Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

Thus, in the Agni Purana—within the Ramayana section—the sixth chapter is called “Description of the Ayodhya-kāṇḍa.” Now begins the seventh chapter, “Description of the Ramayana.” Nārada said: Rāma, having bowed to Vasiṣṭha and to the mothers, and having respectfully saluted Atri, also paid homage to Anasūyā, to Atri’s wife, and to Śarabhaṅga and Sutīkṣṇa.

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

After bowing to Agastya’s brother, and by the favor of Agastya, he obtained a bow and a sword, and then entered the Daṇḍaka forest. (The preceding phrases record manuscript variant readings: “yato balī / gato balī” and “nāhaṃ rājyaṃ prayāsyāmi / rājyaṃ nāhaṃ prayāsyāmi.”)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

While he was staying at Pañcavaṭī in Janasthāna on the bank of the Godāvarī, the terrifying Śūrpaṇakhā came there, intending to devour them.

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

Seeing handsome Rāma, that love-struck woman spoke these words: “Who are you? From where have you come? I beg you—be my husband.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

Saying, “I will devour these two as well,” and rising up to attack, she advanced; then Lakṣmaṇa, at Rāma’s command, cut off her nose and ears.

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

ເລືອດໄຫຼຊຶມ ນາງໄດ້ໄປຫາອ້າຍຊາຍ ຄະຣະ ແລະກ່າວວ່າ: «ຖ້າບໍ່ມີຂ້ອຍ ໂອ ຄະຣະ ເຈົ້າຈະມີຊີວິດຢູ່ແນ່ ແຕ່ຂ້ອຍຈະຕາຍ»។

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

ເມຍຂອງຣາມາ ແມ່ນ ສີຕາ ນັ້ນ ແລະນ້ອງຊາຍຂອງລາວແມ່ນ ລັກສະມະນະ. ຖ້າເຈົ້າຈະໃຫ້ຂ້ອຍດື່ມເລືອດຂອງພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ຍັງອຸ່ນ—

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

ຄະຣະ ກ່າວກັບນາງວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວອອກໄປຮົບ ມີ ດູສະນະ ແລະ ຕຣິສິຣະ ພ້ອມດ້ວຍຣາກສະສະ 14,000 ຕົນຕາມໄປດ້ວຍ।

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

ຣາມາ ກໍ່ຮົບຕໍ່ສູ້ ແລະໃຊ້ລູກສອນທະນູ ທະລຸຮາກສະສະ ຂັບໄລ່ກອງທັບທີ່ມີຊ້າງ ມ້າ ລົດຮົບ ແລະທະຫານຍ່າງ ໃຫ້ຕົກສູ່ອານາເຂດຂອງຍະມະ (ແດນມໍລະນະ).

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

ເມື່ອເຫັນ ຄະຣະ ຜູ້ດຸຮ້າຍ ແລະ ຕຣິສິຣະ ພ້ອມທັງ ດູສະນະ ກຳລັງຮົບຢູ່, ສູຣປະນະຄາ ໄດ້ໄປຫາ ລັງກາ ແລະລົ້ມລົງກັບພື້ນຕໍ່ໜ້າ ຣາວະນະ.

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

ນາງໂກດແຄ້ນແລ້ວກ່າວຕໍ່ຣາວະນະວ່າ: «ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນກະສັດ ແລະບໍ່ແມ່ນຜູ້ປົກປ້ອງ. ຜູ້ສັງຫານຄະຣະແລະພວກນັ້ນ ຈົ່ງໄປລັກພາສີຕາ ພຣະຍາຂອງຣາມ»។

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

«ຂ້ອຍມີຊີວິດໄດ້ກໍ່ດ້ວຍການດື່ມເລືອດຂອງຣາມ ແລະ ລັກສະມະນະ ເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ມີທາງອື່ນ»। ເມື່ອໄດ້ຍິນ ລາວກ່າວວ່າ «ດີແລ້ວ» ແລ້ວສັ່ງມາຣີຈະວ່າ «ໄປ»।

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

ມາຣີຈະກາຍເປັນກວາງຄໍາມີລາຍ ເພື່ອລໍ້ລວງໃຫ້ຣາມ ແລະ ລັກສະມະນະຖືກດຶງອອກໄປ; ແລ້ວຕັ້ງໃຈວ່າ: «ຂ້ອຍຈະຮີບໄປຫາພວກຣັກຊະສະເພື່ອຮົບ. ຕໍ່ໜ້າສີຕາ ຂ້ອຍຈະພານາງໄປ; ບໍ່ຊັ້ນ ຄວາມຕາຍຈະເປັນຂອງເຈົ້າ»।

