Shloka 1
Utthāna Ceremony, Śakaṭa-bhañga, Tṛṇāvarta-vadha, and the Vision of the Universe in Kṛṣṇa’s Mouth
श्रीराजोवाच येन येनावतारेण भगवान् हरिरीश्वर: । करोति कर्णरम्याणि मनोज्ञानि च न: प्रभो ॥ १ ॥ यच्छृण्वतोऽपैत्यरतिर्वितृष्णा सत्त्वं च शुद्ध्यत्यचिरेण पुंस: । भक्तिर्हरौ तत्पुरुषे च सख्यं तदेव हारं वद मन्यसे चेत् ॥ २ ॥
śrī-rājovāca yena yenāvatāreṇa bhagavān harir īśvaraḥ karoti karṇa-ramyāṇi mano-jñāni ca naḥ prabho
ພຣະຣາຊາປຣີກຊິດກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະອາຈານ ສຸກະເທວະ ໂກສະວາມີ, ລີລາແລະກິດຈະກຳທີ່ພຣະພະຄະວານ ຫຣິ ຜູ້ເປັນອີສະວອນ ສຳແດງໃນອະວະຕາຣຫຼາຍປະການ ເປັນທີ່ໄພເຣາະແກ່ຫູ ແລະຊວນໃຈຍິ່ງ. ເພີຍໄດ້ຟັງ ຄວາມເບື່ອໜ່າຍແລະຄວາມຫິວຫາເລື່ອງໂລກກໍຫາຍໄປ ແລະຈິດໃຈກໍບໍລິສຸດໄວ. ແລ້ວພະກະຕິໃນພຣະຫຣິ, ມິດຕະພາບກັບພວກພັກຕະ, ແລະຄວາມຜູກພັນຕໍ່ພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ຖ້າທ່ານເຫັນສົມຄວນ ຂໍໃຫ້ເລົ່າລີລາເຫຼົ່ານັ້ນເຖີດ.
As stated in the Prema-vivarta:
FAQs
Because the Lord’s avatāra-līlās are spiritually potent—delightful to hear and able to absorb the mind—so hearing them nourishes devotion.
Parīkṣit, facing imminent death, seeks the essence of spiritual practice; he requests Śukadeva to narrate the Lord’s incarnations and deeds as the sure path of God-centered remembrance.
Set a daily routine of listening/reading Bhagavatam with attention; replace distracting media with sacred narration so the mind naturally turns toward devotion.