Adhyaya 27
Indra’s Prayers and the Coronation of Śrī Kṛṣṇa as Govinda (Govindābhiṣeka)
ຫຼັງຈາກເຫດການກໍວັດທະນະ—ພຣະກຣິດສະນະຍົກພູເຂົາປົກປ້ອງວຣະຈະ ແລະພາຍຸຂອງອິນທຣະລົ້ມເຫຼວ—ສຸຣະພີນຳອິນທຣະມາພົບພຣະອົງ. ໃນທີ່ສະຫງົບ ອິນທຣະກົດກົງ ສາລະພາບອະປະຣາດະທີ່ເກີດຈາກ aiśvarya-mada (ຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສດ້ວຍອຳນາດ) ແລະຖວາຍສະໂຕຕຣະອັນລຶກຊຶ້ງ ກ່າວວ່າພຣະກຣິດສະນະເຫນືອກວ່າກຸນະທັງສາມ ແຕ່ເປັນຜູ້ຕັກເຕືອນດ້ວຍເມດຕາ ເພື່ອປັບປຸງຄົນຊົ່ວໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ພຣະອົງຕອບວ່າ ການຂັດຂວາງພິທີບູຊາຂອງອິນທຣະເປັນຄວາມເມດຕາ ເພາະຄວາມຮັ່ງມີເຮັດໃຫ້ມຶນເມົາ ແລະບອດບັງຕໍ່ “ໄມ້ລົງໂທດ” ຂອງພຣະເຈົ້າ; ຈຶ່ງຊີ້ນຳໃຫ້ອິນທຣະກັບໄປປະຈຳຕຳແໜ່ງດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ. ຕໍ່ມາ ສຸຣະພີຂໍໃຫ້ພຣະກຣິດສະນະເປັນ “ອິນທຣະ” ທີ່ແທ້ຂອງງົວ ແລະພຣາຫມັນ; ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ປະກອບພິທີ Govindābhiṣeka: ສຸຣະພີອາບພຣະອົງດ້ວຍນົມ ແລະອິນທຣະຈຸ່ມພຣະອົງດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາສະຫວັນຈາກອາຍຣາວະຕະ. ເທວະ ແລະິສີສະຫລອງ ທຳມະຊາດເປັນມົງຄຸນ ແລະຄວາມອາຄາດທົ່ວໂລກສົງບົບ. ອິນທຣະຂໍອະນຸຍາດຈາກໄປ ແລະວຣະຈະຍັງຮຸ່ງເຮືອງຕໍ່ໄປພາຍໃຕ້ການປົກປ້ອງຂອງໂກວິນດາ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच गोवर्धने धृते शैले आसाराद् रक्षिते व्रजे । गोलोकादाव्रजत्कृष्णं सुरभि: शक्र एव च ॥ १ ॥
ສຣີຊຸກະເທວ ໂກສວາມີ ກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກພຣະກຣິຊະນະຍົກພູໂກວັຣທະນະ ແລະປົກປ້ອງຊາວວຣະຈະຈາກຝົນຫນັກອັນນ່າຢ້ານແລ້ວ, ສຸຣະພີ ມານດາແຫ່ງງົວທັງຫຼາຍ ໄດ້ມາຈາກໂກໂລກະເພື່ອເຝົ້າພຣະກຣິຊະນະ ໂດຍມີອິນດຣາມາດ້ວຍ.
Verse 2
विविक्त उपसङ्गम्य व्रीडीत: कृतहेलन: । पस्पर्श पादयोरेनं किरीटेनार्कवर्चसा ॥ २ ॥
ເພາະໄດ້ລ່ວງເກີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ອິນທຣາຈຶ່ງອາຍຢ່າງຫນັກ. ເຂົາເຂົ້າໄປໃນບ່ອນສະງົບ ກົ່ມກາບ ແລະນຳມົງກຸດທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດວງອາທິດໄປແຕະພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ.
Verse 3
दृष्टश्रुतानुभावोऽस्य कृष्णस्यामिततेजस: । नष्टत्रिलोकेशमद इदमाह कृताञ्जलि: ॥ ३ ॥
ອິນທຣາໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນອານຸພາບເຫນືອໂລກຂອງພຣະກຣິດສະນະຜູ້ມີເດດຫາປະມານບໍ່ໄດ້; ຄວາມຍິ່ງຍະໂສວ່າເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກຈຶ່ງຖືກທຳລາຍ. ເຂົາປະນົມມືແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະອົງດັ່ງນີ້.
Verse 4
इन्द्र उवाच विशुद्धसत्त्वं तव धाम शान्तंतपोमयं ध्वस्तरजस्तमस्कम् । मायामयोऽयं गुणसम्प्रवाहोन विद्यते तेऽग्रहणानुबन्ध: ॥ ४ ॥
ອິນທຣາກ່າວວ່າ: ພຣະທາມ/ພຣະສະພາບຂອງພຣະອົງເປັນສັດຕະວະອັນບໍລິສຸດ ສະງົບ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຕະປະ; ຣະຈັສ ແລະ ຕະມັສ ບໍ່ຫຼືອເລີຍ. ໃນພຣະອົງບໍ່ມີກະແສຂອງຄຸນະທີ່ເກີດຈາກມາຍາ ແລະບໍ່ມີການຜູກພັນແຫ່ງອະວິຊາ.
Verse 5
कुतो नु तद्धेतव ईश तत्कृतालोभादयो येऽबुधलिङ्गभावा: । तथापि दण्डं भगवान् बिभर्तिधर्मस्य गुप्त्यै लनिग्रहाय ॥ ५ ॥
ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ແລ້ວອາການຂອງຄົນໂງ່ ເຊັ່ນ ຄວາມໂລບ ກາມ ໂກຣດ ແລະອິດສາ ທີ່ເກີດຈາກການພົວພັນທາງວັດຖຸໃນອະດີດ ແລະຍິ່ງຜູກມັດໃນສັງສາຣ ຈະມີໃນພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ກໍຕາມ ພຣະພະຄະວານຍັງຖືທັນທ໌ເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ ແລະຂັບຂີ່ຄົນຊົ່ວ.
Verse 6
पिता गुरुस्त्वं जगतामधीशोदुरत्यय: काल उपात्तदण्ड: । हिताय चेच्छातनुभि: समीहसेमानं विधुन्वन् जगदीशमानिनाम् ॥ ६ ॥
ພຣະອົງເປັນພໍ່ ແລະຄູທາງວິນຍານຂອງສັບພະຈັກກະວານ ພ້ອມທັງເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນການເວລາອັນຂ້າມບໍ່ໄດ້ ຜູ້ຖືທັນທ໌; ພຣະອົງລົງໂທດຜູ້ມີບາບເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຂົາເອງ. ໃນອະວະຕານຕ່າງໆທີ່ພຣະອົງເລືອກດ້ວຍພຣະປະສົງ ພຣະອົງກະທຳຢ່າງເດັດຂາດເພື່ອກຳຈັດຄວາມຫຍິ່ງຜອງຂອງຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເປັນເຈົ້າໂລກ.
Verse 7
ये मद्विधाज्ञा जगदीशमानिन-स्त्वां वीक्ष्य कालेऽभयमाशु तन्मदम् । हित्वार्यमार्गं प्रभजन्त्यपस्मयाईहा खलानामपि तेऽनुशासनम् ॥ ७ ॥
ແມ່ນແຕ່ຄົນໂງ່ເຊັ່ນຂ້າ ຜູ້ທະນົງວ່າຕົນເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງບໍ່ຢ້ານແມ່ນແຕ່ຕໍ່ໜ້າເວລາ ກໍລະທິ້ມຄວາມຈອງຫອງໄວ້ແລ້ວເຂົ້າສູ່ທາງທຳອັນສູງສົ່ງ; ການລົງໂທດຄົນຊົ່ວຂອງພຣະອົງກໍເພື່ອສັ່ງສອນເທົ່ານັ້ນ
Verse 8
स त्वं ममैश्वर्यमदप्लुतस्यकृतागसस्तेऽविदुष: प्रभावम् । क्षन्तुं प्रभोऽथार्हसि मूढचेतसोमैवं पुनर्भून्मतिरीश मेऽसती ॥ ८ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າເມົາມົນໃນອຳນາດແລະຄວາມຮັ່ງມີ ບໍ່ຮູ້ພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງໄດ້ລ່ວງເກີນ. ຂໍພຣະອົງໂປດອະໄພ; ປັນຍາຂ້າພະເຈົ້າຖືກມົວໝອງ. ໂອ ອີສະວະຣະ ຂໍຢ່າໃຫ້ຈິດຂ້າພະເຈົ້າກັບໄປສູ່ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດເຊັ່ນນີ້ອີກ
Verse 9
तवावतारोऽयमधोक्षजेहभुवो भराणामुरुभारजन्मनाम् । चमूपतीनामभवाय देवभवाय युष्मच्चरणानुवर्तिनाम् ॥ ९ ॥
ໂອ ອະໂທກະຊະ ຜູ້ເກີນການຮັບຮູ້ດ້ວຍປະສາດ, ພຣະອົງເສດຈອະວະຕານລົງມາໃນໂລກນີ້ເພື່ອທຳລາຍບັນດາຈອມທັບ-ກະສັດຜູ້ເປັນພາລະແກ່ແຜ່ນດິນ ແລະກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍອັນນ່າຢ້ານ. ໂອ ພຣະເທວະ ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະອົງກໍກະທຳເພື່ອຄວາມຜາສຸກຂອງຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສັດຊື່
Verse 10
नमस्तुभ्यं भगवते पुरुषाय महात्मने । वासुदेवाय कृष्णाय सात्वतां पतये नम: ॥ १० ॥
ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ພຣະພະຄະວານ ບຸຣຸສະມະຫາອາດມັນ; ນະມັດສະການແດ່ວາສຸເທວະ ພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນປະມຸກແຫ່ງສາຕະວະຕະ (ວົງຢະດຸ)
Verse 11
स्वच्छन्दोपात्तदेहाय विशुद्धज्ञानमूर्तये । सर्वस्मै सर्वबीजाय सर्वभूतात्मने नम: ॥ ११ ॥
ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ຮັບຮ່າງທິບຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງຜູ້ພັກດີແລະຕາມພຣະປະສົງ, ຜູ້ທີ່ຮູບຂອງພຣະອົງແມ່ນຍານອັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ເປັນທຸກສິ່ງ, ເປັນເມັດພັນຂອງທຸກສິ່ງ, ແລະເປັນອາດມັນຂອງສັດທັງປວງ
Verse 12
मयेदं भगवन् गोष्ठनाशायासारवायुभि: । चेष्टितं विहते यज्ञे मानिना तीव्रमन्युना ॥ १२ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອພິທີບູຊາຂອງຂ້າຖືກຂັດຂວາງ ຂ້າເກີດໂກດຮ້າຍເນື່ອງຈາກຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສປອມ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະຍາຍາມທຳລາຍຊຸມຊົນຄົນເລີ້ຍງງົວຂອງພຣະອົງດ້ວຍຝົນແລະລົມຮຸນແຮງ।
Verse 13
त्वयेशानुगृहीतोऽस्मि ध्वस्तस्तम्भो वृथोद्यम: । ईश्वरं गुरुमात्मानं त्वामहं शरणं गत: ॥ १३ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງໄດ້ເມດຕາຂ້າ ໂດຍທຳລາຍຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສປອມ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມພະຍາຍາມອັນໄຮ້ຄ່າຂອງຂ້າພ່າຍແພ້। ຕໍ່ພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນອົງສູງສຸດ ຄູທາງວິນຍານ ແລະປະຣະມາຕະມັນ—ຂ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາແລ້ວ।
Verse 14
श्रीशुक उवाच एवं सङ्कीर्तित: कृष्णो मघोना भगवानमुम् । मेघगम्भीरया वाचा प्रहसन्निदमब्रवीत् ॥ १४ ॥
ພຣະສຸກະເທວະ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອິນທຣະສັນລະເສີນແບບນັ້ນ ພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ສູງສຸດ ກໍຍິ້ມ ແລະກ່າວກັບເຂົາດ້ວຍສຽງກັງວານດຸດເມກດັ່ງນີ້।
Verse 15
श्रीभगवानुवाच मया तेऽकारि मघवन् मखभङ्गोऽनुगृह्णता । मदनुस्मृतये नित्यं मत्तस्येन्द्र श्रिया भृशम् ॥ १५ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ໂອ້ ມະຄະວານ ອິນທຣະ! ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຂ້າໄດ້ຢຸດພິທີບູຊາທີ່ຈັດເພື່ອເຈົ້າ। ເຈົ້າເມົາມົນຫນັກດ້ວຍສິຣີແລະອຳນາດໃນຖານະກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າປາດຖະນາໃຫ້ເຈົ້າລະລຶກເຖິງຂ້າເສມອ।
Verse 16
मामैश्वर्यश्रीमदान्धो दण्डपाणिं न पश्यति । तं भ्रंशयामि सम्पद्भ्यो यस्य चेच्छाम्यनुग्रहम् ॥ १६ ॥
ຜູ້ທີ່ຕາບອດເນື່ອງຈາກຄວາມເມົາໃນອຳນາດແລະຄວາມຮັ່ງມີ ບໍ່ເຫັນຂ້າຜູ້ຢູ່ໃກ້ ພ້ອມຄທາແຫ່ງການລົງໂທດໃນມື। ຖ້າຂ້າປາດຖະນາຄວາມດີແທ້ໃຫ້ເຂົາ ຂ້າຈະດຶງເຂົາລົງຈາກຖານະອັນໂຊກດີທາງໂລກ।
Verse 17
गम्यतां शक्र भद्रं व: क्रियतां मेऽनुशासनम् । स्थीयतां स्वाधिकारेषु युक्तैर्व: स्तम्भवर्जितै: ॥ १७ ॥
ໂອ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ບັດນີ້ເຈົ້າຈົ່ງໄປ; ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ. ຈົ່ງຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະຢ່າມີຄວາມຍິ່ງຍໂສ.
Verse 18
अथाह सुरभि: कृष्णमभिवन्द्यमनस्विनी । स्वसन्तानैरुपामन्त्र्य गोपरूपिणमीश्वरम् ॥ १८ ॥
ຕໍ່ມາ ແມ່ສຸຣະພີ ພ້ອມດ້ວຍລູກຫຼານຄືຝູງງົວ ໄດ້ກາບນົບພຣະກຣິດສະນະ. ນາງຂໍຄວາມເມດຕາໃຫ້ພຣະອົງຫັນມາຟັງ ຜູ້ປາກົດເປັນເດັກລ້ຽງງົວ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍໃຈອ່ອນໂຍນ.
Verse 19
सुरभिरुवाच कृष्ण कृष्ण महायोगिन् विश्वात्मन् विश्वसम्भव । भवता लोकनाथेन सनाथा वयमच्युत ॥ १९ ॥
ສຸຣະພີກ່າວວ່າ: ໂອ ກຣິດສະນະ, ກຣິດສະນະ, ມະຫາໂຢຄີ! ໂອ ວິນຍານແຫ່ງສາກົນ ແລະ ຕົ້ນກໍາເນີດແຫ່ງໂລກ! ໂອ ອະຈະຢຸຕະ, ພຣະອົງແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ; ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ພວກເຮົາຈຶ່ງມີທີ່ພຶ່ງ.