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

ມາຣີຈະກ່າວຕໍ່ຣາວະນະວ່າ: «ຣາມ ຜູ້ຖືຄັນທະນູ ແມ່ນຄວາມຕາຍເອງ. ຄົນອາດຕາຍໄດ້ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍມືຣາວະນະ; ແຕ່ກໍອາດຕາຍແນ່ນອນດ້ວຍມືຣາຄະວະ»។

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

«ຖ້າຈະຕ້ອງຕາຍແນ່ນອນ ກໍດີກວ່າຕາຍດ້ວຍມືຣາມ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍມືຣາວະນະ»। ຄິດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກາຍເປັນກວາງ ແລະເດີນວົນຢູ່ຕໍ່ໜ້າສີຕາຊໍ້າໆ।

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

ໂດຍການຊັກຊວນຂອງ ສີຕາ, ພຣະຣາມາ ຍິງດ້ວຍລູກສອນຈົນລົ້ມ; ເມື່ອກວາງກຳລັງຈະຕາຍ ມັນຮ້ອງວ່າ «ໂອ ສີຕາ! ໂອ ລັກສະມະນ!»

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

ຕໍ່ມາ ສໍາມິດຣີ (ລັກສະມະນ) ໄດ້ຮັບຄໍາຂອງ ສີຕາ ແລ້ວກັບໄປຫາ ພຣະຣາມາ ດ້ວຍຄວາມຂັດໃຈ. ສ່ວນ ຣາວະນະ ກໍລັກພາ ສີຕາ ຫຼັງຈາກຂ້ານົກອິນຊີ ຈະຕາຍຸສ.

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ຖືກ ຈະຕາຍຸ ສີກຂາດອະວະຍະວະ, ລາວະນະ ໄດ້ອຸ້ມ ຊານະກີ (ສີຕາ) ວາງໄວ້ໃນຕັກ ແລ້ວໄປຫາ ລັງກາ; ລາວກັກນາງໄວ້ໃນສະຖານທີ່ຊື່ ອະໂສກ (ສວນອະໂສກ) ແລະເວົ້າກັບນາງ.

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

«ຈົ່ງເປັນມະເຫສີອັນສູງສຸດຂອງຂ້າ; ໃຫ້ຮັກສານາງຣາກຊະສີນີ້ໄວ້» ເຂົາກ່າວ. ຫຼັງຈາກຂ້າ ມາຣີຈ, ພຣະຣາມາ ເຫັນເຫດການແລ້ວ ໄດ້ເວົ້າກັບ ລັກສະມະນ.

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

«ໂອ ສໍາມິດຣີ (ລັກສະມະນ), ກວາງນັ້ນແມ່ນກວາງມາຍາ. ເຊັ່ນທີ່ເຈົ້າມາຮອດນີ້, ສີຕາ ກໍຖືກລັກພາແນ່ນອນ. ເຂົາບໍ່ເຫັນນາງ; ແລ້ວຈຶ່ງຈາກນາງໄປ»

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນໜັກ ພຣະຣາມໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ແລະຄໍາຄວນວ່າ: «ປະຖິ້ມຂ້າໄວ້ ເຈົ້າໄປໃສແທ້?» ຕໍ່ມາ ໄດ້ຮັບການປອບໃຈຈາກພຣະລັກສະມະນະ ພຣະຣາມຈຶ່ງເລີ່ມອອກຄົ້ນຫາ ນາງຈານະກີ (ສີຕາ)។

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

ເມື່ອເຫັນພຣະຣາມ ຈະຕາຍຸໄດ້ກ່າວວ່າ ຣາວະນະໄດ້ພານາງໄປ. ຕໍ່ມາ ຈະຕາຍຸເສຍຊີວິດ ແລະພຣະຣາມໄດ້ເຮັດພິທີເຜົາສົບຕາມທຳ. ຫຼັງນັ້ນ ພຣະຣາມສັງຫານກະບັນທະ; ກະບັນທະຜູ້ພົ້ນຈາກຄໍາສາບ ໄດ້ກ່າວກັບພຣະຣາມວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຄວນໄປຫາສຸກຣີວ»។