Adhyaya 62
Ūṣā-Haraṇa, Bāṇāsura’s Pride, and Aniruddha’s Capture (Prelude to Hari–Śaṅkara Conflict)
ຕາມຄໍາຖາມຂອງພຣະປາຣີກສິດ ພຣະສຸກະເທວ ເລີ່ມເລື່ອງ ອູສາ–ອະນິຣຸດ ຊຶ່ງຈະນໍາໄປສູ່ການປະທະຄັ້ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງ ພຣະກຣິດສະນະ (ຮາຣິ) ແລະ ພຣະສິວະ (ສັງກະຣະ)। ບົດນີ້ກ່າວເຖິງ ບານາສຸຣະ ໃນສາຍວົງ: ເປັນລູກຂອງບາລິ ມີອໍານາດ ແລະກຽດສັກສີ ເປັນຜູ້ບູຊາພຣະສິວະຢ່າງແຮງກ້າ; ມືພັນ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຮາຊະສົມບັດ ທໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຈອງຫອງ. ເຂົາໄດ້ບັນເລງດົນຕີປະກອບການຟ້ອນຕານະດະວະຂອງພຣະສິວະ ແລະໄດ້ຮັບພຣະອຸປະຖໍາໃຫ້ປົກປ້ອງເມືອງ ໂຊນິຕະປຸຣະ; ຍັງມີຄໍາພະຍາກອນວ່າ ທຸງຂອງເຂົາຈະຫັກເມື່ອສູ້ກັບຜູ້ທຽບເທົ່າພຣະສິວະ—ຊີ້ໄປຫາພຣະກຣິດສະນະ. ຕໍ່ມາ ອູສາ ຝັນເຫັນຊາຍໜຸ່ມສີນໍ້າເງິນເຂັ້ມ ຕາດັ່ງດອກບົວ; ໝູ່ຂອງນາງ ຈິຕຣະເລຂາ ຜູ້ມີສິດທິໂຍຄະ ວາດຮູບວຣິສນິ ແລະຈໍາແນກໄດ້ວ່າແມ່ນ ອະນິຣຸດ ຫລານຂອງພຣະກຣິດສະນະ. ນາງພາອະນິຣຸດຈາກດວາຣະກາມາຫາຫ້ອງຂອງອູສາ ແລະຄວາມຮັກລັບໆເກີດຂຶ້ນ. ເມື່ອຍາມລາຍງານການລະເມີດກົດຂອງກຸມາຣີ ບານາບຸກເຂົ້າ; ອະນິຣຸດຊະນະຍາມໄດ້ ແຕ່ສຸດທ້າຍຖືກມັດດ້ວຍ ນາຄະປາຊະ ຂອງບານາ. ການຈັບກຸມນີ້ເປັນເຫດໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປຮຸນແຮງຂຶ້ນ: ພຣະກຣິດສະນະຈະຕອບໂຕ ແລະສົງຄາມ ຮາຣິ–ສິວະ ກໍາລັງໃກ້ເຂົ້າມາ.
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच बाणस्य तनयामूषामुपयेमे यदूत्तम: । तत्र युद्धमभूद् घोरं हरिशङ्करयोर्महत् । एतत् सर्वं महायोगिन् समाख्यातुं त्वमर्हसि ॥ १ ॥
ກະສັດປະຣິກຊິດ ກ່າວວ່າ: ຍອດວີລະບຸລຸດແຫ່ງຍາດະວະ ໄດ້ອະພິເສກສົມລົດກັບ ນາງອຸສາ ທິດາຂອງບານາສູນ ແລະ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດສົງຄາມອັນໜ້າສະພຶງກົວ ລະຫວ່າງ ພະຫະຣິ ແລະ ພະສັງກະຣະ ໂອ້ ພະມະຫາໂຍຄີ ໂປດອະທິບາຍເລື່ອງລາວທັງໝົດນີ້ດ້ວຍເທີ້ນ.
