Adhyaya 2
Nārada’s Arrival, the Nine Yogendras, and the Foundations of Bhāgavata-dharma
ສືບຕໍ່ການເນັ້ນວິທະຍາສາດແຫ່ງພະກະຕິ (bhakti) ທີ່ຮີບດ່ວນແລະນໍາໃຊ້ໄດ້ ສຸກະເດວະເລົ່າເຖິງການພັກຢູ່ຂອງນາຣະດະໃນດວາຣະກາ ແລະການໄປຢ້ຽມວາສຸເດວະ ຜູ້ຖາມເຖິງໜ້າທີ່ທີ່ເຮັດໃຫ້ມຸກຸນດະພໍໃຈທີ່ສຸດ ແລະກໍາຈັດຄວາມຢ້ານ. ນາຣະດະຢືນຢັນວ່າ bhakti ແມ່ນທຳມະນິລັນດອນຂອງຊີວະ ແລະນໍາເສີນຕົວຢ່າງໂບຮານ: ກະສັດວິເດຫະ (ນິມິ) ຖາມລູກຊາຍ 9 ອົງຂອງຣິສະພະເດວະ (ໂຢເກນດຣະ). ຫຼັງຈາກອະທິບາຍສາຍສະກຸນ—ການສະຫຼະຂອງພະພາຣະຕະ ແລະການແບ່ງລູກເປັນຜູ້ປົກຄອງ, ພຣາຫມັນ, ແລະລະທິສະຫຼະ—ນາຣະດະເລົ່າວ່າ ໂຢເກນດຣະມາຮອດພິທີຍັດຍະຂອງນິມິ ແລະຖືກຕ້ອນຮັບດັ່ງພຣະເຈົ້າເອງ. ນິມິຖາມເຖິງຄວາມດີສູງສຸດ ແລະວິທີ bhakti. ກະວິສອນວ່າ ຄວາມຢ້ານເກີດຈາກການຫັນຫນີພຣະເຈົ້າພາຍໃຕ້ມາຍາ ແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານເກີດຈາກ bhakti ບໍລິສຸດພາຍໃຕ້ການນໍາຂອງຄູບາອາຈານ ໂດຍອຸທິດການກະທໍາທຸກຢ່າງແດ່ນາຣາຍະນະ ຄວບຄຸມໃຈ ແລະສະດຸດີນາມບໍລິສຸດຈົນຄວາມຮັກເອກະສະຕາຊີເກີດຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາ ຮະວິຣະເລີ່ມກໍານົດຂັ້ນຂອງໄວສະນະວະ—ອຸດຕະມະ, ມັດທະຍະມະ, ແລະປຣາກຣິຕະ—ເພື່ອປູພື້ນໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປວິເຄາະລຶກຊຶ້ງກວ່າ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच गोविन्दभुजगुप्तायां द्वारवत्यां कुरूद्वह । अवात्सीन्नारदोऽभीक्ष्णं कृष्णोपासनलालस: ॥ १ ॥
ສຣີຊຸກະເທວະກ່າວວ່າ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ນາຣະດະມຸນີຜູ້ໃຝ່ຫາການບູຊາພຣະກຣິດສະນະ ໄດ້ພັກຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງໃນເມືອງທະວາຣະກາ ອັນຖືກປົກປ້ອງເສມອດ້ວຍພຣະພາຫຸຂອງໂຄວິນທະ.
Verse 2
को नु राजन्निन्द्रियवान् मुकुन्दचरणाम्बुजम् । न भजेत् सर्वतोमृत्युरुपास्यममरोत्तमै: ॥ २ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ໃນໂລກວັດຖຸນີ້ ຄວາມຕາຍຢູ່ທຸກກ້າວ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີອິນທຣີຍ໌ຜູ້ໃດຈະບໍ່ບຳເນົາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະມຸກຸນທະ ຜູ້ທີ່ແມ່ນທີ່ບູຊາແມ່ນກະທັ້ງແກ່ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນອັນສູງສຸດ?
Verse 3
तमेकदा तु देवर्षिं वसुदेवो गृहागतम् । अर्चितं सुखमासीनमभिवाद्येदमब्रवीत् ॥ ३ ॥
ມື້ໜຶ່ງ ເທວະລິສີນາຣະດະ ມາຮອດເຮືອນຂອງວະສຸເທວະ. ວະສຸເທວະໄດ້ບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງສັກກາລະທີ່ເໝາະສົມ ໃຫ້ນັ່ງສະບາຍ ແລະກາບນົບແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້.
Verse 4
श्रीवसुदेव उवाच भगवन् भवतो यात्रा स्वस्तये सर्वदेहिनाम् । कृपणानां यथा पित्रोरुत्तमश्लोकवर्त्मनाम् ॥ ४ ॥
ສຣີວະສຸເທວະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພະພະຄະວັນ ການຢ້ຽມຢາມຂອງທ່ານເພື່ອຄວາມສະຫວັດດີຂອງສັດທັງປວງ ເຫມືອນພໍ່ມາເພື່ອປະໂຫຍດຂອງລູກ. ທ່ານເມດຕາເປັນພິເສດຕໍ່ຜູ້ທຸກຍາກ ແລະຜູ້ກ້າວໜ້າໃນທາງຂອງອຸຕຕະມະສະໂລກະ.”
