Adhyaya 2

Verse 1

श्रीशुक उवाच एवं पुरा धारणयात्मयोनि- र्नष्टां स्मृतिं प्रत्यवरुध्य तुष्टात् । तथा ससर्जेदममोघद‍ृष्टि- र्यथाप्ययात् प्राग् व्यवसायबुद्धि: ॥ १ ॥

ສຣີຊຸກະເທວ ໂກສວາມີ ກ່າວວ່າ—ໃນອະດີດ ກ່ອນຈັກກະວານຈະປາກົດ ພຣະພຣົມຜູ້ເກີດຈາກຕົນເອງໄດ້ພິຈາລະນາວິຣາດຮູບ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ ຈຶ່ງໄດ້ຄືນສະຕິທີ່ສູນເສຍ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍສາຍຕາບໍ່ຜິດພາດ ແລະຄວາມຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ ພຣະພຣົມໄດ້ສ້າງສັນສິ່ງທັງປວງຂຶ້ນໃໝ່ດັ່ງເກົ່າ.

Verse 2

शाब्दस्य हि ब्रह्मण एष पन्था यन्नामभिर्ध्यायति धीरपार्थै: । परिभ्रमंस्तत्र न विन्दतेऽर्थान् मायामये वासनया शयान: ॥ २ ॥

ເສັ້ນທາງຂອງສຽງພຣະເວດ (ຊັບດະ-ບຣະຫມັນ) ຊ່າງຊວນໃຫ້ຫຼົງ ຈົນຜູ້ຄົນເພ່ງນາມທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ແລະຫັນປັນຍາໄປຫາສິ່ງເຊັ່ນແດນສະຫວັນ. ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດລອຍວົນໃນຄວາມຝັນແຫ່ງຄວາມສຸກລວງຂອງມາຍາ ແຕ່ແທ້ຈິງບໍ່ໄດ້ລິ້ມລອງຄວາມສຸກທີ່ແທ້ໃນທີ່ນັ້ນ.

Verse 3

अत: कविर्नामसु यावदर्थ: स्यादप्रमत्तो व्यवसायबुद्धि: । सिद्धेऽन्यथार्थे न यतेत तत्र परिश्रमं तत्र समीक्षमाण: ॥ ३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນພະຍາຍາມແຕ່ພຽງຄວາມຈໍາເປັນຂັ້ນຕ່ໍາໃນໂລກແຫ່ງນາມແລະຮູບ. ຄວນຕື່ນຮູ້ ແລະມີປັນຍາຕັ້ງໝັ້ນ, ບໍ່ຄວນຍາກຢານເພື່ອສິ່ງທີ່ບໍ່ຈໍາເປັນ; ເພາະລາວເຫັນໄດ້ຈິງວ່າຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນເປັນແຕ່ຄວາມເຫນື່ອຍເປົ່າ.

Verse 4

सत्यां क्षितौ किं कशिपो: प्रयासै- र्बाहौ स्वसिद्धे ह्युपबर्हणै: किम् । सत्यञ्जलौ किं पुरुधान्नपात्र्या दिग्वल्कलादौ सति किं दुकूलै: ॥ ४ ॥

ເມື່ອພື້ນດິນກວ້າງພໍເປັນທີ່ນອນ ຈະຕ້ອງມີຕຽງແລະຟູກເພື່ອຫຍັງ? ເມື່ອແຂນຂອງຕົນເອງເປັນໝອນໄດ້ ຈະຕ້ອງມີໝອນເພື່ອຫຍັງ? ເມື່ອຝາມືເປັນພາຊະນະໄດ້ ຈະຕ້ອງມີພາຊະນະຫຼາຍເພື່ອຫຍັງ? ເມື່ອມີເປືອກໄມ້ຫຼືຜ້າຄຸມຈາກທິດ ຈະຕ້ອງມີເສື້ອຜ້າຫຍັງອີກ?

Verse 5

चीराणि किं पथि न सन्ति दिशन्ति भिक्षां नैवाङ्‌घ्रिपा: परभृत: सरितोऽप्यशुष्यन् । रुद्धा गुहा: किमजितोऽवति नोपसन्नान् कस्माद् भजन्ति कवयो धनदुर्मदान्धान् ॥ ५ ॥

ຕາມທາງບໍ່ມີຜ້າຂາດໆຫຼື? ຕົ້ນໄມ້ທີ່ຢືນເພື່ອເກື້ອກູນຜູ້ອື່ນ ບໍ່ໃຫ້ທານອີກແລ້ວຫຼື? ແມ່ນ້ຳແຫ້ງຈົນບໍ່ໃຫ້ນ້ຳແກ່ຜູ້ຫິວນ້ຳຫຼື? ຖ້ຳພູເຂົາຖືກປິດແລ້ວຫຼື? ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ພຣະອົງອະຊິຕະຜູ້ບໍ່ອາດຊະນະ ບໍ່ຄຸ້ມຄອງຜູ້ມອບຕົນຫຼື? ແລ້ວເປັນຫຍັງນັກບຸນຜູ້ຮູ້ຈຶ່ງໄປປະຈົບຜູ້ເມົາມົວດ້ວຍຊັບທີ່ຫາມາດ້ວຍຄວາມລຳບາກ?

Verse 6

एवं स्वचित्ते स्वत एव सिद्ध आत्मा प्रियोऽर्थो भगवाननन्त: । तं निर्वृतो नियतार्थो भजेत संसारहेतूपरमश्च यत्र ॥ ६ ॥

ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຈິດຕັ້ງໝັ້ນ ພຶງບຳເນົາພັກຕິແລະຮັບໃຊ້ປະຣະມາດມັນຜູ້ສະຖິດໃນດວງໃຈ. ພຣະອົງແມ່ນພະພະຄະວານຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດ ອະນັນຕະ ແລະນິລັນດອນ; ພຣະອົງແມ່ນເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຊີວິດ ແລະການບູຊາພຣະອົງທຳໃຫ້ເຫດແຫ່ງສັງສາຣະສິ້ນສຸດ

Verse 7

कस्तां त्वनाद‍ृत्य परानुचिन्ता- मृते पशूनसतीं नाम कुर्यात् । पश्यञ्जनं पतितं वैतरण्यां स्वकर्मजान् परितापाञ्जुषाणम् ॥ ७ ॥

ໃຜນອກຈາກຜູ້ຍຶດວັດຖຸຢ່າງຫຍາບ ຈະລະເລີຍການຄິດຄຳນຶງອັນເຫນືອໂລກນີ້ ແລ້ວໄປຍຶດຕິດແຕ່ນາມອັນບໍ່ຖາວອນ? ເຂົາເຫັນຝູງຊົນຕົກຢູ່ໃນແມ່ນ້ຳທຸກຂ໌ດຸຈໄວຕະຣະນີ ແລະຮັບທົນຄວາມຮ້ອນຮົນຈາກຜົນກຳຂອງຕົນເອງ

Verse 8

केचित् स्वदेहान्तर्हृदयावकाशे प्रादेशमात्रं पुरुषं वसन्तम् । चतुर्भुजं कञ्जरथाङ्गशङ्ख- गदाधरं धारणया स्मरन्ति ॥ ८ ॥

ບາງຄົນໃຊ້ທະຣານາ (ການຈົ່ງໃຈ) ລະລຶກເຖິງພຣະບຸຣຸສະອຸດຕະມະ ຜູ້ສະຖິດໃນບ່ອນຫົວໃຈພາຍໃນກາຍ ມີຂະໜາດພຽງປຣາເດດສະ‑ມາຕຣາ ມີສີ່ແຂນ ຖືດອກບົວ ຈັກຣະ ສັງຂະ ແລະຄະທາ

Verse 9

प्रसन्नवक्त्रं नलिनायतेक्षणं कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससम् । लसन्महारत्नहिरण्मयाङ्गदं स्फुरन्महारत्नकिरीटकुण्डलम् ॥ ९ ॥

ພຣະພັກຂອງພຣະອົງສົດໃສດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ພຣະເນດກວ້າງດຸດກີບດອກບົວ. ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງດັ່ງເກສອນດອກກະດຳພະ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຳຝັງອັນມະນີ; ມົງກຸດແລະຕຸ້ມຫູສ່ອງປະກາຍງາມ।

Verse 10

उन्निद्रहृत्पङ्कजकर्णिकालये योगेश्वरास्थापितपादपल्लवम् । श्रीलक्षणं कौस्तुभरत्नकन्धर- मम्‍लानलक्ष्म्या वनमालयाचितम् ॥ १० ॥

ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງຖືກປະດິດຢູ່ເທິງໃຈດອກບົວທີ່ເບີກບານຂອງໂຍຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ທີ່ອົງອຸຣະມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ແລະແກ້ວກໍສຕຸພະ; ບ່າປະດັບອັນມະນີ; ແລະພຣະກາຍງາມດ້ວຍວະນະມາລາດອກໄມ້ສົດ।

Verse 11

विभूषितं मेखलयाङ्गुलीयकै- र्महाधनैर्नूपुरकङ्कणादिभि: । स्निग्धामलाकुञ्चितनीलकुन्तलै- र्विरोचमानाननहासपेशलम् ॥ ११ ॥

ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍເມຂະລາທີ່ແອວ ແຫວນຝັງອັນມະນີລ້ຳຄ່າທີ່ນິ້ວ ນູພຸຣະ ແລະກຳໄລຕ່າງໆ. ພຣະເກສາສະອາດມັນງາມ ເປັນລອນມີເງົາສີຄຣາມ ແລະພຣະພັກທີ່ຍິ້ມອ່ອນໂຍນຊ່າງນ່າຊື່ນໃຈ।

Verse 12

अदीनलीलाहसितेक्षणोल्लसद्- भ्रूभङ्गसंसूचितभूर्यनुग्रहम् । ईक्षेत चिन्तामयमेनमीश्वरं यावन्मनो धारणयावतिष्ठते ॥ १२ ॥

ລີລາອັນໃຈກວ້າງຂອງພຣະອົງ, ແສງແຫ່ງພຣະເນດທີ່ຍິ້ມ, ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງພຣະຂົນຄິ້ວ—ລ້ວນເປັນເຄື່ອງຊີ້ພຣະກະລຸນາອັນໄພສານ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມທີ່ໃຈຍັງຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິໄດ້ ຄວນເພ່ງພິຈາລະນາຮູບທິບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເກີນການຄິດນີ້।

Verse 13

एकैकशोऽङ्गानि धियानुभावयेत् पादादि यावद्धसितं गदाभृत: । जितं जितं स्थानमपोह्य धारयेत् परं परं शुद्ध्यति धीर्यथा यथा ॥ १३ ॥

ໃນການພາວະນາ ຈົ່ງພິຈາລະນາອະວະຍະຂອງພຣະຜູ້ຖືຄະທາທີລະສ່ວນ—ເລີ່ມຈາກພຣະບາດດອກບົວໄປຈົນເຖິງພຣະພັກທີ່ຍິ້ມ. ເມື່ອໃຈຊະນະແລະຕັ້ງມັ່ນຢູ່ສ່ວນໃດ ຈົ່ງປ່ອຍສ່ວນນັ້ນແລະຍົກໄປສູ່ສ່ວນທີ່ສູງກວ່າ; ຍິ່ງກ້າວຂຶ້ນເທົ່າໃດ ປັນຍາຍິ່ງບໍລິສຸດຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 14

यावन्न जायेत परावरेऽस्मिन् विश्वेश्वरे द्रष्टरि भक्तियोग: । तावत् स्थवीय: पुरुषस्य रूपं क्रियावसाने प्रयत: स्मरेत ॥ १४ ॥

