Adhyaya 34

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्

ಶ್ರೀಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ದ್ವಾರಕೆಯ ಈ ಅದ್ಭುತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವು ಸಮಸ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರ-ತೀರ್ಥಗಳ ಸಾರವಾಗಿದ್ದು ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನು ವಿದಾರಿಸುವುದಾಗಿದೆ।

Verse 2

वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं

ಇದು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಗಳಿಗೂ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪತಿತರಿಗೂ—ಮಹಾಪಾಪಹರವೆಂದು ಮತ್ತು ಮಹಾಪುಣ್ಯವರ್ಧಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 3

अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः

ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ಪಾಪರಾಶಿಗಳಿಗೆ ದ್ವಾರಕಾಗಮನವೇ ‘ದಾಹಸ್ಥಾನ’ದಂತೆ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಎಷ್ಟೋ ಮಹತ್ತರ!

Verse 4

विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುವು ಕನ್ಯಾರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರೂ ಸಹ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 5

प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः

ಜನರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ದ್ವಾರಕಾ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಪಾದಧೂಳಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಪಾಪಿಗಳೂ ಸಹ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्

ಗೋಮತಿಯ ಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದವರಿಗೂ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದವರಿಗೂ, ನೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्

ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ—ದಿಲೀಪ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿನ ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗ.

Verse 8

काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಒಂದೇ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ‘ವಜ್ರಲೇಪ’ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಯಾತ್ರಿಕನ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜ ದಿಲೀಪನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्

ದಿಲೀಪನು ಹೇಳಿದನು—ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಘೋರ ವಜ್ರಲೇಪ ನಾಶವಾಗುವುದಾದರೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುವ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಯಾವುದು?

Verse 10

न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಪಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಪಾಪವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗುವ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿಸು.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಒಬ್ಬ ತ್ರಿದಂಡಿ ಸನ್ಯಾಸಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ; ಅದು ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 12

तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह

ಅಲ್ಲಿ ಗಜಗಾಮಿನಿಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ಬಂದಳು. ಶ್ರಮಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ನಗ್ನವಾಗಿ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು.

Verse 13

नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः

ಅವಳನ್ನು ನಗ್ನವಾಗಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಯತಿ ಮದನದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ದೈವಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಮಾರ್ಗಭ್ರಷ್ಟನಾದಂತೆ ಅವನು ಸಹಸಾ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 14

मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः

ಅವನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಕಾಮಿಸಿದನು; ಅವಳೂ ಆ ಯುವ ಯತಿಯನ್ನು ಕಾಮಿಸಿದಳು. ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರ ಪಾಪಕರ್ಮದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಗಮವು ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 15

तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा

ಅವಳ ಮೋಹದಿಂದ ಮರುಳಾದ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿದನು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಆಗ ಅನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಿಂದ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು.

Verse 16

वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಚಾಂಡಾಲನಿಂದ ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಸದಾ ಪಾಪಿಯಾಗಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 17

कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्

ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾಪಿ ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಮದಿರೆಯಂತ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮಾತಂಗಿ ಯುವತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 18

तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्

ಅವಳ ಪ್ರಥಮ ಯೌವನವನ್ನು ನೋಡಿ ಪಾಪಗರ್ವದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಆ ನಿರ್ಜನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮವನ್ನು ಬಯಸಿದನು.

Verse 19

तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः

ಅವನು ಪಾಪಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅನ್ನಪಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದನು; ಪಾಪಲಂಪಟನಾಗಿ ಸೂರೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಶುದ್ಧ ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಗೋಮಾಂಸವನ್ನೂ ಸಹ ಭಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 20

तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा

ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನು, ಸರ್ವಭಕ್ಷಕನು, ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು; ಆದರೆ ವಾರಾಣಸೀಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಆಗ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 21

किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ವಜ್ರಲೇಪದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣವಾಗಿತ್ತು; ಶೂದ್ರೀಸಂಪರ್ಕದ ಪಾಪದಿಂದ ಅವನು ಕ್ರೂರ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು।

Verse 22

वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति

ಅವನು ತೋಳ, ಹುಲಿ, ಸರ್ಪ, ನಾಯಿ, ನರಿಯು, ಹಂದಿಯು ಆಗಿದನು; ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಸಹ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರ ಶಾಂತಿಯನ್ನೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ।

Verse 23

एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः

ಹೀಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಪಾಪಕರ್ಮದ—ಮಾತಂಗಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದ—ಪಾಪವು ಯುಗಾಯುತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 24

ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः

ಆಮೇಲೆ ಏಳನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶಶಕನಾಗಿ (ಮೊಲವಾಗಿ) ಜನ್ಮಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪಾಪಾತ್ಮನಾಗಿ, ಸರ್ವಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು।

Verse 25

प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು; ಇದರ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಪರಿವರ್ತನೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ಅವನು ಕೃಕಲಾಸನಾಗಿ (ಹಳ್ಳಿ) ಆಗಬೇಕಿತ್ತು।

Verse 26

शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्

ಶೂದ್ರೀಸಂಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಕೃಮಿಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮಾತಂಗಿಯ ಸಂಗಮದ ಫಲವು ಅತ್ಯಂತ ಜುಗುಪ್ಸಿತವೆಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ।

Verse 27

युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्

ಸಾವಿರಾರು ಯುಗಸಮೂಹಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಆ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯ ಸಂಭವಿಸಿತು—ಓ ದಿಲೀಪ, ಕೇಳು।

Verse 28

आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्

ವಿಂಧ್ಯಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು; ಯಾರೋ ದ್ವಾರಾವತಿಯನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸುಶೋಭಿತ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 29

गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः

ಗೋಮತೀಜಲದಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾದ ಆ ಪಾಂಥಿಕನು ವಿಂಧ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದದ ಭಾಗವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 30

प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्

ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕಂಡನು. ವೇಗವಂತನೂ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಿಯೂ ಆದವನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಕ್ಷಿಸಲು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದನು.

Verse 31

तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्

ಅವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಭಯಂಕರ ವಜ್ರಲೇಪಧಾರಿ—ವಾರಾಣಸಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 32

जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्

ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೂರಗೊಳ್ಳಲಾರದ ಪಾಪವು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಭಕ್ತ ಪಾಂಥಿಕನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪಪರ್ವತದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಯಿತು.

Verse 33

दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्

ಅವನ ಕ್ರೂರಭಾವ ದಗ್ಧವಾದಾಗ, ಮೋಡಮುಕ್ತ ಚಂದ್ರನಂತೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಭಕ್ತ ಪಾಂಥಿಕನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪುಣ್ಯಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 34

ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ದ್ವಾರಕಾಗಾಮಿ ಪಾಂಥಿಕನಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು; ಆ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಹೋತ್ಸವದಂತೆ ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 35

नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा

ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ! ಇಂದು ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಭಾವವು ದೂರವಾಯಿತು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂಸಿದ್ಧಿ ದೊರಕಿತು।”

Verse 36

कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु

“ಹೇ ಭದ್ರ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ಯಾವ ವಿಧದದು? ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಾನಂತರ ‘ವಜ್ರಲೇಪ’ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದಗ್ಧವಾಯಿತು।”

Verse 37

वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ರಾಕ್ಷಸನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾಂಥಿಕನು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 38

पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्

ಪಾಂಥಿಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ರಾಕ್ಷಸಾ! ಶ್ರೀಮದ್ ದ್ವಾರವತೀ (ದ್ವಾರಕಾ)ಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷ್ಣದರ್ಶನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವ ‘ವಜ್ರಲೇಪ’ವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।”

Verse 39

गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्

ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖಕಮಲವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವವನು, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಹಿಸುವ ಪಾಪಗಳಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪಾಪಮುಕ್ತರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಅವನ ಅಂತರಾತ್ಮ ಶುದ್ಧವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದನು. ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆಗ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 41

गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः

ಅಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ವೈಷ್ಣವ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು. ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳೂ ಗಂಧರ್ವರೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯ ನಡುವೆ ಅವನು ಮಹಿಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 42

इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्

ಇಂತೆ ದ್ವಾರಕೆಯ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ—ಅದರ ಯಾತ್ರಿಕನ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಪಾಪಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಸ್ವತಃ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು—ಅಲ್ಲಿ ಪಾತಕವೇ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯದು।

Verse 43

इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಓ ಅನಘನೇ! ನೀನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನು ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ‘ವಜ್ರಲೇಪ’ ದೋಷವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು।

Verse 44

श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ

ಶ್ರೀ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ವಸಿಷ್ಠರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ದಿಲೀಪನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರರಾಜವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು.

Verse 45

ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे

ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನು ದೇವದೇವನ ಧಾಮವಾದ ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯುತ ಆದರದಿಂದ ಹೋದನು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ದಿವ್ಯಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರಿದನು.