु ॥ ८ ॥
ອັກນີດຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ມິດຮັກ, ດວງຕາທີ່ຫຼຽວມອງຂອງເຈົ້າເປັນດັ່ງລູກສອນສອງດອກອັນມີພະລັງຂອງພຣະພະຄະວານ. ປີກລູກສອນເຫມືອນກີບດອກບົວຮ້ອຍກີບ; ແມ່ນບໍ່ມີກ້ານກໍຍັງງາມ ແລະປາຍແຫຼມຄົມ. ມັນເບິ່ງສະຫງົບ ຄືຈະບໍ່ຍິງໃສ່ໃຜ. ເຈົ້າຍ່າງໃນປ່ານີ້ເພື່ອຍິງໃສ່ໃຜ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້; ປັນຍາຂ້ອຍທຶບ ບໍ່ອາດຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພະລັງວິກຣະມະຂອງເຈົ້າເປັນມົງຄຸນແກ່ຂ້ອຍ”
Verse 9
शिष्या इमे भगवत: परित: पठन्तिगायन्ति साम सरहस्यमजस्रमीशम् । युष्मच्छिखाविलुलिता: सुमनोऽभिवृष्टी:सर्वे भजन्त्यृषिगणा इव वेदशाखा: ॥ ९ ॥
ອັກນີດຣະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ຝູງເຜິ້ງທີ່ຫ້ອມລ້ອມກາຍຂອງທ່ານ ເຫມືອນສິດທີ່ລ້ອມອົງອັນຄວນບູຊາ. ພວກມັນຂັບຮ້ອງມົນຕຣາແຫ່ງສາມະເວດ ພ້ອມຄວາມລຶກລັບແຫ່ງອຸປນິຊັດຢ່າງບໍ່ຂາດ ເພື່ອສັນລະເສີນພຣະອີສະ. ພວກມັນຊື່ນຊົມຝົນດອກໄມ້ທີ່ຫຼົ່ນຈາກຜົມຂອງທ່ານ; ເຫມືອນລືສີອາໄສສາຂາເວດ, ພວກມັນທັງໝົດກໍບຳເນັດພະຊະນະແດ່ທ່ານ.”
Verse 10
वाचं परं चरणपञ्जरतित्तिरीणांब्रह्मन्नरूपमुखरां शृणवाम तुभ्यम् । लब्धा कदम्बरुचिरङ्कविटङ्कबिम्बेयस्यामलातपरिधि: क्व च वल्कलं ते ॥ १० ॥
ໂອ້ ພຣາຫມັນ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນແຕ່ສຽງກະດິ່ງນູພູຣທີ່ຂໍ້ຕີນຂອງເຈົ້າ; ພາຍໃນນັ້ນຄືມີນົກຕິດຕິຣິຮ້ອງຈິບໆ ແມ່ນບໍ່ເຫັນຮູບ. ເມື່ອຂ້ອຍມອງສະໂພກກົມງາມສີດອກກະດັມບະ ຂ້ອຍເຫັນເຂັມຂັດຮອບແອວສ່ອງປະກາຍດັ່ງຖ່ານໄຟ. ແຕ່ຜ້າວັນກະລະຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ຄືເຈົ້າລືມນຸ່ງເສື້ອຜ້າໄປແລ້ວ.
Verse 11
किं सम्भृतं रुचिरयोर्द्विज शृङ्गयोस्तेमध्ये कृशो वहसि यत्र दृशि: श्रिता मे । पङ्कोऽरुण: सुरभीरात्मविषाण ईदृग्येनाश्रमं सुभग मे सुरभीकरोषि ॥ ११ ॥
ໂອ້ ດວິຊະ, ແມ່ນແອວຂອງເຈົ້າຈະບາງ ແຕ່ເຈົ້າກໍຕ້ອງແບກ “ເຂົາ” ງາມສອງຂ້າງຄືອົງອົກທີ່ຍົກສູງ ແລະສາຍຕາຂ້ອຍກໍຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ໃນເຂົາງາມທັງສອງນັ້ນມີຫຍັງເຕັມຢູ່? ມີຜົງສີແດງຫອມກະຈາຍທາໄວ້ ດັ່ງສີອະຣຸນຂອງຕາເວັນຂຶ້ນ. ໂອ້ ຜູ້ມີສິຣິ, ເຈົ້າໄດ້ຜົງຫອມນີ້ມາຈາກໃສ ຈົນອາສຣົມຂອງຂ້ອຍກໍຫອມໄປດ້ວຍ?
