Adhyaya 29

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । द्वारकायाः परं पुण्यं माहात्म्यं ह्युत्तमोत्तमम्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಗುಹ್ಯತರವಾದ ಮಹತ್ತಾದುದು: ದ್ವಾರಕೆಯ ಪರಮ ಪುಣ್ಯ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ.

Verse 2

इतिहासं पुरावृत्तं वर्णयिष्ये मनोहरम् । तीर्थक्षेत्रादिदेवानामृषीणां संशयापहम्

ನಾನು ಮನೋಹರವಾದ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ತೀರ್ಥ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 3

सौभाम्यमतुलं दृष्ट्वा सिंहराशिगते गुरौ । गोदावर्य्यां द्विजश्रेष्ठा नारदो भगवत्प्रियः

ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಸಿಂಹರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಅತುಲವಾದ ಶುಭವನ್ನು ಕಂಡು, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನು ಗೋದಾವರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 4

गौतमस्याऽभितो दृष्ट्वा त्रैलोक्यसंभवानि वै । तीर्थानि सरितः सर्वा विस्मयं परमं गतः

ಗೌತಮನ ಸುತ್ತಲೂ ತ್ರಿಲೋಕಸಂಭವವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ನದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 5

तत्र काशी कुरुक्षेत्रमयोध्या मथुरापुरी । माया कांची ह्यवंती च अरण्यान्याश्रमैः सह

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಶೀ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ, ಅಯೋಧ್ಯೆ, ಮಥುರಾಪುರಿ ಇದ್ದವು; ಮಾಯಾ (ಹರಿದ್ವಾರ), ಕಾಂಚಿ, ಅವಂತಿಯೂ—ಅರಣ್ಯಗಳು ಆಶ್ರಮಗಳೊಡನೆ—ಇದ್ದವು।

Verse 6

हरिक्षेत्रं गया मिश्रक्षेत्रं च पुरुषोत्तमम् । प्रभासादीनि पुण्यानि मुक्तिक्षेत्राण्यशेषतः

ಹರಿಕ್ಷೇತ್ರ, ಗಯಾ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಿಶ್ರಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಪುರುಷೋತ್ತಮ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಭಾಸಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ನಿರ್ವ್ಯಾಜವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೇ।

Verse 7

जाह्नवी यमुना रेवा तत्र पुण्या सरस्वती । सरयूर्गंडकी तापी पयोष्णी सरितां वरा

ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ), ಯಮುನಾ, ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ) ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ ಸರಸ್ವತಿ; ಸರಯೂ, ಗಂಡಕೀ, ತಾಪೀ, ಪಯೋಷ್ಣೀ—ಇವು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವು।

Verse 8

कृष्णा भीमरथी पुण्या कावेर्य्याद्याः सरिद्वराः । स्वर्गे मर्त्ये च पाताले वर्त्तमानाः सतीर्थकाः

ಕೃಷ್ಣಾ, ಪುಣ್ಯ ಭೀಮರಥೀ, ಕಾವೇರಿ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಗಳು—ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳೊಡನೆ—ಸ್ವರ್ಗ, ಮર્ત್ಯ ಮತ್ತು ಪಾತಾಳ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇವೆ।

Verse 9

स्थिता गोदावरीतीरे सिंहराशिं गते गुरौ । तथा च पुष्करादीनि सप्तसिंधुसरांसि च

ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಸಿಂಹರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಗೋದಾವರೀತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಕರಾದಿ ಹಾಗೂ ಸಪ್ತಸಿಂಧು ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿಯೂ (ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ)।

Verse 10

मेर्वादिपर्वताः पुण्या दर्शनात्पापनाशनाः । तीर्थराज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः

ಮೇರು ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಪುಣ್ಯವುಳ್ಳವು; ಅವುಗಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತೀರ್ಥರಾಜ ಪ್ರಯಾಗವು ಸರ್ವತೀರ್ಥಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 11

वेदोपवेदाः शास्त्राणि पुराणानि च सर्वशः । सिद्धा मुनिगणाः सर्वे देवर्षिपितृदेवताः

ವೇದೋಪವೇದಗಳು, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಪುರಾಣಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧರು, ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಣಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 12

चंद्रादित्यौ सुरगणाः सिंहस्थे च बृहस्पतौ । स्थिता गोदावरीतीरे वर्षमेकं प्रहर्षिताः

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರು ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೋದಾವರಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೆಲೆಸಿದರು.

Verse 13

यानि कानि च पुण्यानि तीर्थक्षेत्राणि संति वै । त्रैलोक्ये तानि सर्वाणि गौतम्यां वीक्ष्य विस्मिताः

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗೌತಮಿಯಲ್ಲಿ (ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿರುವಂತೆ) ಕಂಡು ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

Verse 14

देवर्षिर्नारदस्तत्र मुनिभिर्मुदितोऽवसत् । सिंहस्यांते च सर्वाणि स्वस्थानगमनाय वै

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು ಮುನಿಗಳಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದರು; ಸಿಂಹಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು.

Verse 15

आमन्त्र्य गौतमीं देवीं स्थितानि पुरतस्ततः । सर्वेषां शृण्वतां विप्रा गौतमी खिन्नमानसा । तप्ता दुर्जनसंसर्गान्नारदं दुःखिताऽब्रवीत्

ದೇವಿ ಗೌತಮಿಯನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ವಿದಾಯಗೊಂಡು ಅವರು ಅವಳ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತರು. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಖಿನ್ನವಾಗಿ ದುರ್ಜನಸಂಗದಿಂದ ದಗ್ಧಳಾದ ಗೌತಮಿ ದುಃಖದಿಂದ ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 16

गौतम्युवाच । पश्यैतानि सुतीर्थानि गंगाद्याः सरितोऽमलाः । सागरा गिरयः पुण्या गयात्रितयमेव च

ಗೌತಮಿ ಹೇಳಿದರು—“ನೋಡು, ಇವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಗಳು; ಗಂಗಾದಿ ನಿರ್ಮಲ ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪುಣ್ಯ ಪರ್ವತಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಿವಿಧ ಗಯೆಯೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.”

Verse 17

क्षेत्राणि मोक्षदान्यंग त्रैलोक्यजानि नारद । देवाश्च पितरः सिद्धा ऋषयो मानवादयः

“ಪ್ರಿಯನೇ, ಇವು ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಓ ನಾರದ—ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಖ್ಯಾತ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮಾನವರು ಮೊದಲಾದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.”

Verse 18

तीर्थ राज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः । एतेषामेव सर्वेषां मत्संसर्गान्महामुने । विशुद्धानां प्रकाशेन राजते भुवनत्रयम्

“ಮತ್ತು ತೀರ್ಥರಾಜ ಪ್ರಯಾಗ—ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತ. ಓ ಮಹಾಮುನಿ, ನನ್ನ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ವಿಶುದ್ಧರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತ್ರಿಭುವನವು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.”

Verse 19

प्रयांति तानि सर्वाणि स्वंस्वं स्थानं प्रति प्रभो । अधुनाऽहं परिश्रांता दह्यमाना त्वहर्निशम्

“ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಈಗ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಶ್ರಾಂತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇದೆ.”

Verse 20

दुर्जनानां सुसंपर्काद्भृशं पापात्मना प्रभो । सौभण्यमधुना प्राप्तं सत्संसर्गेण नारद

ಪ್ರಭೋ! ದುರ್ಜನರ ನಿಕಟ ಸಂಗದಿಂದ ನಾನು ಬಹಳ ಪಾಪಾತ್ಮನಾದೆ. ಆದರೆ ಈಗ, ಓ ನಾರದ, ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಕ್ಷೇಮವೂ ಮಂಗಳವೂ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 21

प्रयांत्येतानि सर्वाणि स्वस्थानं मुदितानि च

ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೊರಟು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 22

एतानि मत्प्रसादेन पुण्यानि कथितानि च । कथय श्रमशांत्यर्थं दुःखि ता किं करोम्यहम्

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಪುಣ್ಯ ವಿಷಯಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಶ್ರಮ ಶಮನವಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಿರಿ—ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 23

प्रह्लाद उवाच । गोदावर्य्या वचः श्रुत्वा भगवान्नारदो द्विजाः । क्षणं ध्यात्वा तु दुःखार्त्तः प्राह संशयमानसः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಗೋದಾವರಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ನಾರದನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ನಂತರ ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಸಂಶಯಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 24

नारद उवाच । अहो अत्यद्भुतं ह्येतद्गौतम्या व्यसनं महत् । पश्यन्त्वसंशयं देवास्तीर्थक्षेत्रसरिद्वराः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಅಹೋ! ಗೌತಮಿಯ ಈ ಮಹಾ ವಿಪತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ಅತಿಯಾದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ತೀರ್ಥ-ಕ್ಷೇತ್ರ-ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನು ನೋಡುವರು.

Verse 25

सत्पुण्यनिचयो यस्यां युष्माकं समभूद्ध्रुवम् । तस्याः पापाग्निशमनं कथं स्यादिति चिन्त्यताम्

ಯಾವಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಪುಣ್ಯನಿಚಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆಕೆಯ ಪಾಪಾಗ್ನಿ ಹೇಗೆ ಶಮಿಸುವುದು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿರಿ।

Verse 26

श्रीप्रह्लाद उवाच । तदा चिन्तयतां तेषां सर्वेषां भावितात्मनाम् । गौतमो भगवांस्तत्र समायातो मुनीश्वराः

ಶ್ರೀಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾಗಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಮುನೀಶ್ವರ ಗೌತಮನು ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 27

दृष्ट्वा तमृषयो देवा यथोचितमपूजयन् । जाह्नवी यमुना पुण्या नर्मदा च सरस्वती

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ), ಯಮುನೆ, ಪುಣ್ಯ ನರ್ಮದೆ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತೀ ಸಹ ಇದ್ದರು।

Verse 28

अन्याश्च सर्वाः सरितस्त्रैलोक्यमनुवर्तिताः । वाराणसी कुरुक्षेत्र प्रमुखान्याश्रमैः सह । युगपत्तानि सर्वाणि संपूज्य मुनिमबुवन्

ಮತ್ತು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳೂ; ವಾರಾಣಸಿ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಥಗಳು ಆಶ್ರಮಗಳೊಡನೆ—ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಮುನಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 29

त्वत्प्रसादेन वै त्राताः सम्यक्छुद्धा महामुने । यदानीता त्वया गंगा गौतमी भूतलं प्रति

ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾವು ರಕ್ಷಿತರಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಶುದ್ಧರಾದೆವು; ನೀನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಗೌತಮೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭೂತಲಕ್ಕೆ ತಂದದ್ದರಿಂದ।

Verse 30

कृतार्था मानवाः सर्वे सर्वपापविवर्जिताः । किंतु दुर्जनसंपर्कात्संतप्ता गौतमी भृशम्

ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು; ಆದರೆ ದುರ್ಜನಸಂಗದ ದೋಷದಿಂದ ಗೌತಮೀ ನದಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಸಂತಪ್ತಳಾದಳು।

Verse 31

कथं पापैर्विनिर्मुक्ता परमानन्दसंप्लुता । सुप्रभा जायते देवी तद्गौतम विचिन्त्यताम्

ಆ ದೇವಿ (ನದಿ) ಹೇಗೆ ‘ಸುಪ್ರಭಾ’ ಆಗುವಳು—ಪಾಪಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಳಾಗಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಬರುವಳು? ಹೇ ಗೌತಮ, ಇದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸೋಣ।

Verse 32

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तैस्तु चिन्ताकुलितमानसः । नारदस्य मुखं वीक्ष्य प्रहसन्गौतमोऽब्रवीत्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮುನಿಯ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾಯಿತು. ನಾರದನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌತಮನು ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 33

गौतम उवाच । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महाशुभविनाशिनी । गौतमीयं महाभागा अस्यास्तापः क्व शाम्यति

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ಈ ಗೌತಮೀ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರ-ತೀರ್ಥಗಳ ಮಹಾ ಅಶುಭನಾಶಿನಿ; ಹಾಗಿರಲು ಅವಳ ತಾಪ ಎಲ್ಲಿ ಶಮನವಾಗುವುದು?

