Adhyaya 7

Verse 1

राजोवाच । कथं त्वं हरिणीरूपे जाता मानुषरूपिणी । केन संवर्धिता बाल्ये कथं ते रूपमीदृशम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಹೇಗೆ ಹರಿಣಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಆದರೂ ಮಾನವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ? ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಪೋಷಿಸಿದರು, ನಿನಗೆ ಈ ರೂಪ ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು?

Verse 2

मृग्युवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं कन्यके वने । ऋषिरुद्दालकोनाम गंगाकूले महातपाः

ಮೃಗೀ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಕನ್ಯಕಾ ವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಉದ್ದಾಲಕನೆಂಬ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಋಷಿ ಇದ್ದನು.

Verse 3

प्रभाते मूत्रमुत्सृष्टुं गतो देव वनांतरे । मूत्रांते पतितो भूमौ वीर्यबिंदुर्द्विजन्मनः

ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ಅರಣ್ಯದೊಳಗೆ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನ ವೀರ್ಯಬಿಂದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 4

यावत्स चलितो विप्रः शौचं कृत्वा प्रयत्नतः । तावन्मृगी समायाता दृष्ट्वा पुष्पवनांतरात्

ಆ ವಿಪ್ರನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶೌಚವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವನದೊಳಗಿಂದ ನೋಡಿ ಒಂದು ಹರಿಣಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿತು.

Verse 5

चापल्याद्भक्षितं वीर्यं दृष्टं ब्रह्मर्षिणा स्वयम् । यस्मादश्नाति मे वीर्यं तस्माद्गर्भो भविष्यति

ಚಾಪಲ್ಯವಶದಿಂದ ಅವಳು ವೀರ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದಳು—ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯೇ ಸ್ವತಃ ಕಂಡನು. ‘ಅವಳು ನನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಗರ್ಭವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದು’ ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದನು.

Verse 6

ममरूपा तववक्त्रा नारी गर्भे भविष्यति । वर्द्धयिष्यति देव्यस्तां रसैर्दिव्यैः सुतां तव

ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿನ್ನ ಮುಖದಂತಿರುವ ಸ್ತ್ರೀ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವಳು. ದೇವಿ ನಿನ್ನ ಆ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ದಿವ್ಯರಸಗಳಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವಳು.

Verse 7

केनापि दैवयोगेन ज्ञानं तस्या भविष्यति । एवमुद्दालकादेव संजाताहं मृगानना । प्रविश्याग्नौ मृता पूर्वं त्वया सार्द्धं नराधिप

ಯಾವುದೋ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಅವಳಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ನಾನು ಉದ್ದಾಲಕನಿಂದಲೇ ಮೃಗಾನನಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆ. ಓ ನರಾಧಿಪ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮೃತಳಾದೆ.

Verse 8

तस्माज्जातं सतीत्वं मे सप्तजन्मनि वै प्रभो । यत्त्वया कुर्वता राज्यं पापं वै समुपार्जितम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ಸತೀತ್ವವು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ—ನೀನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ ಪಾಪವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಚಿತವಾಯಿತು.

Verse 9

क्षत्त्रधर्मं परित्यज्य पलायनपरो मृतः । तदेनो हि मया दग्धं चिताग्नौ नृपसत्तम

ಕ್ಷತ್ರಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪಲಾಯನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ನೀನು ಮೃತನಾದೆ. ಆದರೆ, ಓ ನೃಪಸತ್ತಮ, ಆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾನು ಚಿತಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹಿಸಿದೆ.

Verse 10

पतिं गृहीत्वा या नारी मृतमग्नौ विशेद्यदि । सा तारयति भर्तारमात्मानं च कुलद्वयम्

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಮೃತ ಪತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಆಕೆ ಪತಿಯನ್ನು, ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಕುಲಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 11

गोग्रहे देशभंगे च संग्रामे सम्मुखे मृतः । स सूर्यमण्डलं भित्त्वा ब्रह्मलोके महीयते

ಗೋರಕ್ಷಣೆ, ದೇಶರಕ್ಷಣೆ ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಎದುರು ಮರಣಿಸುವ ವೀರನು ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

अनाशकं यो विदधाति मर्त्त्यो दिनेदिने यज्ञसहस्रपुण्यम् । स याति यानेन गणान्वितेन विधूय पापानि सुरैः स पूज्यते

ಪ್ರತಿದಿನ ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಸಹಸ್ರ ಯಜ್ಞಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪಾಪಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ದೇವಗಣಸಹಿತ ದಿವ್ಯವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತೆರಳಿ ದೇವರಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

गंगाजले प्रयागे वा केदारे पुष्करे च ये । वस्त्रापथे प्रभासे च मृतास्ते स्वर्गगामिनः

ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ, ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭಾಸದ ವಸ್ತ್ರಾಪಥದಲ್ಲಿ ಮರಣಿಸುವವರು ಸ್ವರ್ಗಗಾಮಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

द्वारावत्यां कुरुक्षेत्रे योगाभ्यासेन ये मृताः । हरिरित्यक्षरं मृत्यौ येषां ते स्वर्गगामिनः

ದ್ವಾರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮರಣಿಸುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಹರಿ’ ಅಕ್ಷರವು ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಸ್ವರ್ಗಗಾಮಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

पूजयित्वा हरिं ये तु भूमौ दर्भतिलैः सह । तिलांश्च पञ्चलोहं च दत्त्वा ये तु पयस्विनीम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದರ್ಭೆ ಮತ್ತು ಎಳ್ಳಿನೊಂದಿಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಎಳ್ಳು, ಪಂಚಲೋಹಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಹಾಲುಕೊಡುವ ಧೇನುವನ್ನು ದಾನಿಸುವವರು—ಶುಭಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

ये मृता राजशार्दूल ते नराः स्वर्ग गामिनः । उत्पाद्य पुत्रान्संस्थाप्य पितृपैतामहे पदे

ಹೇ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ! ಈ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಪುರುಷರು ಸ್ವರ್ಗಗಾಮಿಗಳು; ಪುತ್ರರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ವಂಶಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 17

निर्मला निष्कलंका ये ते मृताः स्वर्गगामिनः । व्रतोपवासनिरताः सत्याचारपरायणाः । अहिंसानिरताः शांतास्ते नराः स्वर्गगामिनः

ನಿರ್ಮಲರು, ಕಲಂಕರಹಿತರು ಆದವರು ಮೃತರಾದಾಗ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ವ್ರತ-ಉಪವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಸತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ, ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವರು—ಅಂತಹ ನರರು ಸ್ವರ್ಗಗಾಮಿಗಳು।

Verse 18

सापवादो रणं त्यक्त्वा मृतो यस्मान्नराधिप । सप्तयोनिषु ते जन्म तस्माज्जातं मया सह

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಅಪವಾದವನ್ನು ಹೊತ್ತು ರಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮೃತನಾದವನಿಗೆ ಏಳು ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಅದೇ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು।

Verse 19

त्वां विना मे पतिर्मा भून्मरणे याचितं मया । तदांतरिक्षे राजेन्द्र वागुवाचाशरीरिणी । आदौ पापफलं भुक्त्वा पश्चा त्स्वर्गं गमिष्यसि

ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ—‘ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪತಿ ಇರಬಾರದು.’ ಆಗ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—‘ಮೊದಲು ಪಾಪಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ.’

Verse 20

यदि वस्त्रापथे गत्वा शिरः कश्चिद्विमुंचति । स्वर्णरेखाजले राजन्मानुषं स्यान्मुखं मम

ಓ ರಾಜನೇ, ಯಾರಾದರೂ ವಸ್ತ್ರಾಪಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಸ್ವರ್ಣರೇಖಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಖ ಮಾನವಮುಖವಾಗುವುದು.

Verse 21

अहं मानुषवक्त्राऽस्मि पापच्छायाऽवृतं मुखम् । दृश्यते मृगवक्त्राभं तस्माच्छीघ्रं विमुंचय

ನಾನು ಮಾನವಮುಖವಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಪಾಪಛಾಯೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ. ಅದು ಜಿಂಕೆಯ ಮುಖದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಗ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡು.

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो राजा सारस्वतमुदैक्षत । जनो विहस्य सानन्दं सर्वं सत्यं मृगीवचः

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಸಾರಸ್ವತನ ಕಡೆ ನೋಡಿದನು. ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ—ಮೃಗಿಯ ಮಾತೆಲ್ಲ ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿದರು.

Verse 23

इत्युक्त्वाऽह द्विजेन्द्रः स एवं कुरु नृपोत्तम । एवं राज्ञा समादिष्टः प्रतीहारो ययौ वनम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರನು—‘ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡು’ ಎಂದನು. ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರತೀಹಾರನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 24

वस्त्रापथे महातीर्थे भवं द्रष्टुं त्वरान्वितः । त्वक्सारजालिर्महती स्वर्णरेखाजलोपरि

ಅವನು ವಸ್ತ್ರಾಪಥದ ಮಹಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭವ (ಶಿವ)ನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ, ಸ್ವರ್ಣರೇಖಾ ಜಲದ ಮೇಲೆ ತೊಗಟೆ-ನಾರುಗಳ ಮಹಾ ಜಾಲ ಹರಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 25

वर्त्तते तच्छिरो यत्र वंशप्रोतं महावने । सारस्वतस्य शिष्येण कुशलेन निवेदितम्

ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಬಿದಿರುದಂಡಕ್ಕೆ ಗೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಶಿರವು ಎಲ್ಲಿ ಇತ್ತೋ, ಅದನ್ನು ಸಾರಸ್ವತನ ಶಿಷ್ಯ ಕುಶಲನು ನಿವೇದಿಸಿದನು।

Verse 26

तीर्थं वस्त्रापथं गत्वा भवस्याग्रे महानदी । जाले तत्र शिरो दृष्टं तच्च तोये विमोचितम्

ವಸ್ತ್ರಾಪಥ ಎಂಬ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಭವ (ಶಿವ)ನ ಮುಂದಿರುವ ಮಹಾನದಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಶಿರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 27

स्नात्वा संपूज्य तीर्थेशं प्रतीहारः समभ्यगात् । शिष्येण सहितो वेगाद्रथेनादित्यवर्चसा

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ತೀರ್ಥೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿ, ಪ್ರತೀಹಾರನು ಶಿಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಂತಿರುವ ರಥದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದನು।

Verse 28

यदागतः प्रतीहारस्तदा सारस्वतेन सा । वृता चान्द्रायणेनैव मासमेकं निरन्तरम्

ಪ್ರತೀಹಾರನು ಬಂದಾಗ, ಆಕೆ ಸಾರಸ್ವತ ನಿಯಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನೂ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 29

संपूर्णे तु व्रते तस्या दिव्यं वक्त्रं सुलोचनम् । सुशोभनं दीर्घकेशं दीर्घकर्णं शुभद्विजम्

ಆಕೆಯ ವ್ರತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ದಿವ್ಯವಾದ ಸುಂದರ ಮುಖವು, ಮನೋಹರ ನೇತ್ರಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು; ದೀರ್ಘಕೇಶ, ದೀರ್ಘಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಶುಭವಾದ ಉತ್ತಮ ದಂತಗಳುಳ್ಳವಳಾದಳು।

Verse 30

कम्बुग्रीवं पद्मगंधं सर्वलक्षणसंयुतम् । व्रतांते मूर्च्छिता बाला गतज्ञाना वभूव सा

ಅವಳ ಕಂಠ ಶಂಖದಂತೆ, ಸುಗಂಧ ಪದ್ಮದಂತೆ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಆದರೆ ವ್ರತಾಂತದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲೆ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾಗಿ ಜ್ಞಾನವಿಹೀನಳಾದಳು।

Verse 31

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च किंनरी । यादृशी सा तदा जाता तीर्थभावेन सुन्दरी

ಅವಳು ದೇವಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಆಸುರಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕಿನ್ನರಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ತೀರ್ಥಭಾವದ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಅವಳು ಆಗ ಅಪೂರ್ವ ಸುಂದರಿಯಾದಳು।

Verse 32

परिणीता तु सा तेन भोजराजेन सुन्दरी । मृगीमुखीति विख्याता देवी सा भुवनेश्वरी

ಆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಭೋಜರಾಜನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಅವಳು ‘ಮೃಗೀಮುಖೀ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳಾದಳು. ಅವಳು ದೇವಿ—ಸ್ವಯಂ ಭುವನೇಶ್ವರಿ.

Verse 33

न जानाति पुनः किंचिद्यद्वृत्तं राजमन्दिरे । कृता सा पट्टमहिषी भोजराजेन धीमता

ರಾಜಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆದಿತ್ತೋ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಧೀಮಂತ ಭೋಜರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ಪಟ್ಟಮಹಿಷಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು।

Verse 34

ईश्वर उवाच । देशानां प्रवरो देशो गिरीणां प्रवरो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं वनानामुत्तमं वनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—‘ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇಶ, ಗಿರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಿರಿ; ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರ, ವನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಉತ್ತಮ ವನ.’

Verse 35

गंगा सरस्वती तापी स्वर्णरेखाजले स्थिता । ब्रह्मा विष्णुश्च सूर्यश्च सर्व इन्द्रादयः सुराः

ಸ್ವರ್ಣರೇಖಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ, ಸರಸ್ವತಿ, ತಾಪೀ ನದಿಗಳು ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಸೂರ್ಯ ಹಾಗೂ ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರೂ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದಾರೆ.

Verse 36

नागा यक्षाश्च गन्धर्वा अस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । ब्रह्मांडं निर्मितं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಗರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ಇದ್ದಾನೆ; ಅವನಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೂ ಚರಾಚರಸಹಿತ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 37

देवा ब्रह्मादयो जाताः स भवोऽत्र व्यवस्थितः । शिवो भवेति विख्यातः स्वयं देवस्त्रिलोचनः

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಜನಿಸಿದರು; ಆ ಭವನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ‘ಭವ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶಿವನು, ಸ್ವಯಂ ತ್ರಿನೇತ್ರ ದೇವನು.

Verse 38

वेवेति स्कन्दरचनाद्भवानी चात्र संस्थिता । अतो यन्नाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवि मया तव

ಸ್ಕಂದನು ‘ವೇವೇ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಭವಾನಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾದಳು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ತೀರ್ಥದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಹೇಳಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 39

तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्

ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡುವ ನರನು ಸಂಧ್ಯಾವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ನಂತರ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿ ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿದರೆ—ಅವನು ಭವೋದ್ಭವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಸಂಸಾರಭವದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

अथ यदि भवपूजां दिव्यपुष्पैः करोति तदनु शिवशिवेति स्तोत्रपाठं च गीतम् । सुरवर गणवृन्दैः स्तूयमानो विमानैः सुरवरशिवरूपो मानवो याति नाकम्

ಯಾರಾದರೂ ದಿವ್ಯಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಭವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಶಿವ ಶಿವ’ ಎಂದು ಸ್ತೋತ್ರಪಾಠ ಹಾಗೂ ಗಾನಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವಗಣಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆರೂಢನಾಗಿ, ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಸಮಾನ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।