Adhyaya 11

Verse 1

ईश्वर उवाच । सारस्वतस्य विप्रस्य श्रुत्वा भोजनृपो वचः । विवर्णवदनो भूत्वा प्रगृह्यांघ्री वचोऽब्रवीत्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಸಾರಸ್ವತ ವಿಪ್ರನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೋಜರಾಜನ ಮುಖವರ್ಣ ಮಂಗಾಯಿತು; ಮುನಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 2

मुने नैवं त्वया वाच्यं गंतव्यं निश्चितं मया । नराणां पुण्यदा यात्रा कथयस्व कथं भवेत्

ಓ ಮುನೇ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಾರದು; ನಾನು ಹೋಗುವುದೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಜನರಿಗೆ ಯಾತ್ರೆ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 3

किं ग्राह्यं किं च मोक्तव्यं किं देयं किं न दीयते । तीर्थोपवासः स्नानं च संध्यास्नानविधिक्रमः । पूजा निद्रा जपो रात्रौ सर्वं संक्षेपतो वद

ಏನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು, ಏನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು? ಏನು ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು, ಏನು ಕೊಡಬಾರದು? ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿನ ಉಪವಾಸ, ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾ-ಸ್ನಾನದ ವಿಧಿಕ್ರಮ, ಪೂಜೆ, ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಜಪ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

सारस्वत उवाच । सुराष्ट्रदेशे गन्तव्यं गिरौ रैवतके यदि । नृप यात्राविधिं वक्ष्ये त्वमेकाग्रमनाः शृणु

ಸಾರಸ್ವತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನೇ! ನೀನು ಸುರಾಷ್ಟ್ರದೇಶಕ್ಕೆ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ನಾನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳುವೆ; ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 5

बृहस्पतिबलं गृह्य सूर्यं संतर्प्य चोत्तमम् । वामतः पृष्ठतः सर्वं वृत्वा संशोध्य वासरम्

ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಬಲವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಉತ್ತಮನಾದ ಸೂರ್ಯದೇವನಿಗೆ ಸಂತರ್ಪಣ-ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಪವಿತ್ರವನ್ನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಸಮಸ್ತವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಯೋಗ್ಯ ವಾಸರವನ್ನು (ದಿನವನ್ನು) ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು।

Verse 6

चंद्रलग्नं ग्रहाज्ज्ञात्वा बलिष्ठाज्जन्मराशितः । शकुनं च शुभं लब्ध्वा प्रस्थातव्यं नृपैर्नृप

ಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಚಂದ್ರಲಗ್ನವನ್ನು ತಿಳಿದು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠ ಜನ್ಮರಾಶಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ—ಶುಭ ಶಕುನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೇ ರಾಜನೇ, ರಾಜರು (ನಾಯಕರು) ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡಬೇಕು।

Verse 7

तीर्थे सदैव गंतव्यं सर्वे मासाश्च शोभनाः । तिथयश्चोत्तमाः सर्वाः स्नानदानार्चनादिषु

ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸದಾ ಹೋಗುವುದು ಯೋಗ್ಯ; ಎಲ್ಲಾ ಮಾಸಗಳೂ ಶುಭ, ಮತ್ತು ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತಿಥಿಗಳೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿವೆ।

Verse 8

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां मासांते पूर्णिमादिने । संक्रांतौ ग्रहणे काला एते प्रोक्ता भवार्चने

ಅಷ್ಟಮಿ, ಚತುರ್ದಶಿ, ಮಾಸಾಂತ, ಪೂರ್ಣಿಮೆ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಣಕಾಲ—ಇವು ಭವ (ಶಿವ)ಾರ್ಚನೆಗೆ ವಿಶೇಷವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು।

Verse 9

कैलासं पर्वतं त्यक्त्वा देवीं देवांश्च संगतान् । वैशाखे पंचदश्यां तु भूमिं भित्त्वा भवोऽभवत्

ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದೇವಿಯೂ ಸಮವేత ದೇವರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ, ವೈಶಾಖ ಮಾಸದ ಪಂಚದಶಿ ದಿನ ಭವ (ಶಿವ) ಭೂಮಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 10

तस्मिन्नेव दिने देवी स्वर्णरेखा नदी तलात् । पंथानं वासुकिं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनी

ಅದೇ ದಿನ ದೇವಿ ಸ್ವರ್ಣರೇಖಾ ನದಿರೂಪವಾಗಿ, ತಳದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ‘ವಾಸುಕಿ’ ಎಂಬ ಪಥವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು; ಅವಳು ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಿನಿ।

Verse 11

ऐरावतपदाक्रांत उज्जयन्तो महागिरिः । सुस्राव तोयं बहुधा गजपादोद्भवं शुचि

ಐರಾವತದ ಪಾದಾಕ್ರಮಣದಿಂದ ಒತ್ತಡಗೊಂಡ ಉಜ್ಜಯಂತ ಮಹಾಗಿರಿಯಿಂದ, ಗಜಪಾದೋದ್ಭವವಾದ ಶುಚಿ ಜಲವು ಅನೇಕ ಧಾರೆಗಳಾಗಿ ಹರಿಯಿತು।

Verse 12

देवा ब्रह्मादयः सर्वे गंगाद्याः सरितस्तथा । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवभावेन संगताः

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳೂ, ಗಂಗಾದಿ ನದಿಗಳೂ ಸಹ, ಭವ (ಶಿವ)ನ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಏಕತ್ರವಾಗಿ ವಸ್ತ್ರಾಪಥ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು।

Verse 13

वस्त्रापथस्य क्षेत्रस्य प्रमाणं शृणु भूपते । हरस्य त्यजतो भूमौ पतितं वस्त्रभूषणम्

ಓ ಭೂಪತೇ, ವಸ್ತ್ರಾಪಥದ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕೇಳು. ಹರ (ಶಿವ) ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ವಸ್ತ್ರ-ಭೂಷಣವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 14

तावन्मात्रं स्मृतं क्षेत्रं देवैर्वस्त्रापथं कृतम् । उत्तरेण नदी भद्रा पूर्वस्यां योजनद्वयम्

ಇಷ್ಟೇ ಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ; ದೇವರುಗಳು ಇದನ್ನು ‘ವಸ್ತ್ರಾಪಥ’ವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಭದ್ರಾ ನದಿ, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಎರಡು ಯೋಜನಗಳ ವಿಸ್ತಾರ.

Verse 15

दक्षिणेन बलेः स्थानमुज्जयन्तो नदीमनु । अपरस्यां परं नद्यो संगमं वामनात्पुरात्

ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಉಜ್ಜಯಂತೀ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಬಲಿಯ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ನದಿಗಳ ದೂರದ ಸಂಗಮವಿದ್ದು, ಅದು ವಾಮನನ ಪುರಾತನ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 16

एतद्वस्त्रापथं क्षेत्रं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । क्षेत्रस्य विस्तरो ज्ञेयो योजनानां चतुष्टयम्

ಈ ವಸ್ತ್ರಾಪಥ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವಿಸ್ತಾರವು ನಾಲ್ಕು ಯೋಜನಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 17

वैशाखपंचदश्यां तु भवो भावेन भूपते । पूज्यते शिवलोके तु स्थीयते ब्रह्मवासरम्

ಓ ಭೂಪತೇ, ವೈಶಾಖ ಪಂಚದಶಿಯಂದು ಭವ (ಶಿವ) ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮದಿನ’ದಷ್ಟು ಕಾಲ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 18

अतो वसंते संप्राप्ते प्रयाणं कुरु भूपते । निगृह्य नियमान्भूत्वा शुचिः स्नातो जितेन्द्रियः

ಆದುದರಿಂದ ವಸಂತ ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನೀನು ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಡು. ನಿಯಮಗಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸಾಗು.

Verse 19

गजवाजिरथांस्त्यक्ता पदाभ्यां याति यो नरः । पुष्पकेण विमानेन स याति शिवमंदिरम्

ಯಾವ ನರನು ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಶಿವಮಂದಿರಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । भिक्षाहारेण तोयेन फलाहारेण वा यदि

ಯಾರಾದರೂ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೇಡದೆ, ಭಿಕ್ಷಾಹಾರದಿಂದ, ಅಥವಾ ನೀರಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ, ಇಲ್ಲವೇ ಫಲಾಹಾರದಿಂದ (ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದರೆ)—

Verse 21

उपवासेन कृच्छ्रेण शाकाहारेण याति यः । स याति सुन्दरीवृन्दैर्वीज्यमानो गणैर्दिवि

ಯಾರು ಉಪವಾಸ, ಕೃಚ್ಛ್ರವ್ರತ ಅಥವಾ ಶಾಕಾಹಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸುಂದರಿಯರ ವೃಂದದಿಂದ ವೀಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಶಿವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

मलस्नानं विना मार्गे पादाभ्यंगविवर्जितः । मलधारी क्षीणतनुर्यष्टिहस्तो जितेन्द्रियः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತು ಪಾದಾಭ್ಯಂಗವಿಲ್ಲದೆ; ಧೂಳು-ಮಲಿನವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೇಹ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಹಿಡಿದು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ—

Verse 23

शीतातपजलक्लिष्टः शिवस्मरणतत्परः । यदि याति नरो याति स भित्त्वा सूर्यमंडलम्

ಚಳಿ, ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಮಳೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಶಿವಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿದರೆ ಗಮ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನೂ ಭೇದಿಸಿದಂತೆಯೇ.

Verse 24

नरकस्थानपि पितॄन्मातृतः पितृतो नृप । अक्षयं सप्त सप्तैव नयेदेवं शिवालये

ಓ ರಾಜನೇ, ಮಾತೃಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪಿತೃಪಕ್ಷದ ನರಕಸ್ಥ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಏಳು ಮತ್ತು ಏಳು, ಅಕ್ಷಯ ಫಲದೊಂದಿಗೆ—ಯಾರು ಹೀಗೆ ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೋ.

Verse 25

लुण्ठन्भूमौ यदा याति मृगचर्मावगुंठितः । दण्डप्रमाणभूमेर्वा संख्यां कुर्वन्नरो यदि

ಯಾವನಾದರೂ ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಹೊದಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೂ, ಅಥವಾ ದಂಡಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾ ಅಳೆಯುತ್ತಾ ಅದರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ (ತಪ/ಯಾತ್ರೆಯಾಗಿ) ನಡೆಯಿದರೂ…

Verse 26

अरण्ये निर्जले स्थाने जलांतःपरिपीडितः । शरण्यं शंकरं कृत्वा मनो निश्चलमात्मनः

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀರಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಒಳಗಿನಿಂದ ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದರೂ ಶಂಕರನನ್ನು ಶರಣವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಚಲವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 27

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं समुद्रवसनां नृप । स लब्ध्वा बहुभिर्यज्ञैर्यज्ञे दत्त्वा च मेदिनीम्

ಓ ನೃಪನೇ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ, ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಿರುವ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು, ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮೇದಿನಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದವನೂ…

Verse 28

सप्तभौमविमानस्थो दिव्यदेहो हराकृतिः । निरीक्ष्य मेदिनीं मंदं कृत मंगलमण्डनम्

ಏಳು ಮಹಡಿಗಳ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ದಿವ್ಯದೇಹಧಾರಿ, ಹರಾಕೃತಿಯುಳ್ಳವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಮಂಗಳಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 29

मृगनेत्राभुजस्पर्शलग्नपीनपयोधरः । गीतवाद्यविनोदेन सत्यलोकं व्रजेन्नरः

ಮೃಗನೇತ್ರೆಯಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಭುಜಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆಲಿಂಗಿತನಾಗಿ, ತುಂಬಿದ ಪಯೋಧರಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಲಗ್ನನಾಗಿ, ಗೀತ-ವಾದ್ಯ ವಿನೋದದಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ ಆ ನರನು ಸತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

विधाय भुजवेगं वा पादौ बद्ध्वा शनैः शनैः । मौनेन मानुषो मायां त्यक्त्वा याति शिवालये

ಭುಜವೇಗದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದರೂ, ಅಥವಾ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಗಿದು ನಿಧಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದರೂ—ಮೌನದಿಂದ ಮಾನವನು ಮಾಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयी वा गुरुतल्पगः । कृतघ्नो मुच्यते पापैर्मृतो मुक्तिमवाप्नुयात्

ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನಾಗಲಿ, ಸುರಾಪಾನಿಯಾಗಲಿ, ಕಳ್ಳನಾಗಲಿ, ಗುರುತಲ್ಪಗಾಮಿಯಾಗಲಿ, ಕೃತಘ್ನನಾಗಲಿ—ಅವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

मातरं पितरं देशं भ्रातरं स्वजनबांधवान् । ग्रामं भूमिं गृहं त्यक्त्वा कृत्वा चेंद्रियसंयमम्

ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ದೇಶ, ಸಹೋದರ ಹಾಗೂ ಸ್ವಜನ-ಬಂಧುಗಳನ್ನು—ಗ್ರಾಮ, ಭೂಮಿ, ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ—ಇಂದ್ರಿಯಸಂಯಮವನ್ನು ಮಾಡಿ…

Verse 33

गृहीत्वा शिवसंस्कारं नरो भ्राम्यति भूतले । द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च

ಶಿವಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ನರನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪುಣ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನೂ ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

कस्मिंस्तीर्थे शुभे स्थाने छित्त्वा संसारबन्धनम् । अभयां दक्षिणां दत्त्वा शिवशिवेति भाषकः

ಯಾವ ಶುಭ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸಂಸಾರಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ—ಭಯನಿವಾರಕ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ‘ಶಿವ, ಶಿವ’ ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ?

Verse 35

एकांते निर्जने स्थाने शिवस्मरणतत्परः । यदि तिष्ठति तं यान्ति नमस्कर्तुं नराधिप

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಯಾರಾದರೂ ಏಕಾಂತ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶಿವಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದರೆ, ಜನರು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಬರುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

आयांति देवताः सर्वे चिह्नं तस्य निरीक्षितुम् । विमानवृन्दैर्नेतव्यः कदासौ पुरुषोत्तमः

ಅವನ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ; ‘ವಿಮಾನಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಯಾವಾಗ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುವುದು?’

Verse 37

यदा तु पञ्चत्वमुपैति काले कलेवरं स्कन्धकृतं नरैश्च । निरीक्ष्यमाणः सुरसुन्दरीभिः स नीयमानो मदविह्वलाभिः

ಮತ್ತು ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಂಚತ್ವ (ಮರಣ)ವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಮಾನವರು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ, ಸುರಸುಂದರಿಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಟದಿಂದ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆನಂದಮದದಿಂದ ವಿಹ್ವಲರಾದ ಆ ದಿವ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವನನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 38

सुरेन्द्रसूर्याग्निधनेशरुद्रैः संपूज्यमानः शिवरूपधारी । सुरादिलोकान्प्रविमुच्य वेगाच्छिवालये तिष्ठति रुद्रभक्तः

ಇಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಕುಬೇರ ಮತ್ತು ರುದ್ರ ಇವರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಶಿವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ರುದ್ರಭಕ್ತನು ವೇಗವಾಗಿ ದೇವಲೋಕಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ।