Adhyaya 12
Dhruva’s Benediction from Kuvera and His Ascension to Viṣṇuloka (Dhruvaloka)
ຫຼັງຈາກເຫດການທີ່ທຣູວະແກ້ແຄ້ນຢັກສະດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ບົດນີ້ຫັນຈາກອາລົມກະສັດຕຣິຍະໄປສູ່ຄວາມອົດກັ້ນແບບໄວສະນະວະ: ຄວາມໂກດຂອງທຣູວະສົງບົບລົງຕາມຄໍາແນະນໍາ ແລະ ກຸເວຣະປາກົດມາອວຍພອນ. ກຸເວຣະອະທິບາຍຄວາມຂັດແຍ້ງຜ່ານຫຼັກ «ກາລະ»—ເວລາເປັນເຄື່ອງມືຂອງພຣະເຈົ້າ—ແລະຊີ້ວ່າການຫຼົງຍຶດ “ຂ້ອຍ/ເຈົ້າ” ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍແມ່ນຮາກຂອງສັງສາຣະ. ທຣູວະເລືອກພອນແບບພັກຕິ: ສັດທາທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ການລະລຶກພຣະພະຄະວານ ເພື່ອຂ້າມທະເລແຫ່ງອະວິຊາ. ຕໍ່ມາພຣະອົງປົກຄອງດ້ວຍທໍາ ເຮັດຍັດ ແລະດໍາລົງຊີວິດຄອບຄົວຢ່າງສັກສິດ ແຕ່ຄ່ອຍໆເຫັນໂລກເປັນຄືຄວາມຝັນຂອງມາຍາ ຈຶ່ງສະຫຼະ ແລະເຂົ້າສູ່ສະມາທິໂຍກະທີ່ບະດາຣິກາສຣະມ. ໃນສະມາທິ ອາການແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນປາກົດ ແລະ ນັນດະ-ສຸນັນດະ ຜູ້ຕິດຕາມພຣະວິສນຸ ນໍາຍານທິບມາຮັບໄປວິສນຸໂລກ—ຖືກພັນລະນາວ່າບໍ່ເຄີຍມີ. ທຣູວະຊະນະຄວາມຕາຍ ເປັນຫ່ວງແມ່ຊຸນີຕີ (ນາງກໍໄດ້ຮັບອະນຸເຄາະ) ແລະຂ້າມຜ່ານໂລກຂອງສັບຕະຣິສິ ຈົນກໍ່ຕັ້ງທຣູວໂລກ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຜົນແຫ່ງການຟັງ (śravaṇa-phala): ຟັງທຣູວະກະຖາໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະພັກຕິ ໂດຍພິເສດເມື່ອສະດຸດສະດອງອ່ານໃນວັນມົງຄຸນດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວັງຜົນ ເພື່ອນໍາໄປສູ່ການສືບຕໍ່ວົງສາຂອງປຣະເຈຕາສ.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच ध्रुवं निवृत्तं प्रतिबुद्ध्य वैशसा- दपेतमन्युं भगवान्धनेश्वर: । तत्रागतश्चारणयक्षकिन्नरै: संस्तूयमानो न्यवदत्कृताञ्जलिम् ॥ १ ॥
ໄມເຕຣຍະ ກ່າວວ່າ—ໂອ ວິດຸຣະ, ຄວາມໂກດຂອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ໄດ້ສົງບ ແລະທ່ານໄດ້ຢຸດການຂ້າຢັກສະໂດຍສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອກຸເວຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄັງຊັບ ຮູ້ຂ່າວນີ້ ກໍມາປາກົດຕໍ່ໜ້າທຣຸວະ. ໃນຂະນະທີ່ຖືກຢັກສະ, ກິນນະຣະ ແລະ ຈາຣະນະ ສັນລະເສີນ, ລາວໄດ້ກ່າວກັບທຣຸວະຜູ້ຢືນພະນົມມື.
Verse 2
धनद उवाच भो भो: क्षत्रियदायाद परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । यत्त्वं पितामहादेशाद्वैरं दुस्त्यजमत्यज: ॥ २ ॥
ກຸເວຣະ (ທະນະດະ) ກ່າວວ່າ—ໂອ ລູກຫຼານກະສັດຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຂ້ອຍພໍໃຈໃນເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ. ເພາະຕາມຄໍາສັ່ງຂອງປູ່ ເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງຄວາມພະຍາບາດທີ່ລະໄດ້ຍາກ; ຂ້ອຍຍິນດີຫຼາຍ.
Verse 3
न भवानवधीद्यक्षान्न यक्षा भ्रातरं तव । काल एव हि भूतानां प्रभुरप्ययभावयो: ॥ ३ ॥
ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂ້າຢັກສະ ແລະຢັກສະກໍບໍ່ໄດ້ຂ້າພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ; ເພາະສາເຫດສູງສຸດແຫ່ງການເກີດແລະການດັບຂອງສັດທັງປວງ ແມ່ນ “ກາລະ” ອັນເປັນພາກໜຶ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.
Verse 4
अहं त्वमित्यपार्था धीरज्ञानात्पुरुषस्य हि । स्वाप्नीवाभात्यतद्ध्यानाद्यया बन्धविपर्ययौ ॥ ४ ॥
ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດວ່າ “ຂ້ອຍ” ແລະ “ເຈົ້າ” ອີງໃສ່ຄວາມຍຶດກາຍ ເກີດຈາກອະວິຊາ. ມັນປາກົດດຸດຄວາມຝັນອັນລວງ; ແລະເພາະມັນນີ້ເອງ ຈຶ່ງມີພັນທະນາ ແລະວົງຈອນເກີດ-ຕາຍຊ້ຳໆ.
