Adhyaya 3
Nimi Questions the Yogendras: Māyā, Cosmic Dissolution, Guru-Śaraṇāgati, Bhakti, and Deity Worship
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກການສົນທະນາຂອງພຣະຣາຊານິມິກັບຍົກເອນດຣາ 9 ອົງ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາຖາມເກືອບກັບ māyā ຂອງພຣະວິສນຸ ອັນລະອຽດລຶກລ້ຳຈົນແມ່ນຍົກີຜູ້ຊໍານານກໍຍັງຖືກຫຼອກ. ອັນຕະຣີກສະ ອະທິບາຍທາງແຫ່ງການຜູກມັດ: ພຣະອັນຕະຣະຍາມີ (Supersoul) ກະຕຸ້ນຈິດແລະອິນທຣີ, ຊີວະໄລ່ຕາມວັດຖຸທີ່ເກີດຈາກກຸນະ, ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າຮ່າງກາຍແມ່ນຕົນ ແລະຈຶ່ງວຽນວົນໃນກຳ ແລະການເກີດຕາຍຊ້ຳໆ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ nirodha ການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ: ໄພແຫ້ງແລ້ງ, ໄຟພິນາດຈາກ ສັງກະຣະສະນະ, ນ້ຳຖ້ວມໃຫຍ່, ແລະການລວມຕົວຂອງທາດແລະພະລັງງານຕ່າງໆ ກັບຄືນສູ່ເຫດລະອຽດ ຈົນຮອດ mahat-tattva ໂດຍຊີ້ວ່າການທໍາລາຍແມ່ນອໍານາດແຫ່ງເວລາຂອງພຣະອົງ. ນິມິຖາມວ່າຄົນວັດຖຸນິຍົມຜູ້ໂງ່ຈະຂ້າມ māyā ໄດ້ແນວໃດ; ປຣະບຸດທະ ວິຈານຄວາມສຸກໃນເຮືອນ, ຊັບສິນ ແລະສະຫວັນ ແລະແນະນໍາໃຫ້ພຶ່ງພາຄູອາຈານແທ້, ຝຶກ bhakti ຢ່າງມີວິໄນ, ຄົບຫາສາທຸ ແລະມີເມດຕາກະຣຸນາ. ຕໍ່ມາ ປິບພະລາຍະນະ ຢືນຢັນວ່າ ນາຣາຍະນະ ແມ່ນເຫດໂດຍບໍ່ມີເຫດ, ເຫນືອກວ່າການຕື່ນ/ຝັນ/ຫຼັບ ແລະເຫນືອຄໍາພູດ ແຕ່ຮູ້ໄດ້ຜ່ານ bhakti. ສຸດທ້າຍ ອາວິຣໂຫຕຣະ ອະທິບາຍ karma-yoga, ອໍານາດຂອງເວດ, ເຫດທີ່ກຳຖືກກໍານົດໃຫ້ຜູ້ຍັງບໍ່ສຸກງອມ, ແລະສະຫຼຸບດ້ວຍ arcana (ການບູຊາພຣະມູຣຕິ) ເປັນ bhakti ທີ່ມີລະບຽບ ເຊື່ອມໄປສູ່ບົດຕໍ່ໆໄປວ່າດ້ວຍ sādhana ແລະການຮູ້ແຈ້ງ.
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच परस्य विष्णोरीशस्य मायिनामपि मोहिनीम् । मायां वेदितुमिच्छामो भगवन्तो ब्रुवन्तु न: ॥ १ ॥
ກະສັດນິມິກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ທ່ານຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຮູ້ມາຍາອຳນາດຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນຈອມອິດສະວອນ ທີ່ທຳໃຫ້ແມ່ນແຕ່ໂຢຄີຜູ້ໃຫຍ່ຍັງຫຼົງ. ຂໍໃຫ້ທ່ານກ່າວແກ່ພວກເຮົາເຖີດ
Verse 2
नानुतृप्ये जुषन्युष्मद्वचोहरिकथामृतम् । संसारतापनिस्तप्तो मर्त्यस्तत्तापभेषजम् ॥ २ ॥
ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍດື່ມນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງຫຣິກະຖາຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ຄວາມກະຫາຍກໍຍັງບໍ່ອິ່ມ. ເພາະຂ້ອຍເປັນມະນຸດຜູ້ຖືກເຜົາດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແຫ່ງສັງສານ; ຫຣິກະຖານີ້ແຫຼະແມ່ນຢາແທ້ຂອງຄວາມຮ້ອນນັ້ນ
Verse 3
श्रीअन्तरीक्ष उवाच एभिर्भूतानि भूतात्मा महाभूतैर्महाभुज । ससर्जोच्चावचान्याद्य: स्वमात्रात्मप्रसिद्धये ॥ ३ ॥
ສຣີ ອັນຕະຣີກສະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ກະສັດຜູ້ມີແຂນອັນກ້າແຂງ, ດ້ວຍການເຮັດໃຫ້ມະຫາພູດເຄື່ອນໄຫວ ອາດິອາດມາ ຜູ້ເປັນວິນຍານແຫ່ງສັດທັງປວງ ໄດ້ສ້າງຊີວິດໃນພົບສູງຕ່ຳ ເພື່ອໃຫ້ເລືອກທາງເສບສຸກ ຫຼື ໂມກສະ ຕາມຄວາມປາຖະໜາ.
Verse 4
एवं सृष्टानि भूतानि प्रविष्ट: पञ्चधातुभि: । एकधा दशधात्मानं विभजन्जुषते गुणान् ॥ ४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ປະຣະມາດມາ ເຂົ້າໄປໃນກາຍຂອງສັດທີ່ຖືກສ້າງ ດ້ວຍທາດທັງຫ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ໃຈແລະອິນທຣີຍ໌ເຄື່ອນໄຫວ; ແມ່ນໜຶ່ງດຽວແຕ່ປານດັ່ງແບ່ງເປັນສິບ ແລ້ວນຳໃຫ້ຈິດທີ່ຖືກຜູກພັນເຂົ້າໄປຄົບຄືນກັບຄຸນທັງສາມ.
Verse 5
गुणैर्गुणान्स भुञ्जान आत्मप्रद्योतितै: प्रभु: । मन्यमान इदं सृष्टमात्मानमिह सज्जते ॥ ५ ॥
ຈີວະໃຊ້ອິນທຣີຍ໌ທີ່ປະຣະມາດມາໄດ້ປຸກໃຫ້ສວ່າງ ເພື່ອຈະເສບອາຣົມທີ່ປະກອບດ້ວຍຄຸນທັງສາມ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຜິດວ່າກາຍທີ່ຖືກສ້າງນີ້ແມ່ນຕົນ ແລະເຮັດໃຫ້ອາດມາຜູ້ບໍ່ເກີດແລະນິລັນດອນຕິດພັນກັບກາຍ ຈົນຕິດບ່ວງມາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.
Verse 6
कर्माणि कर्मभि: कुर्वन्सनिमित्तानि देहभृत् । तत्तत्कर्मफलं गृह्णन्भ्रमतीह सुखेतरम् ॥ ६ ॥
ສັດຜູ້ມີກາຍ ຖືກຄວາມປາຖະໜາຝັງລຶກຜັກດັນ ຈຶ່ງນຳອິນທຣີຍ໌ໄປກະທຳກຳທີ່ມີເຫດປັດໃຈ; ແລ້ວຮັບຜົນຂອງກຳນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ພະເລີນໄປໃນໂລກນີ້ທ່າມກາງສຸກແລະທຸກຂ໌ທີ່ເຂົາເອີ້ນກັນ.
Verse 7
इत्थं कर्मगतीर्गच्छन्बह्वभद्रवहा: पुमान् । आभूतसम्प्लवात्सर्गप्रलयावश्नुतेऽवश: ॥ ७ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຜູ້ໄປຕາມທາງແຫ່ງກຳ ຈຶ່ງແບກພາອະມົງຄົນຫຼາຍປະການ; ຖືກຜົນຕອບແທນຂອງກຳຕົນເອງບັງຄັບ ຢ່າງຫມົດທາງເລືອກ ຈຶ່ງປະສົບການເກີດແລະຕາຍຊ້ຳໆ ຕັ້ງແຕ່ການສ້າງສັນເລີ່ມຕົ້ນຈົນເຖິງການພິນາດໃຫຍ່ (ປຣະລະຍະ).
Verse 8
धातूपप्लव आसन्ने व्यक्तं द्रव्यगुणात्मकम् । अनादिनिधन: कालो ह्यव्यक्तायापकर्षति ॥ ८ ॥
ເມື່ອການທຳລາຍທາດວັດຖຸໃກ້ເຂົ້າມາ ພຣະພະຄະວານໃນຮູບແຫ່ງກາລະອັນບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ ຊັກຖອນຈັກກະວານທີ່ປາກົດ (ຫຍາບ-ລະອຽດ) ໃຫ້ລະລາຍເຂົ້າສູ່ອະວະຍັກຕະ।
Verse 9
शतवर्षा ह्यनावृष्टिर्भविष्यत्युल्बणा भुवि । तत्कालोपचितोष्णार्को लोकांस्त्रीन्प्रतपिष्यति ॥ ९ ॥
ເມື່ອປຣະລະຍະໃກ້ເຂົ້າມາ ໃນໂລກຈະເກີດໄພແຫ້ງແລ້ງຮ້າຍແຮງຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງຮ້ອຍປີ; ແລ້ວຄວາມຮ້ອນຂອງດວງອາທິດຈະເພີ່ມຂຶ້ນທີລະນ້ອຍ ແຜດເຜົາທັງສາມໂລກ।
Verse 10
पातालतलमारभ्य सङ्कर्षणमुखानल: । दहन्नूर्ध्वशिखो विष्वग्वर्धते वायुनेरित: ॥ १० ॥
ເລີ່ມຈາກປາຕາລະໂລກ ໄຟທີ່ພຸ່ງອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະສັງກະຣະຊະນະ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ; ເປວໄຟພຸ່ງຂຶ້ນເທິງ ຖືກລົມແຮງຜັກດັນ ແລະເຜົາຜານທຸກສິ່ງທົ່ວທິດທາງ।
Verse 11
संवर्तको मेघगणो वर्षति स्म शतं समा: । धाराभिर्हस्तिहस्ताभिर्लीयते सलिले विराट् ॥ ११ ॥
ຝູງເມກທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັມວັດຕະກະ” ຕົກຝົນຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງຮ້ອຍປີ; ຝົນໄຫຼເປັນສາຍຍາວດຸງງວງຊ້າງ ຈົນທ່ວມຈົມຈັກກະວານທັງໝົດໃນນ້ຳ।
Verse 12
ततो विराजमुत्सृज्य वैराज: पुरुषो नृप । अव्यक्तं विशते सूक्ष्मं निरिन्धन इवानल: ॥ १२ ॥
ຕໍ່ມາ ໂອ ພຣະຣາຊາ! ວັຍຣາຊະພຣະຫມາ—ຈິດວິນຍານແຫ່ງຮູບຈັກກະວານ—ລະທິ້ງກາຍວິຣາດຂອງຕົນ ແລະເຂົ້າສູ່ທຳມະຊາດອັນລະອຽດທີ່ບໍ່ປາກົດ ດຸງໄຟທີ່ໝົດເຊື້ອໄຟ।
Verse 13
वायुना हृतगन्धा भू: सलिलत्वाय कल्पते । सलिलं तद्धृतरसं ज्योतिष्ट्वायोपकल्पते ॥ १३ ॥
ເມື່ອລົມພາກິ່ນຫອມອອກຈາກທາດດິນ ທາດດິນຈຶ່ງກາຍເປັນທາດນ້ຳ; ແລະເມື່ອນ້ຳຖືກລົມພາລົດຊາດອອກ ນ້ຳຈຶ່ງລະລາຍເຂົ້າສູ່ທາດໄຟ
Verse 14
हृतरूपं तु तमसा वायौ ज्योति: प्रलीयते । हृतस्पर्शोऽवकाशेन वायुर्नभसि लीयते । कालात्मना हृतगुणं नभ आत्मनि लीयते ॥ १४ ॥
ເມື່ອຄວາມມືດພາຮູບອອກຈາກໄຟ ໄຟຈຶ່ງສະລາຍເຂົ້າສູ່ລົມ; ເມື່ອລົມສູນເສຍຄຸນແຫ່ງການສຳຜັດໂດຍອິດທິພົນຂອງອາກາດທາດ ລົມຈຶ່ງລະລາຍເຂົ້າສູ່ອາກາດ; ແລະເມື່ອອາກາດຖືກປຣະມາດມັນໃນຮູບການເວລາພາຄຸນອອກ ອາກາດຈຶ່ງລະລາຍເຂົ້າສູ່ອະຫັງກາຣະຝ່າຍຕະມັສ
Verse 15
इन्द्रियाणि मनो बुद्धि: सह वैकारिकैर्नृप । प्रविशन्ति ह्यहङ्कारं स्वगुणैरहमात्मनि ॥ १५ ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ອິນທຣີຍະທາງວັດຖຸ ແລະ ປັນຍາ (ພຸທທິ) ຍ້ອນກັບໄປລະລາຍໃນອະຫັງກາຣະຝ່າຍຣະຈັສ ອັນເປັນບ່ອນເກີດຂອງຕົນ ພ້ອມຄຸນຂອງຕົນ; ແລະ ມະນະພ້ອມເທວະດາ ລະລາຍໃນອະຫັງກາຣະຝ່າຍສັດຕະວະ. ຕໍ່ມາ ອະຫັງກາຣະທັງໝົດພ້ອມຄຸນທັງປວງ ລະລາຍເຂົ້າສູ່ມະຫັດຕັດຕະວະ
Verse 16
एषा माया भगवत: सर्गस्थित्यन्तकारिणी । त्रिवर्णा वर्णितास्माभि: किं भूय: श्रोतुमिच्छसि ॥ १६ ॥
ນີ້ແມ່ນມາຍາຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສ້າງ ການດຳຣົງ ແລະການທຳລາຍ. ມາຍາອັນປະກອບດ້ວຍສາມຄຸນະນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວ; ບັດນີ້ເຈົ້າປາດຖະນາຈະຟັງອັນໃດອີກ?
Verse 17
श्रीराजोवाच यथैतामैश्वरीं मायां दुस्तरामकृतात्मभि: । तरन्त्यञ्ज: स्थूलधियो महर्ष इदमुच्यताम् ॥ १७ ॥
ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາຣິຊິ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍຶດວັດຖຸຜູ້ມີປັນຍາຫຍາບ ຈະຂ້າມມາຍາອັນເປັນອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ທີ່ຍາກຈະຂ້າມສຳລັບຜູ້ບໍ່ສຳຣວມຕົນ ໄດ້ໂດຍງ່າຍແນວໃດ
Verse 18
श्रीप्रबुद्ध उवाच कर्माण्यारभमाणानां दु:खहत्यै सुखाय च । पश्येत् पाकविपर्यासं मिथुनीचारिणां नृणाम् ॥ १८ ॥
ພຣະສີປຣະບຸດທະກ່າວວ່າ—ເມື່ອຮັບບົດບາດຊາຍ‑ຍິງ ສັດມີຊີວິດທີ່ຖືກຜູກມັດຈຶ່ງຮ່ວມກັນໃນຄວາມກຳໜັດ ແລະພະຍາຍາມທາງໂລກເພື່ອລົບທຸກ ແລະເພີ່ມສຸກ; ແຕ່ຜົນກັບກັນ—ສຸກຫາຍໄປ ແລະເມື່ອອາຍຸເພີ່ມ ທຸກຂ໌ທາງວັດຖຸກໍເພີ່ມຂຶ້ນ।
Verse 19
नित्यार्तिदेन वित्तेन दुर्लभेनात्ममृत्युना । गृहापत्याप्तपशुभि: का प्रीति: साधितैश्चलै: ॥ १९ ॥
ຊັບສິນເປັນແຫຼ່ງທຸກຂ໌ຢູ່ເປັນນິດ ໄດ້ມາຍາກ ແລະສຳລັບວິນຍານປານດັ່ງຄວາມຕາຍ. ຄວາມພໍໃຈແທ້ຈາກຊັບມີຫຍັງ? ແລະບ້ານ ລູກ ຍາດ ແລະສັດລ້ຽງທີ່ພຶ່ງເງິນທີ່ຫາມາຢ່າງຫນັກ ຈະໃຫ້ສຸກຖາວອນໄດ້ແນວໃດ?
Verse 20
एवं लोकं परं विद्यान्नश्वरं कर्मनिर्मितम् । सतुल्यातिशयध्वंसं यथा मण्डलवर्तिनाम् ॥ २० ॥
ດັ່ງນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າ ໂລກສະຫວັນໃນປະໂລກກໍບໍ່ຖາວອນ ເປັນສິ່ງທີ່ກໍ່ຂຶ້ນດ້ວຍກຳ. ທີ່ນັ້ນມີການແຂ່ງຂັນກັບຜູ້ເທົ່າທຽມ ອິດສາຜູ້ສູງກວ່າ ແລະເມື່ອບຸນໝົດກໍຢ້ານກົວການພັງທະລາຍຂອງຊີວິດສະຫວັນ—ດຸດດັ່ງກະສັດຜູ້ຖືກກະສັດສັດຕູລົບກວນ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສຸກແທ້।
Verse 21
तस्माद् गुरुं प्रपद्येत जिज्ञासु: श्रेय उत्तमम् । शाब्दे परे च निष्णातं ब्रह्मण्युपशमाश्रयम् ॥ २१ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ປາຖະໜາຮູ້ຄວາມເກສົມອັນສູງສຸດ ພຶງເຂົ້າຫາຄູອາຈານທາງວິນຍານທີ່ແທ້ ແລະຂໍພຶ່ງພາທ່ານດ້ວຍການຮັບດີກຊາ. ກູຣູທີ່ແທ້ຊຳນານໃນພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພີ ແລະສັດຈະສູງສຸດ ຮູ້ຂໍ້ສະຫຼຸບໂດຍການພິຈາລະນາ ແລະອາໄສພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດທາງວັດຖຸ ມີໃຈສົງົບ।
Verse 22
तत्र भागवतान् धर्मान् शिक्षेद् गुर्वात्मदैवत: । अमाययानुवृत्त्या यैस्तुष्येदात्मात्मदोहरि: ॥ २२ ॥
ໃນນັ້ນ ສິດສະພຶງນັບຖືກູຣູເປັນຊີວິດແລະເປັນເທວະທີ່ຄວນບູຊາ ແລ້ວຮຽນຮູ້ທຳມະແຫ່ງພາກະວະຕະ ຄືວິຖີພັກຕິບໍລິສຸດ. ຈົ່ງຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດບໍ່ມີການຫລອກລວງ ແລະດ້ວຍສັດທາອັນເກື້ອກູນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນວິນຍານແຫ່ງວິນຍານທັງປວງ ພໍພຣະໄທ; ເມື່ອພໍພຣະໄທ ພຣະຫຣິຈະປະທານພຣະອົງເອງແກ່ຜູ້ພັກຕິບໍລິສຸດ।
Verse 23
सर्वतो मनसोऽसङ्गमादौ सङ्गं च साधुषु । दयां मैत्रीं प्रश्रयं च भूतेष्वद्धा यथोचितम् ॥ २३ ॥
ສິດທິສາວົກຜູ້ຈິງໃຈຄວນຝຶກໃຫ້ໃຈຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດທາງວັດຖຸ ແລະບໍ່ມີຫຍັງດີກວ່າການຄົບຫາກັບຄູວິນຍານ ແລະສາທຸ-ພັກຕະ. ຕໍ່ຜູ້ຕ່ໍາກວ່າໃຫ້ເມດຕາ, ຕໍ່ຜູ້ເທົ່າກັນໃຫ້ມິດຕະພາບ, ແລະຕໍ່ຜູ້ສູງກວ່າໃຫ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ; ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງປະພຶດຖືກຕ້ອງຕໍ່ສັດທັງປວງ.
Verse 24
शौचं तपस्तितिक्षां च मौनं स्वाध्यायमार्जवम् । ब्रह्मचर्यमहिंसां च समत्वं द्वन्द्वसंज्ञयो: ॥ २४ ॥
ເພື່ອຮັບໃຊ້ຄູວິນຍານ ສາວົກຄວນຮຽນຮູ້ຄວາມສະອາດ ຕະປະ(ຄວາມເຄັ່ງຄັດ) ຄວາມອົດທົນ ຄວາມສງົບວາຈາ ການສຶກສາພຣະເວດ ຄວາມງ່າຍດາຍ ພຣະຫມະຈັນ ອະຫິງສາ ແລະຄວາມເສມອພາກຕໍ່ຄູ່ຕໍ່ຕ້ານເຊັ່ນ ຮ້ອນ-ໜາວ ສຸກ-ທຸກ.
Verse 25
सर्वत्रात्मेश्वरान्वीक्षां कैवल्यमनिकेतताम् । विविक्तचीरवसनं सन्तोषं येन केनचित् ॥ २५ ॥
ຄວນຝຶກສະມາທິໂດຍເຫັນຕົນເອງເປັນອາດມັນວິນຍານອັນນິລັນດອນ ແລະເຫັນພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດຂອງທຸກສິ່ງ. ເພື່ອເພີ່ມພູນສະມາທິ ຄວນຢູ່ໃນທີ່ສງົບ ແລະລະຄວາມຍຶດຕິດລວງຕໍ່ເຮືອນແລະເຄື່ອງໃຊ້. ລະການປະດັບກາຍຂອງຮ່າງຊົ່ວຄາວ ແລ້ວນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຂີ້ລິ້ວຈາກບ່ອນທິ້ງ ຫຼືເປືອກໄມ້ ແລະຮຽນຮູ້ຄວາມສັນໂດດໃນທຸກສະພາບ.
Verse 26
श्रद्धां भागवते शास्त्रेऽनिन्दामन्यत्र चापि हि । मनोवाक्कर्मदण्डं च सत्यं शमदमावपि ॥ २६ ॥
ຄວນມີສັດທາແນ່ນອນໃນຄຳພີພາກະວະຕະວ່າ ການປະຕິບັດຕາມຄຳພີທີ່ສັນລະເສີນພຣະພະຄະວານ ຈະນຳຄວາມສຳເລັດທັງປວງມາໃຫ້. ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ຢ່າກ່າວຮ້າຍຄຳພີອື່ນ. ຄວນຄວບຄຸມໃຈ ວາຈາ ແລະການກະທຳຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເວົ້າຄວາມຈິງເສມອ ແລະນຳໃຈກັບອິນທຣີຍໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດຢ່າງສົມບູນ.
Verse 27
श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥
ຄວນຟັງ ສັນລະເສີນ(ກີຣຕະນະ) ແລະເພ່ງສະມາທິເຖິງກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະຫຣິ; ໂດຍສະເພາະໃຫ້ຈິດຈົມຢູ່ໃນອະວະຕານ ລີລາ ຄຸນ ແລະນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະພະຄະວານ. ດ້ວຍແຮງບັນດານໃຈນັ້ນ ຄວນເຮັດກິດຈະວັດປະຈຳວັນທັງປວງເປັນການຖວາຍແດ່ພຣະອົງ. ຈົ່ງປະກອບຍັນຍະ ທານ ຕະປະ ຈະປະ ແລະກິດທຳທັງຫມົດເພື່ອຄວາມພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ; ແລະສິ່ງໃດທີ່ຕົນຮັກພໍໃຈ ຈົ່ງຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດທັນທີ—ແມ່ນແຕ່ພັນລະຍາ ລູກ ເຮືອນ ແລະລົມຫາຍໃຈຊີວິດ—ກໍຄວນມອບໄວ້ທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະບຸຣຸດສູງສຸດ.
Verse 28
श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥
ຄວນຟັງ ສັນລະເສີນ (ກີຣຕັນ) ແລະ ພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ ກ່ຽວກັບກິດຈະກຳທິບອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງພຣະຫຣິ. ໃຫ້ໃຈຈົມຢູ່ໃນອະວະຕານ ລີລາ ຄຸນ ແລະ ພຣະນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ແລ້ວເຮັດກິດວັດປະຈຳວັນທັງໝົດເປັນການຖວາຍແດ່ພຣະອົງ. ຍັດຍະ ທານ ຕະປະ ແລະ ການຈັບມັນຕຣາ ຄວນເຮັດເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ; ຈັບແຕ່ມັນຕຣາທີ່ສັນລະເສີນພຣະພະຄະວານ. ສິ່ງໃດທີ່ຮັກແລະຊື່ນຊົມ ຈົ່ງຖວາຍໃຫ້ພຣະເຈົ້າສູງສຸດໃນທັນທີ—ແມ່ນແຕ່ພັນລະຍາ ລູກ ເຮືອນ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ກໍຄວນມອບໄວ້ທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງສຣີພະພະຄະວານ.
Verse 29
एवं कृष्णात्मनाथेषु मनुष्येषु च सौहृदम् । परिचर्यां चोभयत्र महत्सु नृषु साधुषु ॥ २९ ॥
ຜູ້ໃດປາຖະນາປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງຕົນ ຄວນປູກຝັງມິດຕະພາບກັບຜູ້ທີ່ຍອມຮັບພຣະກຣິສນາເປັນພຣະນາຖແຫ່ງຊີວິດຂອງເຂົາ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ຄວນພັດທະນາໃຈແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ. ໂດຍສະເພາະ ຄວນຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ທີ່ເກີດເປັນມະນຸດ ແລະໃນພວກມະນຸດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍຶດຫຼັກທຳມະ. ໃນຫມູ່ຜູ້ຖືທຳມະ ຄວນຮັບໃຊ້ເປັນພິເສດແກ່ຜູ້ພັກດີບໍລິສຸດຂອງພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ.
Verse 30
परस्परानुकथनं पावनं भगवद्यश: । मिथो रतिर्मिथस्तुष्टिर्निवृत्तिर्मिथ आत्मन: ॥ ३० ॥
ການຄົບຫາກັບຜູ້ພັກດີ ແລ້ວມາຮ່ວມກັນເວົ້າແລະຂັບຮ້ອງກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນກະບວນການທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອມິດຕະພາບດ້ວຍຄວາມຮັກເຕີບໃຫຍ່ ກໍເກີດຄວາມສຸກແລະຄວາມພໍໃຈຮ່ວມກັນ. ໂດຍການໜູນໃຈກັນແລະກັນ ພວກເຂົາຈຶ່ງລະທິ້ງຄວາມຕິດພັນໃນຄວາມເພີດເພີນທາງອິນທຣີ ອັນເປັນເຫດແຫ່ງທຸກຂ໌ທັງປວງໄດ້.
Verse 31
स्मरन्त: स्मारयन्तश्च मिथोऽघौघहरं हरिम् । भक्त्या सञ्जातया भक्त्या बिभ्रत्युत्पुलकां तनुम् ॥ ३१ ॥
ຜູ້ພັກດີຂອງພຣະເຈົ້າສົນທະນາກັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຖິງພຣະກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະພະຄະວານ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງລະລຶກພຣະອົງຢູ່ເສມອ ແລະເຕືອນກັນແລະກັນເຖິງຄຸນແລະລີລາຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍພັກຕິທີ່ເກີດຈາກຫຼັກຂອງພັກຕິໂຢຄະ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພຣະຫຣິ—ຜູ້ກຳຈັດອັບມົງຄົນທັງປວງ—ພໍໃຈ. ເມື່ອອຸປະສັກທັງຫມົດຖືກຊຳລະ ຄວາມຮັກບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າກໍຕື່ນຂຶ້ນ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນໂລກນີ້ ກາຍຂອງພວກເຂົາກໍສະແດງອາການປິຕິທິບ ເຊັ່ນ ຂົນລຸກຊັນ.
Verse 32
क्वचिद् रुदन्त्यच्युतचिन्तया क्वचि- द्धसन्ति नन्दन्ति वदन्त्यलौकिका: । नृत्यन्ति गायन्त्यनुशीलयन्त्यजं भवन्ति तूष्णीं परमेत्य निवृता: ॥ ३२ ॥
ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ຜູ້ພັກດີບາງຄັোগຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ເພາະໃຈຈົມຢູ່ໃນການຄິດເຖິງພຣະອະຈະຍຸຕະ. ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຫົວເຮາະ ຊື່ນບານ ແລະເວົ້າກັບພຣະອົງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເກີນສາມັນ. ບາງຄັ້ງເຕັ້ນລຳແລະຮ້ອງເພງ; ບາງຄັ້ງກໍລອງເລີຍພຣະຜູ້ບໍ່ເກີດ ໂດຍສະແດງລີລາຂອງພຣະອົງຄ້າຍການລະຄອນ. ແລະບາງຄັ້ງເມື່ອໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງໂດຍກົງ ພວກເຂົາກໍສະຫງົບ ນິ່ງເງົາ ແລະຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຜູກພັນໂລກີ.
Verse 33
इति भागवतान् धर्मान् शिक्षन् भक्त्या तदुत्थया । नारायणपरो मायामञ्जस्तरति दुस्तराम् ॥ ३३ ॥
ເມື່ອຮຽນຮູ້ທຳມະແຫ່ງພາກະວະຕະ ແລະປະຕິບັດດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ສັດທາຈະເຖິງຂັ້ນຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍການອຸທິດຕົນທັງໝົດແດ່ນາຣາຍະນະ ລາວຂ້າມພົ້ນມາຍາອັນຍາກຍິ່ງໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ.
Verse 34
श्रीराजोवाच नारायणाभिधानस्य ब्रह्मण: परमात्मन: । निष्ठामर्हथ नो वक्तुं यूयं हि ब्रह्मवित्तमा: ॥ ३४ ॥
ພຣະຣາຊານິມິທູນຖາມວ່າ: ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖິງສະຖານະເຫນືອໂລກຂອງພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນພຣະພຣະມັນອັນສົມບູນ ແລະເປັນປະຣະມາຕະມັນຂອງທຸກຊີວິດ. ທ່ານທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ຮູ້ຍິ່ງໃນປັນຍາທິພຍ, ຈຶ່ງຄວນກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ.
Verse 35
श्रीपिप्पलायन उवाच स्थित्युद्भवप्रलयहेतुरहेतुरस्य यत् स्वप्नजागरसुषुप्तिषु सद् बहिश्च । देहेन्द्रियासुहृदयानि चरन्ति येन सञ्जीवितानि तदवेहि परं नरेन्द्र ॥ ३५ ॥
ສີຣີ ປິບພະລາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດເປັນເຫດໃຫ້ເກີດ ດຳລົງ ແລະດັບສູນຂອງຈັກກະວານນີ້ ແຕ່ພຣະອົງເອງບໍ່ມີເຫດກ່ອນ. ພຣະອົງສະຖິດໃນພາວະຕື່ນ ຝັນ ແລະຫຼັບລຶກ ແລະຍັງຢູ່ເຫນືອພາວະເຫຼົ່ານັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ກາຍຂອງທຸກຊີວິດເປັນປະຣະມາຕະມັນ ພຣະອົງໃຫ້ກາຍ ອິນທຣີ ລົມຫາຍໃຈ ແລະຈິດໃຈເຄື່ອນໄຫວ—ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈົ່ງຮູ້ພຣະອົງນັ້ນວ່າເປັນສູງສຸດ.
Verse 36
नैतन्मनो विशति वागुत चक्षुरात्मा प्राणेन्द्रियाणि च यथानलमर्चिष: स्वा: । शब्दोऽपि बोधकनिषेधतयात्ममूल- मर्थोक्तमाह यदृते न निषेधसिद्धि: ॥ ३६ ॥
ທັງໃຈ ຄຳເວົ້າ ສາຍຕາ ປັນຍາ ລົມຫາຍໃຈ ແລະອິນທຣີທັງຫຼາຍ ບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງສັດຈະທຳສູງສຸດນັ້ນໄດ້; ເຫມືອນປະກາຍໄຟນ້ອຍໆ ບໍ່ອາດກະທົບໄຟຕົ້ນກຳເນີດຂອງຕົນ. ແມ່ນແຕ່ພາສາແຫ່ງພຣະເວທກໍບໍ່ອາດພັນນາໄດ້ຢ່າງສົມບູນ, ເພາະພຣະເວທເອງປະກາດວ່າສັດຈະນັ້ນບໍ່ອາດຖືກກ່າວດ້ວຍຄຳ. ແຕ່ດ້ວຍການຊີ້ແນະໂດຍອ້ອມ ສຽງເວທເປັນຫຼັກຖານຂອງສັດຈະນັ້ນ; ຖ້າບໍ່ມີສັດຈະສູງສຸດ ຂໍ້ຫ້າມແລະຂໍ້ບັງຄັບໃນເວທຈະບໍ່ມີເປົ້າໝາຍສູງສຸດ.
Verse 37
सत्त्वं रजस्तम इति त्रिवृदेकमादौ सूत्रं महानहमिति प्रवदन्ति जीवम् । ज्ञानक्रियार्थफलरूपतयोरुशक्ति ब्रह्मैव भाति सदसच्च तयो: परं यत् ॥ ३७ ॥
ແຕ່ເດີມ ພຣະພຣະມັນອັນໜຶ່ງດຽວ ຖືກຮູ້ຈັກເປັນສາມຄຸນະ: ສັດຕະວະ, ຣະຈັສ, ແລະ ຕະມັສ. ພຣະພຣະມັນຍັງຂະຫຍາຍພະລັງໃຫ້ປະກົດເປັນ ສູຕຣະ, ມະຫັດ, ແລະ ອະຫັງກາຣະ ທີ່ປົກຄຸມອົງຕົນຂອງຊີວະຜູ້ຖືກຜູກມັດ. ໃນຮູບຂອງຄວາມຮູ້ ການກະທຳ ວັດຖຸ ແລະຜົນ ພະລັງຫຼາຍປະການຂອງພຣະອົງປະກົດເປັນເທວະຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຍານ ອິນທຣີ ວັດຖຸຂອງອິນທຣີ ແລະຜົນກຳຄືສຸກ-ທຸກ. ດັ່ງນັ້ນໂລກຈຶ່ງປະກົດທັງເປັນເຫດລະອຽດ ແລະເປັນຜົນຫຍາບ; ແຕ່ພຣະພຣະມັນເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງທັງສອງ ແລະຍັງຢູ່ເຫນືອພວກມັນ ເປັນສັດຈະອັນສົມບູນ.
Verse 38
नात्मा जजान न मरिष्यति नैधतेऽसौ न क्षीयते सवनविद् व्यभिचारिणां हि । सर्वत्र शश्वदनपाय्युपलब्धिमात्रं प्राणो यथेन्द्रियबलेन विकल्पितं सत् ॥ ३८ ॥
ອາດມັນຜູ້ເປັນພຣະພຣະຫມັນ ບໍ່ເຄີຍເກີດ ແລະບໍ່ເຄີຍຕາຍ; ບໍ່ເພີ່ມ ບໍ່ຫຼຸດ. ທ່ານເປັນພະຍານແລະຜູ້ຮູ້ວັຍເດັກ ວັຍໜຸ່ມ ວັຍເຖົ້າ ແລະຄວາມຕາຍຂອງກາຍ. ອາດມັນນັ້ນເປັນສະຕິບໍລິສຸດ ມີຢູ່ທົ່ວໄປທຸກເວລາ ບໍ່ຖືກທຳລາຍ. ເຫມືອນລົມຊີວິດອັນດຽວເມື່ອສຳພັນກັບອິນທຣີຍ໌ຫຼາຍ ຈຶ່ງປາກົດເຫມືອນຫຼາຍ; ອາດມັນອັນດຽວກໍປາກົດເຫມືອນຮັບອຸປາທິວັດຖຸຫຼາຍເມື່ອສຳພັນກັບກາຍ.
Verse 39
अण्डेषु पेशिषु तरुष्वविनिश्चितेषु प्राणो हि जीवमुपधावति तत्र तत्र । सन्ने यदिन्द्रियगणेऽहमि च प्रसुप्ते कूटस्थ आशयमृते तदनुस्मृतिर्न: ॥ ३९ ॥
ບໍ່ວ່າເກີດຈາກໄຂ່, ຈາກຄັນ, ຈາກເມັດພືດ, ຫຼືຈາກເຫື່ອ—ປຣານາຍ່ອມຕາມຈີວະໄປຫາກາຍນັ້ນນີ້. ປຣານາບໍ່ແປປ່ຽນ; ແມ່ນແຕ່ຍ້າຍກາຍກໍບໍ່ວິການ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ອາດມັນກໍນິດດຽວຕະຫຼອດ. ນີ້ພິສູດໄດ້ຈາກປະສົບການ: ໃນການນອນຫຼັບເລິກບໍ່ມີຝັນ ອິນທຣີຍ໌, ຈິດ ແລະອະຫັງກາຣ ສົງົບລົງ; ແຕ່ເມື່ອຕື່ນ ພວກເຮົາຈື່ຈຳໄດ້ວ່າ “ຂ້ອຍນອນຢ່າງສຸກສະບາຍ” ເພາະອາດມັນຜູ້ມັ່ນຄົງຍັງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ.
Verse 40
यर्ह्यब्जनाभचरणैषणयोरुभक्त्या चेतोमलानि विधमेद् गुणकर्मजानि । तस्मिन् विशुद्ध उपलभ्यत आत्मतत्त्वं साक्षाद् यथामलदृशो: सवितृप्रकाश: ॥ ४० ॥
ເມື່ອຜູ້ໃດປະກອບພະກິດບັກຕິຢ່າງຈິງຈັງ ໂດຍຍຶດພຣະບາດດອກບົວຂອງປັດມນາພະ ສຣີກຣິດສະນະ ໄວ້ໃນໃຈເປັນເປົ້າໝາຍດຽວຂອງຊີວິດ ຄວາມມົນທິນໃນໃຈທີ່ເກີດຈາກຄຸນແລະກຳ—ຄວາມປາຖະໜາບໍ່ບໍລິສຸດຫຼາຍປະການ—ຈະຖືກຊຳລະໄປຢ່າງໄວ. ເມື່ອໃຈບໍລິສຸດ ຈຶ່ງຮັບຮູ້ໂດຍກົງທັງພຣະປະຣະມາດມັນ ແລະອັດຕະຕັດຂອງຕົນ; ເຫມືອນສາຍຕາທີ່ສຸຂະພາບດີຮູ້ສຶກແສງຕາເວັນໂດຍກົງ.
Verse 41
श्रीराजोवाच कर्मयोगं वदत न: पुरुषो येन संस्कृत: । विधूयेहाशु कर्माणि नैष्कर्म्यं विन्दते परम् ॥ ४१ ॥
ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາຣິຊີທັງຫຼາຍ ຂໍໃຫ້ກ່າວເຖິງກັມມະໂຍກະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ບຸກຄົນຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ໂດຍໂຍກະນີ້ ເຂົາຈະສາມາດສັດລະກິດຈະກຳວັດຖຸອອກໄປໄດ້ຢ່າງໄວ ແມ່ນແຕ່ໃນຊີວິດນີ້ ແລະບັນລຸໄນສະກັມມະຍະອັນສູງສຸດ ດຳລົງຊີວິດບໍລິສຸດໃນພື້ນຖານເຫນືອໂລກ.”
Verse 42
एवं प्रश्नमृषीन् पूर्वमपृच्छं पितुरन्तिके । नाब्रुवन् ब्रह्मण: पुत्रास्तत्र कारणमुच्यताम् ॥ ४२ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງໃນອະດີດ ຂ້ອຍໄດ້ຖາມຄຳຖາມທຳນອງນີ້ ໃນທີ່ປະທັບຂອງພໍ່ຂ້ອຍ ມະຫາຣາຊາ ອິກຊະວາກຸ ຕໍ່ມະຫາຣິຊີສີ່ອົງ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ. ແຕ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຕອບຄຳຖາມຂອງຂ້ອຍ. ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເຖິງເຫດຜົນທີ່ທ່ານເລືອກຢູ່ໃນຄວາມມິດງຽບນັ້ນ.
Verse 43
श्रीआविर्होत्र उवाच कर्माकर्मविकर्मेति वेदवादो न लौकिक: । वेदस्य चेश्वरात्मत्वात् तत्र मुह्यन्ति सूरय: ॥ ४३ ॥
ສຣີ ອາວິຣໂຫຕຣາ ກ່າວວ່າ: ກຳ, ອະກຳ ແລະ ວິກຳ ພຶງເຂົ້າໃຈໄດ້ດ້ວຍອຳນາດພຣະເວດເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການຄາດເດົາທາງໂລກ. ພຣະເວດແມ່ນອະວະຕານແຫ່ງສຽງຂອງພຣະພະຄະວານ ດັ່ງນັ້ນຄວາມຮູ້ເວດຈຶ່ງສົມບູນ; ແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາໃຫຍ່ກໍຍັງສັບສົນໃນວິທະຍາກຳ ຫາກລະເລີຍອຳນາດພຣະເວດ.
Verse 44
परोक्षवादो वेदोऽयं बालानामनुशासनम् । कर्ममोक्षाय कर्माणि विधत्ते ह्यगदं यथा ॥ ४४ ॥
ພຣະເວດນີ້ສອນແບບອ້ອມໆ ເພື່ອອົບຮົມຜູ້ມີປັນຍາເດັກ. ເພື່ອໃຫ້ພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງກຳ ພຣະເວດຈຶ່ງກຳນົດກຳທີ່ມີຜົນກ່ອນ—ເຫມືອນພໍ່ສັນຍາຂອງຫວານເພື່ອໃຫ້ເດັກກິນຢາ.
Verse 45
नाचरेद् यस्तु वेदोक्तं स्वयमज्ञोऽजितेन्द्रिय: । विकर्मणा ह्यधर्मेण मृत्योर्मृत्युमुपैति स: ॥ ४५ ॥
ຖ້າຜູ້ໂງ່ທີ່ຍັງບໍ່ຊະນະອິນທຣີຍະ ບໍ່ປະພຶດຕາມຂໍ້ບັນຍັດແຫ່ງພຣະເວດ ລາວຈະຕົກໃນວິກຳແລະອະທັມແນ່ນອນ; ຜົນຄື “ຄວາມຕາຍຊ້ຳຄວາມຕາຍ” ແມ່ນເກີດແລະຕາຍຊ້ຳໆ.
Verse 46
वेदोक्तमेव कुर्वाणो नि:सङ्गोऽर्पितमीश्वरे । नैष्कर्म्यां लभते सिद्धिं रोचनार्था फलश्रुति: ॥ ४६ ॥
ເມື່ອປະພຶດກິດທີ່ພຣະເວດກຳນົດໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະ ຖວາຍຜົນແຫ່ງງານນັ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບັນລຸໄນສະກຳມະຍະ-ສິດທິ ຄືຄວາມພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງກຳ. ຄຳກ່າວເຖິງຜົນໃນຄຳພີເປັນເພື່ອປຸກໃຈເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຄວາມຮູ້ເວດ.
Verse 47
य आशु हृदयग्रन्थिं निर्जिहीर्षु: परात्मन: । विधिनोपचरेद् देवं तन्त्रोक्तेन च केशवम् ॥ ४७ ॥
ຜູ້ໃດປາດຖະນາຈະຕັດ “ປົມໃນຫົວໃຈ” ຄືພັນທະແຫ່ງອະຫັງການທີ່ຜູກວິນຍານໄວ້ໃຫ້ໄວ ພຶງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເຄຊະວະ ຕາມລະບຽບທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄຳພີເວດ ເຊັ່ນ ຕັນຕຣະ.
Verse 48
लब्ध्वानुग्रह आचार्यात् तेन सन्दर्शितागम: । महापुरुषमभ्यर्चेन्मूर्त्याभिमतयात्मन: ॥ ४८ ॥
ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາຈາກອາຈານວິນຍານ ແລະຮູ້ວິທີຕາມຄຳສອນໃນຄຳພີ ຜູ້ສັດທາຄວນບູຊາພຣະຜູ້ເປັນບຸກຄົນສູງສຸດໃນຮູບທີ່ຕົນຮັກທີ່ສຸດ।
Verse 49
शुचि: सम्मुखमासीन: प्राणसंयमनादिभि: । पिण्डं विशोध्य सन्न्यासकृतरक्षोऽर्चयेद्धरिम् ॥ ४९ ॥
ເມື່ອຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລ້ວນັ່ງຕໍ່ໜ້າພຣະມູຣຕິ ເຮັດປຣານາຍາມ ແລະວິທີອື່ນໆເພື່ອຊຳລະກາຍ ແລ້ວທາຕິລະກເພື່ອຄຸ້ມຄອງ ແລະບູຊາພຣະຫຣິ।
Verse 50
अर्चादौ हृदये चापि यथालब्धोपचारकै: । द्रव्यक्षित्यात्मलिङ्गानि निष्पाद्य प्रोक्ष्य चासनम् ॥ ५० ॥ पाद्यादीनुपकल्प्याथ सन्निधाप्य समाहित: । हृदादिभि: कृतन्यासो मूलमन्त्रेण चार्चयेत् ॥ ५१ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນຮວບຮວມເຄື່ອງບູຊາທີ່ມີ ຈັດເຕັມເຄື່ອງຖວາຍ ສະຖານທີ່ ຈິດ ແລະພຣະມູຣຕິ; ພອມພຣົມນ້ຳທີ່ນັ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຈັດນ້ຳລ້າງພຣະບາດກັບບໍລິຂານອື່ນໆ. ແລ້ວອັນເຊີນພຣະມູຣຕິໃຫ້ປະດິດຖານຖືກທີ່ ຕັ້ງຈິດໃຫ້ແນ່ວແນ່ ເຮັດນະຍາສ/ຕິລະກທີ່ພຣະຫົວໃຈແລະສ່ວນອື່ນໆ ແລ້ວບູຊາດ້ວຍມົນຕຣາຫຼັກ।
Verse 51
अर्चादौ हृदये चापि यथालब्धोपचारकै: । द्रव्यक्षित्यात्मलिङ्गानि निष्पाद्य प्रोक्ष्य चासनम् ॥ ५० ॥ पाद्यादीनुपकल्प्याथ सन्निधाप्य समाहित: । हृदादिभि: कृतन्यासो मूलमन्त्रेण चार्चयेत् ॥ ५१ ॥
ຜູ້ບູຊາຄວນຮວບຮວມເຄື່ອງບູຊາທີ່ມີ ຈັດເຕັມເຄື່ອງຖວາຍ ສະຖານທີ່ ຈິດ ແລະພຣະມູຣຕິ; ພອມພຣົມນ້ຳທີ່ນັ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຈັດນ້ຳລ້າງພຣະບາດກັບບໍລິຂານອື່ນໆ. ແລ້ວອັນເຊີນພຣະມູຣຕິໃຫ້ປະດິດຖານຖືກທີ່ ຕັ້ງຈິດໃຫ້ແນ່ວແນ່ ເຮັດນະຍາສ/ຕິລະກທີ່ພຣະຫົວໃຈແລະສ່ວນອື່ນໆ ແລ້ວບູຊາດ້ວຍມົນຕຣາຫຼັກ।
Verse 52
साङ्गोपाङ्गां सपार्षदां तां तां मूर्तिं स्वमन्त्रत: । पाद्यार्घ्याचमनीयाद्यै: स्नानवासोविभूषणै: ॥ ५२ ॥ गन्धमाल्याक्षतस्रग्भिर्धूपदीपोपहारकै: । साङ्गंसम्पूज्य विधिवत् स्तवै: स्तुत्वा नमेद्धरिम् ॥ ५३ ॥
ຄວນບູຊາພຣະມູຣຕິພ້ອມທັງອະໄວຍະວະແຫ່ງກາຍທິບ ອາວຸດເຊັ່ນ ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ ລັກສະນະອື່ນໆ ແລະບໍລິວານຂອງພຣະອົງ ໂດຍໃຊ້ມົນຕຣາຂອງແຕ່ລະສ່ວນ ພ້ອມຖວາຍນ້ຳລ້າງພຣະບາດ ນ້ຳຫອມ ນ້ຳບ້ວນປາກ ນ້ຳສົງ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ເຄື່ອງປະດັບ ກິ່ນຫອມ ມາລາ ເຂົ້າບໍ່ແຕກ ພວງດອກໄມ້ ທູບ ແລະປະທີບ. ເມື່ອບູຊາຄົບຖ້ວນຕາມວິທີແລ້ວ ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະຫຣິດ້ວຍບົດສວດ ແລະກາບນົບນ້ອມ।
Verse 53
साङ्गोपाङ्गां सपार्षदां तां तां मूर्तिं स्वमन्त्रत: । पाद्यार्घ्याचमनीयाद्यै: स्नानवासोविभूषणै: ॥ ५२ ॥ गन्धमाल्याक्षतस्रग्भिर्धूपदीपोपहारकै: । साङ्गंसम्पूज्य विधिवत् स्तवै: स्तुत्वा नमेद्धरिम् ॥ ५३ ॥
ຄວນບູຊາພຣະມູຣຕິຂອງພຣະຫຣິ ພ້ອມດ້ວຍອົງປະກອບ ອາວຸດ ແລະບໍລິວານ ໂດຍໃຊ້ມົນຕຣາຂອງແຕ່ລະສ່ວນ. ຖວາຍນ້ຳລ້າງພຣະບາດ, ອັຣຄະຍະ, ນ້ຳອາຈະມະນະ, ນ້ຳສົງ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແລະເຄື່ອງປະດັບ, ນ້ຳຫອມ, ມາລາ, ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ, ພວງດອກໄມ້, ທູບແລະປະທີບ; ເມື່ອບູຊາຄົບຕາມພິທີແລ້ວ ຈົ່ງສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສວດ ແລະກາບລົງນອບນ້ອມຕໍ່ພຣະຫຣິ
Verse 54
आत्मानम् तन्मयं ध्यायन् मूर्तिं सम्पूजयेद्धरे: । शेषामाधाय शिरसा स्वधाम्न्युद्वास्य सत्कृतम् ॥ ५४ ॥
ຜູ້ບູຊາພຶງພິຈາລະນາວ່າຕົນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ນິລັນດອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວບູຊາພຣະມູຣຕິຂອງພຣະຫຣິໃຫ້ສົມບູນ ໂດຍລະລຶກວ່າພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນໃຈດ້ວຍ. ຫຼັງນັ້ນໃຫ້ນຳຂອງເຫຼືອຈາກການບູຊາ ເຊັ່ນ ມາລາດອກໄມ້ ວາງເທິງສີສະ ແລະອັນເຊີນພຣະມູຣຕິກັບສູ່ທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເປັນອັນສິ້ນພິທີ
Verse 55
एवमग्न्यर्कतोयादावतिथौ हृदये च य: । यजतीश्वरमात्मानमचिरान्मुच्यते हि स: ॥ ५५ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າສູງສຸດແຜ່ຊາຍຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະບູຊາພຣະອົງຜ່ານການປະທັບຢູ່ໃນໄຟ ດວງອາທິດ ນ້ຳ ແລະທາດອື່ນໆ ໃນໃຈຂອງແຂກຜູ້ມາເຢື່ອນ ແລະໃນໃຈຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນໃນໄມ່ຊ້າ
Frequently Asked Questions
The Supersoul’s activation provides the field and capacity for experience, but bondage arises when the jīva, driven by vāsanā (deep-rooted desire), claims proprietorship and identifies the guṇa-made body as the self. Thus responsibility remains with the jīva’s desire and karmic choice, while the Lord remains the impartial regulator and inner witness (Paramātmā).
The pralaya sequence functions as nirodha teaching: it reveals the temporality of all compounded forms, dismantles false security in worldly achievement, and redirects the seeker to āśraya—Bhagavān beyond time and modes. The cosmology is therefore a spiritual pedagogy producing vairāgya and urgency for bhakti.
A bona fide guru is one who has realized the conclusions of śāstra through deliberation, can convincingly teach those conclusions, and has taken shelter of the Supreme Lord, having relinquished material motivations. The chapter emphasizes initiation (dīkṣā/śaraṇāgati) and learning pure devotional service without duplicity.
By taking shelter of a realized spiritual master, practicing regulated devotion (hearing, chanting, remembering, offering daily work), cultivating saintly association, and gradually giving up sense gratification through higher taste. The text presents bhakti as the direct and ‘easy’ crossing because it invokes the Lord’s personal help.
Heaven is impermanent and mixed with anxiety—rivalry, envy, and fear of falling once merit is exhausted. Ritual merit is acknowledged as a Vedic incentive for the immature, but the chapter’s thrust is that true happiness requires transcendence of karma through dedication to the Lord and eventual pure bhakti.
Because many people are initially attached to fruitive results; the Vedas prescribe regulated karma to discipline them and gradually redirect their motivation toward freedom from action’s bondage—like a father coaxing a child to take medicine. The culmination is offering results to Bhagavān and engaging in devotion.
Arcana is presented as regulated worship (often via tantra-vidhi) that trains attention, purity, and offering mentality. It concretizes karma-yoga—actions performed without attachment and dedicated to Keśava—and matures into bhakti by remembering the Lord as all-pervading (in the Deity, elements, guests, and the heart).