Adhyaya 31
The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa and the Aftermath in Dvārakā
ຫຼັງເຫດການທີ່ປຣະພາສາ ແລະການພິນາດຂອງວຣິສນິ ບັນດາເທວະ—ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະສິວະ, ພຣະອິນທຣາ, ຣິຊິ, ພິຕຣະ, ສິດທະ, ຄັນທະວະ ແລະອື່ນໆ—ມາຊຸມນຸມເພື່ອເປັນພະຍານການທີ່ພຣະສຣີກຣິສນະຈະກັບເຂົ້າສູ່ທາມະຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາສັນລະເສີນການປະສູດ ແລະລີລາຂອງ Śauri ແລະໂປຍດອກໄມ້ຈາກວິມານ. ພຣະກຣິສນະເຫັນເທວະ (ພາກຂະຫຍາຍທີ່ພຣະອົງປະທານອໍານາດ) ແລ້ວປິດພຣະເນດດັ່ງດອກບົວ ໂດຍບໍ່ໃຊ້ໂຢກ ‘ອາກເນຍີ’ ເຜົາກາຍ ແຕ່ຖອນຮູບປະກົດແລະເຂົ້າສູ່ທາມະຂອງພຣະອົງ. ສັດຈະ, ທັມມະ, ຄວາມສັດຊື່, ກຽດສັກສີ ແລະຄວາມງາມທີ່ຖືກປະກອບເປັນບຸກຄົນ ກໍຕາມໄປ; ກອງກະຫຼອງດັງ ແລະດອກໄມ້ຕົກລົງ. ເທວະສ່ວນໃຫຍ່ຕາມບໍ່ທັນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອະຈິນຕະຍະ-ສັກຕິ; ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະສິວະຮູ້ໄດ້ບາງສ່ວນ ແລະສັນລະເສີນພຣະອໍານາດລຶກລັບ. Śukadeva ອະທິບາຍແກ່ Parīkṣit ວ່າ ການປະກົດ/ຫາຍໄປຂອງພຣະອົງເປັນລີລາດັ່ງມາຍາ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ຖືກຈໍາກັດ. Dāruka ໄປຮອດດວາຣະກາ ແລະແຈ້ງຂ່າວການພິນາດຂອງວຣິສນິ ເຮັດໃຫ້ເມືອງໂສກເສົ້າ; Devakī, Rohiṇī ແລະ Vasudeva ລົ້ມລົງແລ້ວຈາກໄປ, ໃນຂະນະທີ່ພັນລະຍາຍາດຸເຂົ້າກອງໄຟສົບ ລວມທັງພຣະມະຫາຣານີຂອງພຣະກຣິສນະ. Arjuna ປະກອບພິທີ ແລ້ວນໍາຜູ້ຮອດຊີວິດໄປອິນທຣະປຣັສຖະ, ສະຖາປະນາ Vajra, ແລະທະເລກົດທັບດວາຣະກາ (ແຕ່ຮັກສາພຣະວັງຂອງພຣະອົງ). ບົດຈົບກໍກໍາຊັບໃຫ້ລະນຶກຕອນເຊົ້າ ແລະສວດລີລາເຫຼົ່ານີ້ ເປັນທາງກົງໄປສູ່ຈຸດໝາຍສູງສຸດ ແລະ prema-bhakti ພ້ອມປ່ຽນໄປສູ່ການສືບສັນຕະວົງ ແລະເສັ້ນທາງຂອງກະລິຍຸກ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अथ तत्रागमद् ब्रह्मा भवान्या च समं भव: । महेन्द्रप्रमुखा देवा मुनय: सप्रजेश्वरा: ॥ १ ॥
ພຣະສຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ—ຕໍ່ມາ ທີ່ປຣະພາສະ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເສດັດມາ ພ້ອມກັບພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ແລະພຣະນາງພະວານີ. ເທວະທັງຫຼາຍມີພຣະອິນທຣ໌ເປັນປະມຸກ ແລະພວກມຸນີພ້ອມປຣະຊາປະຕິກໍ່ມາຮອດ.
Verse 2
पितर: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । चारणा यक्षरक्षांसि किन्नराप्सरसो द्विजा: ॥ २ ॥ द्रष्टुकामा भगवतो निर्याणं परमोत्सुका: । गायन्तश्च गृणन्तश्च शौरे: कर्माणि जन्म च ॥ ३ ॥
ພວກບັນພະບຸລຸດ, ສິດທະ, ຄັນທະວະ, ວິທະຍາທອນ ແລະນາກໃຫຍ່; ພ້ອມທັງຈາຣະນະ, ຢັກ, ຣາກຊະສະ, ຄິນນະຣະ, ອັບສະຣາ ແລະຍາດຂອງຄຣຸດກໍ່ມາ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຫັນການເສດັດຈາກໄປຂອງພຣະພະຄະວານຜູ້ສູງສຸດ ແລະໃນຂະນະທີ່ມາ ກໍ່ຮ້ອງເພງແລະສັນລະເສີນການປະສູດ ແລະພຣະກິດຕິກຳຂອງພຣະສໍຣິ (ພຣະສຣີກຣິດສະນະ).
Verse 3
पितर: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । चारणा यक्षरक्षांसि किन्नराप्सरसो द्विजा: ॥ २ ॥ द्रष्टुकामा भगवतो निर्याणं परमोत्सुका: । गायन्तश्च गृणन्तश्च शौरे: कर्माणि जन्म च ॥ ३ ॥
ພວກບັນພະບຸລຸດ, ສິດທະ, ຄັນທະວະ, ວິທະຍາທອນ ແລະນາກໃຫຍ່; ພ້ອມທັງຈາຣະນະ, ຢັກ, ຣາກຊະສະ, ຄິນນະຣະ, ອັບສະຣາ ແລະຍາດຂອງຄຣຸດກໍ່ມາ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຫັນການເສດັດຈາກໄປຂອງພຣະພະຄະວານຜູ້ສູງສຸດ ແລະໃນຂະນະທີ່ມາ ກໍ່ຮ້ອງເພງແລະສັນລະເສີນການປະສູດ ແລະພຣະກິດຕິກຳຂອງພຣະສໍຣິ (ພຣະສຣີກຣິດສະນະ).
Verse 4
ववृषु: पुष्पवर्षाणि विमानावलिभिर्नभ: । कुर्वन्त: सङ्कुलं राजन् भक्त्या परमया युता: ॥ ४ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຟ້າແນ່ນຂຶ້ນດ້ວຍຂະບວນວິມານຫຼາຍຫຼາຍ ແລະດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດກໍ່ໂປຍຝົນດອກໄມ້ລົງມາ.
Verse 5
भगवान् पितामहं वीक्ष्य विभूतीरात्मनो विभु: । संयोज्यात्मनि चात्मानं पद्मनेत्रे न्यमीलयत् ॥ ५ ॥
ເມື່ອພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອຳນາດໄດ້ເຫັນພຣະພຣະຫມາ ປິຕາມະຫະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນວິພູຕິຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງຈິດໃນພຣະອົງເອງ ແລະປິດພຣະເນດດຸດດອກບົວ។
Verse 6
लोकाभिरामां स्वतनुं धारणाध्यानमङ्गलम् । योगधारणयाग्नेय्यादग्ध्वा धामाविशत् स्वकम् ॥ ६ ॥
ໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສະມາທິອັກເນຍຂອງໂຍຄະເພື່ອເຜົາກາຍທິບຂອງພຣະອົງ—ອັນເປັນທີ່ພັກອັນນ່າຮັກຂອງສັບພະໂລກ ແລະເປັນມົງຄຸນແຫ່ງການພິຈາລະນາ—ພຣະກຣິດສະນາໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະອົງເອງ।
Verse 7
दिवि दुन्दुभयो नेदु: पेतु: सुमनसश्च खात् । सत्यं धर्मो धृतिर्भूमे: कीर्ति: श्रीश्चानु तं ययु: ॥ ७ ॥
ເມື່ອພຣະສີກຣິດສະນາຈາກໂລກນີ້ໄປ ສັດຈະ ທຳມະ ຄວາມຫມັ້ນຄົງ ກຽດຕິຍົດ ແລະ ສຣີ (ລັກສະມີ/ຄວາມງາມ) ກໍຕາມພຣະອົງໄປທັນທີ ກອງທິບດັງກ້ອງໃນຟ້າ ແລະດອກໄມ້ຕົກລົງຈາກເມກ।
Verse 8
देवादयो ब्रह्ममुख्या न विशन्तं स्वधामनि । अविज्ञातगतिं कृष्णं ददृशुश्चातिविस्मिता: ॥ ८ ॥
ເທວະແລະສັດຊັ້ນສູງທີ່ມີພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ນຳ ສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ອາດເຫັນພຣະກຣິດສະນາເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພຣະທາມ ເນື່ອງຈາກພຣະອົງບໍ່ເຜີຍການເຄື່ອນໄຫວ; ແຕ່ບາງອົງໄດ້ເຫັນ ແລະພິສວງຢ່າງຍິ່ງ।
Verse 9
सौदामन्या यथाक्लाशे यान्त्या हित्वाभ्रमण्डलम् । गतिर्न लक्ष्यते मर्त्यैस्तथा कृष्णस्य दैवतै: ॥ ९ ॥
ເຫມືອນດັ່ງມະນຸດທົ່ວໄປບໍ່ອາດກຳນົດເສັ້ນທາງຂອງຟ້າຜ່າເມື່ອມັນອອກຈາກກຸ່ມເມກ ເທວະທັງຫຼາຍກໍບໍ່ອາດຕາມຮອຍການເຄື່ອນໄຫວຂອງພຣະກຣິດສະນາເມື່ອພຣະອົງກັບສູ່ພຣະທາມໄດ້ເຊັ່ນກັນ।
Verse 10
ब्रह्मरुद्रादयस्ते तु दृष्ट्वा योगगतिं हरे: । विस्मितास्तां प्रशंसन्त: स्वं स्वं लोकं ययुस्तदा ॥ १० ॥
ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະສິວະ ພ້ອມເທວະອື່ນໆ ເຫັນໂຍກະຄະຕິຂອງພຣະຫຣິ ແລ້ວປະຫລາດໃຈ; ພວກເຂົາສັນລະເສີນພະມາຍາສັກຕິ ແລ້ວກັບໄປລົກຂອງຕົນ
Verse 11
राजन् परस्य तनुभृज्जननाप्ययेहा मायाविडम्बनमवेहि यथा नटस्य । सृष्ट्वात्मनेदमनुविश्य विहृत्य चान्ते संहृत्य चात्ममहिनोपरत: स आस्ते ॥ ११ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ການປາກົດ ແລະ ການຫາຍໄປຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ທີ່ເຫັນຄ້າຍສັດມີຮ່າງ ແທ້ໆແມ່ນການສະແດງຂອງມາຍາ ເຫມືອນນັກລະຄອນ. ພຣະອົງສ້າງຈັກກະວານ ແລ້ວເຂົ້າໄປ ລີລາຢູ່ຊົ່ວເວລາ ແລ້ວສຸດທ້າຍຮວບຄືນ ແລະສະຖິດໃນພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ
Verse 12
मर्त्येन यो गुरुसुतं यमलोकनीतं त्वां चानयच्छरणद: परमास्त्रदग्धम् । जिग्येऽन्तकान्तकमपीशमसावनीश: किं स्वावने स्वरनयन्मृगयुं सदेहम् ॥ १२ ॥
ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ນຳລູກຊາຍຂອງຄູກັບຄືນຈາກຍົມໂລກດ້ວຍຮ່າງເດີມ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ທີ່ພຶ່ງສູງສຸດໄດ້ຊ່ວຍທ່ານເມື່ອຖືກພຣະຫມາສະຕຣາເຜົາ. ພຣະອົງຍັງຊະນະພຣະສິວະໃນສົງຄາມ ແລະສົ່ງນາຍພານຈະຣາໄປວາຍກຸນຖະດ້ວຍຮ່າງມະນຸດ. ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພຣະອົງຈະບໍ່ອາດປົກປ້ອງພຣະອົງເອງ
Verse 13
तथाप्यशेषस्थितिसम्भवाप्यये- ष्वनन्यहेतुर्यदशेषशक्तिधृक् । नैच्छत् प्रणेतुं वपुरत्र शेषितं मर्त्येन किं स्वस्थगतिं प्रदर्शयन् ॥ १३ ॥
ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ຖືອຳນາດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ເປັນເຫດດຽວຂອງການສ້າງ ການດຳຣົງ ແລະການສະລາຍຂອງສັດມີຊີວິດຫຼາຍຫຼາຍ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ປະສົງຈະຮັກສາພຣະວະກາຍໃນໂລກນີ້ຕໍ່ໄປ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງໄດ້ເຜີຍເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຕົນ ແລະຊີ້ວ່າໂລກມະຕະຍະນີ້ບໍ່ມີຄ່າແທ້
Verse 14
य एतां प्रातरुत्थाय कृष्णस्य पदवीं पराम् । प्रयत: कीर्तयेद् भक्त्या तामेवाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १४ ॥
ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າເປັນນິດ ແລະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນພ້ອມພັກຕິ ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະບາດອັນສູງສຸດຂອງພຣະສຣີກຣິດສະນະ—ການເສດັດຈາກໄປອັນທິບຍ ແລະການກັບສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຈຸດໝາຍສູງສຸດອັນປະເສີດດຽວກັນແນ່ນອນ
Verse 15
दारुको द्वारकामेत्य वसुदेवोग्रसेनयो: । पतित्वा चरणावस्रैर्न्यषिञ्चत् कृष्णविच्युत: ॥ १५ ॥
ເມື່ອດາຣຸກະເຖິງດວາຣະກາ ລາວກໍລົງກາບທີ່ພຣະບາດຂອງວະສຸເທວະ ແລະ ອຸກຣະເສນະ ຊຸມພຣະບາດດ້ວຍນ້ຳຕາ ຄໍາຄວນເພາະພຣະກຣິດສະນະຈາກໄປ។
Verse 16
कथयामास निधनं वृष्णीनां कृत्स्नशो नृप । तच्छ्रुत्वोद्विग्नहृदया जना: शोकविर्मूर्च्छिता: ॥ १६ ॥ तत्र स्म त्वरिता जग्मु: कृष्णविश्लेषविह्वला: । व्यसव: शेरते यत्र ज्ञातयो घ्नन्त आननम् ॥ १७ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ດາຣຸກະໄດ້ເລົ່າເຖິງການພິນາດສິ້ນຂອງວົງວຣິຊນີທັງໝົດ; ເມື່ອໄດ້ຍິນ ປະຊາຊົນກໍໃຈສັ່ນ ແລະມືດມົນດ້ວຍຄວາມໂສກ।
Verse 17
कथयामास निधनं वृष्णीनां कृत्स्नशो नृप । तच्छ्रुत्वोद्विग्नहृदया जना: शोकविर्मूर्च्छिता: ॥ १६ ॥ तत्र स्म त्वरिता जग्मु: कृष्णविश्लेषविह्वला: । व्यसव: शेरते यत्र ज्ञातयो घ्नन्त आननम् ॥ १७ ॥
ເພາະຄວາມເຈັບປວດຈາກການພຣາກຈາກພຣະກຣິດສະນະ ພວກເຂົາຮີບໄປຫາບ່ອນທີ່ຍາດພີ່ນ້ອງນອນສິ້ນລົມ ແລະຕີໜ້າຕົນເອງດ້ວຍຄວາມໂສກ।
Verse 18
देवकी रोहिणी चैव वसुदेवस्तथा सुतौ । कृष्णरामावपश्यन्त: शोकार्ता विजहु: स्मृतिम् ॥ १८ ॥
ເທວະກີ ໂຣຫິນີ ແລະ ວະສຸເທວະ ບໍ່ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະບະລະຣາມ ຜູ້ເປັນບຸດ ຈຶ່ງໂສກເສົ້າຈົນສິ້ນສະຕິ।
Verse 19
प्राणांश्च विजहुस्तत्र भगवद्विरहातुरा: । उपगुह्य पतींस्तात चितामारुरुहु: स्त्रिय: ॥ १९ ॥
ດ້ວຍຄວາມທຸກທົນຈາກການພຣາກຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພໍ່ແມ່ຂອງພຣະອົງກໍສິ້ນຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ໂອ ປະຣິກຊິດຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ! ຕໍ່ມາ ພັນລະຍາຂອງຍາດະວະໄດ້ກອດສາມີຜູ້ຕາຍ ແລະຂຶ້ນໄປເທິງຈິຕາໄຟສົບ।
Verse 20
रामपत्न्यश्च तद्देहमुपगुह्याग्निमाविशन् । वसुदेवपत्न्यस्तद्गात्रं प्रद्युम्नादीन् हरे: स्नुषा: । कृष्णपत्न्योऽविशन्नग्निं रुक्मिण्याद्यास्तदात्मिका: ॥ २० ॥
ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະບະລາຣາມໄດ້ກອດພຣະວະກາຍແລ້ວເຂົ້າສູ່ໄຟປະກອບພິທີສົບ. ພຣະມະເຫສີຂອງວະສຸເທວະກໍເຂົ້າສູ່ໄຟສົບຂອງທ່ານແລະກອດຮ່າງໄວ້. ບັນດາລູກສະໄພ້ຂອງພຣະຫຣິ—ພັນລະຍາຂອງປຣະດຍຸມນະເປັນຕົ້ນ—ເຂົ້າສູ່ໄຟສົບຂອງສາມີຕົນ. ແລະພຣະນາງຣຸກມິນີກັບພຣະມະເຫສີອື່ນໆຂອງພຣະສຣີກຣິດສະນາ ຜູ້ມີໃຈຫຼວມລະລາຍໃນພຣະອົງ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ໄຟຂອງພຣະອົງ
Verse 21
अर्जुन: प्रेयस: सख्यु: कृष्णस्य विरहातुर: । आत्मानं सान्त्वयामास कृष्णगीतै: सदुक्तिभि: ॥ २१ ॥
ອາຈຸນເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກເນື່ອງຈາກການພຣາກຈາກພຣະສຣີກຣິດສະນາ ສະຫາຍອັນຮັກຍິ່ງ; ແຕ່ເຂົາໄດ້ປອບໃຈຕົນໂດຍລະລຶກເຖິງຖ້ອຍຄໍາອັນເຫນືອໂລກທີ່ພຣະອົງເຄີຍຂັບຮ້ອງສອນເຂົາ
Verse 22
बन्धूनां नष्टगोत्राणामर्जुन: साम्परायिकम् । हतानां कारयामास यथावदनुपूर्वश: ॥ २२ ॥
ອາຈຸນໄດ້ຈັດໃຫ້ປະກອບພິທີສົບຢ່າງຖືກຕ້ອງແກ່ຜູ້ຕາຍທີ່ບໍ່ເຫຼືອຍາດຊາຍໃນຕະກູນ ແລະໄດ້ປະຕິບັດພິທີຈໍາເປັນໃຫ້ຊາວຢາດຸທີລະຄົນຕາມລໍາດັບຢ່າງຄົບຖ້ວນ
Verse 23
द्वारकां हरिणा त्यक्तां समुद्रोऽप्लावयत् क्षणात् । वर्जयित्वा महाराज श्रीमद्भगवदालयम् ॥ २३ ॥
ຂ້າແຕ່ມະຫາຣາຊ! ເມື່ອພຣະຫຣິຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າລະທິ້ງທວາຣະກາ ມະຫາສະໝຸດກໍທ່ວມເມືອງນັ້ນຈາກທຸກດ້ານໃນພິບຕາ; ເຫຼືອໄວ້ແຕ່ພຣະມະຫາລັງ/ພຣະວັງຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ
Verse 24
नित्यं सन्निहितस्तत्र भगवान् मधुसूदन: । स्मृत्याशेषाशुभहरं सर्वमङ्गलमङ्गलम् ॥ २४ ॥
ພຣະມະທຸສູທະນະ ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສະຖິດຢູ່ທີ່ທວາຣະກາເປັນນິດ. ທີ່ນັ້ນເປັນມົງຄຸນສູງສຸດໃນບັນດາມົງຄຸນ; ແຕ່ພຽງລະລຶກເຖິງກໍກໍາຈັດອະສຸພະແລະມົນທິນທັງປວງໄດ້
Verse 25
स्त्रीबालवृद्धानादाय हतशेषान् धनञ्जय: । इन्द्रप्रस्थं समावेश्य वज्रं तत्राभ्यषेचयत् ॥ २५ ॥
ອາຈຸນາ (ທະນັນຊະຍະ) ໄດ້ນຳຜູ້ຮອດຊີວິດໃນວົງຢະດຸ ຄື ແມ່ຍິງ ເດັກນ້ອຍ ແລະຜູ້ເຖົ້າ ໄປອິນທຣະປຣັດຖ ແລະໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກແຕ່ງຕັ້ງ ວັຊຣະ ເປັນກະສັດຂອງຢະດຸທີ່ນັ້ນ।
Verse 26
श्रुत्वा सुहृद्वधं राजन्नर्जुनात्ते पितामहा: । त्वां तु वंशधरं कृत्वा जग्मु: सर्वे महापथम् ॥ २६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອໄດ້ຍິນຈາກອາຈຸນາເຖິງການສິ້ນຊີວິດຂອງມິດສະຫາຍອັນຮັກ ພຣະອົງປູ່ທັງຫຼາຍໄດ້ສະຖາປະນາພຣະອົງເປັນຜູ້ສືບສາຍວົງສາ ແລ້ວທຸກພຣະອົງກໍໄດ້ໄປສູ່ມະຫາປະຖະ ຄືການຕຽມຈາກໂລກນີ້।
Verse 27
य एतद् देवदेवस्य विष्णो: कर्माणि जन्म च । कीर्तयेच्छ्रद्धया मर्त्य: सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ २७ ॥
ຜູ້ໃດເປັນມະນຸດ ທີ່ມີສັດທາ ກ່າວສັນລະເສີນການອະວະຕານ ແລະກິດການລີລາຂອງພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນເທວະເທວາ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।
Verse 28
इत्थं हरेर्भगवतो रुचिरावतार- वीर्याणि बालचरितानि च शन्तमानि । अन्यत्र चेह च श्रुतानि गृणन् मनुष्यो भक्तिं परां परमहंसगतौ लभेत ॥ २८ ॥ कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महान् गुण: । कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तसङ्ग: परं व्रजेत् ॥ ५१ ॥
ດັ່ງນີ້ ວີຣະພາບແຫ່ງອະວະຕານອັນງາມສະຫງ່າຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນພຣະພະຄະວານ ສຣີກຣິດສະນະ ແລະລີລາວັຍເດັກອັນນຳຄວາມສະງົບ ໄດ້ຖືກພັນນາໃນສຣີມັດພາຄະວະຕັມ ແລະຄຳພີອື່ນໆ ຜູ້ໃດຂັບຂານບົດພັນນາເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຊັດເຈນ ຈະໄດ້ຮັບພະພັກຕິອັນສູງສຸດຕໍ່ສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນເປົ້າໝາຍຂອງປະຣະມະຫັງສາ ໂອ ພຣະຣາຊາ ແມ່ນແທ້ວ່າກະລິຍຸກເປັນຄັງແຫ່ງຄວາມດ່າງພ້ອງ ແຕ່ມີຄຸນອັນໃຫຍ່ຢ່າງໜຶ່ງ—ພຽງແຕ່ການກີຣຕະນາພຣະນາມກຣິດສະນະ ກໍພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ແລະໄປສູ່ບົຣມຄະຕິ।
Frequently Asked Questions
The text emphasizes that Kṛṣṇa’s body is fully transcendental (sac-cid-ānanda) and the shelter of all worlds; therefore He does not require any yogic process to ‘dispose’ of a material body. His withdrawal is a līlā revealing His absolute independence (svātantrya) and the supremacy of His own abode.
Śukadeva explains that His appearance and disappearance resemble those of embodied beings only externally; they are a staged enactment by His yogamāyā, like an actor’s performance. The Lord remains situated in His own transcendental glory, unaffected by material time and decay.
Most devas, though exalted, could not perceive His precise movement because He did not reveal it; His passage is compared to a lightning bolt’s untraceable path. Brahmā and Śiva partially discerned the working of His mystic power, highlighting gradations of cosmic knowledge beneath the Supreme.
Dvārakā’s submergence signals nirodha at the level of the Lord’s manifest city—His visible līlā-space withdraws from mundane access once His purpose is complete. Yet the chapter also states the Lord is eternally present in Dvārakā, and remembrance of it destroys contamination, preserving its transcendental status.
Because śravaṇa and kīrtana of Bhagavān’s līlā invoke direct sambandha with Him; devotion (bhakti) is not limited by physical proximity. The chapter frames faithful, regular glorification—especially early-morning remembrance—as a sādhana that culminates in the supreme abode and loving service (prema-bhakti).