Verse 5
तद्गच्छ ध्रुव भद्रं ते भगवन्तमधोक्षजम् । सर्वभूतात्मभावेन सर्वभूतात्मविग्रहम् ॥ ५ ॥
ໂອ ທຣຸວະ ຈົ່ງກ້າວມາ; ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ. ພຣະອະໂດກຊະຈະ ຜູ້ເກີນການຮັບຮູ້ຂອງອິນທຣີ ເປັນປຣະມາດມັນໃນສັດທັງປວງ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະຮູບທິບຂອງພຣະອົງ ແລະເລີ່ມບຳເນີນພັກຕິ-ເສວາ.
Verse 6
भजस्व भजनीयाङ्घ्रि मभवाय भवच्छिदम् । युक्तं विरहितं शक्त्या गुणमय्यात्ममायया ॥ ६ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບຳເນີນພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ມີພຣະບາດຄວນບູຊາ; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງສັງສາຣະ. ແມ່ນວ່າພຣະອົງສຳພັນກັບສັກຕິມາຍາອັນເປັນກຸນະມະຍະ ແຕ່ພຣະອົງກໍຍັງບໍ່ຕິດພັນກັບກິດຂອງນາງ; ທຸກສິ່ງໃນໂລກເກີດຂຶ້ນດ້ວຍອຳນາດອະຈິນໄຕຍຂອງພຣະອົງ.
Verse 7
वृणीहि कामं नृप यन्मनोगतं मत्तस्त्वमौत्तानपदेऽविशङ्कित: । वरं वरार्होऽम्बुजनाभपादयो- रनन्तरं त्वां वयमङ्ग शुश्रुम ॥ ७ ॥
ໂອ ກະສັດທຣຸວະ ບຸດຂອງອຸຕຕານະປາດະ ຈົ່ງຂໍຈາກຂ້າພະເຈົ້າໂດຍບໍ່ລັງເລ ຕາມຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າເຈົ້າຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ-ພັກຕິ ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະພັດມະນາພ; ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງຄວນໄດ້ຮັບພອນ.
Verse 8
मैत्रेय उवाच स राजराजेन वराय चोदितो ध्रुवो महाभागवतो महामति: । हरौ स वव्रेऽचलितां स्मृतिं यया तरत्ययत्नेन दुरत्ययं तम: ॥ ८ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ໂອ ວິດຸຣະ, ເມື່ອກຸເວຣະ ກະສັດແຫ່ງຍັກສະ ເຊີນໃຫ້ຮັບພອນ, ທຣຸວະມະຫາຣາຊ ຜູ້ເປັນມະຫາພາກະວະຕະ ແລະມີປັນຍາ, ໄດ້ຂໍພອນໃຫ້ມີການລະລຶກແລະຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນພຣະຫຣິ; ໂດຍພອນນັ້ນ ຄົນຍ່ອມຂ້າມຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາອັນຍາກຂ້າມໄດ້ຢ່າງງ່າຍ.
Verse 9
तस्य प्रीतेन मनसा तां दत्त्वैडविडस्तत: । पश्यतोऽन्तर्दधे सोऽपि स्वपुरं प्रत्यपद्यत ॥ ९ ॥
ກຸເວຣະ ບຸດຂອງອິດວິດາ ພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ; ດ້ວຍໃຈຍິນດີເຂົາໄດ້ປະທານພອນນັ້ນໃຫ້ທຣຸວະ. ແລ້ວຕໍ່ໜ້າທຣຸວະເຂົາກໍອັນຕະທານໄປ, ແລະທຣຸວະມະຫາຣາຊກໍກັບຄືນສູ່ນະຄອນຫຼວງຂອງຕົນ.
Verse 10
अथायजत यज्ञेशं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणै: । द्रव्यक्रियादेवतानां कर्म कर्मफलप्रदम् ॥ १० ॥
ໃນຂະນະທີ່ພະອົງຢູ່ໃນເຮືອນ ທຣຸວະມະຫາຣາຊາໄດ້ປະກອບຍັດຍາອັນໃຫຍ່ຫຼາຍຄັ້ງ ພ້ອມທັກສິນາອຸດົມ ເພື່ອໃຫ້ຍັດເຍສະວອນ ຜູ້ເສວຍຍັດທັງປວງ ຄືພຣະວິດສະນຸ ພໍພຣະໄທ ຍັດຕາມຄຳສອນມີໄວ້ເພື່ອພຣະວິດສະນຸ ແລະພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານຜົນ
Verse 11
सर्वात्मन्यच्युतेऽसर्वे तीव्रौघां भक्तिमुद्वहन् । ददर्शात्मनि भूतेषु तमेवावस्थितं विभुम् ॥ ११ ॥
ທຣຸວະມະຫາຣາຊາໄດ້ຖືກພາບັກຕິອັນແຮງກ້າ ແລະບໍ່ຂາດສາຍ ຕໍ່ອະຈະຍຸຕະ ຜູ້ເປັນອາດມັນແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງພາທັງປວງ ໃນການບຳເນົາພຣະພັກຕິ ພະອົງເຫັນວ່າພຣະວິພູສະຖິດໃນສັດທັງປວງ ແລະທຸກສິ່ງກໍຢູ່ໃນພຣະອົງ
Verse 12
तमेवं शीलसम्पन्नं ब्रह्मण्यं दीनवत्सलम् । गोप्तारं धर्मसेतूनां मेनिरे पितरं प्रजा: ॥ १२ ॥
ທຣຸວະມະຫາຣາຊາເປັນຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳອັນດີ ເຄົາລົບຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະເຈົ້າ ເມດຕາຕໍ່ຄົນຍາກຈົນແລະຜູ້ບໍ່ມີພິດໄພ ແລະປົກປ້ອງຫຼັກທຳ ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງນັບຖືພຣະອົງເປັນບິດາໂດຍກົງ
Verse 13
षट्त्रिंशद्वर्षसाहस्रं शशास क्षितिमण्डलम् । भोगै: पुण्यक्षयं कुर्वन्नभोगैरशुभक्षयम् ॥ १३ ॥
ທຣຸວະມະຫາຣາຊາປົກຄອງແຜ່ນດິນນີ້ເປັນເວລາ 36,000 ປີ ໂດຍການເສວຍສຸກພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຜົນແຫ່ງບຸນຄ່ອຍໆໝົດໄປ ແລະໂດຍຕະບະກັບການບໍ່ຫມົກມຸ່ນໃນຄວາມສຸກ ພຣະອົງລົບລ້າງຜົນແຫ່ງອະກຸສົນ
Verse 14
एवं बहुसवं कालं महात्माविचलेन्द्रिय: । त्रिवर्गौपयिकं नीत्वा पुत्रायादान्नृपासनम् ॥ १४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາຕະມະທຣຸວະມະຫາຣາຊາ ຜູ້ຄວບຄຸມອິນທຣີໄດ້ໝັ້ນຄົງ ໄດ້ຜ່ານເວລາອັນຍາວນານ ໂດຍດຳເນີນຕາມໄຕຣວັກ: ທຳມະ, ອັດຖະ, ແລະ ກາມະ ຢ່າງເໝາະສົມ ແລ້ວຈຶ່ງມອບບັນລັງກະສັດໃຫ້ບຸດຊາຍ
Verse 15
मन्यमान इदं विश्वं मायारचितमात्मनि । अविद्यारचितस्वप्नगन्धर्वनगरोपमम् ॥ १५ ॥
ທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊາເຫັນຊັດວ່າ ຈັກກະວານນີ້ເປັນຜົນງານຂອງມາຍາພາຍນອກຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເຮັດໃຫ້ສັດມີຊີວິດຫຼົງເຫມືອນຄວາມຝັນແລະເມືອງລວງຕາ।
Verse 16
आत्मस्त्र्यपत्यसुहृदो बलमृद्धकोश- मन्त:पुरं परिविहारभुवश्च रम्या: । भूमण्डलं जलधिमेखलमाकलय्य कालोपसृष्टमिति स प्रययौ विशालाम् ॥ १६ ॥
ໃນທ້າຍທີ່ສຸດ ທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊາເຫັນວ່າ ຮ່າງກາຍ ພັນລະຍາ ລູກ ມິດສະຫາຍ ກອງທັບ ຄັງຊັບອັນມັ່ງຄັ່ງ ພະລາຊະວັງ ແລະສວນສຳລານ ລ້ວນແມ່ນຜົນງານຂອງມາຍາ; ເມື່ອຮູ້ວ່າອານາຈັກທີ່ກວ້າງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະມີມະຫາສະໝຸດເປັນຂອບເຂດ ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງກາລະ ທ່ານຈຶ່ງລະທິ້ງ ແລະໄປສູ່ປ່າບະດຣິກາຊຣະມໃນຫິມາລັຍ।
Verse 17
तस्यां विशुद्धकरण: शिववार्विगाह्य बद्ध्वासनं जितमरुन्मनसाहृताक्ष: । स्थूले दधार भगवत्प्रतिरूप एतद् ध्यायंस्तदव्यवहितो व्यसृजत्समाधौ ॥ १७ ॥
ທີ່ບະດຣິກາຊຣະມ ທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊາໄດ້ຊຳລະອິນຊີໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍອາບນ້ຳໃນນ້ຳທີ່ໃສບໍລິສຸດ. ທ່ານຈັດອາສນະໃຫ້ໝັ້ນ ຄວບຄຸມປຣານະດ້ວຍໂຢກະ ດຶງອິນຊີເຂົ້າພາຍໃນ ແລ້ວເພ່ງຈິດໄປທີ່ອະຣຈາ-ວິກຣະຫະຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນຮູບປະຕິຮູບທີ່ແທ້ຈິງ; ດ້ວຍການພິຈາລະນານັ້ນ ທ່ານເຂົ້າສູ່ສະມາທິອັນສົມບູນ।
Verse 18
भक्तिं हरौ भगवति प्रवहन्नजस्र- मानन्दबाष्पकलया मुहुरर्द्यमान: । विक्लिद्यमानहृदय: पुलकाचिताङ्गो नात्मानमस्मरदसाविति मुक्तलिङ्ग: ॥ १८ ॥
ເນື່ອງຈາກກະແສພັກຕິທີ່ບໍ່ຂາດຕໍ່ພຣະຫຣິ ນ້ຳຕາແຫ່ງອານັນທະທິບຈຶ່ງໄຫຼອອກຈາກດວງຕາຂອງທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊາຢ່າງບໍ່ຢຸດ. ຫົວໃຈອ່ອນລະລາຍ ແລະຂົນລຸກຊັນທົ່ວກາຍ. ໃນສະມາທິແຫ່ງພັກຕິ ທ່ານລືມແມ່ນແຕ່ການມີຢູ່ຂອງຮ່າງກາຍ ແລະທັນທີກໍພົ້ນຈາກພັນທະວັດຖຸ।
Verse 19
स ददर्श विमानाग्र्यं नभसोऽवतरद् ध्रुव: । विभ्राजयद्दश दिशो राकापतिमिवोदितम् ॥ १९ ॥
ເມື່ອອາການແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນປາກົດ ທ່ານທຣຸວະໄດ້ເຫັນວິມານອັນງາມຍິ່ງລົງມາຈາກຟ້າ ດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງໄປທົ່ວສິບທິດ।
Verse 20
तत्रानु देवप्रवरौ चतुर्भुजौ श्यामौ किशोरावरुणाम्बुजेक्षणौ । स्थिताववष्टभ्य गदां सुवाससौ किरीटहाराङ्गदचारुकुण्डलौ ॥ २० ॥
ທີ່ນັ້ນ ທຣຸວະມະຫາຣາຊາໄດ້ເຫັນບໍລິວານອັນງາມຍິ່ງຂອງພຣະວິສນຸສອງອົງຢູ່ໃນວິມານ. ພວກເຂົາມີສີ່ມື ກາຍສີຄໍາຄືດຳງາມ ເປັນໜຸ່ມ ຕາດັ່ງດອກບົວແດງ. ຖືຄະບອງ ນຸ່ງຜ້າງາມ ມີມົງກຸດ ສາຍຄໍ ກຳໄລ ແລະຕຸ້ມຫູ.
Verse 21
विज्ञाय तावुत्तमगायकिङ्करा- वभ्युत्थित: साध्वसविस्मृतक्रम: । ननाम नामानि गृणन्मधुद्विष: पार्षत्प्रधानाविति संहताञ्जलि: ॥ २१ ॥
ເມື່ອຮູ້ວ່າທັງສອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ທຣຸວະມະຫາຣາຊາກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ; ແຕ່ດ້ວຍຄວາມພິສວົງແລະຮີບຮ້ອນ ຈຶ່ງລືມພິທີຕ້ອນຮັບ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະນົມມືກົ້ມກາບ ແລະຂັບຂານພຣະນາມອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະຜູ້ປາບມະທຸ.
Verse 22
तं कृष्णपादाभिनिविष्टचेतसं बद्धाञ्जलिं प्रश्रयनम्रकन्धरम् । सुनन्दनन्दावुपसृत्य सस्मितं प्रत्यूचतु: पुष्करनाभसम्मतौ ॥ २२ ॥
ທຣຸວະມະຫາຣາຊາມີໃຈຈົ່ງຈອງຢູ່ທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະກຣິດສະນາເສມອ. ພຣະອົງຢືນປະນົມມື ກົ້ມສີສະດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ. ແລ້ວນັນດາ ແລະ ສຸນັນດາ ຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນໃກ້ຊິດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຸສກະຣະນາພະ ໄດ້ເຂົ້າມາພ້ອມຮອຍຍິ້ມອັນປິຕິ ແລະກ່າວວ່າດັ່ງນີ້.
Verse 23
सुनन्दनन्दावूचतु: भो भो राजन्सुभद्रं ते वाचं नोऽवहित: शृणु । य: पञ्चवर्षस्तपसा भवान्देवमतीतृपत् ॥ २३ ॥
ນັນດາ ແລະ ສຸນັນດາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂໍໃຫ້ມີສິຣິມົງຄົນແກ່ທ່ານ. ຂໍໃຫ້ຟັງຄໍາຂອງພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມໃສ່ໃຈ. ເມື່ອທ່ານມີອາຍຸພຽງຫ້າປີ ທ່ານໄດ້ບໍາເພັນຕະປະອັນເຂັ້ມງວດ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າສູງສຸດພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ.”
Verse 24
तस्याखिलजगद्धातुरावां देवस्य शार्ङ्गिण: । पार्षदाविह सम्प्राप्तौ नेतुं त्वां भगवत्पदम् ॥ २४ ॥
ພວກເຮົາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ເປັນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ ແລະຖືຄັນທະນູນາມວ່າ ສາຣັງກະ. ພວກເຮົາຖືກມອບໝາຍເປັນພິເສດໃຫ້ມານໍາທ່ານໄປສູ່ ພະບາດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຄືແດນວິນຍານ.
Verse 25
सुदुर्जयं विष्णुपदं जितं त्वया यत्सूरयोऽप्राप्य विचक्षते परम् । आतिष्ठ तच्चन्द्रदिवाकरादयो ग्रहर्क्षतारा: परियन्ति दक्षिणम् ॥ २५ ॥
ການໄດ້ບັນລຸວິດສະນຸປະດານັ້ນຍາກຢິ່ງ ແຕ່ດ້ວຍຕະປະຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າໄດ້ຊະນະມັນແລ້ວ. ແມ່ນແຕ່ລຶສີແລະເທວະດາກໍຍັງໄປບໍ່ເຖິງພະທຳອັນສູງສຸດນັ້ນ; ເພື່ອແຕ່ໄດ້ເຫັນ ດວງອາທິດ ດວງຈັນ ດາວເຄາະ ແລະດາວທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງວຽນອ້ອມມັນ. ບັດນີ້ ເຊີນມາ; ເຈົ້າໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໃຫ້ໄປທີ່ນັ້ນ.
Verse 26
अनास्थितं ते पितृभिरन्यैरप्यङ्ग कर्हिचित् । आतिष्ठ जगतां वन्द्यं तद्विष्णो: परमं पदम् ॥ २६ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາດຣຸວະ! ບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ຫຼືຜູ້ໃດກ່ອນນີ້ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ບັນລຸໂລກນັ້ນ. ວິດສະນຸໂລກ ທີ່ພຣະວິດສະນຸປະທັບຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ ແມ່ນສູງສຸດ ແລະເປັນທີ່ຄວນນະມັດສະການຂອງສັດໂລກທັງປວງ. ເຊີນມາ; ຈົ່ງພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດການ.
Verse 27
एतद्विमानप्रवरमुत्तमश्लोकमौलिना । उपस्थापितमायुष्मन्नधिरोढुं त्वमर्हसि ॥ २७ ॥
ໂອ ຜູ້ເປັນອະມະຕະ! ຍານທິບອັນປະເສີດນີ້ ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະອຸດຕະມະສະໂລກ ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິທີ່ຄັດເລືອກ ແລະເປັນປະມຸກແຫ່ງສັດທັງປວງ. ເຈົ້າສົມຄວນຂຶ້ນຍານນີ້.
Verse 28
मैत्रेय उवाच निशम्य वैकुण्ठनियोज्यमुख्ययो- र्मधुच्युतं वाचमुरुक्रमप्रिय: । कृताभिषेक: कृतनित्यमङ्गलो मुनीन् प्रणम्याशिषमभ्यवादयत् ॥ २८ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ພຣະດຣຸວະມະຫາຣາຊາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນຫວານຈາກພາຣະສະດຫຼັກໃນໄວກຸນຖະ ກໍຮີບອາບນ້ໍາສັກສິດ ແຕ່ງກາຍປະດັບຢ່າງເໝາະສົມ ແລະປະກອບກິດຈິດວິນຍານປະຈໍາວັນ. ຫຼັງນັ້ນຈຶ່ງນົບນ້ອມຕໍ່ມຸນີທີ່ຢູ່ນັ້ນ ແລະຮັບພອນຂອງທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ.
Verse 29
परीत्याभ्यर्च्य धिष्ण्याग्र्यं पार्षदावभिवन्द्य च । इयेष तदधिष्ठातुं बिभ्रद्रूपं हिरण्मयम् ॥ २९ ॥
ກ່ອນຈະຂຶ້ນ ພຣະດຣຸວະມະຫາຣາຊາໄດ້ບູຊາຍານອັນປະເສີດນັ້ນ ເດີນວຽນປະທັກສິນຮອບມັນ ແລະນົບນ້ອມຕໍ່ພາຣະສະດຂອງພຣະວິດສະນຸ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄໍາທອງຫຼອມ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງພ້ອມສົມບູນທີ່ຈະຂຶ້ນຍານທິບ.
Verse 30
तदोत्तानपद: पुत्रो ददर्शान्तकमागतम् । मृत्योर्मूर्ध्नि पदं दत्त्वा आरुरोहाद्भुतं गृहम् ॥ ३० ॥
ໃນເວລານັ້ນ ທຣຸວະ ບຸດຂອງ ອຸຕຕານະປາດະ ເຫັນຄວາມຕາຍທີ່ມີຮູບກາຍເຂົ້າມາໃກ້. ລາວບໍ່ຫວາດກົວ ວາງຕີນເທິງສີສະຂອງມັນ ແລ້ວຂຶ້ນສູ່ວິມານທິບຂະໜາດເທົ່າເຮືອນ.
Verse 31
तदा दुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवादय: । गन्धर्वमुख्या: प्रजगु: पेतु: कुसुमवृष्टय: ॥ ३१ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ສຽງດຸນດຸບີ ມຣິດັງກະ ແລະ ປະນະວະ ດັງກ້ອງຈາກຟ້າ. ກັນທັຣວະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ເລີ່ມຂັບຮ້ອງ ແລະເທວະທັງຫຼາຍໂປຍດອກໄມ້ໃສ່ທຣຸວະມະຫາຣາຊາດຸດຝົນຫນັກ.
Verse 32
स च स्वर्लोकमारोक्ष्यन् सुनीतिं जननीं ध्रुव: । अन्वस्मरदगं हित्वा दीनां यास्ये त्रिविष्टपम् ॥ ३२ ॥
ທຣຸວະນັ່ງຢູ່ໃນວິມານທິບ ແລະກຳລັງຈະອອກເດີນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ ເມື່ອນັ້ນລາວນຶກເຖິງແມ່ຜູ້ທຸກຍາກ ສຸນີຕິ. ລາວຄິດວ່າ “ຂ້ອຍຈະໄປວາຍກຸນຖະຄົນດຽວໄດ້ແນວໃດ ແລ້ວປະໄວ້ແມ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ?”
Verse 33
इति व्यवसितं तस्य व्यवसाय सुरोत्तमौ । दर्शयामासतुर्देवीं पुरो यानेन गच्छतीम् ॥ ३३ ॥
ນັນດະ ແລະ ສຸນັນດະ ຜູ້ເປັນບໍລິວານອັນສູງສຸດແຫ່ງວາຍກຸນຖະ ເຂົ້າໃຈໃຈຄິດຂອງທຣຸວະ ແລ້ວຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ຂອງລາວ ສຸນີຕິ ກຳລັງໄປຂ້າງໜ້າໃນວິມານອີກລຳໜຶ່ງ.
Verse 34
तत्र तत्र प्रशंसद्भि: पथि वैमानिकै: सुरै: । अवकीर्यमाणो ददृशे कुसुमै: क्रमशो ग्रहान् ॥ ३४ ॥
ເມື່ອທຣຸວະມະຫາຣາຊາເດີນທາງຜ່ານອາກາດ ລາວໄດ້ເຫັນດາວແລະໂລກຕ່າງໆ ທີລະຂັ້ນ. ຕາມທາງ ເທວະໃນວິມານຂອງພວກເຂົາສັນລະເສີນລາວ ແລະໂປຍດອກໄມ້ລົງມາດຸດຝົນ.
Verse 35
त्रिलोकीं देवयानेन सोऽतिव्रज्य मुनीनपि । परस्ताद्यद् ध्रुवगतिर्विष्णो: पदमथाभ्यगात् ॥ ३५ ॥
ທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊ ໂດຍຍານເທວະ ໄດ້ຂ້າມຜ່ານສາມໂລກ ແລະໂລກຂອງສັບຕະຣິຊິ ແລ້ວໄປເຖິງພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ອັນເປັນສະຖານະນິລັນດອນຂອງທ່ານ।
Verse 36
यद्भ्राजमानं स्वरुचैव सर्वतो लोकास्त्रयो ह्यनु विभ्राजन्त एते । यन्नाव्रजञ्जन्तुषु येऽननुग्रहा व्रजन्ति भद्राणि चरन्ति येऽनिशम् ॥ ३६ ॥
ດາວໄວກຸນຖະທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍແສງຂອງຕົນເອງ ເປັນແສງທີ່ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກທັງປວງສະຫວ່າງ; ຜູ້ບໍ່ມີເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດບໍ່ອາດໄປເຖິງ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງຫຼາຍເປັນນິດຈຶ່ງໄປເຖິງໄດ້।
Verse 37
शान्ता: समदृश: शुद्धा: सर्वभूतानुरञ्जना: । यान्त्यञ्जसाच्युतपदमच्युतप्रियबान्धवा: ॥ ३७ ॥
ຜູ້ທີ່ສະຫງົບ ເຫັນທຸກຜູ້ເທົ່າກັນ ບໍລິສຸດ ແລະຮູ້ສິລະໃນການເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍພໍໃຈ ພ້ອມທັງຄົບມິດແຕ່ກັບຜູ້ບູຊາອັຈຍຸຕະ—ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄປເຖິງພຣະບາດອັຈຍຸຕະໄດ້ງ່າຍ।
Verse 38
इत्युत्तानपद: पुत्रो ध्रुव: कृष्णपरायण: । अभूत्त्रयाणां लोकानां चूडामणिरिवामल: ॥ ३८ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊ ບຸດຜູ້ສູງສົ່ງຂອງອຸຕຕານະປາດະ ຜູ້ພຶ່ງພາພຣະກຣິສນະແຕ່ຜູ້ດຽວ ໄດ້ເປັນດັ່ງເພັດມົງກຸດອັນບໍລິສຸດ ຢູ່ຍອດແຫ່ງສາມໂລກ।
Verse 39
गम्भीरवेगोऽनिमिषं ज्योतिषां चक्रमाहितम् । यस्मिन् भ्रमति कौरव्य मेढ्यामिव गवां गण: ॥ ३९ ॥
ພຣະມຸນີໄມເຕຣຍະກ່າວຕໍ່ວ່າ—ໂອ ວິດຸຣ ຜູ້ສືບສາຍກຸຣຸ! ເຫມືອນຝູງງົວເພດຜູ້ວຽນຂວາຮອບເສົາກາງ ດັ່ງນັ້ນດວງສະຫວ່າງທັງຫຼາຍໃນຟ້າຈັກກະວານ ກໍວຽນຮອບທີ່ພຳນັກຂອງທ່ານທຣຸວະມະຫາຣາຊ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ດ້ວຍແຮງແລະຄວາມໄວອັນລຶກຊຶ້ງ।
Verse 40
महिमानं विलोक्यास्य नारदो भगवानृषि: । आतोद्यं वितुदञ्श्लोकान् सत्रेऽगायत्प्रचेतसाम् ॥ ४० ॥
ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະກຽດຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊ ຣິຊີນາຣະດາໄດ້ດີດວີນາ ແລ້ວໄປຫາສະຖານທີ່ປະກອບຍັດຂອງປຣະເຈຕາ ແລະຂັບຮ້ອງສາມຄາຖາຕໍ່ໄປນີ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງ
Verse 41
नारद उवाच नूनं सुनीते: पतिदेवताया- स्तप:प्रभावस्य सुतस्य तां गतिम् । दृष्ट्वाभ्युपायानपि वेदवादिनो नैवाधिगन्तुं प्रभवन्ति किं नृपा: ॥ ४१ ॥
ນາຣະດາກ່າວວ່າ—ທຣຸວະ ບຸດຂອງສຸນີຕິຜູ້ນັບຖືສາມີເປັນເທວະ ໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສົ່ງດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງຕະບະແລະຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິນຍານ ຊຶ່ງແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍຶດວາທະແຫ່ງພຣະເວດກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ເຖິງຈະຮູ້ວິທີກໍຕາມ; ແລ້ວຈະເວົ້າເຖິງຄົນທົ່ວໄປໄດ້ແນວໃດ
Verse 42
य: पञ्चवर्षो गुरुदारवाक्शरै- र्भिन्नेन यातो हृदयेन दूयता । वनं मदादेशकरोऽजितं प्रभुं जिगाय तद्भक्तगुणै: पराजितम् ॥ ४२ ॥
ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ ທຣຸວະມະຫາຣາຊ ໃນວັຍພຽງຫ້າປີ ຖືກລູກສອນແຫ່ງຄໍາຫຍາບຂອງແມ່ເລີ້ຍງທໍາໃຫ້ໃຈແຕກສະລາຍ ແລ້ວໄປປ່າດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ। ຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງຂ້ອຍ ລາວບໍາເພັນຕະບະ ແລະແມ່ນແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ພິຊິດບໍ່ໄດ້ ກໍຖືກລາວພິຊິດດ້ວຍຄຸນສົມບັດພິເສດຂອງຜູ້ພັກດີ
Verse 43
य: क्षत्रबन्धुर्भुवि तस्याधिरूढ- मन्वारुरुक्षेदपि वर्षपूगै: । प्रसाद्य वैकुण्ठमवाप तत्पदम् ॥ ४३ ॥ षट्पञ्चवर्षो यदहोभिरल्पै:
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເປັນພຽງ “ກະສັດໂດຍນາມ” ໃນໂລກນີ້ ຈະບໍາເພັນຕະບະຫຼາຍປີກໍຍັງບໍ່ອາດຂຶ້ນເຖິງຕໍາແໜ່ງອັນສູງນັ້ນໄດ້। ແຕ່ທຣຸວະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໄວກຸນຖະພໍໃຈ ແລະໃນວັຍພຽງຫ້າຫຼືຫົກປີ ດ້ວຍຕະບະແຕ່ບໍ່ກີ່ເດືອນ ກໍໄດ້ຮັບຕໍາແໜ່ງນັ້ນ
Verse 44
मैत्रेय उवाच एतत्तेऽभिहितं सर्वं यत्पृष्टोऽहमिह त्वया । ध्रुवस्योद्दामयशसश्चरितं सम्मतं सताम् ॥ ४४ ॥
ໄມເຕຣຍະກ່າວວ່າ—ໂອ ວິດຸຣາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຖາມເກືອບກັບກຽດຕິຍົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະປະຫວັດອັນບໍລິສຸດຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊ ຂ້ອຍໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຢ່າງລະອຽດແລ້ວ। ບັນດາສາທຸ ແລະຜູ້ພັກດີ ຮັກທີ່ຈະຟັງເລື່ອງຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊຢ່າງຍິ່ງ
Verse 45
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं स्वस्त्ययनं महत् । स्वर्ग्यं ध्रौव्यं सौमनस्यं प्रशस्यमघमर्षणम् ॥ ४५ ॥
ການຟັງເລື່ອງລາວຂອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ເປັນມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ ໃຫ້ທຣັບສິນ ຊື່ສຽງ ແລະອາຍຸຍືນ; ເປັນບຸນໃຫຍ່ ແລະນຳຄວາມສະຫວັດດີ. ຟັງແລ້ວອາດໄດ້ສະຫວັນ ຫຼືບັນລຸ ທຣຸວະໂລກ; ເທວະດາກໍຍິນດີ ແລະມີພະລັງລົບຜົນບາບ.
Verse 46
श्रुत्वैतच्छ्रद्धयाभीक्ष्णमच्युतप्रियचेष्टितम् । भवेद्भक्तिर्भगवति यया स्यात्क्लेशसङ्क्षय: ॥ ४६ ॥
ຜູ້ໃດທີ່ຟັງດ້ວຍສັດທາຊ້ຳໆ ເລື່ອງລາວຂອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ອັນເປັນການກະທຳທີ່ອະຈຸຕະພໍໃຈ ແລະພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈຄວາມບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ຈະໄດ້ຮັບພັກຕິອັນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະພະຄະວານ; ດ້ວຍພັກຕິນັ້ນ ຄວາມທຸກຂ໌ໃນຊີວິດວັດຖຸຈະຫຼຸດລົງ.
Verse 47
महत्त्वमिच्छतां तीर्थं श्रोतु: शीलादयो गुणा: । यत्र तेजस्तदिच्छूनां मानो यत्र मनस्विनाम् ॥ ४७ ॥
ຜູ້ທີ່ຟັງເລື່ອງຂອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ຈະໄດ້ຮັບຄຸນງາມຄວາມດີເຊັ່ນທ່ານ ເຊັ່ນ ຄວາມປະພຶດດີເປັນຕົ້ນ. ສຳລັບຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ອຳນາດ ຫຼືອິດທິພົນ ນີ້ແມ່ນທາງອັນບໍລິສຸດດັ່ງຕີຣະຖະ; ແລະສຳລັບຜູ້ມີປັນຍາທີ່ຢາກໄດ້ກຽດຕິຍົດ ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ.
Verse 48
प्रयत: कीर्तयेत्प्रात: समवाये द्विजन्मनाम् । सायं च पुण्यश्लोकस्य ध्रुवस्य चरितं महत् ॥ ४८ ॥
ລະສີໃຫຍ່ ໄມເຕຣຍະ ແນະນຳວ່າ ໃນກຸ່ມພຣາຫມະນ ຫຼືດວິຊະອື່ນໆ ຄວນຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລະຄວາມລະມັດລະວັງ ຖຶງຈະຣິຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ມີຊື່ສຽງແຫ່ງບຸນ ທັງເຊົ້າແລະແລງ.
Verse 49
पौर्णमास्यां सिनीवाल्यां द्वादश्यां श्रवणेऽथवा । दिनक्षये व्यतीपाते सङ्क्रमेऽर्कदिनेऽपि वा ॥ ४९ ॥ श्रावयेच्छ्रद्दधानानां तीर्थपादपदाश्रय: । नेच्छंस्तत्रात्मनात्मानं सन्तुष्ट इति सिध्यति ॥ ५० ॥
ໃນວັນເພັງ, ວັນເດືອນດັບ (ອະມາວັສຍາ), ວັນທວາດະຊີຫຼັງເອກາດະຊີ, ເມື່ອນັກສັດ ສຣາວະນະ ປາກົດ, ໃນຕອນສິ້ນຕີຖີ, ໃນຄາວ ວະຕີປາຕະ, ໃນວັນສັງກຣານຕິ, ທ້າຍເດືອນ ຫຼືວັນອາທິດ—ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວນອ່ານ/ສວດເລື່ອງ ທຣຸວະ ມະຫາຣາຊາ ໃຫ້ຜູ້ຟັງຜູ້ມີສັດທາ ໂດຍບໍ່ຮັບຄ່າຕອບແທນ. ເມື່ອເຮັດແບບນີ້ໂດຍບໍ່ມີໃຈອາຊີບ ທັງຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງຈະອິ່ມໃຈ ແລະບັນລຸຄວາມສົມບູນ.
Verse 50
पौर्णमास्यां सिनीवाल्यां द्वादश्यां श्रवणेऽथवा । दिनक्षये व्यतीपाते सङ्क्रमेऽर्कदिनेऽपि वा ॥ ४९ ॥ श्रावयेच्छ्रद्दधानानां तीर्थपादपदाश्रय: । नेच्छंस्तत्रात्मनात्मानं सन्तुष्ट इति सिध्यति ॥ ५० ॥
ຜູ້ທີ່ໄດ້ພຶ່ງພາດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ ຄວນສວດອ່ານເລື່ອງຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊາໂດຍບໍ່ຮັບຄ່າຕອບແທນ. ແນະນຳໃຫ້ອ່ານໃນວັນເພັງ ຫຼື ວັນເດືອນດັບ, ໃນວັນທວາດະສີຫຼັງເອກາດະສີ, ເມື່ອດາວສຣະວະນະປາກົດ, ໃນທ້າຍຕິຖີ, ໃນຄາວວະຕີປາຕະ, ທ້າຍເດືອນ ຫຼື ວັນອາທິດ ແລະຄວນເຮັດຕໍ່ໜ້າຜູ້ຟັງທີ່ເໝາະສົມ. ເມື່ອອ່ານໂດຍບໍ່ມີໃຈອາຊີບ ທັງຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງຈະບັນລຸຄວາມສຳເລັດທາງຈິດວິນຍານ.
Verse 51
ज्ञानमज्ञाततत्त्वाय यो दद्यात्सत्पथेऽमृतम् । कृपालोर्दीननाथस्य देवास्तस्यानुगृह्णते ॥ ५१ ॥
ເລື່ອງຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊາແມ່ນຄວາມຮູ້ອັນສູງສົ່ງເພື່ອບັນລຸອະມະຕະ. ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມເມດຕາກຸສົນ ມອບຄວາມຮູ້ດຸຈອຳມຣິຕະ ເພື່ອນຳຜູ້ບໍ່ຮູ້ສັດຈະສູງສຸດເຂົ້າສູ່ທາງທີ່ຖືກ ແລະຮັບພາລະເປັນນາຍ-ຜູ້ຄຸ້ມຄອງສັດມີຊີວິດຜູ້ທຸກຍາກ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມເອັນດູແລະພອນຈາກເທວະໂດຍອັດຕະໂນມັດ
Verse 52
इदं मया तेऽभिहितं कुरूद्वहध्रुवस्य विख्यातविशुद्धकर्मण: । हित्वार्भक: क्रीडनकानि मातु-र्गृहं च विष्णुं शरणं यो जगाम ॥ ५२ ॥
ໂອ້ ວິດູຣະ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງແລ້ວເຖິງກິດຈະກຳອັນບໍລິສຸດແລະໂດງດັງທົ່ວໂລກຂອງທຣຸວະມະຫາຣາຊາ. ໃນວັຍເດັກ ທ່ານໄດ້ລະທິ້ງຂອງຫຼິ້ນແລະການຫຼິ້ນ, ອອກຈາກການຄຸ້ມຄອງໃນເຮືອນແມ່, ແລ້ວເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດຢ່າງຈິງຈັງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ວິດູຣະ, ຂ້ອຍຂໍສະຫຼຸບນິທານນີ້ໄວ້ເທົ່ານີ້; ລາຍລະອຽດທັງໝົດໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານແລ້ວ.
Frequently Asked Questions
Kuvera teaches that the ultimate cause of generation and annihilation is kāla—the time potency of the Supreme Lord. This does not deny moral responsibility at the human level, but it dissolves absolutized hatred by relocating final agency to Bhagavān’s governance, thereby curing the devotee’s tendency toward vengeance born of bodily identification.
Dhruva asks for unflinching faith and constant remembrance of the Supreme Personality of Godhead. The significance is theological and practical: rather than seeking wealth or dominion from the treasurer of the gods, Dhruva chooses smaraṇa-bhakti as the means to cross avidyā-sāgara (the ocean of nescience), demonstrating the devotee’s value hierarchy.
Nanda and Sunanda are confidential associates (parṣadas) of Lord Viṣṇu from Vaikuṇṭha. As divine emissaries, they authenticate Dhruva’s attainment and escort him to Viṣṇuloka, indicating that liberation is not merely an internal state but a relational entrance into the Lord’s personal realm.
When death personified approaches as Dhruva boards the divine airplane, Dhruva places his feet on death’s head and ascends. Symbolically, it depicts bhakti’s supremacy over fear and mortality: the devotee, sheltered in the Lord, transcends death’s jurisdiction and treats death as a threshold rather than an end.
The text links eligibility for Vaikuṇṭha with dayā (mercy) and welfare toward living beings. Since Vaikuṇṭha is the realm of pure devotion free from envy, cruelty and exploitation are disqualifying dispositions; compassion indicates purification and alignment with the Lord’s protective nature (poṣaṇa).
Recitation is recommended morning/evening and on auspicious lunar/astrological occasions (e.g., full/new moon, post-Ekādaśī, Śravaṇa nakṣatra), before a favorable audience, and without professional motive. Discouraging remuneration protects the act as bhakti (service) rather than commerce, preserving sincerity (niṣkāmatā) for both speaker and listener.