Verse 5
भूतानां देवचरितं दु:खाय च सुखाय च । सुखायैव हि साधूनां त्वादृशामच्युतात्मनाम् ॥ ५ ॥
ກິດຈະກຳຂອງເທວະອາດນຳທັງທຸກແລະສຸກມາໃຫ້ສັດທັງປວງ; ແຕ່ກິດຈະກຳຂອງສາທຸຢ່າງທ່ານ ຜູ້ຍຶດອະຈະຍຸຕະເປັນດວງວິນຍານ ນຳມາແຕ່ຄວາມສຸກແກ່ທຸກຜູ້.
Verse 6
भजन्ति ये यथा देवान् देवा अपि तथैव तान् । छायेव कर्मसचिवा: साधवो दीनवत्सला: ॥ ६ ॥
ຜູ້ໃດບູຊາເທວະແນວໃດ ເທວະກໍຕອບແທນແນວນັ້ນ. ເທວະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ກຳ ດຸຈເງົາ; ແຕ່ສາທຸແມ່ນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຕົກຕ່ຳຢ່າງແທ້ຈິງ.
Verse 7
ब्रह्मंस्तथापि पृच्छामो धर्मान् भागवतांस्तव । यान् श्रुत्वा श्रद्धया मर्त्यो मुच्यते सर्वतोभयात् ॥ ७ ॥
ໂອ ພຣາຫມະນ! ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຫັນທ່ານກໍເຮັດໃຫ້ຂ້າພໍໃຈແລ້ວ ແຕ່ຂ້າຍັງຂໍຖາມທ່ານເຖິງທຳມະແຫ່ງພາກະວະຕະ ຊຶ່ງເມື່ອມະນຸດຟັງດ້ວຍສັດທາ ຈະພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວທຸກປະການ.
Verse 8
अहं किल पुरानन्तं प्रजार्थो भुवि मुक्तिदम् । अपूजयं न मोक्षाय मोहितो देवमायया ॥ ८ ॥
ໃນຊາດກ່ອນໃນໂລກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາພຣະອະນັນຕະ ຜູ້ປະທານໂມກສະ ເພາະປາຖະນາລູກ; ແຕ່ບໍ່ໄດ້ບູຊາເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ຈຶ່ງຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງຫຼອກລວງ.
Verse 9
यथा विचित्रव्यसनाद् भवद्भिर्विश्वतोभयात् । मुच्येम ह्यञ्जसैवाद्धा तथा न: शाधि सुव्रत ॥ ९ ॥
ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຮັກສາປະຕິຍານ, ຂໍໃຫ້ຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ ເພື່ອດ້ວຍພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກສັງສານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອັນຕະລາຍ ແລະຜູກມັດເຮົາໃນຄວາມຢ້ານກົວຢູ່ເທື່ອນິດ.
Verse 10
श्रीशुक उवाच राजन्नेवं कृतप्रश्नो वसुदेवेन धीमता । प्रीतस्तमाह देवर्षिर्हरे: संस्मारितो गुणै: ॥ १० ॥
ສີຊຸກເທວະກ່າວວ່າ: ໂອ ກະສັດ, ເທວະຣິສີ ນາຣະດະ ພໍໃຈກັບຄຳຖາມຂອງວະສຸເທວະຜູ້ມີປັນຍາ. ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ທ່ານລະລຶກເຖິງຄຸນອັນເຫນືອໂລກຂອງພຣະຫຣິ (ກຣິສນະ), ນາຣະດະຈຶ່ງຕອບວະສຸເທວະດັ່ງນີ້.
Verse 11
श्रीनारद उवाच सम्यगेतद् व्यवसितं भवता सात्वतर्षभ । यत् पृच्छसे भागवतान् धर्मांस्त्वं विश्वभावनान् ॥ ११ ॥
ສີນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຊາວສາຕະວະຕະ, ເຈົ້າໄດ້ຖາມຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພາະເຈົ້າຖາມເຖິງທຳອັນນິລັນດອນຂອງວິນຍານຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຄື ພາກະວະຕະທຳ. ການພັກດີນີ້ມີພະລັງຈົນຊຳລະທັງຈັກກະວານໄດ້.
Verse 12
श्रुतोऽनुपठितो ध्यात आदृतो वानुमोदित: । सद्य: पुनाति सद्धर्मो देव विश्वद्रुहोऽपि हि ॥ १२ ॥
ການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍພັກດີອັນບໍລິສຸດນີ້ແມ່ນສັດທຳທີ່ມີພະລັງຢ່າງຍິ່ງ: ແຕ່ພຽງໄດ້ຟັງ, ສວດສັນລະເສີນຕາມ, ພິຈາລະນາພາວະນາ, ຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະສັດທາ, ຫຼືຊົມເຊີຍພັກດີຂອງຜູ້ອື່ນ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງເທວະດາແລະສັດທັງປວງກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນທັນທີ.
Verse 13
त्वया परमकल्याण: पुण्यश्रवणकीर्तन: । स्मारितो भगवानद्य देवो नारायणो मम ॥ १३ ॥
ມື້ນີ້ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລະລຶກເຖິງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ອຍ ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນສູງສຸດ. ຜູ້ໃດຟັງແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະອົງ ຍ່ອມໄດ້ບຸນບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ.
Verse 14
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । आर्षभाणां च संवादं विदेहस्य महात्मन: ॥ १४ ॥
ທີ່ນີ້ດ້ວຍ ເພື່ອອະທິບາຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ບັນດາລຶສີໄດ້ຍົກເລື່ອງລາວໂບຮານຂຶ້ນກ່າວ—ຄືການສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະຣາຊາວິເທຫະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງຣິຊະພະ.
Verse 15
प्रियव्रतो नाम सुतो मनो: स्वायम्भुवस्य य: । तस्याग्नीध्रस्ततो नाभिऋर्षभस्तत्सुत: स्मृत: ॥ १५ ॥
ສະວາຍັມພູວະ ມະນູ ມີບຸດຊື່ ປຣິຍະວຣະຕະ. ໃນບັນດາບຸດຂອງປຣິຍະວຣະຕະ ມີ ອາກນີທຣະ; ຈາກອາກນີທຣະ ເກີດ ນາພິ ແລະບຸດຂອງນາພິ ເອີ້ນວ່າ ຣິຊະພະເທວະ.
Verse 16
तमाहुर्वासुदेवांशं मोक्षधर्मविवक्षया । अवतीर्णं सुतशतं तस्यासीद् ब्रह्मपारगम् ॥ १६ ॥
ສີຣີ ຣິຊະພະເທວະ ຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນພາກຂອງພຣະວາສຸເທວະ. ພຣະອົງອະວະຕານລົງມາເພື່ອເຜີຍແຜ່ທຳທີ່ນຳສັດໂລກໄປສູ່ໂມກຊະ. ພຣະອົງມີບຸດໜຶ່ງຮ້ອຍຄົນ ທຸກຄົນສົມບູນໃນຄວາມຮູ້ເວດະ.
Verse 17
तेषां वै भरतो ज्येष्ठो नारायणपरायण: । विख्यातं वर्षमेतद् यन्नाम्ना भारतमद्भुतम् ॥ १७ ॥
ໃນບັນດາບຸດທັງຮ້ອຍນັ້ນ ຜູ້ໃຫຍ່ສຸດ ພະຣະຕະ ເປັນຜູ້ພຶ່ງພາພຣະນາຣາຍະນະຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເນື່ອງດ້ວຍຊື່ສຽງຂອງພະຣະຕະ ແຜ່ນດິນນີ້ຈຶ່ງມີຊື່ສຽງຢ່າງຍິ່ງວ່າ ‘ພາຣະຕະວັຣຊະ’.
Verse 18
स भुक्तभोगां त्यक्त्वेमां निर्गतस्तपसा हरिम् । उपासीनस्तत्पदवीं लेभे वै जन्मभिस्त्रिभि: ॥ १८ ॥
ພະຣາຊາ ພາຣະຕະ ເຫັນວ່າຄວາມສຸກໂລກີເປັນຂອງຊົ່ວຄາວ ແລະໄຮ້ປະໂຫຍດ ຈຶ່ງລະທິ້ງໂລກນີ້. ພະອົງປະລະພັນລະຍາວັຍໜຸ່ມແລະຄອບຄົວ ແລ້ວບຳເນັດຕະປະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ບູຊາພຣະຫຣິ; ຫຼັງສາມຊາດ ໄດ້ຮອດພຣະທາມຂອງພຣະເຈົ້າ.
Verse 19
तेषां नव नवद्वीपपतयोऽस्य समन्तत: । कर्मतन्त्रप्रणेतार एकाशीतिर्द्विजातय: ॥ १९ ॥
ລູກຊາຍທີ່ເຫຼືອ 9 ອົງ ໄດ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເກາະ 9 ໃນພາຣະຕະວັດ ແລະປົກຄອງດ້ວຍອຳນາດອະທິປະໄຕຢ່າງສົມບູນ. ອີກ 81 ອົງ ເປັນພຣາຫມະນະດວິຊະ ແລະຊ່ວຍສ້າງຕັ້ງທາງເວດະແຫ່ງຍັດຍາກຳການຑະ (karma-kāṇḍa).
Verse 20
नवाभवन् महाभागा मुनयो ह्यर्थशंसिन: । श्रमणा वातरसना आत्मविद्याविशारदा: ॥ २० ॥ कविर्हविरन्तरीक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ २१ ॥
ລູກຊາຍທີ່ເຫຼືອ 9 ອົງ ເປັນມຸນີຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ—ຜູ້ເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງສູງສຸດ, ເປັນສະມະນະ, ດຳລົງແບບດິກັມພຣະ, ແລະຊຳນານໃນອາດມະວິທະຍາ. ນາມຂອງທ່ານ: ກະວິ, ຫະວິຣ, ອັນຕະຣີກສະ, ປະຣະພຸດທະ, ປິບພະລາຍະນ, ອາວິຣໂຫຕຣະ, ດຣຸມິລ, ຈະມະສະ, ກະຣະພາຊະນະ.
Verse 21
नवाभवन् महाभागा मुनयो ह्यर्थशंसिन: । श्रमणा वातरसना आत्मविद्याविशारदा: ॥ २० ॥ कविर्हविरन्तरीक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ २१ ॥
ລູກຊາຍທີ່ເຫຼືອ 9 ອົງ ເປັນມຸນີຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ—ຜູ້ເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງສູງສຸດ, ເປັນສະມະນະ, ດຳລົງແບບດິກັມພຣະ, ແລະຊຳນານໃນອາດມະວິທະຍາ. ນາມຂອງທ່ານ: ກະວິ, ຫະວິຣ, ອັນຕະຣີກສະ, ປະຣະພຸດທະ, ປິບພະລາຍະນ, ອາວິຣໂຫຕຣະ, ດຣຸມິລ, ຈະມະສະ, ກະຣະພາຊະນະ.
Verse 22
त एते भगवद्रूपं विश्वं सदसदात्मकम् । आत्मनोऽव्यतिरेकेण पश्यन्तो व्यचरन् महीम् ॥ २२ ॥
ພຣະມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນເດີນທາງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ໂດຍເຫັນຈັກກະວານທັງປວງ—ທັງຫຍາບແລະລະອຽດ, ທັງມີແລະບໍ່ມີ—ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະພະຄະວານ ແລະເຫັນວ່າບໍ່ແຍກຈາກອາດມະນຂອງຕົນ.
Verse 23
अव्याहतेष्टगतय: सुरसिद्धसाध्य- गन्धर्वयक्षनरकिन्नरनागलोकान् । मुक्ताश्चरन्ति मुनिचारणभूतनाथ- विद्याधरद्विजगवां भुवनानि कामम् ॥ २३ ॥
ໂຍເຄນດຣາທັງເກົ້າເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ; ການເດີນທາງຕາມປາຖະໜາຂອງທ່ານບໍ່ມີອຳນາດໂລກີໃດຂັດຂວາງໄດ້. ທ່ານທ່ອງໄປຫາໂລກຂອງເທວະ, ສິດທະ, ສາດຍະ, ກັນທັຣວະ, ຢັກສະ, ມະນຸດ, ຄິນນະຣະ ແລະ ນາກ ພ້ອມທັງໂລກຂອງລຶສີ, ຈາຣະນະ, ບູຕະນາຖະ (ຄະນະພຣະສິວະ), ວິທະຍາທະຣະ, ພຣາຫມະນ ແລະ ໂຄອັນສັກສິດ ຕາມໃຈປາຖະໜາ.
Verse 24
त एकदा निमे: सत्रमुपजग्मुर्यदृच्छया । वितायमानमृषिभिरजनाभे महात्मन: ॥ २४ ॥
ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກທ່ານມາຮອດໂດຍບັງເອີນ ທີ່ອະຈະນາພະ (ຊື່ເກົ່າຂອງໂລກ) ໃນພິທີສັດຕຣະຍັດຂອງມະຫາຣາຊານິມິຜູ້ມະຫາຕະມະ ຊຶ່ງກຳລັງດຳເນີນພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງລຶສີຜູ້ສູງສົ່ງ.
Verse 25
तान् दृष्ट्वा सूर्यसङ्काशान् महाभागवतान् नृप । यजमानोऽग्नयो विप्रा: सर्व एवोपतस्थिरे ॥ २५ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອເຫັນມະຫາພາຄະວະຕະຜູ້ສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັ້ນ ທັງຜູ້ປະກອບຍັດ, ພຣາຫມະນ ແລະແມ່ນແຕ່ໄຟບູຊາຍັດ—ລ້ວນລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເພື່ອຕ້ອນຮັບບໍລິການພວກທ່ານ.
Verse 26
विदेहस्तानभिप्रेत्य नारायणपरायणान् । प्रीत: सम्पूजयां चक्रे आसनस्थान् यथार्हत: ॥ २६ ॥
ພຣະຣາຊາວິເທຫະ (ນິມິ) ຮູ້ວ່າລຶສີທັງເກົ້ານັ້ນເປັນມະຫາພະກະຕິຜູ້ພຶ່ງພານາຣາຍະນະ. ເມື່ອປິຕິຍິນດີຕໍ່ການມາຮອດອັນເປັນມົງຄຸນ ພຣະອົງຈຶ່ງຖວາຍທີ່ນັ່ງອັນເໝາະສົມ ແລະບູຊາພວກທ່ານຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ດັ່ງບູຊາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.
Verse 27
तान् रोचमानान् स्वरुचा ब्रह्मपुत्रोपमान् नव । पप्रच्छ परमप्रीत: प्रश्रयावनतो नृप: ॥ २७ ॥
ມະຫາຕະມະທັງເກົ້ານັ້ນສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນເອງ ປານດັ່ງເທົ່າທຽມກັບສີ່ກຸມາຣ ບຸດຂອງພຣະພຣົມ. ພຣະຣາຊາເຕັມໄປດ້ວຍປິຕິອັນສູງສຸດ ໄດ້ກົ້ມສະເຫຼີມຫົວດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມພວກທ່ານ.
Verse 28
श्रीविदेह उवाच मन्ये भगवत: साक्षात् पार्षदान् वो मधुद्विष: । विष्णोर्भूतानि लोकानां पावनाय चरन्ति हि ॥ २८ ॥
ກະສັດວິເທຫະກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າທ່ານທັງຫຼາຍແມ່ນພະສະຫາຍໃກ້ຊິດໂດຍກົງຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງມະທຸ. ຜູ້ພັກດີບໍລິສຸດຂອງພຣະວິສນຸຈະເດີນທາງທົ່ວຈັກກະວານ ບໍ່ໃຊ້ເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ແຕ່ເພື່ອຊໍາລະສັດໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດ.
Verse 29
दुर्लभो मानुषो देहो देहिनां क्षणभङ्गुर: । तत्रापि दुर्लभं मन्ये वैकुण्ठप्रियदर्शनम् ॥ २९ ॥
ສໍາລັບສັດຜູ້ມີກາຍ ກາຍມະນຸດໄດ້ມາຍາກຍິ່ງ ແລະແຕກສະລາຍໄດ້ໃນພິບຕາ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ການໄດ້ພົບເຫັນແລະຄົບຫາຜູ້ພັກດີບໍລິສຸດ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໄວຄຸນຖະ ຍິ່ງຫາຍາກກວ່ານັ້ນ.
Verse 30
अत आत्यन्तिकं क्षेमं पृच्छामो भवतोऽनघा: । संसारेऽस्मिन् क्षणार्धोऽपि सत्सङ्ग: शेवधिर्नृणाम् ॥ ३० ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທ່ານຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມເຖິງຄວາມເກສົມສູງສຸດ. ເພາະໃນສົງສານແຫ່ງການເກີດແລະຕາຍນີ້ ແມ່ນແຕ່ສັດສັງກະພຽງຄຶ່ງຂະນະ ກໍເປັນຂຸມຊັບອັນປະເສີດສໍາລັບມະນຸດ.
Verse 31
धर्मान् भागवतान् ब्रूत यदि न: श्रुतये क्षमम् । यै: प्रसन्न: प्रपन्नाय दास्यत्यात्मानमप्यज: ॥ ३१ ॥
ຖ້າທ່ານເຫັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າສົມຄວນແກ່ການຟັງ ຂໍໃຫ້ກ່າວເຖິງພາຄະວະທຳ ຄືເສັ້ນທາງແຫ່ງພັກຕິ-ເສວາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ໂດຍທາງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອະຈະ (ຜູ້ບໍ່ເກີດ) ພໍພຣະໄທ ພຣະອົງຈະປະທານແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເອງແກ່ຜູ້ມອບຕົນ.
Verse 32
श्रीनारद उवाच एवं ते निमिना पृष्टा वसुदेव महत्तमा: । प्रतिपूज्याब्रुवन् प्रीत्या ससदस्यर्त्विजं नृपम् ॥ ३२ ॥
ສີນາຣະດາກ່າວວ່າ: ໂອ ວະສຸເທວະ, ເມື່ອມະຫາຣາຊານິມິໄດ້ຖາມໂຍເກນດຣາທັງເກົ້າເຊັ່ນນັ້ນເກືອບກ່ຽວກັບພັກຕິຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ບັນດາມະຫາຕະມະເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ນັບຖືຄໍາຖາມຂອງກະສັດ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມຮັກ ຕໍ່ໜ້າສະພາພິທີຍັດ ແລະພຣາຫມະນ໌ຣິດວິຊ.
Verse 33
श्रीकविरुवाच मन्येऽकुतश्चिद्भयमच्युतस्य पादाम्बुजोपासनमत्र नित्यम् । उद्विग्नबुद्धेरसदात्मभावाद् विश्वात्मना यत्र निवर्तते भी: ॥ ३३ ॥
ພຣະກະວີກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຜູ້ທີ່ປັນຍາຖືກກວນຢູ່ເສມອເນື່ອງຈາກຍຶດຕົນເປັນກາຍແລະໂລກຊົ່ວຄາວ ຈະໄດ້ຄວາມບໍ່ຢ້ານຢ່າງແທ້ຈິງກໍ່ດ້ວຍການນະມັດສະການດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອະຈຸຕະເປັນນິດ; ໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນວິນຍານແຫ່ງສາກົນ ຄວາມຢ້ານທັງປວງດັບສິ້ນໂດຍສິ້ນເຊີງ.
Verse 34
ये वै भगवता प्रोक्ता उपाया ह्यात्मलब्धये । अञ्ज: पुंसामविदुषां विद्धि भागवतान् हि तान् ॥ ३४ ॥
ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ວິທີການເພື່ອໄດ້ຮັບການຮູ້ຕົນທີ່ພຣະພະຄະວານຕັດໄວ້ນັ້ນແຫຼະແມ່ນ “ພາຄະວະຕະທັມ”; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ຮູ້ກໍສາມາດຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າສູງສຸດໄດ້ງ່າຍ ເມື່ອຍຶດຖືວິທີນັ້ນ.
Verse 35
यानास्थाय नरो राजन् न प्रमाद्येत कर्हिचित् । धावन् निमील्य वा नेत्रे न स्खलेन्न पतेदिह ॥ ३५ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຍຶດຖືກະບວນການພັກຕິນີ້ ຈະບໍ່ພາດພະລັ້ງໃນເສັ້ນທາງໂລກນີ້ເລີຍ; ແມ່ນແຕ່ວິ່ງທັງທີ່ປິດຕາ ກໍບໍ່ສະດຸດ ແລະບໍ່ລົ້ມ.
Verse 36
कायेन वाचा मनसेन्द्रियैर्वा बुद्ध्यात्मना वानुसृतस्वभावात् । करोति यद् यत् सकलं परस्मै नारायणायेति समर्पयेत्तत् ॥ ३६ ॥
ຕາມນິໄສທີ່ໄດ້ມາໃນຊີວິດທີ່ຖືກຜູກມັດ ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍກາຍ ວາຈາ ໃຈ ອິນທຣີ ປັນຍາ ຫຼືຈິດສຳນຶກທີ່ບໍລິສຸດ ຄວນອຸທິດຖວາຍແດ່ພຣະຜູ້ສູງສຸດ ໂດຍຄິດວ່າ “ນີ້ເພື່ອຄວາມພໍພຣະໄທຂອງພຣະນາຣາຍະນະ”.
Verse 37
भयं द्वितीयाभिनिवेशत: स्या- दीशादपेतस्य विपर्ययोऽस्मृति: । तन्माययातो बुध आभजेत्तं भक्त्यैकयेशं गुरुदेवतात्मा ॥ ३७ ॥
ຄວາມຢ້ານເກີດຈາກການໝົກມຸ່ນໃນ “ສິ່ງທີ່ສອງ” ຄືສິ່ງອື່ນນອກຈາກພຣະເຈົ້າ; ເມື່ອຊີວະຫັນຫນີຈາກອີສະ ກໍເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະການລືມຖານະແທ້ຂອງຕົນ—ທັງໝົດນີ້ເກີດຈາກພະລັງມາຍາ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນບຳເນົາພັກຕິອັນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວ ພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງຄູແທ້ ແລະຮັບເອົາຄູນັ້ນເປັນເທວະທີ່ຄວນນະມັດສະການ ແລະເປັນຊີວິດຈິດໃຈຂອງຕົນ.
Verse 38
अविद्यमानोऽप्यवभाति हि द्वयो ध्यातुर्धिया स्वप्नमनोरथौ यथा । तत् कर्मसङ्कल्पविकल्पकं मनो बुधो निरुन्ध्यादभयं तत: स्यात् ॥ ३८ ॥
ແມ່ນແທ້ວ່າຄວາມເປັນຄູ່ບໍ່ມີຢູ່ແທ້ ແຕ່ດ້ວຍປັນຍາທີ່ຖືກຜູກມັດຂອງຜູ້ພິຈາລະນາ ມັນປາກົດດັ່ງຄວາມຝັນແລະຄວາມນຶກຝັນ. ຜູ້ຮູ້ຄວນຄວບຄຸມໃຈທີ່ເລືອກຮັບ‑ປະຕິເສດ; ແລ້ວຈຶ່ງເກີດຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວ.
Verse 39
शृण्वन् सुभद्राणि रथाङ्गपाणे- र्जन्मानि कर्माणि च यानि लोके । गीतानि नामानि तदर्थकानि गायन् विलज्जो विचरेदसङ्ग: ॥ ३९ ॥
ຜູ້ມີປັນຍາຄວນລະຄວາມຍຶດຕິດ ແລະເດີນທາງຢ່າງເສຣີບໍ່ຕ້ອງອາຍ ພ້ອມກັບຟັງການປະສູດແລະກິດອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະຜູ້ຖືລໍ້ລົດ ແລະຂັບຮ້ອງນາມອັນສັກສິດທີ່ບອກຄວາມໝາຍນັ້ນ.
Verse 40
एवंव्रत: स्वप्रियनामकीर्त्या जातानुरागो द्रुतचित्त उच्चै: । हसत्यथो रोदिति रौति गाय- त्युन्मादवन्नृत्यति लोकबाह्य: ॥ ४० ॥
ຜູ້ພັກດີທີ່ຍຶດຫມັ້ນໃນປະຕິຍານ ເມື່ອຂັບຮ້ອງນາມອັນຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈົນເກີດຄວາມຮັກອັນເອກະສະຫງ່າ ຫົວໃຈຈະອ່ອນລະລາຍ; ບາງຄັ້ງຫົວເຮາະດັງ ຮ້ອງໄຫ້ ຮ້ອງຕະໂກນ; ບາງຄັ້ງຮ້ອງເພງແລະເຕັ້ນດັ່ງຄົນຄລຸ້ມຄັ້ງ ບໍ່ໃສ່ໃຈຄຳຄິດເຫັນຂອງຜູ້ຄົນ.
Verse 41
खं वायुमग्निं सलिलं महीं च ज्योतींषि सत्त्वानि दिशो द्रुमादीन् । सरित्समुद्रांश्च हरे: शरीरं यत् किंच भूतं प्रणमेदनन्य: ॥ ४१ ॥
ຜູ້ພັກດີບໍ່ຄວນເຫັນສິ່ງໃດແຍກຈາກພຣະກຣິດສະນະ. ອາກາດ ລົມ ໄຟ ນ້ຳ ດິນ ດວງອາທິດແລະດວງແສງທັງຫຼາຍ ສັດມີຊີວິດ ທິດທັງປວງ ຕົ້ນໄມ້ພືດພັນ ແມ່ນ້ຳແລະມະຫາສະໝຸດ—ສິ່ງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງເຫັນວ່າເປັນພຣະວະກາຍຂອງພຣະຫຣິ ແລະນອບນ້ອມດ້ວຍໃຈເອກະ.
Verse 42
भक्ति: परेशानुभवो विरक्ति- रन्यत्र चैष त्रिक एककाल: । प्रपद्यमानस्य यथाश्नत: स्यु- स्तुष्टि: पुष्टि: क्षुदपायोऽनुघासम् ॥ ४२ ॥
ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ຄວາມພັກດີ ປະສົບການຕົງຕໍ່ພຣະອົງ ແລະຄວາມຄາຍຍຶດຕິດຈາກສິ່ງອື່ນ—ທັງສາມເກີດພ້ອມກັນ; ເຫມືອນຄົນກິນອາຫານທີ່ທຸກຄຳນຳມາທັງຄວາມອິ່ມໃຈ ການບຳລຸງ ແລະການຫາຍຫິວ ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັນ.
Verse 43
इत्यच्युताङ्घ्रि भजतोऽनुवृत्त्या भक्तिर्विरक्तिर्भगवत्प्रबोध: । भवन्ति वै भागवतस्य राजं- स्तत: परां शान्तिमुपैति साक्षात् ॥ ४३ ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ, ຜູ້ພະກະຕິທີ່ບູຊາພຣະບາດດຸດດອກບົວຂອງພຣະອະຈະຍຸຕະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນບໍ່ຂາດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ຄວາມຄາຍຕິດ ແລະການຕື່ນຮູ້ໃນພຣະພະຄະວານ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຖິງສັນຕິສູງສຸດໂດຍກົງ.
Verse 44
श्रीराजोवाच अथ भागवतं ब्रूत यद्धर्मो यादृशो नृणाम् । यथा चरति यद् ब्रूते यैर्लिङ्गैर्भगवत्प्रिय: ॥ ४४ ॥
ພະຣາຊາກ່າວວ່າ—ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ທ່ານກ່າວເຖິງຜູ້ເປັນພາກະວະຕະ: ທຳຂອງເຂົາໃນຫມູ່ມະນຸດເປັນແນວໃດ, ເຂົາປະພຶດແນວໃດ, ເຂົາເວົ້າແນວໃດ, ແລະດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍໃດເຂົາຈຶ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພະຄະວານ—ຂໍອະທິບາຍລະອຽດ।
Verse 45
श्रीहविरुवाच सर्वभूतेषु य: पश्येद् भगवद्भावमात्मन: । भूतानि भगवत्यात्मन्येष भागवतोत्तम: ॥ ४५ ॥
ສຣີຮະວິຣກ່າວວ່າ—ຜູ້ພະກະຕິຊັ້ນສູງສຸດ ເຫັນພຣະພະຄະວານຢູ່ໃນສັດທັງປວງ ແລະເຫັນທຸກສິ່ງວ່າດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງໂດຍນິລັນດອນ; ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພາກະວະຕະອຸດຕະມະ.
Verse 46
ईश्वरे तदधीनेषु बालिशेषु द्विषत्सु च । प्रेममैत्रीकृपोपेक्षा य: करोति स मध्यम: ॥ ४६ ॥
ຜູ້ເປັນມັດຍະມະພັກຕະ ມອບຄວາມຮັກແດ່ພຣະອົງ, ເປັນມິດກັບບັນດາພັກຕະ, ມີເມດຕາຕໍ່ຜູ້ບໍ່ຮູ້ແຕ່ບໍລິສຸດ, ແລະວາງເຉີຍຕໍ່ຜູ້ອິດສາຊັງພຣະອົງ.
Verse 47
अर्चायामेव हरये पूजां य: श्रद्धयेहते । न तद्भक्तेषु चान्येषु स भक्त: प्राकृत: स्मृत: ॥ ४७ ॥
ຜູ້ທີ່ດ້ວຍສັດທາ ບູຊາແຕ່ອັຣຈາ-ມູຣຕິຂອງພຣະຫຣິໃນວັດ ແຕ່ບໍ່ປະພຶດຖືກຕໍ່ບັນດາພັກຕະ ແລະຕໍ່ຄົນທົ່ວໄປ ເອີ້ນວ່າ ປຣາກຣິຕະ-ພັກຕະ ຄືຜູ້ພະກະຕິລະດັບຕ່ຳ.
Verse 48
गृहीत्वापीन्द्रियैरर्थान्यो न द्वेष्टि न हृष्यति । विष्णोर्मायामिदं पश्यन्स वै भागवतोत्तम: ॥ ४८ ॥
ແມ່ນແຕ່ອິນທຣີຍະໄດ້ສຳຜັດກັບອາຣົມທັງຫຼາຍ ຜູ້ໃດບໍ່ເກຽດຊັງ ບໍ່ຫຼົງຍິນດີ ແລະເຫັນໂລກທັງປວງນີ້ເປັນມາຍາ-ສັກຕິຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມະ
Verse 49
देहेन्द्रियप्राणमनोधियां यो जन्माप्ययक्षुद्भयतर्षकृच्छ्रै: । संसारधर्मैरविमुह्यमान: स्मृत्या हरेर्भागवतप्रधान: ॥ ४९ ॥
ຜູ້ໃດບໍ່ຫຼົງງົງກັບທຳແຫ່ງສັງສາຣະທີ່ບີບຄັ້ນກາຍ ອິນທຣີຍະ ປຣານ ໃຈ ແລະປັນຍາ—ດ້ວຍເກີດແລະເສື່ອມ ດ້ວຍຫິວແລະຫິວນ້ຳ ດ້ວຍຄວາມລຳບາກ—ແຕ່ຢູ່ເຫນືອມັນໄດ້ໂດຍລະລຶກພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພາກະວະຕະ-ປະທານ
Verse 50
न कामकर्मबीजानां यस्य चेतसि सम्भव: । वासुदेवैकनिलय: स वै भागवतोत्तम: ॥ ५० ॥
ຜູ້ໃດໃນໃຈບໍ່ເກີດເມັດພັນແຫ່ງກາມແລະກັມມະ ແລະມີທີ່ພຶ່ງແຕ່ພຣະວາສຸເທວະພຽງອົງດຽວ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມະ
Verse 51
न यस्य जन्मकर्मभ्यां न वर्णाश्रमजातिभि: । सज्जतेऽस्मिन्नहंभावो देहे वै स हरे: प्रिय: ॥ ५१ ॥
ຜູ້ໃດຄວາມຖືຕົວວ່າ “ຂ້ອຍ” ບໍ່ໄດ້ຕິດກັບກາຍນີ້ເນື່ອງຈາກກຳເນີດແລະການກະທຳ ຫຼືເນື່ອງຈາກວັນນະ-ອາສຣົມແລະຊາດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະຫຣິຮັກຍິ່ງ
Verse 52
न यस्य स्व: पर इति वित्तेष्वात्मनि वा भिदा । सर्वभूतसम: शान्त: स वै भागवतोत्तम: ॥ ५२ ॥
ຜູ້ໃດບໍ່ມີການແບ່ງແຍກວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ-ຂອງເຂົາ” ໃນຊັບສິນຫຼືໃນຕົນ ບໍ່ຄິດວ່າ “ນີ້ຂອງຂ້ອຍ ນັ້ນຂອງເຂົາ” ແລະເຫັນສັດທັງປວງເທົ່າກັນ ມີໃຈສະຫງົບ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມະ
Verse 53
त्रिभुवनविभवहेतवेऽप्यकुण्ठ- स्मृतिरजितात्मसुरादिभिर्विमृग्यात् । न चलति भगवत्पदारविन्दा- ल्लवनिमिषार्धमपि य: स वैष्णवाग्य्र: ॥ ५३ ॥
ແມ່ນແຕ່ໄດ້ອຳນາດແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງສາມໂລກ ຜູ້ພະກະຕິບໍ່ອາດລືມດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣົມແລະພຣະສິວະຍັງສະແຫວງຫາ; ລາວບໍ່ຫ່າງຈາກທີ່ພຶ່ງນັ້ນແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ຫຼືຄື່ງຂະນະ ຈຶ່ງເປັນໄວສະນະວະຜູ້ສູງສຸດ
Verse 54
भगवत उरुविक्रमाङ्घ्रिशाखा- नखमणिचन्द्रिकया निरस्ततापे । हृदि कथमुपसीदतां पुन: स प्रभवति चन्द्र इवोदितेऽर्कताप: ॥ ५४ ॥
ໄຟແຫ່ງຄວາມທຸກທາງວັດຖຸຈະເຜົາໃຈຜູ້ບູຊາພຣະເຈົ້າສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ? ແສງເຢັນດຸຈແສງຈັນຈາກອັນມະນີທີ່ປາຍເລັບແຫ່ງພຣະບາດດອກບົວຜູ້ກ້າຫານ ຂັບໄລ່ຄວາມຮ້ອນໃນໃຈທັນທີ ເຫມືອນເມື່ອຈັນຂຶ້ນ ຄວາມຮ້ອນຈາກຕາເວັນກໍສົງບ
Verse 55
विसृजति हृदयं न यस्य साक्षा- द्धरिरवशाभिहितोऽप्यघौघनाश: । प्रणयरसनया धृताङ्घ्रिपद्म: स भवति भागवतप्रधान उक्त: ॥ ५५ ॥
ພຣະຫຣິ ຜູ້ທຳລາຍກອງບາບໂດຍກົງ ມີພຣະເມດຕາຫຼາຍ: ແມ່ນແຕ່ເອີ້ນນາມສັກສິດຂອງພຣະອົງໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ຫຼືບໍ່ເຕັມໃຈ ພຣະອົງກໍມຸ່ງລົບບາບໃນໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ພະກະຕິທີ່ຈັບພຣະບາດດອກບົວໄວ້ດ້ວຍເຊືອກແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະສະດຸດນາມກຣິສນະດ້ວຍຮັກແທ້ ພຣະອົງບໍ່ອາດລະຈາກໃຈຂອງລາວ; ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ bhāgavata-pradhāna
Frequently Asked Questions
Because conditioned life is threatened by death at every step, and only service to Mukunda—worshiped even by liberated souls—removes existential fear. Vasudeva’s question models bhakti as the highest prayojana: to learn the Lord-pleasing dharma that grants abhaya and release from saṁsāra.
They are Kavi, Havir, Antarīkṣa, Prabuddha, Pippalāyana, Āvirhotra, Drumila, Camasa, and Karabhājana—renounced sons of Ṛṣabhadeva. Their importance is that they function as authoritative transmitters of realized bhakti-jñāna, teaching Nimi the essence of bhāgavata-dharma and the marks of devotees.
Fear arises when the jīva misidentifies with the body and perceives a world separate from Kṛṣṇa due to absorption in the Lord’s external potency (māyā). Turning away from the Lord causes forgetfulness of one’s servant-identity; thus the remedy is unflinching devotion under guru guidance and disciplined mind-control that restores Kṛṣṇa-centered vision.
Bhāgavata-dharma is devotional service prescribed by the Supreme Lord Himself—accessible even to the ignorant—centered on offering all actions to Nārāyaṇa and practicing śravaṇa-kīrtana. It is called the Lord’s process because it is divinely authorized and unfailing: one who adopts it does not stumble spiritually, even amid worldly complexity.
Havir outlines: (1) uttama-bhakta, who sees Kṛṣṇa within everything and everything within Kṛṣṇa; (2) madhyama-adhikārī, who loves the Lord, befriends devotees, shows mercy to the innocent, and avoids the envious; and (3) prākṛta-bhakta, who worships the Deity but lacks proper behavior toward devotees and others.