Adhyaya 31
Nārada Instructs the Pracetās: Bhakti as the Goal of All Paths
ຫຼັງຈາກຢູ່ຄອບຄົວດົນນານ ແລະບຳເນົາປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ ພຣະເປຣເຈຕາສະລຶກພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວສະຫຼະທຸກຢ່າງ ໂດຍມອບພຣະຍາໃຫ້ລູກຊາຍຜູ້ມີຄຸນທຳດູແລ. ພວກເຂົາໄປຫາຝັ່ງທະເລຕາເວັນຕົກ ໃກ້ພຣະລຶສີຈາຈາລີ ແລະບັນລຸທັດສະນະເທົ່າທຽມຕໍ່ສັດທັງປວງ ເພີ່ມພູນສະຕິກຣິສນາ. ດ້ວຍວິນັຍໂຍຄະ—ອາສນະ, ປຣານາຍາມ ແລະການຄວບຄຸມໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະອິນຊີ—ພວກເຂົາພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ແລ້ວນາຣະດະມຸນີກໍມາຮອດ. ພຣະເປຣເຈຕາສະນົບນ້ອມບູຊາ ແລະສາລະພາບວ່າຄວາມຫມົກມຸ່ນໃນຄອບຄົວເກືອບເຮັດໃຫ້ລືມຄຳສອນກ່ອນຈາກພຣະສິວະ ແລະພຣະວິສນຸ ຈຶ່ງຂໍປັນຍາເປັນແສງໄຟເພື່ອຂ້າມອະວິດຊາ. ນາຣະດະກ່າວວ່າຊີວິດຈະສົມບູນກໍຕໍ່ເມື່ອອຸທິດໃຫ້ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ຮາຣິ; ແມ່ນແຕ່ “ການເກີດສາມປະການ” ແລະວິນັຍທາງຈິດສູງສຸດກໍໄຮ້ຄ່າຖ້າບໍ່ມີ Hari-bhakti. ທ່ານຍົກພຣະເຈົ້າເປັນຮາກທີ່ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງປວງອິ່ມໃຈ ແລະອະທິບາຍການກຳເນີດ-ການກັບຄືນຂອງຈັກກະວານເຂົ້າສູ່ພຣະອົງ ພ້ອມເນັ້ນຄວາມແຕກຕ່າງແລະບໍ່ແຕກຕ່າງພ້ອມກັນ ແລະພຣະອົງເຫນືອກຸນະ. ຈາກນັ້ນທ່ານສອນໃຫ້ມີເມດຕາ ຄວາມພໍໃຈ ແລະການສຳລວມອິນຊີເພື່ອໃຫ້ຈະນາຣະດະນະພໍໃຈໄວ ແລະພັນລະນາການຕອບຮັບຢ່າງໃກ້ຊິດຂອງພຣະອົງຕໍ່ຜູ້ພັກຕິບໍລິສຸດ ພ້ອມຄວາມເຉີຍເມີຍຕໍ່ຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສທາງວັດຖຸ. ນາຣະດະຈາກໄປ; ພຣະເປຣເຈຕາສະມີຄວາມຜູກພັນແນ່ນອນ ແລະໄປສູ່ຈຸດໝາຍສູງສຸດ. ຕອນທ້າຍ ໄມເຕຣຍະຈົບການເລົ່າໃຫ້ວິດູຣະ; ຊຸກະເທວະຫັນໄປຫາລູກຫຼານຂອງປຣິຍະວຣະຕະ; ວິດູຣະກັບຫາຮັສຕິນາປຸຣະ ແລະກ່າວເຖິງຜົນບຸນຂອງການຟັງທີ່ໃຫ້ທັງປະໂຫຍດໂລກີຍ ແລະປະໂຫຍດສູງສຸດ.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच तत उत्पन्नविज्ञाना आश्वधोक्षजभाषितम् । स्मरन्त आत्मजे भार्यां विसृज्य प्राव्रजन् गृहात् ॥ १ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຈຕາທັງຫຼາຍໄດ້ບັນລຸປັນຍາອັນສົມບູນໃນຈິດວິນຍານ। ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະວາຈາ/ພຣະພອນຂອງພຣະອົງອະໂດກຊະຈະ ພວກເຂົາໄດ້ມອບພາລະການດູແລບຸດຜູ້ປະເສີດໃຫ້ແກ່ພັນລະຍາ ແລະອອກຈາກເຮືອນໄປສູ່ທາງຈາລິກບໍາເພັນ।
Verse 2
दीक्षिता ब्रह्मसत्रेण सर्वभूतात्ममेधसा । प्रतीच्यां दिशि वेलायां सिद्धोऽभूद्यत्र जाजलि: ॥ २ ॥
ພຣະເຈຕາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບດິກຊາໃນພິທີພຣະຫມະສັດຣ ແລະມີປັນຍາທີ່ເຫັນອາດມັນໃນສັດທັງປວງ ຈຶ່ງໄປຫາຊາຍຝັ່ງທະເລທາງຕາເວັນຕົກ ທີ່ພຣະລະສີຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ ຊື່ ຈາຈາລິ ພັກອາໄສຢູ່। ເມື່ອສຳເລັດຄວາມຮູ້ແບບເສມອະຄະຕິນັ້ນ ພວກເຂົາກໍສົມບູນໃນຈິດສຳນຶກແຫ່ງກຣິດສະນະ।
Verse 3
तान्निर्जितप्राणमनोवचोदृशो जितासनान् शान्तसमानविग्रहान् । परेऽमले ब्रह्मणि योजितात्मन: सुरासुरेड्यो ददृशे स्म नारद: ॥ ३ ॥
ດ້ວຍການຝຶກໂຍຄາສະນະ ພຣະເຈຕາທັງຫຼາຍໄດ້ຊະນະປຣານ ຈິດ ວາຈາ ແລະສາຍຕາພາຍນອກ। ດ້ວຍປຣານາຍາມະ ພວກເຂົາພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດທາງວັດຖຸ ເປັນຜູ້ສະງົບ ເສມພາກ ແລະໝັ້ນຄົງ ພ້ອມທັງຕັ້ງຈິດໄວ້ໃນພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດແລະບໍລິສຸດ। ໃນຂະນະນັ້ນ ມະຫາລະສີນາຣະດະ ຜູ້ທີ່ທັງເທວະແລະອະສຸຣະນັບຖື ໄດ້ມາພົບພວກເຂົາ।
Verse 4
तमागतं त उत्थाय प्रणिपत्याभिनन्द्य च । पूजयित्वा यथादेशं सुखासीनमथाब्रुवन् ॥ ४ ॥
ເມື່ອພຣະເຈຕາເຫັນມະຫາລະສີນາຣະດະມາຮອດ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນຈາກອາສນະທັນທີ ກົດກົງກຣາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕ້ອນຮັບ ແລະບູຊາຕາມຄວນ; ເມື່ອນາຣະດະມຸນີນັ່ງຢ່າງສະບາຍແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມຖາມຂໍ້ສົງໄສຕ່າງໆ।
Verse 5
प्रचेतस ऊचु: स्वागतं ते सुरर्षेऽद्य दिष्ट्या नो दर्शनं गत: । तव चङ्क्रमणं ब्रह्मन्नभयाय यथा रवे: ॥ ५ ॥
ພວກປຣະເຈຕາກ່າວວ່າ: “ຂໍຕ້ອນຮັບ ໂອ ເທວະຣິຊີ; ດ້ວຍບຸນວາສະນາຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງໄດ້ພົບເຫັນທ່ານວັນນີ້. ໂອ ພຣາຫມັນ, ການເດີນທາງຂອງທ່ານເຫມືອນດວງອາທິດ ທີ່ຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວຈາກຄວາມມືດຂອງຄືນ; ທ່ານກໍຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວທັງປວງ.”
Verse 6
यदादिष्टं भगवता शिवेनाधोक्षजेन च । तद् गृहेषु प्रसक्तानां प्रायश: क्षपितं प्रभो ॥ ६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອາຈານ, ຄໍາສອນທີ່ພຣະສິວະ ແລະ ອະໂດກຊະຈະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ປະທານໄວ້, ພວກເຮົາຜູ້ຕິດພັນກັບກິດການເຮືອນ ເກືອບຈະລືມໄປແລ້ວ.
Verse 7
तन्न: प्रद्योतयाध्यात्मज्ञानं तत्त्वार्थदर्शनम् । येनाञ्जसा तरिष्यामो दुस्तरं भवसागरम् ॥ ७ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານສ່ອງແສງໃຫ້ພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມຮູ້ທາງວິນຍານ ແລະ ການເຫັນຄວາມໝາຍແທ້ຂອງຕັດຕະວະ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າມພົ້ນທະເລແຫ່ງພົບພາວະອັນຍາກນີ້ໄດ້ໂດຍງ່າຍ.
Verse 8
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसां पृष्टो भगवान्नारदो मुनि: । भगवत्युत्तमश्लोक आविष्टात्माब्रवीन्नृपान् ॥ ८ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິດຸຣະ, ເມື່ອພວກປຣະເຈຕາຖາມແບບນີ້, ນາຣະດະມຸນີ ຜູ້ເປັນພະພັກຕະສູງສຸດ ແລະ ຈິດລີນຢູ່ໃນອຸດຕະມະສະໂລກະ ໄດ້ເລີ່ມຕອບກັບພວກກະສັດ.”
Verse 9
नारद उवाच तज्जन्म तानि कर्माणि तदायुस्तन्मनो वच: । नृणां येन हि विश्वात्मा सेव्यते हरिरीश्वर: ॥ ९ ॥
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອມະນຸດເກີດມາເພື່ອຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນອີສະວະຣະ ແລະ ວິສວາຕະມັນ, ການເກີດ ກຳທັງປວງ ອາຍຸ ຈິດ ແລະ ວາຈາຂອງເຂົາ ຍ່ອມສົມບູນແທ້.”
Verse 10
किं जन्मभिस्त्रिभिर्वेह शौक्रसावित्रयाज्ञिकै: । कर्मभिर्वा त्रयीप्रोक्तै: पुंसोऽपि विबुधायुषा ॥ १० ॥
ແມ່ນໄດ້ການເກີດ 3 ຢ່າງ—ເຊົາກຣະ, ສາວິຕຣະ, ຢາຊະນິກະ—ພ້ອມກຳຕາມເວດ ແລະອາຍຸດັ່ງເທວະດາ ແຕ່ບໍ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ກໍໄຮ້ຜົນທັງໝົດ
Verse 11
श्रुतेन तपसा वा किं वचोभिश्चित्तवृत्तिभि: । बुद्ध्या वा किं निपुणया बलेनेन्द्रियराधसा ॥ ११ ॥
ຖ້າບໍ່ມີການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິ ການຟັງຄຳສອນ, ຕະບະ, ພະລັງວາຈາ, ການຄາດຄະເນຂອງໃຈ, ປັນຍາ, ກຳລັງ ແລະພະລັງອິນທຣີ ຈະມີຄ່າຫຍັງ
Verse 12
किं वा योगेन साङ्ख्येन न्यासस्वाध्याययोरपि । किं वा श्रेयोभिरन्यैश्च न यत्रात्मप्रदो हरि: ॥ १२ ॥
ຖ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະຫຣິ ຜູ້ປະທານອາຕະມັນ ແລ້ວ ໂຍຄະ, ສາງຂະຍະ, ສັນຍາສະ, ສະວາດະຢາຍ ແລະວິທີດີອື່ນໆ ກໍໄຮ້ຜົນ
Verse 13
श्रेयसामपि सर्वेषामात्मा ह्यवधिरर्थत: । सर्वेषामपि भूतानां हरिरात्मात्मद: प्रिय: ॥ १३ ॥
ແທ້ຈິງແລ້ວ ຈຸດໝາຍສູງສຸດຂອງຄວາມດີທັງປວງຄືອາຕະມັນ; ແລະສຳລັບສັດທັງຫມົດ ພຣະຫຣິແມ່ນອາຕະມັນຂອງອາຕະມັນ ຜູ້ປະທານອາຕະມັນ ແລະເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ
Verse 14
यथा तरोर्मूलनिषेचनेन तृप्यन्ति तत्स्कन्धभुजोपशाखा: । प्राणोपहाराच्च यथेन्द्रियाणां तथैव सर्वार्हणमच्युतेज्या ॥ १४ ॥
ເຫມືອນການລາດນ້ຳທີ່ຮາກຕົ້ນໄມ້ ເຮັດໃຫ້ລຳຕົ້ນ ກິ່ງ ແລະກິ່ງນ້ອຍອິ່ມເຕັມ, ແລະເຫມືອນປ້ອນອາຫານໃຫ້ກະເພາະ ເຮັດໃຫ້ອິນທຣີແລະອະວະຍະວະມີຊີວິດ, ການບູຊາອັຈຍຸຕະດ້ວຍພັກຕິ ກໍເປັນການບູຊາທັງປວງ
Verse 15
यथैव सूर्यात्प्रभवन्ति वार: पुनश्च तस्मिन्प्रविशन्ति काले । भूतानि भूमौ स्थिरजङ्गमानि तथा हरावेव गुणप्रवाह: ॥ १५ ॥
ເຊັ່ນໃນລະດູຝົນ ນ້ຳເກີດຈາກດວງອາທິດ ແລະໃນລະດູຮ້ອນ ນ້ຳດຽວກັນນັ້ນຕາມເວລາກໍຖືກດູດກັບເຂົ້າສູ່ດວງອາທິດ; ດັ່ງນັ້ນສັດມີຊີວິດທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະຢູ່ນິ່ງ ເກີດຈາກແຜ່ນດິນ ແລະສຸດທ້າຍກໍກັບເປັນຝຸ່ນຄືນສູ່ແຜ່ນດິນ. ທຸກສິ່ງກໍອອກມາຈາກພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ສຣີຫຣິ ແລະຕາມການເວລາກໍກັບເຂົ້າໄປໃນພຣະອົງອີກຄັ້ງ
Verse 16
एतत्पदं तज्जगदात्मन: परं सकृद्विभातं सवितुर्यथा प्रभा । यथासवो जाग्रति सुप्तशक्तयो द्रव्यक्रियाज्ञानभिदाभ्रमात्यय: ॥ १६ ॥
ເຊັ່ນແສງຕາເວັນບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກດວງອາທິດ ການປະກົດຂອງຈັກກະວານກໍບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ ຜູ້ເປັນອາຕະມັນແຫ່ງໂລກ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງສະຫຼາຍຢູ່ທົ່ວສິ່ງສ້າງນີ້. ເຫມືອນພະລັງອິນທຣີຍະປະກົດເມື່ອຕື່ນ ແຕ່ເມື່ອຫຼັບກໍບໍ່ປະກົດ; ຈັກກະວານທັງໝົດຈຶ່ງເບິ່ງຄືຈະຕ່າງ ແຕ່ກໍບໍ່ຕ່າງຈາກພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ
Verse 17
यथा नभस्यभ्रतम:प्रकाशा भवन्ति भूपा न भवन्त्यनुक्रमात् । एवं परे ब्रह्मणि शक्तयस्त्वमू रजस्तम:सत्त्वमिति प्रवाह: ॥ १७ ॥
ໂອ ກະສັດທັງຫຼາຍ ເຊັ່ນໃນຟ້າມີຄັ້ງເປັນເມກ ຄັ້ງເປັນຄວາມມືດ ແລະຄັ້ງເປັນແສງສວ່າງ ປາກົດຕໍ່ເນື່ອງກັນ; ດັ່ງນັ້ນໃນປຣະພຣະຫມະ ພະລັງງານຮະຈັສ ຕະມັສ ແລະສັດຕະວະ ໄຫຼເວັນປາກົດບ້າງ ຫາຍໄປບ້າງ
Verse 18
तेनैकमात्मानमशेषदेहिनां कालं प्रधानं पुरुषं परेशम् । स्वतेजसा ध्वस्तगुणप्रवाह- मात्मैकभावेन भजध्वमद्धा ॥ १८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ ແມ່ນອາຕະມັນຂອງສັດມີກາຍທັງໝົດ ແມ່ນການເວລາ ແມ່ນປຣະທານ (ປຣະກຣິຕິ) ແມ່ນປຸຣຸສ ແລະແມ່ນພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດ. ດ້ວຍເດດຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງທຳລາຍກະແສແຫ່ງຄຸນ ແລະສະຖິດເຫນືອຄຸນ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຳມະຊາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບຳເພັນພັກຕິແດ່ພຣະອົງໂດຍກົງ ໂດຍຖືວ່າຕົນເອງເປັນໜຶ່ງກັບພຣະອົງໃນແງ່ຄຸນຄ່າ
Verse 19
दयया सर्वभूतेषु सन्तुष्ट्या येन केन वा । सर्वेन्द्रियोपशान्त्या च तुष्यत्याशु जनार्दन: ॥ १९ ॥
ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ, ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈບໍ່ວ່າຈະໄດ້ຢ່າງໃດ, ແລະດ້ວຍການສະຫງົບອິນທຣີຍະຈາກການເສບສຸກທາງປະສາດ, ພຣະຊະນາຣະດະນະຈະພໍພຣະໄທໄດ້ໄວ
Verse 20
अपहतसकलैषणामलात्म- न्यविरतमेधितभावनोपहूत: । निजजनवशगत्वमात्मनोऽय- न्न सरति छिद्रवदक्षर: सतां हि ॥ २० ॥
ເມື່ອຖືກຊໍາລະຈາກຄວາມປາຖະໜາທາງວັດຖຸທັງປວງ ຜູ້ພັກຕະຍ່ອມພົ້ນຈາກມົນທິນໃນໃຈ ເຂົາຈຶ່ງລະລຶກພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຂາດ ແລະເອີ້ນດ້ວຍຄວາມສັດທາ. ພຣະພະຄະວານຮູ້ວ່າພຣະອົງຢູ່ໃນອໍານາດຂອງຜູ້ພັກຕະ ຈຶ່ງບໍ່ລະທິ້ງເຂົາແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ເຫມືອນຟ້າທີ່ບໍ່ເຄີຍຫາຍໄປ.
Verse 21
न भजति कुमनीषिणां स इज्यां हरिरधनात्मधनप्रियो रसज्ञ: । श्रुतधनकुलकर्मणां मदैर्ये विदधति पापमकिञ्चनेषु सत्सु ॥ २१ ॥
ພຣະຫຣິຜູ້ຮູ້ລົດຊາດແຫ່ງພັກຕິ ບໍ່ຮັບການບູຊາຂອງຜູ້ມີປັນຍາຄົດຄ້ອງ; ພຣະອົງຮັກຜູ້ພັກຕະອະກິ້ນຈະນະ ຜູ້ມີຄວາມສຸກເພາະຊັບສິນດຽວຄືການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິ. ຜູ້ທີ່ເມົາມົນດ້ວຍການສຶກສາ ຊັບສິນ ຕະກູນ ແລະກຳຜົນ ມັກດູຖູກຜູ້ສັດທາທີ່ຖ່ອມຕົນ; ແມ່ນແຕ່ບູຊາ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ຮັບ
Verse 22
श्रियमनुचरतीं तदर्थिनश्च द्विपदपतीन् विबुधांश्च यत्स्वपूर्ण: । न भजति निजभृत्यवर्गतन्त्र: कथममुमुद्विसृजेत्पुमान् कृतज्ञ: ॥ २२ ॥
ແມ່ນແຕ່ພຣະພະຄະວານຈະສົມບູນໃນພຣະອົງເອງ ແຕ່ກໍກາຍເປັນຜູ້ພຶ່ງພາຜູ້ພັກຕະ ເພາະພຣະອົງຢູ່ໃນອໍານາດຂອງກຸ່ມຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງບໍ່ໃສ່ໃຈແມ່ນແຕ່ພຣະສຣີ (ລັກຊະມີ) ແລະບໍ່ຍຶດຖືກະສັດຫຼືເທວະທີ່ໄລ່ຕາມພອນຂອງພຣະສຣີ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ກະຕັນຍູແທ້ ຈະບໍ່ບູຊາພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຜູ້ຢອມຕໍ່ພັກຕະໄດ້ແນວໃດ?