Verse 2
श्रीशुक उवाच बाण: पुत्रशतज्येष्ठो बलेरासीन्महात्मन: । येन वामनरूपाय हरयेऽदायि मेदिनी ॥ तस्यौरस: सुतो बाण: शिवभक्तिरत: सदा । मान्यो वदान्यो धीमांश्च सत्यसन्धो दृढव्रत: । शोणिताख्ये पुरे रम्ये स राज्यमकरोत् पुरा ॥ तस्य शम्भो: प्रासादेन किङ्करा इव तेऽमरा: । सहस्रबाहुर्वाद्येन ताण्डवेऽतोषयन्मृडम् ॥ २ ॥
ພະສຸກກະເທວະ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ບານະ ເປັນລູກຊາຍກົກໃນຈຳນວນລູກຊາຍໜຶ່ງຮ້ອຍຄົນຂອງ ທ້າວບັລລິຣາດ ຜູ້ຊຶ່ງຖວາຍແຜ່ນດິນທັງມວນແກ່ພະຫະຣິໃນຮ່າງພະວາມະນະ ບານາສູນ ເປັນຜູ້ບູຊາພະສິວະຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນຜູ້ມີໃຈກວ້າງຂວາງ ແລະ ສັດຊື່ ລາວປົກຄອງເມືອງໂສນິຕະປຸຣະ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພະສິວະພໍໃຈດ້ວຍການໃຊ້ແຂນໜຶ່ງພັນເບື້ອງຫຼິ້ນດົນຕີປະກອບການຟ້ອນລຳຕານທະວະ.
Verse 3
भगवान् सर्वभूतेश: शरण्यो भक्तवत्सल: । वरेण छन्दयामास स तं वव्रे पुराधिपम् ॥ ३ ॥
ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ພັກດີ ແລະຮັກຜູ້ພັກດີ ໄດ້ປະທານພອນຕາມປາຖະໜາໃຫ້ບານາສຸຣະຍິນດີ। ບານາເລືອກພຣະມະຫາເທວະ ຊິວະ ເປັນຜູ້ພິທັກນະຄອນຂອງຕົນ।
Verse 4
स एकदाह गिरिशं पार्श्वस्थं वीर्यदुर्मद: । किरीटेनार्कवर्णेन संस्पृशंस्तत्पदाम्बुजम् ॥ ४ ॥
ບານາສຸຣະຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍພະລັງ ມື້ໜຶ່ງເມື່ອພຣະຄິຣີຊະ (ຊິວະ) ຢືນຢູ່ຂ້າງໆ ລາວໄດ້ໃຊ້ມົງກຸດສີດຸດຕາເວັນແຕະດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດ ແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້।
Verse 5
नमस्ये त्वां महादेव लोकानां गुरुमीश्वरम् । पुंसामपूर्णकामानां कामपूरामराङ्घ्रिपम् ॥ ५ ॥
[ບານາກ່າວ:] ໂອ ມະຫາເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຄູແລະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ। ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຄວາມປາຖະໜາຍັງບໍ່ສົມບູນ ພຣະອົງເປັນດັ່ງຕົ້ນກັນລະປະພຶກສາທີ່ບັນດານຄວາມປາຖະໜາ।
Verse 6
दो:सहस्रं त्वया दत्तं परं भाराय मेऽभवत् । त्रिलोक्यां प्रतियोद्धारं न लभे त्वदृते समम् ॥ ६ ॥
ແຂນພັນຂ້າງທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ກັບກາຍເປັນພຽງພາລະໜັກ। ນອກຈາກພຣະອົງ ໃນສາມໂລກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພົບຜູ້ຕໍ່ສູ້ທີ່ເທົ່າທຽມກັບຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ।
Verse 7
कण्डूत्या निभृतैर्दोर्भिर्युयुत्सुर्दिग्गजानहम् । आद्यायां चूर्णयन्नद्रीन् भीतास्तेऽपि प्रदुद्रुवु: ॥ ७ ॥
ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນປະຖົມ! ດ້ວຍແຂນທີ່ຄັນຢາກຮົບ ຂ້າພະເຈົ້າອອກໄປທ້າສູ້ກັບຊ້າງຜູ້ຄອງທິດ ພ້ອມທັງບົດພູເຂົາໃຫ້ແຫຼກ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ຊ້າງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນກໍຍັງໜີໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ।
Verse 8
तच्छ्रुत्वा भगवान् क्रुद्ध: केतुस्ते भज्यते यदा । त्वद्दर्पघ्नं भवेन्मूढ संयुगं मत्समेन ते ॥ ८ ॥
ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນພະພະວານໂກດ ແລະຕັດວ່າ “ເຈົ້າຄົນໂງ່! ທຸງຂອງເຈົ້າຈະຫັກເມື່ອເຈົ້າຮົບກັບຜູ້ທີ່ເທົ່າກັບເຮົາ; ສຶກນັ້ນຈະທຳລາຍຄວາມຈອງຫອງຂອງເຈົ້າ”
Verse 9
इत्युक्त: कुमतिर्हृष्ट: स्वगृहं प्राविशन्नृप । प्रतीक्षन् गिरिशादेशं स्ववीर्यनशनं कुधी: ॥ ९ ॥
ເມື່ອຖືກກ່າວແນະນຳແບບນັ້ນ ບານາສຸຣະຜູ້ໂງ່ກໍຍິນດີ. ໂອ ພະຣາຊາ, ລາວກັບເຂົ້າເຮືອນ ແລະຄອຍຖ້າຄຳຂອງກິຣີຊະ—ຄືການພິນາດແຫ່ງພະລັງຂອງຕົນ
Verse 10
तस्योषा नाम दुहिता स्वप्ने प्राद्युम्निना रतिम् । कन्यालभत कान्तेन प्रागदृष्टश्रुतेन सा ॥ १० ॥
ທິດາຂອງບານາຊື່ ອູຊາ ໄດ້ປະສົບຄວາມຮັກແລະຣະຕິໃນຄວາມຝັນກັບບຸດຂອງປຣະດຍຸມນະ ແມ່ນແຕ່ນາງບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນເຖິງຄົນຮັກນັ້ນຫຼາຍ່ອນ
Verse 11
सा तत्र तमपश्यन्ती क्वासि कान्तेति वादिनी । सखीनां मध्य उत्तस्थौ विह्वला व्रीडिता भृशम् ॥ ११ ॥
ເມື່ອນາງບໍ່ເຫັນເຂົາໃນຄວາມຝັນ ອູຊາກໍລຸກນັ່ງຂຶ້ນກະທັນຫັນທ່າມກາງໝູ່ເພື່ອນສາວ ຮ້ອງວ່າ “ເຈົ້າຢູ່ໃສ ຄົນຮັກ?” ນາງວຸ້ນວາຍແລະອາຍຢ່າງຫນັກ
Verse 12
बाणस्य मन्त्री कुम्भाण्डश्चित्रलेखा च तत्सुता । सख्यपृच्छत् सखीमूषां कौतूहलसमन्विता ॥ १२ ॥
ບານາມີລັດຖະມົນຕີຊື່ ກຸມພານຑະ ແລະບຸດສາວຂອງລາວຊື່ ຈິດຣະເລຂາ. ນາງເປັນເພື່ອນສະໜິດຂອງອູຊາ; ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ນາງຈຶ່ງຖາມອູຊາ
Verse 13
कं त्वं मृगयसे सुभ्रु कीदृशस्ते मनोरथ: । हस्तग्राहं न तेऽद्यापि राजपुत्र्युपलक्षये ॥ १३ ॥
ຈິດຣະເລຂາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ, ເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາໃຜ? ຄວາມປາຖະໜາໃດກຳລັງເກີດໃນໃຈເຈົ້າ? ໂອ ທິດາກະສັດ, ຈົນບັດນີ້ຂ້າຍັງບໍ່ເຫັນຊາຍໃດມາຈັບມືເຈົ້າເພື່ອແຕ່ງງານ”
Verse 14
दृष्ट: कश्चिन्नर: स्वप्ने श्याम: कमललोचन: । पीतवासा बृहद्बाहुर्योषितां हृदयंगम: ॥ १४ ॥
ອູສາກ່າວວ່າ: “ໃນຄວາມຝັນ ຂ້າໄດ້ເຫັນຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ ຜິວສີຄຣາມເຂັ້ມ ຕາດຸດດອກບົວ ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແຂນໃຫຍ່ແຂງແຮງ ເປັນຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຖິງໃຈຂອງສະຕຣີ”
Verse 15
तमहं मृगये कान्तं पाययित्वाधरं मधु । क्वापि यात: स्पृहयतीं क्षिप्त्वा मां वृजिनार्णवे ॥ १५ ॥
“ຂ້າຊອກຫາຄົນຮັກຜູ້ນັ້ນ. ຫຼັງຈາກໃຫ້ຂ້າດື່ມນ້ຳເຜິ້ງຈາກຮິມຝີປາກຂອງລາວ ລາວກໍໄປທີ່ໃດບໍ່ຮູ້ ແລະໂຍນຂ້າ—ຜູ້ໂຫຍຫາລາວ—ລົງໃນທະເລແຫ່ງຄວາມທຸກ”
Verse 16
चित्रलेखोवाच व्यसनं तेऽपकर्षामि त्रिलोक्यां यदि भाव्यते । तमानेष्ये नरं यस्ते मनोहर्ता तमादिश ॥ १६ ॥
ຈິດຣະເລຂາກ່າວວ່າ: “ຂ້າຈະຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າ. ຖ້າລາວພົບໄດ້ໃນສາມໂລກ ບ່ອນໃດກໍຕາມ ຂ້າຈະນຳບຸລຸດຜູ້ເປັນຄູ່ຄອງໃນອະນາຄົດ ຜູ້ຂໂມຍໃຈເຈົ້າ ມາໃຫ້. ຈົ່ງຊີ້ໃຫ້ຂ້າເຫັນວ່າລາວແມ່ນໃຜ”
Verse 17
इत्युक्त्वा देवगन्धर्वसिद्धचारणपन्नगान् । दैत्यविद्याधरान् यक्षान् मनुजांश्च यथालिखत् ॥ १७ ॥
ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຈິດຣະເລຂາໄດ້ເລີ່ມວາດຮູບຢ່າງຖືກຕ້ອງຂອງເທວະ, ຄົນທັຣພະ, ສິດທະ, ຈາຣະນະ, ພັນນະຄະ, ໄທຕະຍະ, ວິທະຍາທະຣະ, ຍັກ ແລະມະນຸດ
Verse 18
मनुजेषु च सा वृष्णीन् शूरमानकदुन्दुभिम् । व्यलिखद् रामकृष्णौ च प्रद्युम्नं वीक्ष्य लज्जिता ॥ १८ ॥ अनिरुद्धं विलिखितं वीक्ष्योषावाङ्मुखी ह्रिया । सोऽसावसाविति प्राह स्मयमाना महीपते ॥ १९ ॥
ໂອ ພະຣາຊາ, ຈິດຣະເລຂາໄດ້ວາດຮູບພວກວຣິຊນີ—ຊູຣະ, ອານະກະດຸນດຸບິ, ພະບະລະຣາມ ແລະ ພະສຣີກຣິຊນະ—ໃນຫມູ່ມະນຸດ. ເມື່ອອູຊາເຫັນຮູບພຣະປຣັດຍຸມນະນາງກໍອາຍ; ແລະເມື່ອເຫັນຮູບອະນິຣຸດທະນາງກໍກົ້ມໜ້າດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລ້ວຍິ້ມກ່າວວ່າ “ຄົນນັ້ນແຫຼະ, ແມ່ນລາວ!”
Verse 19
मनुजेषु च सा वृष्णीन् शूरमानकदुन्दुभिम् । व्यलिखद् रामकृष्णौ च प्रद्युम्नं वीक्ष्य लज्जिता ॥ १८ ॥ अनिरुद्धं विलिखितं वीक्ष्योषावाङ्मुखी ह्रिया । सोऽसावसाविति प्राह स्मयमाना महीपते ॥ १९ ॥
ໂອ ພະຣາຊາ, ຈິດຣະເລຂາໄດ້ວາດຮູບພວກວຣິຊນີ—ຊູຣະ, ອານະກະດຸນດຸບິ, ພະບະລະຣາມ ແລະ ພະສຣີກຣິຊນະ—ໃນຫມູ່ມະນຸດ. ເມື່ອອູຊາເຫັນຮູບພຣະປຣັດຍຸມນະນາງກໍອາຍ; ແລະເມື່ອເຫັນຮູບອະນິຣຸດທະນາງກໍກົ້ມໜ້າດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລ້ວຍິ້ມກ່າວວ່າ “ຄົນນັ້ນແຫຼະ, ແມ່ນລາວ!”
Verse 20
चित्रलेखा तमाज्ञाय पौत्रं कृष्णस्य योगिनी । ययौ विहायसा राजन् द्वारकां कृष्णपालिताम् ॥ २० ॥
ໂອ ພະຣາຊາ, ຈິດຣະເລຂາຜູ້ມີິດທິໂຍຄະ ຮູ້ວ່າພຣະອົງເປັນຫລານຂອງພະກຣິຊນະ (ອະນິຣຸດທະ) ແລ້ວເດີນທາງທາງຟ້າໄປຫາດວາຣະກາ ທີ່ພະສຣີກຣິຊນະຄຸ້ມຄອງ।
Verse 21
तत्र सुप्तं सुपर्यङ्के प्राद्युम्निं योगमास्थिता । गृहीत्वा शोणितपुरं सख्यै प्रियमदर्शयत् ॥ २१ ॥
ທີ່ນັ້ນນາງເຫັນອະນິຣຸດທະ ບຸດຂອງພຣະປຣັດຍຸມນະ ນອນຫຼັບຢູ່ເທິງຕຽງອັນງາມ. ດ້ວຍິດທິໂຍຄະນາງໄດ້ນຳພຣະອົງໄປຫາໂຊນິຕະປຸຣະ ແລ້ວນຳໄປໃຫ້ສະຫາຍອູຊາໄດ້ພົບຄົນຮັກຂອງນາງ.
Verse 22
सा च तं सुन्दरवरं विलोक्य मुदितानना । दुष्प्रेक्ष्ये स्वगृहे पुम्भी रेमे प्राद्युम्निना समम् ॥ २२ ॥
ເມື່ອອູຊາເຫັນພຣະອົງ ຜູ້ເປັນບຸລຸດງາມຍິ່ງ ໃບໜ້ານາງກໍສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ນາງນຳບຸດຂອງພຣະປຣັດຍຸມນະເຂົ້າໄປຫ້ອງສ່ວນຕົວ ທີ່ຜູ້ຊາຍຖືກຫ້າມແມ່ນແຕ່ຈະເບິ່ງ ແລ້ວຢູ່ນັ້ນນາງກໍຮ່ວມສຸກກັບພຣະອົງ.
Verse 23
परार्ध्यवास:स्रग्गन्धधूपदीपासनादिभि: । पानभोजनभक्ष्यैश्च वाक्यै: शुश्रूषणार्चित: ॥ २३ ॥ गूढ: कन्यापुरे शश्वत्प्रवृद्धस्नेहया तया । नाहर्गणान् स बुबुधे ऊषयापहृतेन्द्रिय: ॥ २४ ॥
ອູສາໄດ້ບູຊາອະນິຣຸດດະດ້ວຍຄວາມສັດທາ ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມລ້ຳຄ່າ ພວງມາລາ ນ້ຳຫອມ ທູບ ໂຄມໄຟ ທີ່ນັ່ງ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງເຄື່ອງດື່ມ ອາຫານຫຼາກຫຼາຍ ແລະຄຳຫວານ।
Verse 24
परार्ध्यवास:स्रग्गन्धधूपदीपासनादिभि: । पानभोजनभक्ष्यैश्च वाक्यै: शुश्रूषणार्चित: ॥ २३ ॥ गूढ: कन्यापुरे शश्वत्प्रवृद्धस्नेहया तया । नाहर्गणान् स बुबुधे ऊषयापहृतेन्द्रिय: ॥ २४ ॥
ເມື່ອຢູ່ຢ່າງລັບໆໃນພະລາຊວັງຂອງສາວນ້ອຍ ອະນິຣຸດດະຖືກຄວາມຮັກຂອງອູສາທີ່ເພີ່ມພູນບໍ່ຂາດສະກັດອິນທຣີ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າວັນເວລາຜ່ານໄປເທົ່າໃດ।
Verse 25
तां तथा यदुवीरेण भुज्यमानां हतव्रताम् । हेतुभिर्लक्षयां चक्रुरापृईतां दुरवच्छदै: ॥ २५ ॥ भटा आवेदयां चक्रू राजंस्ते दुहितुर्वयम् । विचेष्टितं लक्षयाम कन्याया: कुलदूषणम् ॥ २६ ॥
ນາງຍາມຜູ້ຍິງເຫັນອາການຊັດເຈນໃນອູສາ—ນາງລະເມີດພຣະຕິຍານແຫ່ງຄວາມເປັນສາວ ແລະມີຄວາມສຸກດັ່ງຄູ່ຄອງກັບວີຣະບຸລຸດຍະດຸ; ອາການນັ້ນປິດບັງຍາກ।
Verse 26
तां तथा यदुवीरेण भुज्यमानां हतव्रताम् । हेतुभिर्लक्षयां चक्रुरापृईतां दुरवच्छदै: ॥ २५ ॥ भटा आवेदयां चक्रू राजंस्ते दुहितुर्वयम् । विचेष्टितं लक्षयाम कन्याया: कुलदूषणम् ॥ २६ ॥
ແລ້ວນາງຍາມໄດ້ໄປກາບທູນພຣະຣາຊາບານາສຸຣະວ່າ “ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ພວກເຮົາເຫັນພຶດຕິກຳບໍ່ສົມຄວນໃນພຣະທິດາ ອັນເຮັດໃຫ້ກຽດຕິຂອງຕະກູນກຸລະສະຕຣີເສື່ອມມົນ”
Verse 27
अनपायिभिरस्माभिर्गुप्तायाश्च गृहे प्रभो । कन्याया दूषणं पुम्भिर्दुष्प्रेक्ष्याया न विद्महे ॥ २७ ॥
“ຂ້າແຕ່ນາຍທ່ານ ພວກເຮົາເຝົ້າຢາມບໍ່ເຄີຍລະທິ້ງຕຳແໜ່ງ; ກັນຍາທີ່ຖືກປົກປ້ອງໃນວັງ ຊາຍໃດກໍມອງບໍ່ເຫັນ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ມົນທິນໄດ້ແນວໃດ ພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ”
Verse 28
तत: प्रव्यथितो बाणो दुहितु: श्रुतदूषण: । त्वरित: कन्यकागारं प्राप्तोऽद्राक्षीद् यदूद्वहम् ॥ २८ ॥
ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວຄວາມເສື່ອມເສຍຂອງລູກສາວ ບານາສຸຣະກໍຕົກໃຈຫນັກ ແລະຮີບໄປຫາເຮືອນນາງສາວ। ທີ່ນັ້ນເຂົາເຫັນອະນິຣຸດທະ ຜູ້ເປັນກຽດຂອງວົງຢະດຸ।
Verse 29
कामात्मजं तं भुवनैकसुन्दरं श्यामं पिशङ्गाम्बरमम्बुजेक्षणम् । बृहद्भुजं कुण्डलकुन्तलत्विषा स्मितावलोकेन च मण्डिताननम् ॥ २९ ॥ दीव्यन्तमक्षै: प्रिययाभिनृम्णया तदङ्गसङ्गस्तनकुङ्कुमस्रजम् । बाह्वोर्दधानं मधुमल्लिकाश्रितां तस्याग्र आसीनमवेक्ष्य विस्मित: ॥ ३० ॥
ບານາສຸຣະເຫັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ດຸດບຸດແຫ່ງກາມເທບ ຜູ້ງາມເອກໃນໂລກ ຜິວສີຄຣາມເຂັ້ມ ນຸ່ງຜ້າເຫຼືອງ ຕາດຸດດອກບົວ ແລະແຂນໃຫຍ່ແຂງແຮງ; ໃບໜ້າຖືກປະດັບດ້ວຍປະກາຍຕຸ້ມຫູ ແລະສາຍຕາຍິ້ມອ່ອນໆ
Verse 30
कामात्मजं तं भुवनैकसुन्दरं श्यामं पिशङ्गाम्बरमम्बुजेक्षणम् । बृहद्भुजं कुण्डलकुन्तलत्विषा स्मितावलोकेन च मण्डिताननम् ॥ २९ ॥ दीव्यन्तमक्षै: प्रिययाभिनृम्णया तदङ्गसङ्गस्तनकुङ्कुमस्रजम् । बाह्वोर्दधानं मधुमल्लिकाश्रितां तस्याग्र आसीनमवेक्ष्य विस्मित: ॥ ३० ॥
ເຂົາເຫັນອະນິຣຸດທະນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້ານາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າກັບນາງ; ລະຫວ່າງແຂນທັງສອງມີພວງດອກມະລິລະດູໃບໄມ້ຜຸກທີ່ເປື້ອນຜົງກຸງກຸມຈາກອົກນາງເມື່ອຖືກອ້ອມກອດ. ເຫັນແລ້ວບານາສຸຣະກໍຕະລຶງງັນ
Verse 31
स तं प्रविष्टं वृतमाततायिभि- र्भटैरनीकैरवलोक्य माधव: । उद्यम्य मौर्वं परिघं व्यवस्थितो यथान्तको दण्डधरो जिघांसया ॥ ३१ ॥
ເມື່ອມາທະວະ ອະນິຣຸດທະ ເຫັນບານາສຸຣະເຂົ້າມາພ້ອມກອງທະຫານຕິດອາວຸດຫຼາຍ ກໍຍົກຄອນເຫຼັກຂຶ້ນ ແລະຢືນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ພ້ອມຈະຟາດຜູ້ຈູ່ໂຈມ; ດຸດຄວາມຕາຍຖືຄທາແຫ່ງທັນທະ
Verse 32
जिघृक्षया तान् परित: प्रसर्पत: शुनो यथा शूकरयूथपोऽहनत् । ते हन्यमाना भवनाद् विनिर्गता निर्भिन्नमूर्धोरुभुजा: प्रदुद्रुवु: ॥ ३२ ॥
ເມື່ອພວກຍາມກອງກະຈາຍເຂົ້າມາຈາກທຸກດ້ານເພື່ອຈັບພຣະອົງ ອະນິຣຸດທະກໍຟາດພວກເຂົາເຫມືອນຫົວໜ້າຝູງໝູປ່າຟາດຫມາ. ຖືກຕີຈົນແຕກຫັກ ພວກເຂົາຫນີອອກຈາກວັງ ວິ່ງເພື່ອຮັກສາຊີວິດ ທັງທີ່ຫົວ ຕົ້ນຂາ ແລະແຂນແຕກພັງ
Verse 33
तं नागपाशैर्बलिनन्दनो बली घ्नन्तं स्वसैन्यं कुपितो बबन्ध ह । ऊषा भृशं शोकविषादविह्वला बद्धं निशम्याश्रुकलाक्ष्यरौत्सीत् ॥ ३३ ॥
ບານ ບຸດຜູ້ກ້າແຂງຂອງພະລີ ໂກດຫນັກ ໄດ້ໃຊ້ເຊືອກນາກະປາສາອັນເປັນມະນຕຣາ ມັດພຣະອະນິຣຸດທະ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງປາບກອງທັບຂອງເຂົາ. ເມື່ອອູຊາໄດ້ຍິນວ່າພຣະອະນິຣຸດທະຖືກຈັບ ນາງເສົ້າໂສກຫມອງໝົດ ນ້ຳຕາເຕັມຕາ ແລະຮ້ອງໄຫ້
Frequently Asked Questions
Bāṇāsura is the powerful son of Bali Mahārāja, ruling Śoṇitapura and favored by Lord Śiva due to his devoted service. His importance lies in how his Śiva-bhakti, when mixed with intoxication of strength (mada), becomes the narrative catalyst for conflict with the Yadus. His pride invites Śiva’s prophetic warning that his flag will be broken by Śiva’s equal—setting the stage for Kṛṣṇa’s decisive intervention and the theological demonstration of the Lord’s supremacy and compassion.
Citralekhā uses both practical discernment and yogic siddhi. After hearing Ūṣā describe her dream-lover’s divine features (dark-blue complexion, lotus eyes, yellow garments, mighty arms), she draws accurate portraits of celestial beings and then the Vṛṣṇis of Dvārakā. Ūṣā identifies Aniruddha by emotional recognition. Citralekhā then travels via mystic skyway to Dvārakā and transports the sleeping Aniruddha to Śoṇitapura, illustrating how siddhi can function as an instrument within providential narrative—though not necessarily as a mark of spiritual maturity.
Aniruddha’s heroism easily disperses ordinary soldiers, but Bāṇāsura employs a specialized mystic weapon—nāga-pāśa (serpentine binding ropes)—to restrain him. In Bhāgavata narrative logic, such temporary reversals highlight the Lord’s larger orchestration: Aniruddha’s capture becomes the immediate cause for Kṛṣṇa and the Yadus to arrive, thereby fulfilling Śiva’s earlier prediction and moving the story toward the impending confrontation that will subdue Bāṇa’s pride while preserving the Lord’s devotees.
Ūṣā’s dream functions as a līlā-device that initiates mādhurya-rasa while also signaling divine arrangement beyond ordinary social planning. The dream establishes an irresistible attraction prior to physical meeting, emphasizing that relationships in Kṛṣṇa’s dynastic sphere often unfold under providential impetus. At the same time, the resulting secrecy and breach of royal decorum create the ethical and political tension that drives the plot toward Kṛṣṇa’s public intervention and the restoration of dharma through rightful resolution.