Adhyaya 19

Verse 1

राजोवाच । गृहीत्वा दक्षिणां दैत्यान्महाविष्णुर्जनार्दनः । चकार किं ममाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ದೈತ್ಯರನ್ನು ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಜನಾರ್ದನನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು; ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾಗಿದೆ।

Verse 2

सारस्वत उवाच । एवं स्तुतः सुरैर्देवो गृहीत्वा मेदिनीं हरिः । बलिं निर्वासयामास संपूर्णे यज्ञकर्मणि । यज्ञांते दक्षिणां लब्ध्वा संपूर्णोऽभूदथाध्वरः

ಸಾರಸ್ವತನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಹರಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಜ್ಞಕರ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಾಸಿತಗೊಳಿಸಿದನು। ಯಜ್ಞಾಂತದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ದೊರಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಅಧ್ವರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು।

Verse 3

भगवानप्यसंपूर्णे तृतीये तु क्रमे विभुः । समभ्येत्य बलिं प्राह ईषत्प्रस्फुरिताधरः

ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಬಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 4

ऋणे भवति दैत्येन्द्र बंधनं घोरदर्शनम् । त्वं पूरय पदं तन्मे नोचेद्बन्धं प्रतीच्छ भोः

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ! ಋಣ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಭಯಂಕರ ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಆ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಓ ಮಹಾಶಯ, ಬಂಧನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು।

Verse 5

तन्मुरारिवचः श्रुत्वा पुरो भूत्वा बलेः सुतः । बाणो वामनमाचष्टे तदा तं विश्वरूपिणम्

ಮುರಾರಿಯ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಲಿಯ ಪುತ್ರ ಬಾಣನು ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಆ ವೇಳೆಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ವಾಮನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 6

कृत्वा महीमल्पतरां वपुः कृत्वा तु वामनम् । पदत्रयं याचयित्वा विश्वरूपमगाः कथम्

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಲ್ಪಮಾಡಿ ವಾಮನದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದೆ; ನಂತರ ಹೇಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪನಾದೆ?

Verse 7

यदि तृतीयं क्रमणं याचसे जगदीश्वर । पुनर्वामनतां याहि बलिर्दास्यति तत्पदम्

ಹೇ ಜಗದೀಶ್ವರ, ನೀನು ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ವಾಮನರೂಪಕ್ಕೆ ಬಾ; ಬಲಿ ಆ ವಾಮನನಿಗೇ ಆ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನೀಡುವನು.

Verse 8

यादृग्विधाय बलिना वामनायोदकं कृतम् । तत्तादृशाय दातव्यमथ किं विश्वरूपिणे

ಬಲಿಯು ವಾಮನನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉದಕದಾನ ಮಾಡಿದನೋ, ಅದನ್ನು ಅದೇ ಸ್ವರೂಪದವನಿಗೇ ಕೊಡಬೇಕು; ವಿಶ್ವರೂಪಿಗೆ ಕೊಡುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?

Verse 9

भवत्कृतमिदं विश्वं विश्वस्मिन्वर्तते बलिः । छद्मना नैव गृह्णन्ति साधवो ये महेश्वर

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಈ ವಿಶ್ವವು ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿ; ಬಲಿ ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಜ್ಜನರು ಮೋಸದಿಂದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

जगदेतज्जगन्नाथ तावकं यदि मन्यसे । ज्ञात्वा बलिममर्यादं भवद्भक्तिपराङ्मुखम्

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನದೇ ಎಂದು ನೀನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಬಲಿಯನ್ನು ಮર્યಾದೆ ಮೀರುವವನು ಹಾಗೂ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಮುಖನೆಂದು ತಿಳಿದು…

Verse 11

कंठपाशेन निष्कास्य केन वै वार्यते भवान् । गोपालमन्यं कुरुते रक्षणाय च गोपतिः । सुतृणं चारयन्पूर्वो गोपः किं कुरुते तदा

ನೀನು ಕಂಠಪಾಶದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲರು? ಗೋಪಿ(ಗೋಪತಿ) ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೋಪಾಲನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದಾಗ, ಹಿಂದಿನ ಗೋಪಾಲನು—ಉತ್ತಮ ತೃಣವನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿರುವವನು—ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲನು?

Verse 12

इत्येवमुक्ते तेनाथ वचने बलिसूनुना । प्रोवाच भगवान्वाक्यमादिकर्ता जनार्दनः

ಬಲಿಯ ಪುತ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆದಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನು ಈ ವಚನಗಳಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 13

यान्युक्तानि वचांसीत्थं त्वया बालेन सांप्रतम् । तेषां त्वं हेतुसंयुक्तं शृणु प्रत्युत्तरं मम

ಓ ಬಾಲಕನೇ! ನೀನು ಈಗ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ, ಕಾರಣಸಹಿತವಾದ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.

Verse 14

पूर्वमुक्तस्तव पिता मया बाण पदत्रयम् । देहि मह्यं प्रमाणेन तदेतत्समनुष्ठितम्

ಹೇ ಬಾಣಾ! ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ‘ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ’ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ; ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿತೆಂದು ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ತೋರಿಸು.

Verse 15

किं न वेत्ति प्रमाणं मे बलिस्तव पिता सुत । बलेरपि हितार्थाय कृतमेतत्पदत्रयम्

ಓ ಮಗನೇ! ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಬಲಿ ನನ್ನ ನಿಜ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಈ ‘ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ’ ಕಾರ್ಯವು ಬಲಿಯ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 16

तस्माद्यन्मम बालेय त्वत्पित्रांऽबु करे महत् । दत्तं तेनास्य सुतले कल्पं यावद्वसिष्यति

ಆದುದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯ ಬಾಲಕಾ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಜಲಾರ್ಘ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಹಾದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಕಲ್ಪಪರ್ಯಂತ ಸುತಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವನು.

Verse 17

गते मन्वन्तरे बाण श्राद्धदेवस्य साम्प्रतम् । सावर्णिके त्वागते च बलिरिन्द्रो भविष्यति

ಹೇ ಬಾಣ, ಶ್ರಾದ್ಧದೇವನ ಪ್ರಸ್ತುತ ಮನ್ವಂತರವು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಮತ್ತು ಸಾವರ್ಣಿಕ ಮನ್ವಂತರವು ಬಂದಾಗ, ಬಲಿ ಇಂದ್ರನಾಗುವನು.

Verse 18

इति प्रोक्त्वा बलिसुतं बाणं देवस्त्रिविक्रमः । प्रोवाच बलिमभ्येत्य वचनं मधुराक्षरम्

ಇಂತೆ ಬಲಿಯ ಪುತ್ರ ಬಾಣನಿಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ಬಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮಧುರ ಹಾಗೂ ಸೌಮ್ಯ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अपूर्णदक्षिणे यागे गच्छ राजन्महातलम् । सुतलंनाम पातालं वस तत्र निरामयः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನೇ, ಯಾಗದ ದಕ್ಷಿಣೆ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ‘ಸುತಲ’ ಎಂಬ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿರಾಮಯನಾಗಿ ವಾಸಿಸು.

Verse 20

बलिरुवाच । सुतलस्थस्य मे नाथ कथं चरणयोस्तव । दर्शनं पूजनं भोगो निवसामि यथासुखम्

ಬಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥ, ನಾನು ಸುತಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕಾದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ದರ್ಶನ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುವುದು, যাতে ನಾನು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಬಲ್ಲೆ?

Verse 21

श्रीभगवानुवाच । दैत्येन्द्र हदये नित्यं तावके निवसाम्यहम् । अतस्ते दर्शनं प्राप्तः पुनः स्थास्ये तवान्तिकम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ! ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನ ದೊರಕಿತು; ಮತ್ತೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುವೆನು.

Verse 22

तथान्यमुत्सवं पुण्यं वृत्ते शक्रमहोत्सवे । दीपप्रतिपन्नामाऽसौ तत्र भावी महोत्सवः

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮಹೋತ್ಸವ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಣ್ಯೋತ್ಸವ ಉದಯಿಸುವುದು. ‘ದೀಪ-ಪ್ರತಿಪನ್ನಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಆ ಮಹೋತ್ಸವ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು.

Verse 23

तत्र त्वां नरशार्दूला हृष्टाः पुष्टाः स्वलंकृताः । पुष्पदीपप्रदानेन अर्चयिष्यंति यत्नतः

ಅಲ್ಲಿ, ಹೇ ನರಶಾರ್ದೂಲ! ಜನರು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿ, ಸುಶೋಭಿತರಾಗಿ ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ದೀಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರು.

Verse 24

तत्रोत्सवः पुण्यतमो भविष्यति धरातले । तव नामांकितो दैत्य तेन त्वं वत्सरं सुखी

ಅಲ್ಲಿನ ಉತ್ಸವವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗುವುದು. ಹೇ ದೈತ್ಯ! ಅದು ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಅಂಕಿತವಾಗುವುದು; ಅದರಿಂದ ನೀನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವೆನು.

Verse 25

भविष्यसि नरा ये तु दृढभक्तिसहा न्विताः । त्वामर्चयन्ति विधिवत्तेऽपि स्युः सुखभागिनः

ದೃಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು ಅವರೂ ಸಹ ಸುಖಭಾಗಿಗಳಾಗುವರು.

Verse 26

यथैव राज्यं भवतस्तु सांप्रतं तथैव सा भाव्यथ कौमुदीति । इत्येवमुक्त्वा मधुमदितीश्वरं निवासयित्वा सुतलं सभार्यकम्

“ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯವು ಈಗಿರುವಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕೌಮುದೀ’ ಎಂಬ ಆ ಉತ್ಸವವೂ ಮುಂದೆಯೂ ಸಂಭವಿಸುವುದು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮಧುಮರ್ಧನನ ಪ್ರಭುವು ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸುತಲದಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 27

उर्वी समादाय जगाम तूर्णं स शक्रसद्मामरसंघजुष्टम् । दत्त्वा मघोने मधुजित्त्रिविष्टपं कृत्वा तु देवान्मखभागभोगिनः

ಭೂಮಿಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಮರಸಂಘಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಶಕ್ರನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ಮಧುಜಿತನು ಗಳಿಸಿದ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪವನ್ನು ಮಘವಾನ್ (ಇಂದ್ರ) ಗೆ ನೀಡಿ, ದೇವರನ್ನು ಯಜ್ಞಭಾಗಭೋಗಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು।

Verse 28

अन्तर्दधे विश्वपतिर्महेशः संपश्यतां वै वसुधाधिपानाम्

ಭೂಪತಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಿಶ್ವಪತಿ ಮಹೇಶನು ಅಂತರಧಾನನಾದನು।

Verse 29

गृहीत्वेति बले राज्यं मनुपुत्रे नियोजितम् । द्वीपांतरे च ते दैत्याः प्रेषिताश्चाज्ञया स्वयम्

ಹೀಗೆ ಬಲಿಯಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಮನುವಿನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ದೈತ್ಯರೂ ಸ್ವಯಂ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ದ್ವೀಪಾಂತರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 30

पातालनिलया ये तु ते तत्रैव निवेशिताः । देवानां परमो हर्षः संजातो बलिनिग्रहे

ಪಾತಾಳನಿವಾಸಿಗಳಾದವರು ಅಲ್ಲೀಯೇ ನೆಲೆಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಬಲಿಯ ನಿಗ್ರಹದಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಪರಮ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 31

निवासाय पुनश्चक्रे वामनो वामनो मनः । तत्र क्षेत्रे स्वनगरे वामनः स न्युवास ह

ಆಗ ಭಗವಾನ್ ವಾಮನನು ಪುನಃ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸ್ವನಗರದಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ವಾಮನನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 32

सारस्वत उवाच । प्रादुर्भावस्ते कथितो नरेन्द्र पुण्यः शुचिर्वामनस्याघहारी । स्मृते यस्मिन्संश्रुते कीर्तिते च पापं यायात्संक्षयं पुण्यमेति

ಸಾರಸ್ವತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನರೇಂದ್ರ! ಪಾಪಹಾರಿಯಾದ ವಾಮನ ಭಗವಾನನ ಪುಣ್ಯಮಯ, ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದೆನು. ಇದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ, ಕೇಳಿದರೂ, ಕೀರ್ತಿಸಿದರೂ ಪಾಪ ಕ್ಷಯವಾಗಿ ಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 33

ईश्वर उवाच । इति सारस्वतवचः श्रुत्वा भोजः स भूपतिः । नमस्कृत्य मुनिश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಸಾರಸ್ವತನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜ ಭೋಜನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 34

ततो यथोक्तविधिना स भोजो नृपसत्तमः । वस्त्रापथक्षेत्र यात्रां परिवारजनैः सह । कृत्वा कृतार्थतां प्राप्तो जगामान्ते परं पदम्

ನಂತರ ನೃಪಸತ್ತಮನಾದ ಭೋಜನು ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಪರಿವಾರಜನರೊಂದಿಗೆ ವಸ್ತ್ರಾಪಥಕ್ಷೇತ್ರ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಕೃತಾರ್ಥನಾಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 35

एतन्मया पुण्यतमं प्रभासक्षेत्रे च वस्रापथमीरितं ते । श्रुत्वा पठित्वा परया समेतो भक्त्या तु विष्णोः पदमभ्युपैति

ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತ್ರಾಪಥದ ಈ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

यथा पापानि धूयंते गंगावारिविगाहनात् । तथा पुराणश्रवणाद्दुरितानां विना शनम्

ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ, ಪುರಾಣಶ್ರವಣದಿಂದಲೂ ದುರಿತಕರ್ಮಗಳ ನಾಶವು ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 37

इदं रहस्यं परमं तवोक्तं न वाच्यमेतद्धरिभक्तिवर्जिते । द्विजस्य निन्दानिरतेऽतिपापे गुरावभक्ते कृतपापबुद्धौ

ಇದು ನೀನು ಹೇಳಿದ ಪರಮ ರಹಸ್ಯ; ಹರಿಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು। ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ರತನಾದ ಅತಿಪಾಪಿಗೆ, ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಿಗೂ ಹೇಳಕೂಡದು।

Verse 38

इदं पठेद्यो नियतं मनुष्यः कृतभावनः । तस्य भक्तिः शिवे कृष्णे निश्चला जायते धुवम्

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಯಮದಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರಭಾವದಿಂದ, ಇದನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನಿಗೆ ಶಿವನಲ್ಲಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶ್ಚಲ ಭಕ್ತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 39

तद्भक्त्या सकलानर्थान्प्राप्नोति पुरुषोत्तमः । पुराणवाचिने दद्याद्गोभूस्वर्णविभूषणम्

ಆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪುರಾಣವಾಚಕನಿಗೆ ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಸ್ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಭರಣಾದಿ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 40

वित्तशाठ्यं न कर्तव्यं कुर्वन्दारिद्र्यमाप्नुयात् । त्रिःकृत्वा प्रपठञ्छृण्वंन्सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಧನದಲ್ಲಿ ಕೃಪಣತೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದವನು ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।