Adhyaya 26
Purūravā’s Song of Renunciation and the Glory of Sādhu-saṅga
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກຄໍາສອນຂອງພຣະກຣິດສະນະແກ່ອຸດດະວະເພື່ອຖອນຕົນອອກຈາກຄວາມປາຖະໜາວັດຖຸ ບົດນີ້ເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍຂອງການຄົບຄ້າກັບຜູ້ຫາຄວາມສຸກທາງອາຍະຕະນະ ແລະສະແດງຈິດວິທະຍາຂອງຄວາມຜູກມັດຜ່ານປະຫວັດຂອງຈັກກະພັດ Purūravā (Aila) ແລະ Urvaśī. ພຣະອົງນໍາເຂົ້າ “ເພງຄໍາຄວນ” ຂອງ Purūravā: ກະສັດລະລຶກວ່າກາມຕັນຫາໄດ້ບັງຄວາມຮູ້ສຶກເວລາ ກຽດສັກສີ ວິຊາຄວາມຮູ້ ແລະອໍານາດ; ການເສບສຸກຊໍ້າໆບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາອີ່ມ ເຫມືອນນ້ໍາມັນເພີ່ມໃຫ້ໄຟລຸກ. ຕໍ່ມາລາວໃຊ້ວິເວກ: ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງຮ່າງກາຍບໍ່ແນ່ນອນ ແລະຄວາມງາມເປັນເພຍຜ້າຄຸມຫຼອກລວງເທິງຄວາມບໍ່ສະອາດ ຈຶ່ງການຫຼົງໃນຮ່າງກາຍເປັນສິ່ງບໍ່ມີເຫດຜົນ. ບົດສຸດທ້າຍຫັນໄປຫາຢາຮັກສາທາງບວກ: ປະຕິເສດສັງຄົມຊົ່ວ ແລະຮັບເອົາສາທຸ-ສັງກະ (ການຄົບຄ້າກັບຜູ້ບໍລິສຸດ) ເພາະຄໍາຂອງສາທຸຕັດຄວາມຍຶດຕິດ. ພຣະກຣິດສະນະສັນລະເສີນຜູ້ອຸທິດຕົນເປັນ “ເຮືອ” ກູ້ໄພໃນສັງສານ ແລະເປັນຄອບຄົວແທ້ ພ້ອມທີ່ພຶ່ງບູຊາ; ສຸດທ້າຍ Purūravā ໄດ້ສັນຕິໂດຍຮູ້ພຣະເຈົ້າຢູ່ພາຍໃນ. ນີ້ນໍາໄປສູ່ການເນັ້ນບັກຕິທີ່ຖືກຫຼ້ຽງດ້ວຍສາທຸ-ເສວາ ແລະນາມ-ກີຣຕະນະ.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच मल्लक्षणमिमं कायं लब्ध्वा मद्धर्म आस्थित: । आनन्दं परमात्मानमात्मस्थं समुपैति माम् ॥ १ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ເມື່ອໄດ້ຮ່າງກາຍມະນຸດອັນເປັນໂອກາດໃຫ້ຮູ້ຈັກຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນທຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄືພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຄວາມສຸກ ແລະເປັນປະຣະມາຕະມັນຜູ້ສະຖິດໃນໃຈສັດທັງປວງ
Verse 2
गुणमय्या जीवयोन्या विमुक्तो ज्ञाननिष्ठया । गुणेषु मायामात्रेषु दृश्यमानेष्ववस्तुत: । वर्तमानोऽपि न पुमान् युज्यतेऽवस्तुभिर्गुणै: ॥ २ ॥
ຜູ້ທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນປັນຍາເຫນືອໂລກ ພົ້ນຈາກຊີວິດທີ່ຖືກກຸນຄອບງຳ ໂດຍລະການລະບຸຕົນອັນຜິດກັບຜົນຂອງກຸນ. ເຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພຽງມາຍາ ແມ້ຢູ່ທ່າມກາງກຸນກໍບໍ່ຖືກພັນກ່ຽວ ເພາະກຸນແລະຜົນຂອງມັນບໍ່ແທ້ຈິງ
Verse 3
सङ्गं न कुर्यादसतां शिश्नोदरतृपां क्वचित् । तस्यानुगस्तमस्यन्धे पतत्यन्धानुगान्धवत् ॥ ३ ॥
ຢ່າໄດ້ຄົບຄ້າກັບຄົນໂລກີທີ່ຫມົກມຸ່ນແຕ່ການສະໜອງກາມແລະທ້ອງເລີຍ. ຜູ້ຕາມເຂົາຈະຕົກສູ່ຫຸບເຫວອັນມືດມິດ ເຫມືອນຄົນຕາບອດຕາມຄົນຕາບອດ.
Verse 4
ऐल: सम्राडिमां गाथामगायत बृहच्छ्रवा: । उर्वशीविरहान् मुह्यन् निर्विण्ण: शोकसंयमे ॥ ४ ॥
ບົດຮ້ອງນີ້ແມ່ນຈັກກະພັດໄອລະ (ປູຣູຣະວາ) ຜູ້ມີຊື່ສຽງ ໄດ້ຂັບຮ້ອງ. ເມື່ອຖືກພຣະນາງອຸຣວະຊີພັດພາກ ລາວແຕ່ກ່ອນຫຼົງງົງ; ແຕ່ເມື່ອສຳລວມຄວາມໂສກ ຈຶ່ງເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍຄາຍກຳໜັດ.
Verse 5
त्यक्त्वात्मानं व्रजन्तीं तां नग्न उन्मत्तवन्नृप: । विलपन्नन्वगाज्जाये घोरे तिष्ठेति विक्लव: ॥ ५ ॥
ເມື່ອນາງຈາກເຂົາໄປ ກະສັດແມ່ນແມ່ນເປືອຍກາຍກໍຍັງວິ່ງຕາມດຸດຄົນບ້າ. ດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມ ລາວຮ້ອງວ່າ “ໂອ ເມຍຂ້າ, ໂອ ນາງຜູ້ໂຫດ, ຢຸດເຖີດ!”
Verse 6
कामानतृप्तोऽनुजुषन् क्षुल्लकान् वर्षयामिनी: । न वेद यान्तीर्नायान्तीरुर्वश्याकृष्टचेतन: ॥ ६ ॥
ແມ່ນແຕ່ຫຼາຍປີທີ່ປູຣູຣະວາໄດ້ເສບສຸກກາມໃນຍາມແລງ ກໍຍັງບໍ່ອິ່ມໃຈ ເພາະຄວາມສຸກນັ້ນເປັນເພີຍນ້ອຍ. ໃຈທີ່ຖືກອຸຣວະຊີດຶງດູດ ເຮັດໃຫ້ລາວບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຄືນຕ່າງໆ ກຳລັງມາແລະຜ່ານໄປ.
Verse 7
ऐल उवाच अहो मे मोहविस्तार: कामकश्मलचेतस: । देव्या गृहीतकण्ठस्य नायु:खण्डा इमे स्मृता: ॥ ७ ॥
ກະສັດໄອລະກ່າວວ່າ “ໂອ! ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມຫຼົງຂອງເຮົາວ່າກວ້າງໃຫຍ່ປານໃດ! ໃຈເຮົາຖືກກາມມະລິນປົກຄຸມ; ເມື່ອເທວີນີ້ກອດແລະກຳຄໍເຮົາໄວ້ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ເລີຍວ່າເສດສ່ວນແຫ່ງຊີວິດກຳລັງຜ່ານໄປ.”
Verse 8
नाहं वेदाभिनिर्मुक्त: सूर्यो वाभ्युदितोऽमुया । मूषितो वर्षपूगानां बताहानि गतान्युत ॥ ८ ॥
ນາງນັ້ນຫລອກລວງຂ້າຢ່າງໜັກ ຈົນຂ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນແມ່ນແຕ່ຕາເວັນຂຶ້ນຫຼືຕົກ. ໂອ້, ຫຼາຍປີວັນເວລາຂ້າຜ່ານໄປຢ່າງເປົ່າປະໂຫຍດ!
Verse 9
अहो मे आत्मसम्मोहो येनात्मा योषितां कृत: । क्रीडामृगश्चक्रवर्ती नरदेवशिखामणि: ॥ ९ ॥
ໂອ້ ຄວາມຫຼົງຕົນຂອງຂ້າ! ຈົນຂ້າ—ຜູ້ເປັນຈັກກະພັດ ແລະເປັນເພັດແຫ່ງມົງກຸດຂອງກະສັດ—ກາຍເປັນສັດຂອງຫຼິ້ນໃນມືນາງ!
Verse 10
सपरिच्छदमात्मानं हित्वा तृणमिवेश्वरम् । यान्तीं स्त्रियं चान्वगमं नग्न उन्मत्तवद् रुदन् ॥ १० ॥
ແມ່ນແຕ່ຂ້າເປັນເຈົ້ານາຍຜູ້ມີຄວາມຮັ່ງມີ ນາງກໍທິ້ງຂ້າເຫມືອນໃບຫຍ້າ; ແຕ່ຂ້າຍັງຕາມນາງໄປ ທັງເປືອຍກາຍ ຮ້ອງໄຫ້ດຸດຄົນບ້າ
Verse 11
कुतस्तस्यानुभाव: स्यात् तेज ईशत्वमेव वा । योऽन्वगच्छंस्त्रियं यान्तीं खरवत् पादताडित: ॥ ११ ॥
ອຳນາດ ພະລັງ ແລະຄວາມເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າຢູ່ໃສ? ຂ້າກັບວິ່ງຕາມນາງທີ່ທິ້ງຂ້າ ເຫມືອນລາທີ່ຖືກລາເພດເມຍເຕະໃສ່ໜ້າ
Verse 12
किं विद्यया किं तपसा किं त्यागेन श्रुतेन वा । किं विविक्तेन मौनेन स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम् ॥ १२ ॥
ການຮຽນຮູ້ສູງ ການບຳເພັນຕະບະ ການສະຫຼະ ຫຼືການຟັງຄຳພີ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ການຢູ່ໂດດດ່ຽວແລະຄວາມງຽບກໍມີຄ່າອັນໃດ ຖ້າສຸດທ້າຍໃຈຖືກນາງຊິງໄປ
Verse 13
स्वार्थस्याकोविदं धिङ् मां मूर्खं पण्डितमानिनम् । योऽहमीश्वरतां प्राप्य स्त्रीभिर्गोखरवज्जित: ॥ १३ ॥
ຂໍໃຫ້ຂ້າຖືກຕຳນິ! ຂ້າໂງ່ ບໍ່ຮູ້ປະໂຫຍດຕົນ ແຕ່ກັບອວດວ່າສະຫຼາດ. ແມ່ນໄດ້ຕຳແໜ່ງດັ່ງເຈົ້າ ກໍຖືກສະຕຣີຊະນະດັ່ງງົວຫຼືລາ.
Verse 14
सेवतो वर्षपूगान् मे उर्वश्या अधरासवम् । न तृप्यत्यात्मभू: कामो वह्निराहुतिभिर्यथा ॥ १४ ॥
ແມ່ນຂ້າໄດ້ເສບ “ນ້ຳອະມິດ” ຈາກຮິມຝີປາກຂອງອຸຣະວະຊີຫຼາຍປີ ກາມໃນໃຈຂ້າກໍຍັງລຸກຂຶ້ນຊ້ຳໆ ບໍ່ເຄີຍອິ່ມ ເຫມືອນໄຟທີ່ບໍ່ດັບດ້ວຍການຖວາຍເນີຍໃສ.
Verse 15
पुंश्चल्यापहृतं चित्तं को न्वन्यो मोचितुं प्रभु: । आत्मारामेश्वरमृते भगवन्तमधोक्षजम् ॥ १५ ॥
ຈິດຂອງຂ້າທີ່ຖືກນາງໂສເພນີລັກໄປ ໃຜຈະປົດປ່ອຍໄດ້ ນອກຈາກພຣະພະຄະວານ ອະໂທກຊະຈະ ຜູ້ເກີນພົ້ນປະສາດສຳຜັດ ແລະເປັນອົງຈອມແຫ່ງອາດມາຣາມ.
Verse 16
बोधितस्यापि देव्या मे सूक्तवाक्येन दुर्मते: । मनोगतो महामोहो नापयात्यजितात्मन: ॥ १६ ॥
ແມ່ນເທວີອຸຣະວະຊີໄດ້ຕັກເຕືອນຂ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດີ ແຕ່ເນື່ອງຈາກປັນຍາຂ້າທຶບ ແລະບໍ່ຊະນະອິນທຣີ ຄວາມຫຼົງໃຫຍ່ໃນໃຈຈຶ່ງບໍ່ຫາຍໄປ.
Verse 17
किमेतया नोऽपकृतं रज्ज्वा वा सर्पचेतस: । द्रष्टु: स्वरूपाविदुषो योऽहं यदजितेन्द्रिय: ॥ १७ ॥
ຂ້າຈະໂທດນາງໄດ້ແນວໃດ? ຂ້າເອງບໍ່ຮູ້ສະພາບແທ້ຂອງຕົນ ແລະບໍ່ຊະນະອິນທຣີ ຈຶ່ງເຫມືອນຄົນທີ່ມີຈິດຄິດວ່າເປັນງູ ເຫັນເຊືອກເປັນງູໂດຍຜິດພາດ.
Verse 18
क्वायं मलीमस: कायो दौर्गन्ध्याद्यात्मकोऽशुचि: । क्व गुणा: सौमनस्याद्या ह्यध्यासोऽविद्यया कृत: ॥ १८ ॥
ກາຍນີ້ທີ່ເປື້ອນເປັນມົນທິນ ແລະມີກິ່ນເໝັນ ແທ້ຈິງແມ່ນຫຍັງ? ກິ່ນຫອມແລະຄວາມງາມຂອງກາຍຍິງທີ່ດຶງດູດນັ້ນ ເປັນພຽງຜ້າຄຸມລວງຂອງມາຍາທີ່ເກີດຈາກອະວິດຍາເທົ່ານັ້ນ।
Verse 19
पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्त्रिय: ॥ २० ॥
ກາຍນີ້ແທ້ຈິງເປັນຂອງໃຜ—ຂອງພໍ່ແມ່, ຂອງເມຍ, ຂອງນາຍຈ້າງ, ຂອງໄຟເຜົາສົບ, ຫຼືຂອງໝາແລະນົກກິນຊາກ? ຂອງອາດມັນພາຍໃນ ຫຼືຂອງມິດສະຫາຍ? ແມ່ນບໍ່ອາດຕັດສິນໄດ້ ແຕ່ມະນຸດກໍຍັງຍຶດຕິດກາຍນີ້।
Verse 20
पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्त्रिय: ॥ २० ॥
ໃນກາຍອັນບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຈຸດຈົບອັນຕໍ່າຕໍ່ານີ້ ມະນຸດກັບຍຶດຕິດ. ແລ້ວເມື່ອເບິ່ງໜ້າຍິງ ກໍວ່າ “ໂອ້, ງາມແທ້! ດັ່ງຈົມູກກໍນ່າຮັກ ແລະຮອຍຍິ້ມກໍຫວານ!”
Verse 21
त्वङ्मांसरुधिरस्नायुमेदोमज्जास्थिसंहतौ । विण्मूत्रपूये रमतां कृमीणां कियदन्तरम् ॥ २१ ॥
ຜູ້ທີ່ຫາຄວາມເພີດເພີນໃນກາຍທີ່ປະກອບດ້ວຍຜິວ ເນື້ອ ເລືອດ ເສັ້ນເອັນ ໄຂມັນ ໄຂກະດູກ ກະດູກ ແລະອຸຈະ ປັດສະວະ ໜອງ—ຈະຕ່າງຈາກໜອນທົ່ວໄປສັກເທົ່າໃດ?
Verse 22
अथापि नोपसज्जेत स्त्रीषु स्त्रैणेषु चार्थवित् । विषयेन्द्रियसंयोगान्मन: क्षुभ्यति नान्यथा ॥ २२ ॥
ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງຂອງກາຍ ບໍ່ຄວນຄົບຫາຍິງ ຫຼືຄົບຫາຊາຍທີ່ຫຼົງຕິດຍິງ; ເພາະການສຳຜັດຂອງອິນທຣີຍກັບອາລົມ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ໃຈຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ।
Verse 23
अदृष्टादश्रुताद् भावान्न भाव उपजायते । असम्प्रयुञ्जत: प्राणान् शाम्यति स्तिमितं मन: ॥ २३ ॥
ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນ ແລະບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ ບໍ່ຮົ່ມຮວນໃຈ. ຜູ້ທີ່ສຳລວມອິນທຣີ ຈິດຈະຢຸດຈາກກິດວັດຖຸ ແລະສະຫງົບເອງ.
Verse 24
तस्मात् सङ्गो न कर्तव्य: स्त्रीषु स्त्रैणेषु चेन्द्रियै: । विदुषां चाप्यविस्रब्ध: षड्वर्ग: किमु मादृशाम् ॥ २४ ॥
ດັ່ງນັ້ນຢ່າໃຫ້ອິນທຣີໄປຄົບຫາແບບເສລີກັບຜູ້ຍິງ ຫຼືກັບຜູ້ຊາຍທີ່ຫຼົງຜູ້ຍິງ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້ກໍຍັງບໍ່ໄວ້ໃຈສັດຕູຫົກປະການໃນໃຈ; ແລ້ວຄົນໂງ່ຢ່າງຂ້າຈະເວົ້າຫຍັງໄດ້.
Verse 25
श्रीभगवानुवाच एवं प्रगायन् नृपदेवदेव: स उर्वशीलोकमथो विहाय । आत्मानमात्मन्यवगम्य मां वै उपारमज्ज्ञानविधूतमोह: ॥ २५ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ເມື່ອຂັບຮ້ອງບົດນີ້ແລ້ວ ມະຫາຣາຊາ ປຸຣູຣະວາ ຜູ້ໂດດເດັ່ນໃນຫມູ່ເທວະແລະມະນຸດ ໄດ້ລະທິ້ງຕຳແໜ່ງທີ່ໄດ້ມາໃນໂລກຂອງອຸຣະວະຊີ. ເມື່ອມາຍາຖືກຊຳລະດ້ວຍຍານທິບ ລາວຮູ້ຈັກພຣະອົງເປັນປະຣະມາຕະມັນໃນໃຈ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ຄວາມສະຫງົບ.
Verse 26
ततो दु:सङ्गमुत्सृज्य सत्सु सज्जेत बुद्धिमान् । सन्त एवास्य छिन्दन्ति मनोव्यासङ्गमुक्तिभि: ॥ २६ ॥
ດັ່ງນັ້ນຜູ້ມີປັນຍາຄວນລະທິ້ງການຄົບຄົນຊົ່ວ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ສັດສັງກັບສັນຕະບຸລຸດຜູ້ເປັນພັກຕະ. ຄຳສອນອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຂອງທ່ານ ຈະຕັດຄວາມຍຶດຕິດເກີນຄວນໃນໃຈ.
Verse 27
सन्तोऽनपेक्षा मच्चित्ता: प्रशान्ता: समदर्शिन: । निर्ममा निरहङ्कारा निर्द्वन्द्वा निष्परिग्रहा: ॥ २७ ॥
ພັກຕະຂອງເຮົາຕັ້ງໃຈໄວ້ທີ່ເຮົາ ແລະບໍ່ພຶ່ງພາສິ່ງວັດຖຸ. ພວກເຂົາສະຫງົບເສມອ, ເຫັນທຸກຄົນເທົ່າກັນ, ແລະປາດສະຈາກຄວາມຍຶດຖື, ອັດຕາປອມ, ຄວາມຄູ່ຕົວຕໍ່ຕ້ານ, ແລະຄວາມໂລບໃນການສະສົມ.
Verse 28
तेषु नित्यं महाभाग महाभागेषु मत्कथा: । सम्भवन्ति हि ता नृणां जुषतां प्रपुनन्त्यघम् ॥ २८ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ ຜູ້ມີບຸນວາສນາຍິ່ງ, ໃນສັງຄົມຂອງພະສາທຸບັກຕາ ມີການສົນທະນາເຖິງເຮົາຢູ່ເສມອ; ຜູ້ທີ່ຟັງແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະກຽດຂອງເຮົາ ຍ່ອມຖືກຊໍາລະບາບທັງປວງແນ່ນອນ.
Verse 29
ता ये शृण्वन्ति गायन्ति ह्यनुमोदन्ति चादृता: । मत्परा: श्रद्दधानाश्च भक्तिं विन्दन्ति ते मयि ॥ २९ ॥
ຜູ້ໃດຟັງ ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລະຮັບໄວ້ໃນໃຈດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະມີສັດທາ ອຸທິດຕົນໃຫ້ເຮົາ ແລະໄດ້ຮັບພັກຕິໃນເຮົາ.
Verse 30
भक्तिं लब्धवत: साधो: किमन्यदवशिष्यते । मय्यनन्तगुणे ब्रह्मण्यानन्दानुभवात्मनि ॥ ३० ॥
ໂອ ສາທຸ, ເມື່ອພັກຕະຜູ້ສົມບູນໄດ້ຮັບພັກຕິໃນເຮົາ—ພຣະພຣະມັນສູງສຸດຜູ້ມີຄຸນອະນັນຕະ ແລະເປັນສະພາບແຫ່ງປະສົບການອານັນດ—ແລ້ວ ຍັງຈະມີອັນໃດເຫຼືອໃຫ້ບັນລຸອີກ?
Verse 31
यथोपश्रयमाणस्य भगवन्तं विभावसुम् । शीतं भयं तमोऽप्येति साधून् संसेवतस्तथा ॥ ३१ ॥
ເຫມືອນຜູ້ເຂົ້າໃກ້ໄຟບູຊາຍັນ ຄວາມໜາວ ຄວາມຢ້ານ ແລະຄວາມມືດຈະຫາຍໄປ, ສັນນັ້ນຜູ້ຮັບໃຊ້ສາທຸບັກຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມທຶບທື່ນ ຄວາມຢ້ານ ແລະອະວິຊາ ຖືກທໍາລາຍໄປ.
Verse 32
निमज्ज्योन्मज्जतां घोरे भवाब्धौ परमायणम् । सन्तो ब्रह्मविद: शान्ता नौर्दृढेवाप्सु मज्जताम् ॥ ३२ ॥
ໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສັງສານອັນນ່າຢ້ານ ຜູ້ທີ່ຈົມແລ້ວຜຸດຂຶ້ນຊໍ້າໆ ມີສາທຸຜູ້ສະຫງົບ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນຄວາມຮູ້ພຣະພຣະມັນເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ; ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນເຫມືອນເຮືອແຂງແຮງທີ່ມາຊ່ວຍຜູ້ກໍາລັງຈະຈົມນ້ໍາ.
Verse 33
अन्नं हि प्राणिनां प्राण आर्तानां शरणं त्वहम् । धर्मो वित्तं नृणां प्रेत्य सन्तोऽर्वाग् बिभ्यतोऽरणम् ॥ ३३ ॥
ດັ່ງອາຫານເປັນຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ ສັນນັ້ນເຮົາເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດຂອງຜູ້ທຸກທ້ອນ; ແລະເມື່ອຈາກໂລກນີ້ໄປ ທຳມະແມ່ນຊັບຂອງມະນຸດ, ສັນນັ້ນສັນຕະພັກຕະຂອງເຮົາແມ່ນທີ່ລີ້ໄພດຽວຂອງຜູ້ກົວຈະຕົກສູ່ຄວາມທຸກຍາກ.
Verse 34
सन्तो दिशन्ति चक्षूंषि बहिरर्क: समुत्थित: । देवता बान्धवा: सन्त: सन्त आत्माहमेव च ॥ ३४ ॥
ສັນຕະພັກຕະຂອງເຮົາປະທານດວງຕາທິບ; ແຕ່ດວງອາທິດໃຫ້ແຕ່ການເຫັນພາຍນອກ ແລະໃຫ້ໄດ້ກໍ່ເມື່ອມັນຂຶ້ນແລ້ວ. ສັນຕະພັກຕະຂອງເຮົາແມ່ນເທວະທີ່ຄວນບູຊາແທ້ ແລະເປັນຍາດແທ້; ພວກເຂົາແມ່ນອາຕະມັນຂອງຕົນ ແລະທ້າຍທີ່ສຸດບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກເຮົາ.
Verse 35
वैतसेनस्ततोऽप्येवमुर्वश्या लोकनिष्पृह: । मुक्तसङ्गो महीमेतामात्मारामश्चचार ह ॥ ३५ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຄວາມປາຖະໜາຈະຢູ່ໃນໂລກດຽວກັບອຸຣະວະຊີຫາຍໄປ ມະຫາຣາຊາ ປຸຣູຣະວາ ໄດ້ທ່ອງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ປອດຈາກການຄົບຄົນທາງວັດຖຸ ແລະອິ່ມເອມຢ່າງສົມບູນໃນອາຕະມັນ.
Frequently Asked Questions
The chapter frames asat-saṅga as spiritually lethal because it normalizes sense-centered goals (genitals and belly) and reinforces deha-abhimāna, pulling the mind into guṇa-driven habits. The Bhāgavata’s logic is causal: association shapes desire, desire shapes action, and action deepens bondage. Hence the ‘blind following blind’ image—without tattva-jñāna and sādhu guidance, one’s trajectory is toward deeper ignorance rather than liberation.
Purūravā’s song is a confessional case study: despite royal power and prolonged enjoyment, he remains unsatisfied and becomes humiliated, revealing kāma’s insatiable nature. His reflections convert narrative into sādhana: he diagnoses lust, recognizes bodily beauty as māyā’s covering, and turns toward inner realization of the Paramātmā. The episode demonstrates that even elevated status cannot protect one from sense bondage without restraint and saintly association.
Kṛṣṇa identifies His devotees—peaceful, non-possessive, equal-visioned, fixed in Him—as the rescuing boat. This is not mere metaphor: devotees transmit divine vision through śravaṇa-kīrtana, cut attachments through truthful speech, and embody the Lord’s shelter (āśraya) in lived practice. Serving such devotees destroys fear and ignorance just as fire removes cold and darkness.
The repetition underscores a contemplative dismantling of deha-abhimāna: if the body’s proprietor cannot be decisively established—parents, spouse, employer, fire, animals, friends, or even the indwelling self—then obsessive attachment is irrational. The point is not nihilism but vairāgya grounded in discernment, redirecting identity from body to ātmā and devotion to the indwelling Lord.