Verse 20
त्वं न: परमकं दैवं त्वं न इन्द्रो जगत्पते । भवाय भव गोविप्रदेवानां ये च साधव: ॥ २० ॥
ພຣະອົງແມ່ນເທວະຜູ້ຄວນບູຊາສູງສຸດຂອງພວກເຮົາ; ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ພຣະອົງແມ່ນອິນທຣາຂອງພວກເຮົາ. ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ງົວ, ພຣາຫມັນ, ເທວະ ແລະສາທຸທັງຫມົດ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນອິນທຣາຂອງພວກເຮົາ.
Verse 21
इन्द्रं नस्त्वाभिषेक्ष्यामो ब्रह्मणा चोदिता वयम् । अवतीर्णोऽसि विश्वात्मन् भूमेर्भारापनुत्तये ॥ २१ ॥
ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ ພວກເຮົາຈະປະກອບພິທີອະພິເສກສົງນໍ້າ ເພື່ອສະຖາປະນາພຣະອົງເປັນອິນທຣາ. ໂອ ວິນຍານແຫ່ງສາກົນ, ພຣະອົງເສດັດອະວະຕານມາເພື່ອບັນເທົາພາລະຂອງແຜ່ນດິນ.
Verse 22
श्रीशुक उवाच एवं कृष्णमुपामन्त्र्य सुरभि: पयसात्मन: । जलैराकाशगङ्गाया ऐरावतकरोद्धृतै: ॥ २२ ॥ इन्द्र: सुरर्षिभि: साकं चोदितो देवमातृभि: । अभ्यसिञ्चत दाशार्हं गोविन्द इति चाभ्यधात् ॥ २३ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ວອນຂໍພຣະກຣິດສະນາແລ້ວ ມານດາສຸຣະພີໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກສົງດ້ວຍນ້ຳນົມຂອງນາງ. ຕໍ່ມາ ພຣະອິນທຣາຕາມຄຳສັ່ງຂອງແມ່ເທວະດາ ໄດ້ນຳນ້ຳຄົງຄາສະຫວັນທີ່ຊ້າງໄອຣາວັດຕັກມາດ້ວຍງວງ ມາອະພິເສກພຣະກຣິດສະນາຜູ້ສືບສາຍດາສາຣະຫະ ແລະປະກາດນາມ “ໂຄວິນດາ”.
Verse 23
श्रीशुक उवाच एवं कृष्णमुपामन्त्र्य सुरभि: पयसात्मन: । जलैराकाशगङ्गाया ऐरावतकरोद्धृतै: ॥ २२ ॥ इन्द्र: सुरर्षिभि: साकं चोदितो देवमातृभि: । अभ्यसिञ्चत दाशार्हं गोविन्द इति चाभ्यधात् ॥ २३ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ພຣະອິນທຣາໄດ້ຮັບການຊັກຊວນຈາກແມ່ເທວະດາ ແລະມີພຣະຣິຊີສະຫວັນຮ່ວມດ້ວຍ ໄດ້ອະພິເສກພຣະກຣິດສະນາຜູ້ສືບສາຍດາສາຣະຫະ ດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາສະຫວັນທີ່ໄອຣາວັດນຳມາ ແລະຖວາຍນາມ “ໂຄວິນດາ”.
Verse 24
तत्रागतास्तुम्बुरुनारदादयोगन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणा: । जगुर्यशो लोकमलापहं हरे:सुराङ्गना: सन्ननृतुर्मुदान्विता: ॥ २४ ॥
ທີ່ນັ້ນ ຕຸມບຸຣຸ, ນາຣະດະ ແລະກັນທັຣວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍວິດຍາທະຣະ, ສິດທະ ແລະຈາຣະນະ ໄດ້ມາຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະຫຣິ ຜູ້ຊຳລະມົນທິນຂອງໂລກ. ນາງຟ້າທັງຫຼາຍກໍຟ້ອນລຳດ້ວຍຄວາມປິຕິເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ.
