Adhyaya 30
The Pracetās Meet Lord Viṣṇu—Benedictions, Pure Prayer, and the Birth of Dakṣa
ວິດູຣາ ຖາມ ມໄຕເຣຍ ວ່າ ພຣະປຣະເຈຕາສ ໄດ້ຮັບຫຍັງຈາກການສວດສະຕຸຕິຂອງ ພຣະສິວະ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ ພຣະວິສນຸ ພໍພຣະໄທ. ມໄຕເຣຍ ເລົ່າວ່າ ພວກເຂົາບຳເນັດຕະປະ 10,000 ປີ ໃນມະຫາສະໝຸດ ແລະ ພຣະອົງປາກົດເທິງ ກະຣຸດະ ໃນຮູບອົງສະຫວ່າງມີ 8 ແຂນ. ພຣະວິສນຸ ພໍໃຈເປັນພິເສດຕໍ່ມິດຕະພາບຮ່ວມໃຈ ແລະ ພັກຕິທີ່ມີໃຈດຽວ ຈຶ່ງປະທານພອນ: ຊື່ສຽງ, ການເກີດຂອງບຸດຜູ້ພິເສດໃນອະນາຄົດ, ແລະ ການເພີດເພີນຍາວນານໃນໂລກແລະສະຫວັນ—ຕາມດ້ວຍການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເຖິງພັກຕິບໍ່ປົນ ແລະ ກັບຄືນສູ່ພຣະເຈົ້າ. ພຣະປຣະເຈຕາສ ຕອບດ້ວຍສະຕຸຕິອັນເຕັມໄປດ້ວຍທິດສະດີ ບໍ່ຂໍຊັບສິນ ແຕ່ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະ ໄດ້ຢູ່ກັບສາທຸຊົນທຸກຊາດ ພ້ອມຍົກຍ້ອງ ສັງກີຣຕະນະ ແລະ ຄຸນຄ່າອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງ ສາທຸ-ສັງກະ. ຫຼັງພຣະອົງເສດຈາກໄປ ພວກເຂົາອອກມາເຫັນແຜ່ນດິນຖືກປ່າໄມ້ຄອບຄຸມ ແລະ ໃນຄວາມໂກດ ໄດ້ເຜົາມັນດ້ວຍໄຟແລະລົມຈາກປາກ. ພຣະພຣະຫມາ ມາປະລອມ; ຕົ້ນໄມ້ທີ່ເຫຼືອມອບ ມາຣິສາ ໃຫ້ ແລະ ພຣະປຣະເຈຕາສ ແຕ່ງງານກັບນາງ. ຈາກນາງເກີດ ດັກສະ (ເກີດໃໝ່ເນື່ອງຈາກການລ່ວງເກີນຕໍ່ພຣະສິວະ) ແລະ ສືບຕໍ່ວຽກງານເພີ່ມພູນປະຊາກອນ ເປີດທາງໃຫ້ເລື່ອງຕໍ່ໄປເກືອບກັບລູກຫຼານ ອຳນາດພິທີກຳ ແລະ ການຊຳລະມັນໃຫ້ບໍລິສຸດ.
Shlokas
Verse 1
विदुर उवाच ये त्वयाभिहिता ब्रह्मन् सुता: प्राचीनबर्हिष: । ते रुद्रगीतेन हरिं सिद्धिमापु: प्रतोष्य काम् ॥ १ ॥
ວິດຸຣາຖາມວ່າ—ໂອ ພຣາຫມັນ! ທ່ານເຄີຍເວົ້າເຖິງບຸດຂອງພຣາຈີນບະຣຫິດ ວ່າເຂົາໄດ້ຂັບຮ້ອງຣຸດຣະກີດເພື່ອໃຫ້ພຣະຫຣິພໍໃຈ. ເຂົາໄດ້ບັນລຸສິ່ງໃດ?
Verse 2
किं बार्हस्पत्येह परत्र वाथ कैवल्यनाथप्रियपार्श्ववर्तिन: । आसाद्य देवं गिरिशं यदृच्छया प्रापु: परं नूनमथ प्रचेतस: ॥ २ ॥
ໂອ ບາຣະຫັສປັດຍະ! ເມື່ອພຣະເຈຕັສໄດ້ພົບພຣະຄິຣີຊະ (ຊິວະ) ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປະທານໄກວັລຍະ ໂດຍບັງເອີນ ໃນໂລກນີ້ຫຼືໂລກໜ້າເຂົາໄດ້ຫຍັງ? ແນ່ນອນໄດ້ເຖິງປຣະມະທາມ ແຕ່ນອກນັ້ນອີກຫຍັງ?
Verse 3
मैत्रेय उवाच प्रचेतसोऽन्तरुदधौ पितुरादेशकारिण: । जपयज्ञेन तपसा पुरञ्जनमतोषयन् ॥ ३ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ພຣະເຈຕັສ ເພື່ອປະຕິບັດຄໍາສັ່ງຂອງບິດາ ໄດ້ບໍາເພັນຕະປະຢ່າງໜັກໃນນ້ໍາທະເລ. ໂດຍຍັຊະແຫ່ງການຈົບມັນຕຣະທີ່ພຣະຊິວະປະທານ ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວິສນຸ (ປຸຣັນຈະນ) ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ພໍໃຈ
Verse 4
दशवर्षसहस्रान्ते पुरुषस्तु सनातन: । तेषामाविरभूत्कृच्छ्रं शान्तेन शमयन् रुचा ॥ ४ ॥
ເມື່ອຄົບສິ້ນສຸດການຕະປະອັນໜັກໜ່ວງຄົບໜຶ່ງໝື່ນປີ ພຣະບຸຣຸດສະນາຕະນະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າເຂົາໃນຮູບອັນນ່າຊື່ນໃຈ ແລະດ້ວຍປະກາຍອັນສະງົບ ໄດ້ບັນເທົາຄວາມເຫນື່ອຍຍາກແຫ່ງຕະປະຂອງເຂົາ
Verse 5
सुपर्णस्कन्धमारूढो मेरुशृङ्गमिवाम्बुद: । पीतवासा मणिग्रीव: कुर्वन्वितिमिरा दिश: ॥ ५ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປາກົດຢູ່ເທິງບ່າຂອງຄຣຸດ ດຸດເມກທີ່ຢຸດຢູ່ເທິງຍອດເຂົາເມຣຸ. ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະປະດັບຄໍດ້ວຍແກ້ວກະອຸສຕຸພະ; ປະກາຍພຣະວະກາຍຂອງພຣະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດໃນທຸກທິດ
Verse 6
काशिष्णुना कनकवर्णविभूषणेन भ्राजत्कपोलवदनो विलसत्किरीट: । अष्टायुधैरनुचरैर्मुनिभि: सुरेन्द्रै- रासेवितो गरुडकिन्नरगीतकीर्ति: ॥ ६ ॥
ພຣະເຈົ້າມີພຣະພັກງາມຫຼາຍ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງທອງແລະມົກກຸດທີ່ສ່ອງປະກາຍ. ພຣະອົງມີແປດພຣະຫັດຖືອາວຸດນານາ ແລະມີເທວະ ຣິຊີໃຫຍ່ ກັບພຣະອິນທຣ໌ເປັນຕົ້ນລ້ອມຮັບໃຊ້. ກະຣຸດາກະພືກປີກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດເວທ ດັ່ງຊາວຄິນນະຣະໂລກ.
Verse 7
पीनायताष्टभुजमण्डलमध्यलक्ष्म्या स्पर्धच्छ्रिया परिवृतो वनमालयाद्य: । बर्हिष्मत: पुरुष आह सुतान् प्रपन्नान् पर्जन्यनादरुतया सघृणावलोक: ॥ ७ ॥
ທີ່ພຣະສອຍຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີວນມາລາຫ້ອຍຍາວຮອດຫົວເຂົ່າ; ມາລານັ້ນປະດັບໃນແປດພຣະຫັດອັນແຂງແຮງແລະຍາວ ຮາວກັບຈະທ້າທາຍຄວາມງາມຂອງພຣະນາງລັກສະມີ. ດ້ວຍສາຍພຣະເນດເມດຕາ ແລະສຽງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ພຣະອົງຕຣັດກັບບຸດຂອງພຣະຣາຊາປຣາຈີນບະຣະຫິສັດ ຜູ້ຍອມຈຳນົນແລ້ວ.
Verse 8
श्रीभगवानुवाच वरं वृणीध्वं भद्रं वो यूयं मे नृपनन्दना: । सौहार्देनापृथग्धर्मास्तुष्टोऽहं सौहृदेन व: ॥ ८ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕຣັດວ່າ: ໂອ ລູກຂອງພຣະຣາຊາ ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ພວກເຈົ້າ. ເຮົາພໍໃຈຫຼາຍຕໍ່ມິດຕະພາບຂອງພວກເຈົ້າ ເພາະພວກເຈົ້າທັງໝົດຢູ່ໃນທຳດຽວຄື ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂໍພອນຈາກເຮົາເຖີດ.
Verse 9
योऽनुस्मरति सन्ध्यायां युष्माननुदिनं नर: । तस्य भ्रातृष्वात्मसाम्यं तथा भूतेषु सौहृदम् ॥ ९ ॥
ຜູ້ໃດລະລຶກເຖິງພວກເຈົ້າໃນຍາມສັນທະຍາທຸກມື້ ຜູ້ນັ້ນຈະເກີດຄວາມເສມອັນເປັນດັ່ງຕົນເອງຕໍ່ພີ່ນ້ອງ ແລະມີໄມຕຣີຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ.
Verse 10
ये तु मां रुद्रगीतेन सायं प्रात: समाहिता: । स्तुवन्त्यहं कामवरान्दास्ये प्रज्ञां च शोभनाम् ॥ १० ॥
ຜູ້ທີ່ມີຈິດແນ່ວແນ່ ສັນລະເສີນເຮົາໃນຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງ ດ້ວຍບົດອະທິຖານທີ່ພຣະຣຸດຣະແຕ່ງໄວ້ ເຮົາຈະປະທານພອນຕາມປາຖະໜາ ແລະປັນຍາອັນງາມປະເສີດໃຫ້.
Verse 11
यद्यूयं पितुरादेशमग्रहीष्ट मुदान्विता: । अथो व उशती कीर्तिर्लोकाननु भविष्यति ॥ ११ ॥
ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າຮັບຄໍາສັ່ງຂອງພໍ່ໄວ້ໃນໃຈດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະປະຕິບັດຢ່າງຊື່ສັດ ກຽດສັກສີຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກສັນລະເສີນໄປທົ່ວໂລກ।
Verse 12
भविता विश्रुत: पुत्रोऽनवमो ब्रह्मणो गुणै: । य एतामात्मवीर्येण त्रिलोकीं पूरयिष्यति ॥ १२ ॥
ພວກເຈົ້າຈະມີບຸດຜູ້ໂດງດັງ ຜູ້ບໍ່ດ້ອຍກວ່າພຣະພຣົມໃນຄຸນທຳ; ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຕົນ ລາວຈະເຕີມເຕັມໄຕຣໂລກ ແລະວົງສານຂອງລາວຈະແຜ່ໄປທົ່ວສາມໂລກ।
Verse 13
कण्डो: प्रम्लोचया लब्धा कन्या कमललोचना । तां चापविद्धां जगृहुर्भूरुहा नृपनन्दना: ॥ १३ ॥
ທິດາຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວ ຜູ້ເກີດຈາກການຮ່ວມກັນຂອງິສີກັນດຸ ແລະນາງອັບສະຣາ ປຣຳໂລຈາ ຖືກປຣຳໂລຈາຝາກໄວ້ໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າດູແລ ແລ້ວນາງກໍກັບໄປສະຫວັນ. ໂອ ລູກຊາຍແຫ່ງກະສັດ, ຕົ້ນໄມ້ໄດ້ຮັບເອົາເດັກນ້ອຍທີ່ຖືກປະຖິ້ມນັ້ນໄວ້।
Verse 14
क्षुत्क्षामाया मुखे राजा सोम: पीयूषवर्षिणीम् । देशिनीं रोदमानाया निदधे स दयान्वित: ॥ १४ ॥
ຕໍ່ມາ ເດັກນ້ອຍທີ່ຖືກຝາກໄວ້ກັບຕົ້ນໄມ້ ຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງຈາກຄວາມຫິວ. ໃນເວລານັ້ນ ຣາຊາແຫ່ງປ່າຄືພຣະຈັນ ໄດ້ເມດຕານໍານິ້ວທີ່ຫຼັ່ງນ້ໍາອະມຣິດໃສ່ໃນປາກເດັກ; ດັ່ງນັ້ນເດັກຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະຈັນ।
Verse 15
प्रजाविसर्ग आदिष्टा: पित्रा मामनुवर्तता । तत्र कन्यां वरारोहां तामुद्वहत मा चिरम् ॥ १५ ॥
ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າເຊື່ອຟັງຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ ແລະພໍ່ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ສ້າງສາຍພັນ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງແຕ່ງງານກັບນາງສາວຜູ້ງາມແລະມີຄຸນທຳນັ້ນໂດຍບໍ່ຊ້າ ແລະສ້າງລູກຫຼານຜ່ານນາງຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພໍ່।
Verse 16
अपृथग्धर्मशीलानां सर्वेषां व: सुमध्यमा । अपृथग्धर्मशीलेयं भूयात्पत्न्यर्पिताशया ॥ १६ ॥
ພວກເຈົ້າພີ່ນ້ອງທັງຫມົດມີນິສັຍດຽວກັນ—ເປັນພັກຕະຂອງເຮົາ ແລະເປັນລູກທີ່ນອບນ້ອມຕໍ່ຄໍາສັ່ງຂອງພໍ່. ເຊັ່ນດຽວກັນ ນາງສຸມັດຍະມາກໍມີປະເພດດຽວກັນ ແລະໄດ້ອຸທິດໃຈແກ່ພວກເຈົ້າທັງຫມົດ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າລູກຂອງປຣາຈີນະບັຣຫິສັດ ແລະນາງນັ້ນ ຢູ່ໃນຖານະດຽວກັນດ້ວຍຫຼັກທຳດຽວກັນ.
Verse 17
दिव्यवर्षसहस्राणां सहस्रमहतौजस: । भौमान् भोक्ष्यथ भोगान् वै दिव्यांश्चानुग्रहान्मम ॥ १७ ॥
ໂອ ເຈົ້າຊາຍທັງຫມົດ! ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເສວຍສຸກທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກສະຫວັນ ໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ ດ້ວຍກໍາລັງເຕັມປຽມ ຕະຫຼອດໜຶ່ງລ້ານປີທິບ.
Verse 18
अथ मय्यनपायिन्या भक्त्या पक्वगुणाशया: । उपयास्यथ मद्धाम निर्विद्य निरयादत: ॥ १८ ॥
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະເກີດພັກຕິອັນບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ຂາດສາຍຕໍ່ເຮົາ ພ້ອມທັງພົ້ນຈາກມົນທິນວັດຖຸທັງປວງ. ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດທັງສຸກສະຫວັນ ແລະສະພາບນະລົກ ພວກເຈົ້າຈະກັບໄປສູ່ທາມະຂອງເຮົາ.
Verse 19
गृहेष्वाविशतां चापि पुंसां कुशलकर्मणाम् । मद्वार्तायातयामानां न बन्धाय गृहा मता: ॥ १९ ॥
ຜູ້ໃດປະພຶດກິດອັນເປັນມົງຄຸນໃນພັກຕິ-ເສວາ ແລະໃຊ້ຊີວິດຢູ່ເສມອດ້ວຍເລື່ອງລາວຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນເຮືອນ ເຮືອນກໍບໍ່ເປັນພັນທະນາການສໍາລັບເຂົາ.
Verse 20
नव्यवद्धृदये यज्ज्ञो ब्रह्मैतद्ब्रह्मवादिभि: । न मुह्यन्ति न शोचन्ति न हृष्यन्ति यतो गता: ॥ २० ॥
ຜູ້ພັກຕະທີ່ປະກອບກິດໃນພັກຕິ-ເສວາຢູ່ເສມອ ຈະຮູ້ສຶກວ່າທຸກການກະທໍາສົດໃໝ່ເພີ່ມພູນໃນໃຈ ເນື່ອງຈາກພຣະປະຣະມາດມັນຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງທີ່ສະຖິດໃນດວງໃຈ ເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງໃໝ່ຢູ່ເສມອ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ນັກກ່າວເຖິງພຣະພຣະມັນເອີ້ນວ່າ ສະຖານະພຣະພຣະມັນ; ໃນພາວະຫຼຸດພົ້ນນັ້ນ ບໍ່ຫຼົງງົງ ບໍ່ເສົ້າໂສກ ແລະບໍ່ຍິນດີເກີນເຫດ.
Verse 21
मैत्रेय उवाच एवं ब्रुवाणं पुरुषार्थभाजनं जनार्दनं प्राञ्जलय: प्रचेतस: । तद्दर्शनध्वस्ततमोरजोमला गिरागृणन् गद्गदया सुहृत्तमम् ॥ २१ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ເມື່ອພຣະຈະນາດະນະຕັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະເປຣເຈຕະທັງຫຼາຍພະນົມມື ແລະເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະອົງ ຜູ້ປະທານຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຊີວິດ ແລະເປັນມິດສູງສຸດ. ດ້ວຍສຽງສັ່ນເນື່ອງຈາກຄວາມປິຕິພັກຕິ ການເຫັນພຣະອົງຕໍ່ໜ້າໄດ້ຊຳລະຄວາມມືດແລະມົນທິນໃນໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ.
Verse 22
प्रचेतस ऊचुः । नमो नमः क्लेशविनाशनाय । निरूपितोदारगुणाह्वयाय । मनोवचोवेगपुरोजवाय । सर्वाक्षमार्गैरगताध्वने नमः ॥ २२ ॥
ພຣະເປຣເຈຕະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກທັງປວງ ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ພຣະນາມອັນບໍລິສຸດ ແລະຄຸນທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ ເປັນມົງຄຸນທຸກປະການ—ເປັນຂໍ້ສະຫຼຸບແນ່ນອນ. ພຣະອົງໄວກວ່າຄວາມຄິດແລະຄຳເວົ້າ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍປະສາດສຳຜັດວັດຖຸ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຂໍນົບນ້ອມຊ້ຳໆ.
Verse 23
शुद्धाय शान्ताय नम: स्वनिष्ठया मनस्यपार्थं विलसद्द्वयाय । नमो जगत्स्थानलयोदयेषु गृहीतमायागुणविग्रहाय ॥ २३ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະຜູ້ສະງົບສຸກ ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ. ເມື່ອໃຈຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມນິດສະຍະ ໂລກແຫ່ງຄວາມສອງທີ່ເຫັນວ່ານ່າສຸກກໍກາຍເປັນໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ເພື່ອການສ້າງ ການຄ້ຳຈຸນ ແລະການລະລາຍຂອງຈັກກະວານ ພຣະອົງປາກົດເປັນພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະສິວະ ທັງຍັງຮັບຮູບທີ່ຜູກພັນກັບຄຸນແຫ່ງມາຍາ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ.
Verse 24
नमो विशुद्धसत्त्वाय हरये हरिमेधसे । वासुदेवाय कृष्णाय प्रभवे सर्वसात्वताम् ॥ २४ ॥
ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນສັດຕະວະອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ແລະແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີປັນຍາໃນການພາບພົ້ນທຸກຂອງຜູ້ພັກຕິ. ຂໍນົບນ້ອມແດ່ວາສຸເທວະຜູ້ສະຖິດທົ່ວທຸກແຫ່ງ ແດ່ກຣິສນະ ບຸດແຫ່ງວະສຸເທວະ ແລະແດ່ພຣະປຣະພະວະ ຜູ້ເພີ່ມພູນອຳນາດແຫ່ງຜູ້ນັບຖືສາດວະຕະທັງປວງ.
Verse 25
नम: कमलनाभाय नम: कमलमालिने । नम: कमलपादाय नमस्ते कमलेक्षण ॥ २५ ॥
ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີນາບີເປັນດອກບົວ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ສວມພວງມາລາດອກບົວ. ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີພຣະບາດດຸດດອກບົວ; ໂອ້ ພຣະອົງຜູ້ມີນະຍນດຸດກີບບົວ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ.
Verse 26
नम: कमलकिञ्जल्कपिशङ्गामलवाससे । सर्वभूतनिवासाय नमोऽयुङ्क्ष्महि साक्षिणे ॥ २६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງເຫຼືອງດັ່ງເກສອນດອກບົວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວັດຖຸໂລກີ. ພຣະອົງສະຖິດໃນໃຈສັດທັງປວງ ແລະເປັນພະຍານຕໍ່ການກະທຳທັງໝົດ; ພວກເຮົານອບນ້ອມພຣະອົງຊ້ຳໆ
Verse 27
रूपं भगवता त्वेतदशेषक्लेशसङ्क्षयम् । आविष्कृतं न: क्लिष्टानां किमन्यदनुकम्पितम् ॥ २७ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະພະຄະວານ ຮູບອັນເຫນືອໂລກນີ້ຂອງພຣະອົງກຳຈັດຄວາມທຸກທັງປວງໃຫ້ສິ້ນ. ເພື່ອຊ່ວຍພວກເຮົາຜູ້ຖືກຜູກມັດແລະທຸກທໍລະມານ ພຣະອົງໄດ້ປາກົດ—ນີ້ແມ່ນຫຼັກຖານແຫ່ງກະລຸນາອັນບໍ່ມີເຫດຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວຕໍ່ບັກຕະຜູ້ເປັນທີ່ໂປດປານຍິ່ງຈະເທົ່າໃດ
Verse 28
एतावत्त्वं हि विभुभिर्भाव्यं दीनेषु वत्सलै: । यदनुस्मर्यते काले स्वबुद्ध्याभद्ररन्धन ॥ २८ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍອັບມົງຄົນ! ມະຫາຕະມະຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຍາກໄຮ້ຄິດພຽງເທົ່ານີ້—ໃນການອັນຄວນ ພວກເຮົາຈະລະລຶກພຣະອົງໄດ້ໂດຍການຂະຫຍາຍເປັນອາຣຈາ-ວິກຣະຫະ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຖືພວກເຮົາເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ນິລັນດອນ
Verse 29
येनोपशान्तिर्भूतानां क्षुल्लकानामपीहताम् । अन्तर्हितोऽन्तर्हृदये कस्मान्नो वेद नाशिष: ॥ २९ ॥
ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາຈະນ້ອຍນິດພຽງໃດ ເມື່ອພຣະອົງດ້ວຍກະລຸນາຕາມທຳມະຊາດລະລຶກເຖິງບັກຕະຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍການນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄວາມປາຖະໜາຂອງບັກຕະຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນກໍສະຫງົບແລະສຳເລັດ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂອງສັດທຸກຕົນ; ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ຮູ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຮົາໄດ້ແນວໃດ
Verse 30
असावेव वरोऽस्माकमीप्सितो जगत: पते । प्रसन्नो भगवान् येषामपवर्गगुरुर्गति: ॥ ३० ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ພຣະອົງແມ່ນຄູແທ້ແຫ່ງວິທະຍາແຫ່ງພັກຕິ. ພອນທີ່ພວກເຮົາປາຖະໜາມີພຽງນີ້—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈໃນພວກເຮົາ ເພາະພຣະອົງແມ່ນຄູແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ແລະເປັນເປົ້າໝາຍສູງສຸດ. ນອກຈາກຄວາມພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງໃດອື່ນ
Verse 31
वरं वृणीमहेऽथापि नाथ त्वत्परत: परात् । न ह्यन्तस्त्वद्विभूतीनां सोऽनन्त इति गीयसे ॥ ३१ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ພວກເຮົາຂໍພອນຈາກພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງ ແລະພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ອະນັນຕະ”
Verse 32
पारिजातेऽञ्जसा लब्धे सारङ्गोऽन्यन्न सेवते । त्वदङ्घ्रिमूलमासाद्य साक्षात्किं किं वृणीमहि ॥ ३२ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ເມື່ອເຜິ້ງເຂົ້າເຖິງຕົ້ນປາຣິຊາຕະອັນທິບແລ້ວ ມັນບໍ່ໄປຫາອື່ນອີກ; ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ພຶ່ງພາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຈະຂໍພອນອັນໃດອີກ?
Verse 33
यावत्ते मायया स्पृष्टा भ्रमाम इह कर्मभि: । तावद्भवत्प्रसङ्गानां सङ्ग: स्यान्नो भवे भवे ॥ ३३ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາຍັງຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງແຕະຕ້ອງ ແລະຕ້ອງພະເລີນພະເລີນດ້ວຍກຳມະໃນໂລກນີ້ ຈາກກາຍສູ່ກາຍ ຈາກພົບສູ່ພົບ ຂໍໃຫ້ເຮົາໄດ້ຄົບຫາຜູ້ພັກດີທີ່ສົນທະນາເລື່ອງລີລາຂອງພຣະອົງ ໃນທຸກເກີດ
Verse 34
तुलयाम लवेनापि न स्वर्गं नापुनर्भवम् । भगवत्सङ्गिसङ्गस्य मर्त्यानां किमुताशिष: ॥ ३४ ॥
ແມ່ນແຕ່ການຄົບຫາຜູ້ພັກດີຜູ້ບໍລິສຸດເພີຍຊົ່ວຂະນະ ກໍບໍ່ອາດທຽບກັບການໄປສະຫວັນ ຫຼືການລະລາຍໃນປະກາຍພຣະພຣະມັນເພື່ອພົ້ນທຸກຢ່າງໄດ້. ສຳລັບສັດໂລກຜູ້ຕ້ອງຕາຍ ສັດສັງກັບຜູ້ພັກດີແມ່ນພອນສູງສຸດ
Verse 35
यत्रेड्यन्ते कथा मृष्टास्तृष्णाया: प्रशमो यत: । निर्वैरं यत्र भूतेषु नोद्वेगो यत्र कश्चन ॥ ३५ ॥
ບ່ອນໃດທີ່ມີການສັນລະເສີນແລະສົນທະນາເລື່ອງລາວອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ນັ້ນຄວາມຫິວກະຫາຍແຫ່ງຕັນຫາຈະສົງບລົງ. ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີຄວາມພະຍາບາດຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລະບໍ່ມີໃຜມີຄວາມຫວັ່ນໄຫວ ກັງວົນ ຫຼືຢ້ານກົວ
Verse 36
यत्र नारायण: साक्षाद्भगवान्न्यासिनां गति: । संस्तूयते सत्कथासु मुक्तसङ्गै: पुन: पुन: ॥ ३६ ॥
ບ່ອນໃດທີ່ຜູ້ພັກຕະຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ສັນລະເສີນໃນສັດກະຖາ ແລະຂັບຮ້ອງພຣະນາມພຣະນາຣາຍະນະຊ້ຳໆ ທີ່ນັ້ນພຣະນາຣາຍະນະປະທັບຢູ່ໂດຍກົງ; ພຣະອົງແມ່ນເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງສັນຍາສີ.
Verse 37
तेषां विचरतां पद्भ्यां तीर्थानां पावनेच्छया । भीतस्य किं न रोचेत तावकानां समागम: ॥ ३७ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ບໍລິວານຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງເດີນທາງໄປທົ່ວໂລກເພື່ອຊຳລະແມ່ນແຕ່ສະຖານທີ່ຈາລິກໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຜູ້ທີ່ຢ້ານວັດສົງສານ ຈະບໍ່ຍິນດີກັບການໄດ້ພົບພາກັບຄົນຂອງພຣະອົງດອກຫຼື?
Verse 38
वयं तु साक्षाद्भगवन् भवस्य प्रियस्य सख्यु: क्षणसङ्गमेन । सुदुश्चिकित्स्यस्य भवस्य मृत्यो- र्भिषक्तमं त्वाद्य गतिं गता: स्म ॥ ३८ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະພະຄະວານ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການຄົບຫາພຽງຊົ່ວຂະນະກັບພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນມິດສະນິດທີ່ພຣະອົງຮັກຍິ່ງ ພວກເຮົາໄດ້ພົບພຣະອົງ. ພຣະອົງແມ່ນແພດຜູ້ຊຳນານທີ່ສຸດໃນການຮັກສາໂຣກວັດສົງສານອັນຍາກຢາ; ພວກເຮົາຂໍພຶ່ງພາດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.
Verse 39
यन्न: स्वधीतं गुरव: प्रसादिता विप्राश्च वृद्धाश्च सदानुवृत्त्या । आर्या नता: सुहृदो भ्रातरश्च सर्वाणि भूतान्यनसूययैव ॥ ३९ ॥ यन्न: सुतप्तं तप एतदीश निरन्धसां कालमदभ्रमप्सु । सर्वं तदेतत्पुरुषस्य भूम्नो वृणीमहे ते परितोषणाय ॥ ४० ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາໄດ້ສຶກສາພຣະເວດ ເຮັດໃຫ້ຄູອາຈານພໍໃຈ ຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ເຖົ້າຜູ້ເຈີຣິນທາງວິນຍານ; ພວກເຮົານອບນ້ອມຕໍ່ຜູ້ດີ ມິດ ແລະພີ່ນ້ອງ ແລະບໍ່ອິດສາຕໍ່ສັດທັງປວງ. ໂອ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ທັງໝົດນີ້ພວກເຮົາຂໍຖວາຍເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.
Verse 40
यन्न: स्वधीतं गुरव: प्रसादिता विप्राश्च वृद्धाश्च सदानुवृत्त्या । आर्या नता: सुहृदो भ्रातरश्च सर्वाणि भूतान्यनसूययैव ॥ ३९ ॥ यन्न: सुतप्तं तप एतदीश निरन्धसां कालमदभ्रमप्सु । सर्वं तदेतत्पुरुषस्य भूम्नो वृणीमहे ते परितोषणाय ॥ ४० ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະອີສະ ພວກເຮົາໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນນ້ຳ ອົດອາຫານເປັນເວລາດົນ ປາສະຈາກຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສຂອງການເວລາ ແລະຄວາມຫຼົງ. ໂອ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ທັງໝົດນີ້ພວກເຮົາຂໍຖວາຍເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ; ພວກເຮົາບໍ່ຂໍສິ່ງອື່ນໃດ.
Verse 41
मनु: स्वयम्भूर्भगवान् भवश्च येऽन्ये तपोज्ञानविशुद्धसत्त्वा: । अदृष्टपारा अपि यन्महिम्न: स्तुवन्त्यथो त्वात्मसमं गृणीम: ॥ ४१ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ມະນຸ, ພຣະພຣະຫມາສະວະຍັມພູ, ພຣະສິວະ ແລະ ໂຍຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍຕະປະແລະປັນຍາ ກໍຍັງບໍ່ອາດຮູ້ຂອບເຂດແຫ່ງພຣະມະຫິມາແລະິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໄດ້ທັງໝົດ। ແຕ່ພວກເຂົາສັນລະເສີນຕາມກຳລັງ; ພວກເຮົາກໍຂໍສວດສັນລະເສີນຕາມຄວາມສາມາດຂອງເຮົາ।
Verse 42
नम: समाय शुद्धाय पुरुषाय पराय च । वासुदेवाय सत्त्वाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ ४२ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະພະຄະວານ! ພຣະອົງສະເໝີພາບຕໍ່ທຸກຜູ້ ບໍ່ມີມິດຫຼືສັດຕູ, ບໍລິສຸດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະເປັນປຸຣຸສະສູງສຸດ। ເນື່ອງຈາກພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທົ່ວສັບພະພາວະ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ວາສຸເທວະ”; ພຣະອົງເປັນສັດຕະວະ-ສະວະຣູບ ແລະຢູ່ເໜືອມົນທິນວັດຖຸ। ຂໍນ້ອມນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ।
Verse 43
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतोभिरभिष्टुतो हरि: प्रीतस्तथेत्याह शरण्यवत्सल: । अनिच्छतां यानमतृप्तचक्षुषां ययौ स्वधामानपवर्गवीर्य: ॥ ४३ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ວິດຸຣະ! ເມື່ອພຣະເຈຕະທັງຫຼາຍສັນລະເສີນແບບນີ້ ພຣະຫຣິຜູ້ຄຸ້ມຄອງຜູ້ພຶ່ງພາ ແລະຜູ້ຮັກພັກຕະ ກໍຊື່ນບານ ແລະກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ ຂໍໃຫ້ຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າສຳເລັດ”। ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີິດບໍ່ອາດພ່າຍ ກໍເສດັດກັບສູ່ທາມະຂອງພຣະອົງ। ພຣະເຈຕະຍັງເບິ່ງບໍ່ອິ່ມຕາ ຈຶ່ງບໍ່ປາດຖະນາການພັດພາກ।
Verse 44
अथ निर्याय सलिलात्प्रचेतस उदन्वत: । वीक्ष्याकुप्यन्द्रुमैश्छन्नां गां गां रोद्धुमिवोच्छ्रितै: ॥ ४४ ॥
ຕໍ່ມາ ພຣະເຈຕະທັງຫຼາຍອອກຈາກນ້ຳທະເລ। ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ຕົ້ນໄມ້ໃນແຜ່ນດິນເຕີບໂຕສູງຫຼາຍ ຮາວກັບຈະຂວາງທາງໄປສູ່ສະຫວັນ। ພື້ນຜິວໂລກທັງໝົດຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້; ເຫັນແບບນັ້ນ ພຣະເຈຕະກໍໂກດຂຶ້ນຫຼາຍ।
Verse 45
ततोऽग्निमारुतौ राजन्नमुञ्चन्मुखतो रुषा । महीं निर्वीरुधं कर्तुं संवर्तक इवात्यये ॥ ४५ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ເມື່ອເວລາພິນາດ ຣຸດຣະໂກດແລ້ວພ່ນໄຟແລະລົມອອກຈາກປາກ; ພຣະເຈຕະກໍເຊັ່ນກັນ ດ້ວຍຄວາມໂກດໄດ້ປ່ອຍໄຟແລະລົມອອກຈາກປາກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນປອດຈາກຕົ້ນໄມ້ແລະພືດພັນທັງປວງ।
Verse 46
भस्मसात्क्रियमाणांस्तान् द्रुमान्वीक्ष्य पितामह: । आगत: शमयामास पुत्रान् बर्हिष्मतो नयै: ॥ ४६ ॥
ເມື່ອເຫັນວ່າຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນໜ້າໂລກກຳລັງກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າ ພຣະພິຕາມະຫະພຣະພຣົມຈຶ່ງມາທັນທີ ແລະປອບໃຈບຸດຂອງພຣະຣາຊາບັຣຫິສມານດ້ວຍຖ້ອຍຄຳມີເຫດຜົນ
Verse 47
तत्रावशिष्टा ये वृक्षा भीता दुहितरं तदा । उज्जह्रुस्ते प्रचेतोभ्य उपदिष्टा: स्वयम्भुवा ॥ ४७ ॥
ຕົ້ນໄມ້ທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພຣະປຣະເຈຕາ ຈຶ່ງຮີບນຳບຸດສາວຂອງຕົນມາມອບ ຕາມຄຳແນະນຳຂອງພຣະພຣົມຜູ້ເກີດເອງ
Verse 48
ते च ब्रह्मण आदेशान्मारिषामुपयेमिरे । यस्यां महदवज्ञानादजन्यजनयोनिज: ॥ ४८ ॥
ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣົມ ເຫຼົ່າປຣະເຈຕາໄດ້ຮັບນາງມາຣິສາເປັນພັນລະຍາ; ຈາກຄັນຂອງນາງ ດັກສະ ບຸດຂອງພຣະພຣົມ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະເນື່ອງຈາກການຫມິ່ນປະມາດພຣະມະຫາເທວະ (ສິວະ) ລາວຈຶ່ງຕ້ອງເກີດຈາກຄັນມາຣິສາ ແລະລະທິ້ງຮ່າງກາຍສອງຄັ້ງ
Verse 49
चाक्षुषे त्वन्तरे प्राप्ते प्राक्सर्गे कालविद्रुते । य: ससर्ज प्रजा इष्टा: स दक्षो दैवचोदित: ॥ ४९ ॥
ໃນຍຸກມະນວັນຕະຣະຂອງຈາກຊຸສະ ແມ່ນແຕ່ຮ່າງເກົ່າຂອງລາວໄດ້ຖືກທຳລາຍໃນສັນສ້າງກ່ອນໂດຍກະແສເວລາ ແຕ່ດັກສະຄົນເດີມ ດ້ວຍການດົນໃຈແຫ່ງພຣະປະສົງທິບ ໄດ້ສ້າງສັດທັງຫຼາຍຕາມທີ່ປາດຖະໜາ
Verse 50
यो जायमान: सर्वेषां तेजस्तेजस्विनां रुचा । स्वयोपादत्त दाक्ष्याच्च कर्मणां दक्षमब्रुवन् ॥ ५० ॥ तं प्रजासर्गरक्षायामनादिरभिषिच्य च । युयोज युयुजेऽन्यांश्च स वै सर्वप्रजापतीन् ॥ ५१ ॥
ເມື່ອເກີດມາ ດັກສະໄດ້ມີລັດສະໝີກາຍອັນຍອດຢ້ຽມ ຈົນກົດທັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຜູ້ມີເທດທັງຫຼາຍ; ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຊຳນານໃນການປະຕິບັດກຳ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ດັກສະ’ ໝາຍເຖິງ ‘ຜູ້ຊຳນານຍິ່ງ’
Verse 51
यो जायमान: सर्वेषां तेजस्तेजस्विनां रुचा । स्वयोपादत्त दाक्ष्याच्च कर्मणां दक्षमब्रुवन् ॥ ५० ॥ तं प्रजासर्गरक्षायामनादिरभिषिच्य च । युयोज युयुजेऽन्यांश्च स वै सर्वप्रजापतीन् ॥ ५१ ॥
ເມື່ອດັກສະເກີດມາ ດ້ວຍປະກາຍແຫ່ງກາຍອັນຍິ່ງ ລາວໄດ້ກົດກັ້ນປະກາຍຂອງຜູ້ອື່ນທັງປວງ। ເນື່ອງຈາກຊໍານານໃນການປະຕິບັດກັມ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ “ດັກສະ” ຜູ້ຊໍານານຍິ່ງ। ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລາວສ້າງແລະຄຸ້ມຄອງສັດທັງຫມົດ; ແລະຕໍ່ມາ ດັກສະກໍໄດ້ຈັດໃຫ້ປຣະຊາປະຕິອື່ນໆ ເຂົ້າຮ່ວມການສ້າງແລະປົກປ້ອງນັ້ນດ້ວຍ।
Frequently Asked Questions
Their unity shows purified consciousness: no envy, one purpose, and cooperative devotional service. In Bhāgavata theology, such non-envious harmony is a sign of sattva refined by bhakti; it is especially pleasing to the Lord because it mirrors the spiritual world’s relational fabric, where devotion is expressed through loving cooperation rather than competition.
The Lord frames their enjoyment as non-obstructive because it is granted under His shelter and followed by the rise of unadulterated bhakti. The chapter explicitly states the bhakti principle: one who offers the results of action to Bhagavān is not bound even while living in family life. Thus, enjoyment does not become bondage when detached and dedicated to the Supreme.
It expresses mature bhakti: they value the means that continually awakens love of God—association and hari-kathā—above heaven, mystic success, or even impersonal liberation. The chapter asserts that even a moment with a pure devotee surpasses heavenly promotion and Brahman merging, because sādhu-saṅga directly plants and nourishes devotion.
Māriṣā is the daughter connected to Pramlocā and Kaṇḍu, cared for by the trees and nourished by the Moon’s nectar. Her marriage to the Pracetās fulfills the cosmic order to generate progeny while keeping their shared unity intact; it also becomes the instrument for Dakṣa’s rebirth, linking this chapter to the broader Dakṣa–Śiva narrative tensions in the Purāṇa.
Dakṣa’s rebirth is attributed to disobedience and disrespect toward Śiva (Mahādeva), showing that even powerful administrators are accountable to dharma and Vaiṣṇava principles. The narrative uses Dakṣa to illustrate how pride in ritual power can lead to downfall, and how cosmic administration (visarga/prajā-sarga) must remain aligned with devotion and respect for the Lord’s devotees.