ຕາບໃດທີ່ພັກຕິໂຢກະຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ເຫັນທັງໂລກວິນຍານແລະໂລກວັດຖຸ ຍັງບໍ່ເກີດ ກໍຄວນລະລຶກແລະພິຈາລະນາຮູບສາກົນຂອງພຣະອົງໃນຕອນຈົບໜ້າທີ່ທີ່ກຳນົດໄວ້

Verse 15

स्थिरं सुखं चासनमास्थितो यति- र्यदा जिहासुरिममङ्ग लोकम् । काले च देशे च मनो न सज्जयेत् प्राणान् नियच्छेन्मनसा जितासु: ॥ १५ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອໂຢກີປາດຖະນາຈະອອກຈາກໂລກມະນຸດນີ້ ບໍ່ຄວນໃຫ້ໃຈຫຼົງຕິດກັບເວລາຫຼືສະຖານທີ່; ຄວນນັ່ງໃນອາສນະທີ່ໝັ້ນຄົງແລະສະບາຍ ແລ້ວຄວບຄຸມປຣານ ແລະໃຊ້ໃຈຄວບຄຸມອິນທຣີຍ

Verse 16

मन: स्वबुद्ध्यामलया नियम्य क्षेत्रज्ञ एतां निनयेत् तमात्मनि । आत्मानमात्मन्यवरुध्य धीरो लब्धोपशान्तिर्विरमेत कृत्यात् ॥ १६ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂຢກີໃຊ້ປັນຍາອັນບໍລິສຸດ ນຳໃຈໃຫ້ລວມເຂົ້າກັບຊີວະ (ຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ) ແລ້ວນຳຊີວະໃຫ້ລວມເຂົ້າກັບປຣະມາຕະມັນ; ດັ່ງນັ້ນຜູ້ໝັ້ນຄົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບ “ລັບໂທປະຊານຕິ” ແລະຢຸດກິດອື່ນໆ

Verse 17

न यत्र कालोऽनिमिषां पर: प्रभु: कुतो नु देवा जगतां य ईशिरे । न यत्र सत्त्वं न रजस्तमश्च न वै विकारो न महान् प्रधानम् ॥ १७ ॥

ໃນສະພາວະອັນເຫນືອໂລກຂອງ “ລັບໂທປະຊານຕິ” ບໍ່ມີອຳນາດຂອງເວລາອັນທຳລາຍ ທີ່ຄວບຄຸມແມ່ນແຕ່ເທວະ; ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີສັດຕະວະ ບໍ່ມີຣະຊັດ ບໍ່ມີຕະມັດ ບໍ່ມີອະຫັງການ ບໍ່ມີມະຫັດຕັດຕະວະ ແລະບໍ່ມີປຣະທານະປຣະກຣິຕິ

Verse 18

परं पदं वैष्णवमामनन्ति तद् यन्नेति नेतीत्यतदुत्सिसृक्षव: । विसृज्य दौरात्म्यमनन्यसौहृदा हृदोपगुह्यार्हपदं पदे पदे ॥ १८ ॥

ນັກຈິດວິນຍານກ່າວວ່າ ສະຖານະສູງສຸດແມ່ນ “ປະຣະມະປະດະ ແຫ່ງໄວສະນະວະ” ທີ່ຜູ້ສະແຫວງຫາກ່າວ “ເນຕິ ເນຕິ” ເພື່ອຫຼີກຫນີສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນພັກຕະຜູ້ບໍລິສຸດລະທິ້ງຄວາມຊົ່ວ ມີມິດຕະພາບອັນເອກະຕໍ່ພຣະອົງ ແລະອຸ້ມພຣະບາດດອກບົວໄວ້ໃນໃຈ ບູຊາທຸກຂະນະ ກ້າວແລ້ວກ້າວເລົ່າ

Verse 19

इत्थं मुनिस्तूपरमेद् व्यवस्थितो विज्ञानद‍ृग्वीर्यसुरन्धिताशय: । स्वपार्ष्णिनापीड्य गुदं ततोऽनिलं स्थानेषु षट्‍सून्नमयेज्जितक्लम: ॥ १९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ມຸນີຜູ້ມີທັດສະນະແຫ່ງປັນຍາ ຕັ້ງມັ່ນໃນຄວາມຮູ້ອັນສູງສຸດ ແລະດັບຄວາມປາຖະໜາທາງວັດຖຸ. ຈາກນັ້ນໃຊ້ສົ້ນຕີນກົດປິດທະວານ ແລະຍົກລົມປຣານາໄປຕາມຖານຫຼັກ 6 ຢ່າງເປັນລຳດັບ ຊະນະຄວາມເມື່ອຍລ້າ.

Verse 20

नाभ्यां स्थितं हृद्यधिरोप्य तस्मा- दुदानगत्योरसि तं नयेन्मुनि: । ततोऽनुसन्धाय धिया मनस्वी स्वतालुमूलं शनकैर्नयेत् ॥ २० ॥

ຜູ້ພັກຕິຜູ້ພິຈາລະນາຄວນຄ່ອຍໆ ດັນລົມປຣານາຈາກສະດືອໄປຫາຫົວໃຈ, ຈາກນັ້ນດ້ວຍການເຄື່ອນຂອງອຸດານະໄປຫາອົງອົກ, ແລ້ວໃຊ້ປັນຍາຄົ້ນຫາຈຸດທີ່ຖືກ ນຳໄປຮອດຮາກເພດານປາກຢ່າງຊ້າໆ.

Verse 21

तस्माद् भ्रुवोरन्तरमुन्नयेत निरुद्धसप्तायतनोऽनपेक्ष: । स्थित्वा मुहूर्तार्धमकुण्ठद‍ृष्टि- र्निर्भिद्य मूर्धन् विसृजेत्परं गत: ॥ २१ ॥

ຈາກນັ້ນ ພັກຕິ-ໂຍຄີຄວນຍົກລົມປຣານາໄປຢູ່ກາງຄິ້ວ. ປິດທາງອອກ 7 ປະການຂອງປຣານາ ໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະຕັ້ງສາຍຕາແນ່ວແນ່ຄື່ງມຸຫູຣຕະ; ແລ້ວຈຶ່ງທະລຸຮູທີ່ກະຫຼ່ອມ ໄປສູ່ພຣະອົງສູງສຸດ ແລະປ່ອຍວາງພັນທະທາງກາຍ.

Verse 22

यदि प्रयास्यन् नृप पारमेष्ठ्यं वैहायसानामुत यद् विहारम् । अष्टाधिपत्यं गुणसन्निवाये सहैव गच्छेन्मनसेन्द्रियैश्च ॥ २२ ॥

ແຕ່ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ຖ້າໂຍຄີຍັງປາຖະໜາຄວາມສຸກທາງວັດຖຸທີ່ດີຂຶ້ນ ເຊັ່ນ ໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກ, ທ່ອງອາວະກາດກັບພວກໄວຫາຍະສະ, ໄດ້ອຳນາດອິດທິ 8 ປະການ, ຫຼືສະຖານະໃນດາວນັບລ້ານ, ເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງນຳຈິດແລະອິນທຣີຍທີ່ຖືກຫຼໍ່ຫຼອມໂດຍຄຸນະໄປດ້ວຍ.

Verse 23

योगेश्वराणां गतिमाहुरन्त- र्बहिस्त्रिलोक्या: पवनान्तरात्मनाम् । न कर्मभिस्तां गतिमाप्नुवन्ति विद्यातपोयोगसमाधिभाजाम् ॥ २३ ॥

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງໂຍເຄສະວະຣະ—ຜູ້ມີປຣານາເປັນອາຕະມັນພາຍໃນ—ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ຖືກຈຳກັດ ທັງໃນແລະນອກສາມໂລກ. ຜູ້ມີວິທະຍາ, ຕະປະ, ໂຍຄະ ແລະສະມາທິ (ພ້ອມພະລັງພັກຕິ) ຈຶ່ງບັນລຸໄດ້; ຜູ້ຍຶດຕິດກັບກຳມະຜົນຫຼືວັດຖຸນິຍົມບໍ່ອາດບັນລຸ.

Verse 24

वैश्वानरं याति विहायसा गत: सुषुम्णया ब्रह्मपथेन शोचिषा । विधूतकल्कोऽथ हरेरुदस्तात् प्रयाति चक्रं नृप शैशुमारम् ॥ २४ ॥

ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອໂຍຄີເດີນທາງຕາມສຸສຸມນາທີ່ສ່ອງແສງ ຕາມທາງພຣະພົມ ຂ້າມທະເລນ້ຳນົມໄປຫາພຣະພົມໂລກ, ລາວຈະໄປຮອດໄວສະວານະ—ໂລກຂອງເທວະໄຟ—ກ່ອນ ເພື່ອຊຳລະມົນທິນທັງປວງ; ແລ້ວຈຶ່ງຂຶ້ນສູງຕໍ່ໄປຫາວົງລໍ້ຊິຊຸມາຣ ເພື່ອເຂົ້າໃກ້ພຣະຫຣິ.

Verse 25

तद् विश्वनाभिं त्वतिवर्त्य विष्णो- रणीयसा विरजेनात्मनैक: । नमस्कृतं ब्रह्मविदामुपैति कल्पायुषो यद् विबुधा रमन्ते ॥ २५ ॥

ວົງລໍ້ຊິຊຸມາຣນີ້ແມ່ນແກນການຫມຸນຂອງຈັກກະວານທັງປວງ ແລະເອີ້ນວ່າ “ສະດືອຂອງພຣະວິສນຸ” (Garbhodakaśāyī Viṣṇu) ໂຍຄີເທົ່ານັ້ນທີ່ຂ້າມວົງນີ້ໄດ້ ແລ້ວດ້ວຍອາຕະມັນອັນບໍລິສຸດ ຈຶ່ງເຖິງມະຫາຣໂລກ ອັນເປັນທີ່ນົບນ້ອມຂອງຜູ້ຮູ້ພຣະພົມ; ທີ່ນັ້ນ ຣິຊີຜ່ອງໃສເຊັ່ນ ພຶຣຄຸ ສຸກສຳລານໃນອາຍຸຍືນເທົ່າກັບກັລປ.

Verse 26

अथो अनन्तस्य मुखानलेन दन्दह्यमानं स निरीक्ष्य विश्वम् । निर्याति सिद्धेश्वरयुष्टधिष्ण्यं यद् द्वैपरार्ध्यं तदु पारमेष्ठ्यम् ॥ २६ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄຟທີ່ພຸ່ງອອກຈາກປາກຂອງອະນັນຕະເຜົາຜານຈັກກະວານທັງປວງ ໂຍຄີເຫັນດາວໂລກທັງຫມົດກາຍເປັນຖ່ານຖີ່; ແລ້ວຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫາສັດຍະໂລກ (ປາຣະເມດຖະຍະ) ດ້ວຍວິມານທິບທີ່ພວກສິດທະໃຊ້. ອາຍຸໃນສັດຍະໂລກນັບເປັນ “ດວຍປະຣາຣດ” ເທົ່າກັບອາຍຸຂອງພຣະພົມ.

Verse 27

न यत्र शोको न जरा न मृत्यु- र्नार्तिर्न चोद्वेग ऋते कुतश्चित् । यच्चित्ततोऽद: कृपयानिदंविदां दुरन्तदु:खप्रभवानुदर्शनात् ॥ २७ ॥

ໃນສັດຍະໂລກ ບໍ່ມີຄວາມໂສກ, ບໍ່ມີຄວາມແກ່, ບໍ່ມີຄວາມຕາຍ; ບໍ່ມີຄວາມເຈັບປວດໃດໆ ຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ. ແຕ່ບາງຄັ້ງ ເນື່ອງຈາກຈິດຮູ້ ຈຶ່ງເກີດຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ວິທີພັກຕິ-ເສວາ ແລະຕ້ອງຮັບທຸກຂ໌ອັນຫນັກໜ່ວງໃນໂລກວັດຖຸ.

Verse 28

ततो विशेषं प्रतिपद्य निर्भय- स्तेनात्मनापोऽनलमूर्तिरत्वरन् । ज्योतिर्मयो वायुमुपेत्य काले वाय्वात्मना खं बृहदात्मलिङ्गम् ॥ २८ ॥

ເມື່ອເຖິງສັດຍະໂລກແລ້ວ ຜູ້ອຸທິດຕົນດ້ວຍກາຍລະອຽດ ຈະຜະສານຕົນຢ່າງບໍ່ຢ້ານ ໃນອັດຕະລັກທີ່ຄ້າຍກາຍຫຍາບ. ຈາກນັ້ນລາວຄ່ອຍໆ ບັນລຸຂັ້ນຕາມລຳດັບ ຈາກທາດດິນໄປຫາທາດນ້ຳ, ຈາກນ້ຳໄປຫາທາດໄຟ, ຈາກໄຟໄປຫາພາວະແຫ່ງແສງ, ແລະຈາກແສງໄປຫາທາດລົມ ຈົນສຸດທ້າຍເຖິງຂັ້ນອາກາດ (ເອເທີ) ອັນກວ້າງໃຫຍ່.

Verse 29

घ्राणेन गन्धं रसनेन वै रसं रूपं च द‍ृष्टय‍ा श्वसनं त्वचैव । श्रोत्रेण चोपेत्य नभोगुणत्वं प्राणेन चाकूतिमुपैति योगी ॥ २९ ॥

ໂຍຄີຮູ້ກິ່ນດ້ວຍດັງ ຮູ້ລົດດ້ວຍລີ້ນ ເຫັນຮູບດ້ວຍຕາ ຮູ້ສຳຜັດດ້ວຍຜິວ ແລະຮັບສຽງອັນເປັນຄຸນຂອງອາກາດດ້ວຍຫູ; ແລ້ວດ້ວຍປຣານະຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງພະລັງແຫ່ງເຈດຈຳນົງ ແລະຂ້າມພົ້ນອາລົມຂອງອິນທຣີຍ

Verse 30

स भूतसूक्ष्मेन्द्रियसंनिकर्षं मनोमयं देवमयं विकार्यम् । संसाद्य गत्या सह तेन याति विज्ञानतत्त्वं गुणसंनिरोधम् ॥ ३० ॥

ສາທະກະນັ້ນ ເມື່ອຂ້າມພົ້ນສະພາວະທີ່ເກີດຈາກການປະຊິດກັນຂອງທາດຫຍາບແລະອິນທຣີຍລະອຽດ ອັນເປັນການແປປ່ຽນແບບມະໂນມະຍ ແລະເທວະມະຍ; ກໍເຄື່ອນໄປພ້ອມກັນ ແລະບັນລຸວິຊຍານະຕັດຕະວະ ທີ່ກຸນທັງຫຼາຍຖືກສະງົບລົງ

Verse 31

तेनात्मनात्मानमुपैति शान्त- मानन्दमानन्दमयोऽवसाने । एतां गतिं भागवतीं गतो य: स वै पुनर्नेह विषज्जतेऽङ्ग ॥ ३१ ॥

ດ້ວຍນັ້ນ ອາຕະມັນເຂົ້າເຖິງຕົນອັນສະງົບ ແລະໃນທີ່ສຸດດຳລົງຢູ່ໃນປະຣະມານັນທະອັນເຕັມເປັນອານັນດະ. ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ໃດບັນລຸຄະຕິພາຄະວະຕີນີ້ແລ້ວ ຈະບໍ່ຫຼົງຕິດໂລກວັດຖຸອີກ

Verse 32

एते सृती ते नृप वेदगीते त्वयाभिपृष्टे च सनातने च । ये वै पुरा ब्रह्मण आह तुष्ट आराधितो भगवान् वासुदेव: ॥ ३२ ॥

ຂ້າແຕ່ພະມະຫາກະສັດ ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຂັບຂານໃນພຣະເວດ ແລະສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕອບຕາມຄຳຖາມຂອງພະອົງແມ່ນສັດຈະທີ່ນິລັນດອນ. ໃນກາລກ່ອນ ພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວະ ເມື່ອພໍພຣະໄທດ້ວຍການບູຊາອັນຖືກຕ້ອງ ໄດ້ຕຣັດເລື່ອງນີ້ແກ່ພຣະພຣົມດ້ວຍພຣະອົງເອງ

Verse 33

न ह्यतोऽन्य: शिव: पन्था विशत: संसृताविह । वासुदेवे भगवति भक्तियोगो यतो भवेत् ॥ ३३ ॥

ສຳລັບຜູ້ທີ່ພະເລີນໄປໃນວົງຈອນສົງສານ ບໍ່ມີເສັ້ນທາງໃດຈະເປັນມົງຄຸນຍິ່ງກວ່ານີ້: ໃຫ້ເກີດພັກຕິໂຍຄະຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວະ (ພຣະກຣິດສະນະ)

Verse 34

भगवान् ब्रह्म कार्त्स्‍न्येन त्रिरन्वीक्ष्य मनीषया । तदध्यवस्यत् कूटस्थो रतिरात्मन् यतो भवेत् ॥ ३४ ॥

ພຣະພຣະຫມາ (ພະບຣະຫມາ) ຜູ້ເປັນພະພຣະອົງ ໄດ້ພິຈາລະນາພຣະເວດາສາມຄັ້ງດ້ວຍສະມາທິອັນແນ່ນອນ ແລ້ວສະຫຼຸບວ່າ ຄວາມຮັກ-ພັກດີຕໍ່ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ແມ່ນຄວາມສຳເລັດສູງສຸດແຫ່ງທຳມະ।

Verse 35

भगवान् सर्वभूतेषु लक्षित: स्वात्मना हरि: । द‍ृश्यैर्बुद्ध्यादिभिर्द्रष्टा लक्षणैरनुमापकै: ॥ ३५ ॥

ພຣະຫຣິ ຄື ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງຄຽງຄູ່ກັບອາຕະມັນຂອງແຕ່ລະຄົນ; ຄວາມຈິງນີ້ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍການເຫັນ ແລະດ້ວຍປັນຍາ ຜ່ານລັກສະນະບົດບອກແລະການອະນຸມານ।

Verse 36

तस्मात् सर्वात्मना राजन् हरि: सर्वत्र सर्वदा । श्रोतव्य: कीर्तितव्यश्च स्मर्तव्यो भगवान्नृणाम् ॥ ३६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ມະນຸດຄວນຟັງເລື່ອງຂອງພຣະຫຣິ, ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ (ກີຣຕັນ) ແລະລະລຶກຖຶງພຣະພະຄະວານ ຢູ່ເສມອ ທຸກເວລາ ແລະທຸກສະຖານທີ່।

Verse 37

पिबन्ति ये भगवत आत्मन: सतां कथामृतं श्रवणपुटेषु सम्भृतम् । पुनन्ति ते विषयविदूषिताशयं व्रजन्ति तच्चरणसरोरुहान्तिकम् ॥ ३७ ॥

ຜູ້ໃດດື່ມອະມຣິຕະແຫ່ງກະຖາຂອງພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງສາທຸຊົນ ຜ່ານການຟັງໃຫ້ເຕັມຫູ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຊຳລະໃຈທີ່ຖືກປົ່ນເປື້ອນໂດຍກາມຄຸນ ແລະສຸດທ້າຍໄປເຖິງໃກ້ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ໃນປຣະມະທາມ।