Verse 25
तं तुष्टुवुर्देवनिकायकेतवोह्यवाकिरंश्चाद्भुतपुष्पवृष्टिभि: । लोका: परां निर्वृतिमाप्नुवंस्त्रयोगावस्तदा गामनयन् पयोद्रुताम् ॥ २५ ॥
ເທວະດາຜູ້ສູງສຸດໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ ແລະໂປຍພຣົມຝົນດອກໄມ້ອັນນ່າອັດສະຈັນຮອບພຣະອົງ. ສາມໂລກໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມເອມສູງສຸດ ແລະຝູງງົວໄດ້ໃຫ້ນ້ຳນົມຊຸ່ມຊື່ນຜືນແຜ່ນດິນ.
Verse 26
नानारसौघा: सरितो वृक्षा आसन् मधुस्रवा: । अकृष्टपच्यौषधयो गिरयोऽबिभ्रनुन्मणीन् ॥ २६ ॥
ແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍໄຫຼດ້ວຍນ້ຳຫວານຫຼາກຊະນິດ, ຕົ້ນໄມ້ຫຼັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ, ພືດກິນໄດ້ສຸກໂດຍບໍ່ຕ້ອງປູກຝັງ, ແລະພູເຂົາໄດ້ເຜີຍອອກມາຊຶ່ງອັນມະນີທີ່ເຄີຍຊ່ອນຢູ່ພາຍໃນ.
Verse 27
कृष्णेऽभिषिक्त एतानि सर्वाणि कुरुनन्दन । निर्वैराण्यभवंस्तात क्रूराण्यपि निसर्गत: ॥ २७ ॥
ໂອ້ ປະຣິກຊິດ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃນວົງກຸຣຸ! ເມື່ອມີພິທີອະພິເສກສົງສະນານແດ່ພຣະກຣິດສະນະ ສັດທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ດຸຮ້າຍໂດຍນິໄສ ກໍກາຍເປັນປາສະຈາກຄວາມອາຄາດ.
Verse 28
इति गोगोकुलपतिं गोविन्दमभिषिच्य स: । अनुज्ञातो ययौ शक्रो वृतो देवादिभिर्दिवम् ॥ २८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກອະພິເສກສົງສະນານແດ່ພຣະໂກວິນທະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຝູງງົວແລະຊາວໂກກຸລ ແລ້ວ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຍາດ ແລະມີເທວະທັງຫຼາຍຫ້ອມລ້ອມ ຈຶ່ງກັບໄປສູ່ສະຫວັນຂອງຕົນ।
Frequently Asked Questions
Indra realizes his offense arose from false pride in his delegated cosmic post. Having witnessed Kṛṣṇa’s supremacy and fearlessness before time, Indra confesses that his anger and attempt to punish Vraja were products of delusion. His apology models how a jīva—even a powerful deva—must abandon entitlement and take shelter of Bhagavān to be purified.
Kṛṣṇa states it was an act of mercy: opulence can intoxicate and make one blind to the Lord’s presence and corrective authority. For a person’s true welfare, the Lord may reduce their material elevation to remove pride and restore remembrance—showing punishment can be compassionate instruction rather than revenge.
Surabhi is the celestial mother of cows. She asks Kṛṣṇa to be the true protector and lord for cows and brāhmaṇas, implying that the real source of rain, prosperity, and order is not an independent deva but Bhagavān Himself. Her request reframes ‘Indra’ as a functional title under the Supreme, not the ultimate shelter.
The abhiṣeka publicly affirms Kṛṣṇa’s supremacy over the cosmic hierarchy and His intimate role as protector of Vraja. Being named “Govinda” emphasizes His guardianship of cows and cowherds and also His mastery of the senses (go-indra), teaching that true prosperity and self-control arise from devotion to Him.
The chapter depicts cosmic harmony as responsive to divine satisfaction. When the Lord is honored, the guṇas settle into auspiciousness: hostility subsides, abundance manifests, and even cruel beings become free from enmity—illustrating the Bhāgavata theme that the world’s order is ultimately rooted in alignment with Bhagavān.