Verse 12
लोकं प्रदर्शय सुहृत्तम तावकं मेयत्रत्य इत्थमुरसावयवावपूर्वौ । अस्मद्विधस्य मनउन्नयनौ बिभर्तिबह्वद्भुतं सरसराससुधादि वक्त्रे ॥ १२ ॥
ໂອ້ ມິດທີ່ດີທີ່ສຸດ, ກະລຸນາຊີ້ໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນໂລກທີ່ເຈົ້າອາໄສຢູ່. ຂ້ອຍບໍ່ອາດນຶກອອກໄດ້ວ່າຜູ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ຮູບກາຍອັນອັດສະຈັນເຊັ່ນນີ້ແນວໃດ—ອົງອົກທີ່ຍົກສູງຂອງເຈົ້າກະທົບໃຈແລະສາຍຕາຂອງຄົນເຊັ່ນຂ້ອຍ. ຈາກຄຳເວົ້າຫວານແລະຮອຍຍິ້ມເມດຕາຂອງຜູ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າປາກຂອງພວກເຂົາຄົງມີນ້ຳອະມຣິຕະ.
Verse 13
का वाऽऽत्मवृत्तिरदनाद्धविरङ्ग वातिविष्णो: कलास्यनिमिषोन्मकरौ च कर्णौ । उद्विग्नमीनयुगलं द्विजपङ्क्तिशोचि-रासन्नभृङ्गनिकरं सर इन्मुखं ते ॥ १३ ॥
ເພື່ອນເອີຍ ເຈົ້າກິນຫຍັງເພື່ອຫຼ້ຽງກາຍ? ກິ່ນຫອມຈາກການຄຽວໝາກພູອອກຈາກປາກເຈົ້າ ຊີ້ວ່າເຈົ້າຮັບປະສາດະ ອາຫານທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະວິສນຸເສມອ. ເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນກະລາໜຶ່ງຂອງພຣະວິສນຸ. ໃບໜ້າເຈົ້າຄືສະນ້ຳງາມ; ຕຸ້ມຫູອັນມີອັນມະນີຄືມະກະຣາສອງຕົວ ແລະດວງຕາເຈົ້າຄືປາຄູ່ທີ່ວ່າຍໄຫວ. ແຖວຟັນຂາວຄືຫົງສາ ແລະຜົມທີ່ກະຈາຍຄືຝູງເຜິ້ງຕາມຄວາມງາມນັ້ນ.
Verse 14
योऽसौ त्वया करसरोजहत: पतङ्गोदिक्षु भ्रमन् भ्रमत एजयतेऽक्षिणी मे । मुक्तं न ते स्मरसि वक्रजटावरूथंकष्टोऽनिलो हरति लम्पट एष नीवीम् ॥ १४ ॥
ລູກບານທີ່ເຈົ້າຕີດ້ວຍຝາມືດຸດດອກບົວ ມັນຫມຸນໄປທົ່ວທິດ ແລະເຮັດໃຫ້ຕາຂ້ອຍກໍກະສັບກະສ່າຍ. ຜົມດຳຫຍິກຂອງເຈົ້າກະຈາຍແລ້ວ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໃສ່ໃຈຈັດໃຫ້ເປັນລະບຽບ—ຈະບໍ່ຈັດບໍ? ແລະລົມຈອກຈັນນີ້ ດຸດຊາຍລໍ້ລວງຜູ້ຍິງ ກຳລັງພະຍາຍາມດຶງຜ້ານຸ່ງຂ້າງລຸ່ມຂອງເຈົ້າ—ເຈົ້າບໍ່ລະວັງບໍ?
Verse 15
रूपं तपोधन तपश्चरतां तपोघ्नंह्येतत्तु केन तपसा भवतोपलब्धम् । चर्तुं तपोऽर्हसि मया सह मित्र मह्यंकिं वा प्रसीदति स वै भवभावनो मे ॥ १५ ॥
ໂອ ຜູ້ມີທະນະເປັນຕະປະ ຄວາມງາມອັນອັດສະຈັນນີ້ຍັງທຳໃຫ້ຕະປະຂອງຜູ້ອື່ນແຕກສະລາຍ; ເຈົ້າໄດ້ມາດ້ວຍຕະປະໃດ? ເຈົ້າຮຽນສິລະປະນີ້ຈາກໃສ? ມິດເອີຍ ເຈົ້າຄວນບຳເພັນຕະປະຮ່ວມກັບຂ້ອຍ; ບາງທີພຣະພຣົມຜູ້ສ້າງໂລກ ອາດພໍໃຈໃນຂ້ອຍ ແລະສົ່ງເຈົ້າມາເພື່ອເປັນພັນລະຍາຂອງຂ້ອຍ
Verse 16
न त्वां त्यजामि दयितं द्विजदेवदत्तंयस्मिन्मनो दृगपि नो न वियाति लग्नम् । मां चारुशृङ्ग्यर्हसि नेतुमनुव्रतं तेचित्तं यत: प्रतिसरन्तु शिवा: सचिव्य: ॥ १६ ॥
ໂອ ຄົນຮັກ ພຣະພຣົມຜູ້ທີ່ພຣາຫມັນນະບູຊາ ໄດ້ເມດຕາປະທານເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະບໍ່ລະທິ້ງເຈົ້າ. ໃຈແລະສາຍຕາຂອງຂ້ອຍຕິດຢູ່ກັບເຈົ້າ ບໍ່ອາດຫັນໄປອື່ນ. ໂອ ຜູ້ມີອົງອົບງາມ ຂ້ອຍເປັນຜູ້ຕາມເຈົ້າ; ຈົ່ງນຳຂ້ອຍໄປທີ່ໃດຕາມໃຈເຈົ້າ ແລະໃຫ້ໝູ່ສາວຂອງເຈົ້າຕາມມາດ້ວຍ
Verse 17
श्रीशुक उवाच इति ललनानुनयातिविशारदो ग्राम्यवैदग्ध्यया परिभाषया तां विबुधवधूं विबुधमतिरधिसभाजयामास ॥ १७ ॥
ພຣະສຸກເທວະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາຣາຊາ ອັກນີທຣະ ຜູ້ມີປັນຍາດຸດເທວະ ຊຳນານໃນສິລະປະການອ່ອນໂຍນກັບສະຕຣີ. ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນແຍບຄາຍແບບໂລກີຍແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາງທິດາສະຫວັນນັ້ນພໍໃຈ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຈາກນາງ
Verse 18
सा च ततस्तस्य वीरयूथपतेर्बुद्धिशीलरूपवय:श्रियौदार्येण पराक्षिप्तमनास्तेन सहायुतायुतपरिवत्सरोपलक्षणं कालं जम्बूद्वीपपतिना भौमस्वर्गभोगान् बुभुजे ॥ १८ ॥
ເນື່ອງຈາກຖືກດຶງດູດໂດຍປັນຍາ ຄວາມຮູ້ ວັຍໜຸ່ມ ຄວາມງາມ ຄຸນທຳ ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະຄວາມໃຈກວ້າງຂອງ ອັກນີດຣະ ນາງອັບສະຣາ ພູຣະວະຈິດຕີ ໄດ້ຢູ່ກັບພຣະອົງ ຜູ້ເປັນກະສັດແຫ່ງຊັມບູດວີບ ເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ ແລະເສວຍສຸກທັງໂລກແລະສະຫວັນຢ່າງອຸດົມ।
Verse 19
तस्यामु ह वा आत्मजान् स राजवर आग्नीध्रो नाभिकिम्पुरुषहरिवर्षेलावृतरम्यकहिरण्मयकुरुभद्राश्वकेतुमालसंज्ञान्नव पुत्रानजनयत् ॥ १९ ॥
ໃນຄັນຂອງ ພູຣະວະຈິດຕີ ມະຫາຣາຊາ ອັກນີດຣະ ຜູ້ເປັນກະສັດອັນປະເສີດ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ 9 ອົງ: ນາບິ, ກິມປຸຣຸສ, ຫຣິວັຣສ, ອິລາວຣຶຕ, ຣັມຍະກ, ຫິຣັນມະຍະ, ກຸຣຸ, ພັດຣາສະວະ ແລະ ເກຕຸມາລະ।
Verse 20
सा सूत्वाथ सुतान्नवानुवत्सरं गृह एवापहाय पूर्वचित्तिर्भूय एवाजं देवमुपतस्थे ॥ २० ॥
ພູຣະວະຈິດຕີ ໄດ້ຄອຍໆໃຫ້ກຳເນີດບຸດ 9 ອົງ ປີລະອົງ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເຕີບໃຫຍ່ ນາງກໍປະໄວ້ທີ່ເຮືອນ ແລະກັບໄປເຝົ້າອະຊະເທວະ ຄືພຣະພຣົມ ເພື່ອບູຊາອີກຄັ້ງ।
Verse 21
आग्नीध्रसुतास्ते मातुरनुग्रहादौत्पत्तिकेनैव संहननबलोपेता: पित्रा विभक्ता आत्मतुल्यनामानि यथाभागं जम्बूद्वीपवर्षाणि बुभुजु: ॥ २१ ॥
ເນື່ອງຈາກພຣະຄຸນແຫ່ງການດື່ມນ້ຳນົມແມ່ ບຸດທັງ 9 ຂອງ ອັກນີດຣະ ຈຶ່ງມີຮ່າງກາຍແຂງແຮງ ສົມບູນ ແລະມີພະລັງໂດຍທໍາມະຊາດ। ພໍ່ໄດ້ແບ່ງດິນແດນໃນ ຊັມບູດວີບ ໃຫ້ແຕ່ລະອົງເປັນອານາຈັກ ແລະອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກເອີ້ນຕາມຊື່ຂອງພວກເຂົາ। ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງປົກຄອງດິນແດນທີ່ພໍ່ປະທານໃຫ້।
Verse 22
आग्नीध्रो राजातृप्त: कामानामप्सरसमेवानुदिनमधिमन्यमानस्तस्या: सलोकतां श्रुतिभिरवारुन्ध यत्र पितरो मादयन्ते ॥ २२ ॥
ຫຼັງຈາກ ພູຣະວະຈິດຕີ ຈາກໄປ ກະສັດ ອັກນີດຣະ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ອິ່ມໃນຄວາມໃຄ່ເລີຍ; ພຣະອົງຄິດຮອດນາງອັບສະຣານັ້ນທຸກມື້. ດັ່ງນັ້ນຕາມບັນຍັດແຫ່ງເວດ ຫຼັງຈາກສິ້ນຊີວິດ ພຣະອົງໄດ້ໄປສູ່ໂລກດຽວກັນກັບຊາຍາສະຫວັນຂອງພຣະອົງ. ໂລກນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ປິຕຣະໂລກ” ບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຢູ່ຢ່າງປິຕິຍິນດີຍິ່ງ।
Verse 23
सम्परेते पितरि नव भ्रातरो मेरुदुहितृर्मेरुदेवीं प्रतिरूपामुग्रदंष्ट्रीं लतां रम्यां श्यामां नारीं भद्रां देववीतिमितिसंज्ञा नवोदवहन् ॥ २३ ॥
ເມື່ອບິດາຈາກໄປ ພີ່ນ້ອງຊາຍທັງເກົ້າໄດ້ແຕ່ງງານກັບທິດາທັງເກົ້າຂອງເມຣຸ: ເມຣຸເທວີ, ປະຕິຣູປາ, ອຸກຣະດັມສຕຣີ, ລະຕາ, ຣັມຍາ, ຊະຍາມາ, ນາຣີ, ພັດຣາ ແລະ ເທວະວີຕິ.
Frequently Asked Questions
In Vedic administration, Brahmā is the empowered secondary creator and a recognized authority for matters connected to progeny and material arrangement. Āgnīdhra’s stated aim—obtaining a “perfect son” and Pitṛloka eligibility—aligns with regulated, fruitive aspiration (kāmya) within varṇāśrama norms. The Bhāgavata’s theological subtext, however, highlights that such boons still operate under the Supreme’s overarching order (Poṣa) and that the resultant entanglement or elevation depends on one’s attachment and consciousness, not merely the ritual’s correctness.
Pūrvacitti is an apsarā—an accomplished celestial woman associated with refined arts and attraction—sent here by Brahmā. In Purāṇic and Itihāsa literature, apsarās often function as catalysts that reveal a practitioner’s remaining saṁskāras (latent impressions) and attachments. They can also serve providential roles in dynastic continuity by enabling progeny, thereby advancing Vaṁśa/Vaṁśānucarita and the distribution of realms, as seen in the birth of Āgnīdhra’s nine sons.
The chapter presents a causal chain: prolonged enjoyment with Pūrvacitti, her departure, and Āgnīdhra’s continued fixation on her form and presence. In Bhāgavata logic, sustained attachment (āsakti) shapes one’s posthumous trajectory. Since Pūrvacitti is celestial and connected to Brahmā’s domain, Āgnīdhra—following Vedic injunctions and dying with that attachment—attains the same plane associated with forefathers, Pitṛloka, described as a realm of delight for the pitās.
Āgnīdhra’s nine sons are Nābhi, Kiṁpuruṣa, Harivarṣa, Ilāvṛta, Ramyaka, Hiraṇmaya, Kuru, Bhadrāśva, and Ketumāla. They are pivotal because each receives and governs a distinct region of Jambūdvīpa, and those regions become known by their names. This establishes the canto’s broader project: mapping sacred geography through lineage and righteous administration, linking cosmographic divisions with historical rulership.