Adhyaya 9
Avadhūta’s Further Teachers: Detachment, Solitude, One-Pointed Meditation, and the Lord as Āśraya
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກການສອນຂອງອະວະທູຕະພຣາຫມັນແກ່ພຣະຣາຊາຢະດຸ ບົດນີ້ເນັ້ນວ່າ ຄວາມຍຶດຕິດ (āsakti) ຕໍ່ສິ່ງຂອງໂລກທີ່ “ຮັກ” ນຳມາທຸກຂ໌ຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ແຕ່ການປ່ອຍວາງນຳມາຄວາມບໍ່ຢ້ານ ແລະຄວາມສຸກ. ອະວະທູຕະຍົກຄູອາຈານຈາກທຳມະຊາດ: ນົກຫອກທີ່ປ່ອຍຊີ້ນແລ້ວເບົາໃຈ; ສາວນ້ອຍທີ່ສຽງກຳໄລສອນເລື່ອງຄວາມສັນໂດດ ແລະການຄົບຄົນນ້ອຍ; ຊ່າງເຮັດລູກສອນທີ່ຈົ່ງໃຈເປັນໜຶ່ງ (ekāgratā) ໃນໂຍກະ; ແລະງູທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ຄົນອື່ນສ້າງ ສອນຄວາມບໍ່ຖືກຄອງ. ຈາກນັ້ນກ້າວໄປສູ່ຫຼັກອະທິປັດ: ນາຣາຍະນະເປັນທີ່ພຶ່ງພຽງອົງດຽວໃນຍາມລະລາຍ; ເວລາເປັນພະລັງຂອງພຣະອົງ; pradhāna/mahat-tattva ເປັນຖານຂອງການປາກົດ; ແລະອຸປະມາແມງມຸມສຳລັບການສ້າງ-ຖອນຄືນ (sarga/nirodha). ຫຼັກພຶດຕິກຳແຕນ-ແມງສະທ້ອນວ່າ ການພິຈາລະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກຳນົດສະພາບຕໍ່ໄປ. ທ້າຍສຸດ ອະວະທູຕະເອີ້ນຮ່າງກາຍເປັນຄູຂອງຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ເຕືອນເລື່ອງການລົບກວນຈາກອິນທຣີ ແລະເຊີນໃຫ້ໃຊ້ຊີວິດມະນຸດອັນຫາຍາກໃຫ້ທັນເພື່ອຄວາມສົມບູນ. ພຣະຣາຊາຢະດຸຖືກປ່ຽນແປງໂດຍຄຳສອນ ແລະອະວະທູຕະຈາກໄປ ນຳໄປສູ່ການສອນຕໍ່ຂອງພຣະກຣິສນະແກ່ອຸດທະວະ।
Shlokas
Verse 1
श्रीब्राह्मण उवाच परिग्रहो हि दु:खाय यद् यत्प्रियतमं नृणाम् । अनन्तं सुखमाप्नोति तद् विद्वान् यस्त्वकिञ्चन: ॥ १ ॥
ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດກ່າວວ່າ: ສິ່ງໃດທີ່ມະນຸດຮັກທີ່ສຸດ ການຍຶດຖືເປັນເຈົ້າຂອງແລະຄວາມຕິດພັນກັບມັນ ນຳໄປສູ່ທຸກຂ໌. ຜູ້ຮູ້ທີ່ລະຄວາມມັກຄອບຄອງ ຈະໄດ້ຮັບສຸກອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ.
Verse 2
सामिषं कुररं जघ्नुर्बलिनोऽन्ये निरामिषा: । तदामिषं परित्यज्य स सुखं समविन्दत ॥ २ ॥
ນົກຫຼຽວຕົວໜຶ່ງຖືຊີ້ນ ຖືກນົກຫຼຽວຕົວໃຫຍ່ອື່ນໆທີ່ຫາເຫຍື່ອບໍ່ໄດ້ ໂຈມຕີ. ເມື່ອຊີວິດຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ມັນປ່ອຍຊີ້ນນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງພົບສຸກແທ້.
Verse 3
न मे मानापमानौ स्तो न चिन्ता गेहपुत्रिणाम् । आत्मक्रीड आत्मरतिर्विचरामीह बालवत् ॥ ३ ॥
ສຳລັບຂ້ອຍ ບໍ່ມີທັງກຽດຫຼືອັບອາຍ ແລະບໍ່ມີຄວາມກັງວົນເລື່ອງເຮືອນແລະລູກ. ຂ້ອຍຫຼິ້ນຢູ່ໃນອາດມັນ ແລະຊື່ນບານໃນອາດມັນ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍທ່ອງໄປໃນໂລກດຸດເດັກນ້ອຍ.
Verse 4
द्वावेव चिन्तया मुक्तौ परमानन्द आप्लुतौ । यो विमुग्धो जडो बालो यो गुणेभ्य: परं गत: ॥ ४ ॥
ໃນໂລກນີ້ມີພຽງສອງປະເພດທີ່ພົ້ນຈາກຄວາມກັງວົນ ແລະຈົມຢູ່ໃນອານັນດະອັນສູງສຸດ: ຄົນໂງ່ທຶບດຸດເດັກ, ແລະຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ຢູ່ເນືອສາມຄຸນະ.
Verse 5
क्वचित् कुमारी त्वात्मानं वृणानान् गृहमागतान् । स्वयं तानर्हयामास क्वापि यातेषु बन्धुषु ॥ ५ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງ ສາວນ້ອຍຜູ້ພ້ອມແຕ່ງງານຢູ່ບ້ານຄົນດຽວ ເນື່ອງຈາກພໍ່ແມ່ແລະຍາດພີ່ນ້ອງໄປບ່ອນອື່ນໃນວັນນັ້ນ। ໃນເວລານັ້ນມີຊາຍບາງຄົນມາຮອດບ້ານເພື່ອຂໍແຕ່ງງານນາງ। ນາງຕ້ອນຮັບພວກເຂົາດ້ວຍການຄາລະວະແລະການອຸປະຖຳທີ່ສົມຄວນ।
Verse 6
तेषामभ्यवहारार्थं शालीन् रहसि पार्थिव । अवघ्नन्त्या: प्रकोष्ठस्थाश्चक्रु: शङ्खा: स्वनं महत् ॥ ६ ॥
ເພື່ອຈັດອາຫານໃຫ້ແຂກ ນາງໄປບ່ອນລັບແລ້ວເລີ່ມຕຳເຂົ້າ. ໃນຂະນະຕຳ ກຳໄລຫອຍສັງຂ໌ທີ່ແຂນຂອງນາງກະທົບກັນ ເກີດສຽງດັງຫຼາຍ.
Verse 7
सा तज्जुगुप्सितं मत्वा महती व्रीडिता तत: । बभञ्जैकैकश: शङ्खान् द्वौ द्वौ पाण्योरशेषयत् ॥ ७ ॥
ນາງເຫັນວ່າສຽງນັ້ນບໍ່ສົມຄວນ ແລະອາຍຫຼາຍ. ສາວນ້ອຍຜູ້ສະຫລາດໄດ້ຫັກກຳໄລຫອຍສັງຂ໌ອອກທີລະວົງ ເຫຼືອໄວ້ພຽງຂ້າງລະສອງວົງທີ່ຂໍ້ມື.
Verse 8
उभयोरप्यभूद् घोषो ह्यवघ्नन्त्या: स्वशङ्खयो: । तत्राप्येकं निरभिददेकस्मान्नाभवद् ध्वनि: ॥ ८ ॥
ຕໍ່ມາເມື່ອນາງຍັງຕຳເຂົ້າຢູ່ ກຳໄລສອງວົງໃນແຕ່ລະຂໍ້ມືຍັງກະທົບກັນເກີດສຽງ. ນາງຈຶ່ງຖອດອອກຂ້າງລະໜຶ່ງວົງ; ເມື່ອເຫຼືອຂໍ້ມືລະວົງດຽວ ກໍບໍ່ມີສຽງອີກ.
Verse 9
अन्वशिक्षमिमं तस्या उपदेशमरिन्दम । लोकाननुचरन्नेतान् लोकतत्त्वविवित्सया ॥ ९ ॥
ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮູ້ຄວາມຈິງແຫ່ງໂລກ ຂ້ອຍໄດ້ຈາລິກໄປທົ່ວຖິ່ນ; ໃນການຈາລິກນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນແລະຮຽນຮູ້ຄຳສອນຂອງສາວນ້ອຍນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ.
Verse 10
वासे बहूनां कलहो भवेद् वार्ता द्वयोरपि । एक एव वसेत्तस्मात् कुमार्या इव कङ्कण: ॥ १० ॥
ເມື່ອຄົນຫຼາຍຢູ່ຮ່ວມກັນ ຍ່ອມເກີດການທະເລາະແນ່ນອນ; ແມ່ນແຕ່ສອງຄົນກໍຍັງມີຄໍາເວົ້າໄຮ້ສາລະແລະຄວາມຂັດແຍ້ງ. ດັ່ງນັ້ນຄວນຢູ່ຄົນດຽວ—ເຫມືອນກໍາໄລຂອງສາວນ້ອຍເປັນຕົວຢ່າງ।
Verse 11
मन एकत्र संयुञ्ज्याज्जितश्वासो जितासन: । वैराग्याभ्यासयोगेन ध्रियमाणमतन्द्रित: ॥ ११ ॥
ເມື່ອຊໍານານອາສນະ ແລະຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈໄດ້ແລ້ວ ຄວນຮວບຮວມໃຈໃຫ້ຢູ່ຈຸດດຽວ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະການຝຶກໂຍຄະຢ່າງມີລະບຽບ ໂດຍບໍ່ປະມາດ ຈົ່ງເຮັດໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।
Verse 12
यस्मिन् मनो लब्धपदं यदेत- च्छनै: शनैर्मुञ्चति कर्मरेणून् । सत्त्वेन वृद्धेन रजस्तमश्च विधूय निर्वाणमुपैत्यनिन्धनम् ॥ १२ ॥
ເມື່ອໃຈໄດ້ຕັ້ງຫມັ້ນໃນພຣະພະຄະວານຜູ້ສູງສຸດ ມັນຈະຄ່ອຍໆປ່ອຍຝຸ່ນແຫ່ງກຳອອກ. ເມື່ອສັດຕະວະເພີ່ມຂຶ້ນ ຣະຈັສ ແລະ ຕະມັສ ຖືກຊຳລະ; ແລ້ວຄ່ອຍໆຂ້າມແມ່ນແຕ່ສັດຕະວະ ເຂົ້າສູ່ນິຣວານທີ່ໄຮ້ເຊື້ອໄຟ।
Verse 13
तदैवमात्मन्यवरुद्धचित्तो न वेद किञ्चिद् बहिरन्तरं वा । यथेषुकारो नृपतिं व्रजन्त- मिषौ गतात्मा न ददर्श पार्श्वे ॥ १३ ॥
ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຈິດຖືກກັກໄວ້ໃນອາດມັນ (ສັດຈະສູງສຸດ) ຢ່າງສົມບູນ ກໍບໍ່ຮູ້ຄວາມເປັນຄູ່ຂ້າງນອກ-ຂ້າງໃນ. ເຫມືອນຊ່າງເຮັດລູກສອນທີ່ຈົ່ມຢູ່ໃນງານຈົນບໍ່ເຫັນກະສັດຜ່ານຂ້າງໆ।
Verse 14
एकचार्यनिकेत: स्यादप्रमत्तो गुहाशय: । अलक्ष्यमाण आचारैर्मुनिरेकोऽल्पभाषण: ॥ १४ ॥
ນັກບວດຄວນຈາລິກຢູ່ຄົນດຽວ ແລະບໍ່ມີທີ່ພັກຖາວອນ. ຈົ່ງບໍ່ປະມາດ ຢູ່ໃນທີ່ລີ້ລັບ ແລະປະພຶດໃຫ້ຜູ້ອື່ນບໍ່ສັງເກດ. ເດີນທາງໂດຍບໍ່ມີສະຫາຍ ແລະເວົ້າແຕ່ພໍຈໍາເປັນ।
Verse 15
गृहारम्भो हि दु:खाय विफलश्चाध्रुवात्मन: । सर्प: परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते ॥ १५ ॥
ຜູ້ຢູ່ໃນກາຍອັນບໍ່ຖາວອນ ພະຍາຍາມສ້າງເຮືອນໃຫ້ສຸກ ຜົນກໍເປັນທຸກແລະບໍ່ສຳເລັດ; ແຕ່ງູເຂົ້າໄປຢູ່ເຮືອນທີ່ຄົນອື່ນສ້າງ ແລ້ວເຈີຣິນຢ່າງສຸກສະບາຍ.
Verse 16
एको नारायणो देव: पूर्वसृष्टं स्वमायया । संहृत्य कालकलया कल्पान्त इदमीश्वर: । एक एवाद्वितीयोऽभूदात्माधारोऽखिलाश्रय: ॥ १६ ॥
ມີແຕ່ພຣະນາຣາຍະນະອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເທວະຜູ້ຄວນບູຊາຂອງສັດທັງປວງ। ພຣະອົງສ້າງຈັກກະວານດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະອົງເອງ ແລະເມື່ອສິ້ນກັລປະ ພຣະອົງໃຊ້ພະອົງແຜ່ເປັນກາລເວລາເພື່ອທຳລາຍ ແລ້ວຮວບຮວມສັບພະສິ່ງທັງໝົດກັບເຂົ້າສູ່ພຣະອົງ। ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງດຳຣົງຢູ່ອົງດຽວ ບໍ່ມີທີ່ສອງ ເປັນທີ່ພຶ່ງແລະຖານຮອງຂອງທຸກຢ່າງ.
Verse 17
कालेनात्मानुभावेन साम्यं नीतासु शक्तिषु । सत्त्वादिष्वादिपुरुष: प्रधानपुरुषेश्वर: ॥ १७ ॥ परावराणां परम आस्ते कैवल्यसंज्ञित: । केवलानुभवानन्दसन्दोहो निरुपाधिक: ॥ १८ ॥
ເມື່ອພຣະບຸກຄົນສູງສຸດສະແດງພະອຳນາດຂອງພຣະອົງເປັນກາລເວລາ ແລະນຳພະລັງງານວັດຖຸເຊັ່ນ ສັດຕະວະ ໃຫ້ກັບສູ່ສະພາບສົມດຸນ ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດເໜືອສະພາບກາງນັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຣະທານ ແລະເໜືອຫມູ່ຊີວະດ້ວຍ। ພຣະອົງເປັນທີ່ບູຊາສູງສຸດຂອງທຸກຜູ້—ທັງຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ ເທວະ ແລະຜູ້ຖືກຜູກມັດ। ພຣະອົງພົ້ນຈາກນາມຮູບວັດຖຸ ແລະເປັນຄວາມສຸກອັນບໍລິສຸດທາງວິນຍານຢ່າງເຕັມປຽມ ທີ່ຮູ້ສຶກໄດ້ເມື່ອເຫັນຮູບທິບຂອງພຣະອົງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍເຕັມຂອງ ‘ໂມກສະ’ ຫຼື ການຫຼຸດພົ້ນຢ່າງສົມບູນ।
Verse 18
कालेनात्मानुभावेन साम्यं नीतासु शक्तिषु । सत्त्वादिष्वादिपुरुष: प्रधानपुरुषेश्वर: ॥ १७ ॥ परावराणां परम आस्ते कैवल्यसंज्ञित: । केवलानुभवानन्दसन्दोहो निरुपाधिक: ॥ १८ ॥
ເມື່ອພຣະບຸກຄົນສູງສຸດສະແດງພະອຳນາດຂອງພຣະອົງເປັນກາລເວລາ ແລະນຳພະລັງງານວັດຖຸເຊັ່ນ ສັດຕະວະ ໃຫ້ກັບສູ່ສະພາບສົມດຸນ ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດເໜືອສະພາບກາງນັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຣະທານ ແລະເໜືອຫມູ່ຊີວະດ້ວຍ। ພຣະອົງເປັນທີ່ບູຊາສູງສຸດຂອງທຸກຜູ້—ທັງຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ ເທວະ ແລະຜູ້ຖືກຜູກມັດ। ພຣະອົງພົ້ນຈາກນາມຮູບວັດຖຸ ແລະເປັນຄວາມສຸກອັນບໍລິສຸດທາງວິນຍານຢ່າງເຕັມປຽມ ທີ່ຮູ້ສຶກໄດ້ເມື່ອເຫັນຮູບທິບຂອງພຣະອົງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍເຕັມຂອງ ‘ໂມກສະ’ ຫຼື ການຫຼຸດພົ້ນຢ່າງສົມບູນ।
Verse 19
केवलात्मानुभावेन स्वमायां त्रिगुणात्मिकाम् । सङ्क्षोभयन् सृजत्यादौ तया सूत्रमरिन्दम ॥ १९ ॥
ໂອ ຜູ້ປາບສັດຕູ, ໃນຕອນເລີ່ມການສ້າງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ພະອຳນາດຂອງພຣະອົງເປັນກາລເວລາ ແລະກະທົບໃຫ້ມາຍາອັນປະກອບດ້ວຍສາມກຸນເຄື່ອນໄຫວ; ໂດຍມາຍານັ້ນເອງ ພຣະອົງສ້າງມະຫັດຕັດຕະວະ ອັນເປັນເສັ້ນໃຍ (ສູຕຣະ) ຂອງການປະກົດໂລກ.
Verse 20
तामाहुस्त्रिगुणव्यक्तिं सृजन्तीं विश्वतोमुखम् । यस्मिन् प्रोतमिदं विश्वं येन संसरते पुमान् ॥ २० ॥
ບັນດາລະສີໃຫຍ່ກ່າວວ່າ ສະພາວະທີ່ເປັນຖານຂອງສາມຄຸນ ແລະເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານອັນຫຼາກຫຼາຍປາກົດ ເອີ້ນວ່າ “ສູຕຣະ” ຫຼື “ມະຫັດຕັດຕະວະ”. ຈັກກະວານນີ້ຖືກຖັກທໍ່ຢູ່ໃນມະຫັດຕັດຕະວະນັ້ນ ແລະດ້ວຍພະລັງຂອງມັນ ຊີວະຈຶ່ງເວັນວ່າຍໃນສັງສານ.
Verse 21
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णां सन्तत्य वक्त्रत: । तया विहृत्य भूयस्तां ग्रसत्येवं महेश्वर: ॥ २१ ॥
ເຫມືອນແມງມຸມທີ່ປ່ອຍໃຍອອກຈາກພາຍໃນຕົນຜ່ານປາກ ແຜ່ຂະຫຍາຍຫຼິ້ນຢູ່ຊົ່ວຄາວ ແລ້ວສຸດທ້າຍກໍກືນກັບເຂົ້າໄປ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດກໍສະແດງພະລັງງານສ່ວນພຣະອົງອອກຈາກພາຍໃນພຣະອົງ. ພຣະອົງສະແດງເຄືອຂ່າຍຈັກກະວານ ໃຊ້ຕາມພຣະປະສົງ ແລະສຸດທ້າຍດຶງກັບເຂົ້າສູ່ພາຍໃນພຣະອົງທັງໝົດ.
Verse 22
यत्र यत्र मनो देही धारयेत् सकलं धिया । स्नेहाद् द्वेषाद् भयाद् वापि याति तत्तत्स्वरूपताम् ॥ २२ ॥
ຖ້າດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄວາມຊັງ ຫຼືຄວາມຢ້ານ ຊີວະຜູ້ມີຮ່າງກາຍຕັ້ງໃຈດ້ວຍປັນຍາແລະສະມາທິເຕັມທີ່ໄວ້ທີ່ຮູບໃດຮູບໜຶ່ງ ລາວຍ່ອມໄດ້ຮັບຮູບນັ້ນແນ່ນອນ; ສິ່ງທີ່ລາວເພ່ງພິຈາລະນາຢູ່ເສມໍ ລາວຍ່ອມເປັນຢ່າງນັ້ນ.
Verse 23
कीट: पेशस्कृतं ध्यायन् कुड्यां तेन प्रवेशित: । याति तत्सात्मतां राजन् पूर्वरूपमसन्त्यजन् ॥ २३ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອຄັ້ງໜຶ່ງ ຕົວຕໍ່ໄດ້ບັງຄັບແມງນ້ອຍທີ່ອ່ອນແອໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນຮັງ ແລະກັກຂັງໄວ້. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແມງນ້ອຍນັ້ນເພ່ງຄິດເຖິງຜູ້ຈັບກຸມຢູ່ເສມໍ ແລະໂດຍບໍ່ລະທິ້ງຮ່າງເກົ່າ ມັນຄ່ອຍໆ ໄດ້ຮັບສະພາບເຫມືອນຕົວຕໍ່. ດັ່ງນັ້ນ ສະພາບຍ່ອມເກີດຕາມການເພ່ງຈົດຈໍ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
Verse 24
एवं गुरुभ्य एतेभ्य एषा मे शिक्षिता मति: । स्वात्मोपशिक्षितां बुद्धिं शृणु मे वदत: प्रभो ॥ २४ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈາກຄູທາງວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ ຂ້ອຍໄດ້ຮັບປັນຍາອັນດີຍິ່ງ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຟັງເມື່ອຂ້ອຍຈະອະທິບາຍປັນຍາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ ອັນເປັນຄູພາຍໃນ.
Verse 25
देहो गुरुर्मम विरक्तिविवेकहेतु- र्बिभ्रत् स्म सत्त्वनिधनं सततार्त्युदर्कम् । तत्त्वान्यनेन विमृशामि यथा तथापि पारक्यमित्यवसितो विचराम्यसङ्ग: ॥ २५ ॥
ກາຍວັດຖຸນີ້ກໍເປັນຄູຂອງຂ້ອຍ ເພາະມັນສອນໃຫ້ເກີດໄວຣາກະ ແລະ ວິເວກ. ກາຍນີ້ຢູ່ໃຕ້ການເກີດແລະການດັບ ແລະຈົບລົງດ້ວຍຄວາມທຸກ. ດັ່ງນັ້ນແມ່ນແຕ່ໃຊ້ກາຍເພື່ອພິຈາລະນາຕັດຕະວະ ຂ້ອຍກໍຈື່ຈຳວ່າທ້າຍສຸດມັນຈະເປັນຂອງຜູ້ອື່ນບໍລິໂພກ ແລະຂ້ອຍເດີນໄປໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດ
Verse 26
जायात्मजार्थपशुभृत्यगृहाप्तवर्गान् पुष्णाति यत्प्रियचिकीर्षया वितन्वन् । स्वान्ते सकृच्छ्रमवरुद्धधन: स देह: सृष्ट्वास्य बीजमवसीदति वृक्षधर्म: ॥ २६ ॥
ຄົນທີ່ຍຶດຕິດກັບກາຍ ສະສົມຊັບສິນດ້ວຍຄວາມລຳບາກ ເພື່ອຂະຫຍາຍແລະປົກປ້ອງ ເມຍ ລູກ ຊັບສິນ ສັດລ້ຽງ ຄົນຮັບໃຊ້ ເຮືອນ ຍາດມິດ ແລະອື່ນໆ—ທັງໝົດເພື່ອສະໜອງກາຍຂອງຕົນ. ແຕ່ທ້າຍສຸດ ກາຍນັ້ນດຸດດັ່ງຕົ້ນໄມ້ກ່ອນຕາຍສ້າງເມັດ ຈະປະກົດເມັດແຫ່ງກາຍໃໝ່ເປັນກຳທີ່ສະສົມ ແລ້ວກໍລົ້ມລົງແລະຕາຍ
Verse 27
जिह्वैकतोऽमुमपकर्षति कर्हि तर्षा शिश्नोऽन्यतस्त्वगुदरं श्रवणं कुतश्चित् । घ्राणोऽन्यतश्चपलदृक् क्व च कर्मशक्ति- र्बह्व्य: सपत्न्य इव गेहपतिं लुनन्ति ॥ २७ ॥
ເຫມືອນຊາຍທີ່ມີເມຍຫຼາຍຄົນຖືກນາງໆລາກໄປຄົນລະທິດ ອິນທຣີຍວັດຖຸກໍລົບກວນຊີວິດທີ່ຖືກຜູກມັດ. ລີ້ນລາກໄປຫາອາຫານອົບອຸ່ນ, ຄວາມຫິວນ້ຳລາກໄປຫາເຄື່ອງດື່ມ; ອະໄວຍະວະເພດຮ້ອງຂໍຄວາມພໍໃຈ, ຜິວໜັງຢາກສຳຜັດນຸ່ມ; ທ້ອງກົດດັນຈົນກວ່າຈະອິ່ມ; ຫູຢາກຟັງສຽງໄພເຣາະ; ດັງຫາກິ່ນຫອມ; ຕາທີ່ວ່ອງໄວຢາກເຫັນສິ່ງງາມ. ດັ່ງນັ້ນອິນທຣີຍທັງຫຼາຍດຶງຊີວິດໄປຫຼາຍທາງ
Verse 28
सृष्ट्वा पुराणि विविधान्यजयात्मशक्त्या वृक्षान् सरीसृपपशून् खगदन्दशूकान् । तैस्तैरतुष्टहृदय: पुरुषं विधाय ब्रह्मावलोकधिषणं मुदमाप देव: ॥ २८ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດໄດ້ຂະຫຍາຍສັກຕິຂອງພຣະອົງ ຄື ມາຍາ-ສັກຕິອັນບໍ່ອາດພິຊິດ ແລ້ວສ້າງຮູບແບບຊີວິດນານາ: ຕົ້ນໄມ້ ສັດເລື້ອຍຄານ ສັດ ນົກ ງູ ແລະອື່ນໆ ແຕ່ພຣະຫົວໃຈຍັງບໍ່ພໍໃຈ. ຕໍ່ມາພຣະອົງສ້າງຊີວິດມະນຸດ ທີ່ມີປັນຍາພໍຈະເຫັນພຣະພຣະຫມັນ/ສັດຈະສູງສຸດ ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຍິນດີ
Verse 29
लब्ध्वा सुदुर्लभमिदं बहुसम्भवान्ते मानुष्यमर्थदमनित्यमपीह धीर: । तूर्णं यतेत न पतेदनुमृत्यु याव- न्नि:श्रेयसाय विषय: खलु सर्वत: स्यात् ॥ २९ ॥
ຫຼັງຈາກເກີດແລະຕາຍມາຫຼາຍຫຼາຍຄັ້ງ ຈຶ່ງໄດ້ຮູບກາຍມະນຸດອັນຫາຍາກຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ຖາວອນ ແຕ່ໃຫ້ໂອກາດບັນລຸຄວາມສົມບູນສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ມີສະຕິຄວນເຮັດຄວາມພຽນໃຫ້ໄວເພື່ອນິດສະເຣຍະ (ຄວາມດີສູງສຸດ) ກ່ອນທີ່ກາຍທີ່ຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕາຍນີ້ຈະລົ້ມລົງ; ເພາະຄວາມສຸກທາງອາລົມມີໄດ້ແມ່ນແຕ່ໃນຍົນີທີ່ຕໍ່າຊ້າ ແຕ່ຈິດສຳນຶກກຣິດສະນະເປັນໄດ້ສະເພາະໃນຄວາມເປັນມະນຸດເທົ່ານັ້ນ
Verse 30
एवं सञ्जातवैराग्यो विज्ञानालोक आत्मनि । विचरामि महीमेतां मुक्तसङ्गोऽनहङ्कृत: ॥ ३० ॥
ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຄູທາງວິນຍານ ຂ້າພະເຈົ້າເກີດວິຣາກະ; ຕັ້ງຢູ່ໃນອາດມັນດ້ວຍແສງແຫ່ງຍານທິບ ປາສຈາກຄວາມຍຶດຕິດແລະອະຫັງການ ຈຶ່ງຈາລິກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນນີ້
Verse 31
न ह्येकस्माद् गुरोर्ज्ञानं सुस्थिरं स्यात् सुपुष्कलम् । ब्रह्मैतदद्वितीयं वै गीयते बहुधर्षिभि: ॥ ३१ ॥
ຄວາມຮູ້ທີ່ໝັ້ນຄົງແລະຄົບຖ້ວນ ບໍ່ຈໍາເປັນຈະໄດ້ຈາກຄູພຽງຄົນດຽວ; ເພາະແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມັນອັນເປັນໜຶ່ງບໍ່ມີທີ່ສອງ ກໍຖືກລິສີຂັບຮ້ອງແລະອະທິບາຍໄວ້ຫຼາຍແນວ
Verse 32
श्रीभगवानुवाच इत्युक्त्वा स यदुं विप्रस्तमामन्त्र्य गभीरधी: । वन्दित: स्वर्चितो राज्ञा ययौ प्रीतो यथागतम् ॥ ३२ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ— ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ມີປັນຍາເລິກຊຶ້ງໄດ້ລາພຣະຣາຊາຢະດຸ; ພຣະຣາຊາໄດ້ກໍານົດນະມັດສະການແລະບູຊາ ເຂົາຈຶ່ງປິຕິໃນໃຈ ແລະຈາກໄປດັ່ງທີ່ມາ
Verse 33
अवधूतवच: श्रुत्वा पूर्वेषां न: स पूर्वज: । सर्वसङ्गविनिर्मुक्त: समचित्तो बभूव ह ॥ ३३ ॥
ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຂອງອະວະທູຕ ພຣະຣາຊາຢະດຸ ຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ກໍພົ້ນຈາກການຍຶດຕິດທັງປວງ ແລະຈິດຂອງພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມເສມອພາບທາງວິນຍານ
Frequently Asked Questions
The hawk represents the conditioned soul burdened by possessiveness. The “meat” is the object of attachment that attracts hostility, fear, and struggle. When the hawk abandons the object, immediate relief arises—teaching that happiness is not produced by acquisition but by freedom from clinging (tyāga/virakti). In bhakti terms, relinquishing possessive claims makes the heart fit for dependence on Bhagavān rather than on temporary supports.
The girl reduces noisy bracelets until only one remains, symbolizing that social clustering multiplies friction: many people bring quarrel; even two bring distraction and argument. The teaching is not misanthropy but sādhana-priority—minimizing unnecessary association (asaṅga) to protect inner silence, reduce prajalpa (idle talk), and support steady remembrance of the Lord.
The arrow-maker is an illustration of total absorption: he is so focused on straightening an arrow that he does not notice the king passing nearby. The avadhūta uses this to teach ekāgratā—yoga succeeds when the mind is fixed on a single goal, and its highest form is concentration on the Supreme Personality of Godhead, which burns up material desires as guṇas are transcended.
It presents Nārāyaṇa as the independent creator and withdrawer: by His time potency He agitates māyā and produces mahat-tattva; by the same potency He brings guṇas to equilibrium (pradhāna) and withdraws the cosmos into Himself. The spider analogy conveys that the universe expands from the Lord’s own potency, is utilized according to His purpose, and is finally reabsorbed—affirming āśraya as the final ground of reality.
A trapped insect, fearing the wasp, constantly contemplates the wasp and gradually attains a similar state. The principle is that sustained mental fixation shapes one’s destination; therefore, the text urges fixing the mind on Bhagavān. Even negative fixation (fear/hate) has transformative power, but devotional absorption is presented as the purifying and liberating form leading to direct relationship with the Lord.
The chapter states that after many births one attains human life, which uniquely provides intelligence to inquire into the Absolute Truth. Sense enjoyment exists in all species, but Kṛṣṇa consciousness (God-realization) is uniquely accessible in human life. Therefore urgency is stressed: before death arrives, one should strive for the highest perfection—bhakti culminating in mukti as realized shelter in the Lord.