Verse 23
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसो राजन्नन्याश्च भगवत्कथा: । श्रावयित्वा ब्रह्मलोकं ययौ स्वायम्भुवो मुनि: ॥ २३ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາວິດູຣ ສຣີນາຣະດະມຸນີ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣົມ ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຄວາມສຳພັນກັບພຣະພະຄະວານໃຫ້ແກ່ພຣະເຈຕາສ ແລະເລື່ອງອື່ນໆ ດັ່ງນີ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ກັບໄປຍັງພຣະພຣົມໂລກ
Verse 24
तेऽपि तन्मुखनिर्यातं यशो लोकमलापहम् । हरेर्निशम्य तत्पादं ध्यायन्तस्तद्गतिं ययु: ॥ २४ ॥
ເມື່ອໄດ້ຟັງຈາກປາກນາຣະດະເຖິງກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ຂັບໄລ່ອັບມົງຄົນທັງປວງຂອງໂລກ ພຣະເຈຕາສກໍເກີດຄວາມຜູກພັນກັບພຣະພະຄະວານ. ໂດຍພິຈາລະນາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸຈຸດໝາຍສູງສຸດ
Verse 25
एतत्तेऽभिहितं क्षत्तर्यन्मां त्वं परिपृष्टवान् । प्रचेतसां नारदस्य संवादं हरिकीर्तनम् ॥ २५ ॥
ໂອ ວິດູຣາ (ກະສັດຕາ) ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຖາມນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຄົບແລ້ວ. ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງນາຣະດະກັບພຣະເຈຕະ—ເປັນການກີຣຕະນາພຣະຫຣິ ແລະສັນລະເສີນພຣະສິລິ—ຂ້ອຍເລົ່າຕາມກຳລັງ.
Verse 26
श्रीशुक उवाच य एष उत्तानपदो मानवस्यानुवर्णित: । वंश: प्रियव्रतस्यापि निबोध नृपसत्तम ॥ २६ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ປະຣີກຊິດ ຂ້ອຍໄດ້ຈົບການບັນຍາຍວົງສານຂອງອຸຕຕານະປາດະ ບຸດອົງທໍາອິດຂອງສະວາຍັມພູວະມະນຸແລ້ວ. ບັດນີ້ຈະເລົ່າວົງສານຂອງປຣິຍະວຣະຕະ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ.
Verse 27
यो नारदादात्मविद्यामधिगम्य पुनर्महीम् । भुक्त्वा विभज्य पुत्रेभ्य ऐश्वरं समगात्पदम् ॥ २७ ॥
ແມ່ນແຕ່ມະຫາຣາຊາ ປຣິຍະວຣະຕະ ໄດ້ຮັບອາດມະວິທະຍາຈາກນາຣະດະ ທ່ານກໍຍັງປົກຄອງແຜ່ນດິນ. ຫຼັງຈາກເສວຍໂພກະແລະໄອສະວະຣະຍະຢ່າງເຕັມທີ່ ທ່ານແບ່ງຊັບສິນໃຫ້ບຸດທັງຫຼາຍ ແລ້ວບັນລຸປະຣະມະບົດ ເພື່ອກັບສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະເຈົ້າ.
Verse 28
इमां तु कौषारविणोपवर्णितां क्षत्ता निशम्याजितवादसत्कथाम् । प्रवृद्धभावोऽश्रुकलाकुलो मुने- र्दधार मूर्ध्ना चरणं हृदा हरे: ॥ २८ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອວິດູຣາໄດ້ຟັງສັດກະຖາອັນປະເສີດເກືອບກັບພຣະອະຊິຕະ ຈາກພຣະລຶສີໄມເຕຣຍະ (ກະວສາຣະວິ) ກໍເກີດປິຕິລົ້ນໃຈ. ນ້ຳຕາເຕັມດວງຕາ ລາວລົງກາບທີ່ພຣະບາດຂອງຄູອາຈານ ແລະຕັ້ງພຣະຫຣິໄວ້ໃນໃຈກາງ.
Verse 29
विदुर उवाच सोऽयमद्य महायोगिन् भवता करुणात्मना । दर्शितस्तमस: पारो यत्राकिञ्चनगो हरि: ॥ २९ ॥
ວິດູຣາກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາໂຢກີ ໂອ ພະຄັດຕະຜູ້ສູງສຸດ ໂດຍຄວາມເມດຕາອັນບໍ່ມີເຫດຂອງທ່ານ ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນເສັ້ນທາງຂ້າມພົ້ນຈາກໂລກອັນມືດມົນນີ້. ຜູ້ໃດດຳເນີນຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນຈົນເປັນຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດ ຍ່ອມກັບສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະຫຣິ—ກັບສູ່ພຣະເຈົ້າ.
Verse 30
श्रीशुक उवाच इत्यानम्य तमामन्त्र्य विदुरो गजसाह्वयम् । स्वानां दिदृक्षु: प्रययौ ज्ञातीनां निर्वृताशय: ॥ ३० ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ—ເມື່ອວິດຸຣະກໍ່ກາບນົບນ້ອມຕໍ່ມະຫາຣິສີ ໄມເຕຣຍະ ແລະຂໍອະນຸຍາດແລ້ວ ລາວໄດ້ເດີນທາງໄປຫາ ກະຊະສາຫວະຍະ ຄື ຫັດສະຕິນາປຸຣ ເພື່ອພົບຍາດພີ່ນ້ອງ ແຕ່ໃຈຂອງລາວບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາທາງໂລກີຍ໌।
Verse 31
एतद्य: शृणुयाद्राजन् राज्ञां हर्यर्पितात्मनाम् । आयुर्धनं यश: स्वस्ति गतिमैश्वर्यमाप्नुयात् ॥ ३१ ॥ ऋषभ उवाच नायं देहो देहभाजां नृलोके कष्टान् कामानर्हते विड्भुजां ये । तपो दिव्यं पुत्रका येन सत्त्वं शुद्ध्येद्यस्माद् ब्रह्मसौख्यं त्वनन्तम् ॥ १ ॥
ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງລາວຂອງບັນດາກະສັດຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະຫຣິໂດຍສິ້ນເຊີງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂດຍງ່າຍ ອາຍຸຍືນ, ຊັບສິນ, ຊື່ສຽງ, ສິຣິມົງຄຸນ ແລະທ້າຍທີ່ສຸດໄດ້ໂອກາດກັບສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດອັນສູງສົ່ງ।
Frequently Asked Questions
Because the Bhāgavatam defines spiritual success by the satisfaction and realization of the Supreme Personality of Godhead (Hari). Practices like tapas, yoga, sannyāsa, and śāstra-study can refine the mind and senses, but if they do not culminate in devotion—service, remembrance, and surrender to Bhagavān—they remain incomplete and may still reinforce subtle pride or impersonal conclusions. Nārada’s criterion is teleological: the value of any sādhana is measured by whether it awakens loving service to the Lord.
Nārada outlines a Vedic-cultural progression of refinement: (1) śaukra—physical birth from purified parents; (2) sāvitra—second birth through dīkṣā/upanayana-like initiation by the guru, granting access to mantra and regulated life; (3) yājñika—eligibility to worship Viṣṇu through sacrifice/arcana and God-centered ritual life. He then adds the decisive point: even with these privileges and even a demigod’s lifespan, life is ‘useless’ if one does not actually engage in the Lord’s service.
Just as watering a tree’s root nourishes every branch and leaf, worshiping the Supreme Lord automatically satisfies the demigods because they are empowered limbs within His cosmic administration. The analogy is not anti-deva; it is hierarchical theology: devas are honored most correctly when the root—Bhagavān—is served, making separate appeasement unnecessary as an ultimate practice.
Jājali is described here as a great liberated sage residing on the western seashore. The narrative places the Pracetās in a sanctified environment associated with a realized saint, emphasizing their transition from household responsibilities to concentrated sādhana and equal vision (sama-darśana), culminating in Nārada’s decisive bhakti instruction.