Verse 34

नास्ति लोकत्रये तीर्थं स्नातुं सिंहगते गुरौ । यद्वै नायाति गौतम्यां क्षेत्रं चापि विशुद्धये । काशीप्रयागमुख्यानि राजंते यत्प्रसादतः

ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗುರು ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿರುವ ಯಾವ ತೀರ್ಥವೂ ಗೌತಮೀಯಲ್ಲಿ ಸೇರದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರವೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಾರದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಶಿ, ಪ್ರಯಾಗ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಧಾನ ತೀರ್ಥಗಳು ಅವಳ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 35

वदंतु मुनयः सर्वे क्षेत्रतीर्थसमाश्रिताः । शुद्धं विचार्यं यत्कार्य्यं मयाऽस्मिञ्जातसंकटे

ಕ್ಷೇತ್ರ-ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಲಿ. ಈ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಶುದ್ಧ ವಿವೇಕದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಲ್ಪಡಲಿ.

Verse 36

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा मुनयः सर्वे नोचुः किञ्चिद्विमोहिताः । तत्रोपायमविज्ञाय गौतमीं गौतमोऽब्रवीत्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಮೌನರಾದರು. ಅಲ್ಲಿ ಉಪಾಯ ತಿಳಿಯದೆ ಗೌತಮನು ಗೌತಮಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 37

गौतम उवाच । आनीतासि मया देवि तपसाऽराध्य शंकरम् । वदिष्यति स चोपायमित्युक्त्वाऽचिन्तयत्तदा

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ದೇವಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ‘ಅವನೇ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳುವನು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಆಗ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 38

गौतमः श्रद्धया भक्त्या गंगामौलिमखंडधीः । तदाऽभून्महदाश्चर्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः

ಗಂಗಾಮೌಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಮೇಲೆ ಶ್ರದ್ಧಾ-ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಅಖಂಡ ಬುದ್ಧಿಯ ಗೌತಮನು ಆಗ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು. “ಮಲರಹಿತ ಋಷಿಗಳೇ, ಕೇಳಿರಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 39

ध्यायमाने महादेवे गौतमेन महात्मना । अकस्मादभवद्वाणी हर्षयन्ती जगत्त्रयम्

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಗೌತಮನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಹರ್ಷಗೊಳಿಸುವ ದಿವ್ಯ ವಾಣಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 40

नादयन्ती दिशः सर्वा आब्रह्मभुवनं द्विजाः । अरूपलक्षणाकारा विषादशमनी शुभा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಆ ನಾದವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು—ಶುಭಕರ, ವಿಷಾದಶಮನಕಾರಿ, ರೂಪ-ಲಕ್ಷಣ-ಆಕಾರರಹಿತ।

Verse 41

दिव्यवाण्युवाच । अहो बत महाश्चर्य्यं सर्वेषां सुखदे शुभे । प्रसंगेऽत्र महाक्षेत्रे मग्ना दुःखार्णवे बुधाः

ದಿವ್ಯವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—“ಅಹೋ! ಮಹಾಶ್ಚರ್ಯ! ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖಕೊಡುವ ಈ ಶುಭ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂದರ್ಭವಶಾತ್ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ದುಃಖಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾರೆ।”

Verse 42

अहो हे गौतमाचार्य्य ऋषयो नारदादयः । शृण्वंतु तीर्थक्षेत्राणि कृपया संवदाम्यहम्

“ಅಹೋ! ಗೌತಮಾಚಾರ್ಯರೇ, ನಾರದಾದಿ ಋಷಿಗಳೇ—ಕೇಳಿರಿ. ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾನು ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 43

पश्चिमस्य समुद्रस्य तीरमाश्रित्य वर्तते । अस्माच्च दिशि वायव्यां द्वारकाक्षेत्रमुत्तमम्

“ಪಶ್ಚಿಮ ಸಮುದ್ರದ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ವಾಯವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಯ ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ.”

Verse 44

यत्राऽस्ते गोमती पुण्या सागरेण समन्विता । पश्चिमाभिमुखो यत्र महाविष्णुः सदा स्थितः

“ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವಾದ ಗೋಮತಿ ನದಿ ಸಾಗರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಗೊಂಡಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖನಾಗಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಸದಾ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 45

अनेकपापराशीनामुग्राणामपि सर्वदा । दाहस्थान समाख्यातमिन्धनानां यथाऽनलः

ಇದು ಸದಾ ‘ದಾಹಸ್ಥಾನ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ—ಉಗ್ರ ಪಾಪರಾಶಿಗಳನ್ನೂ ಅಗ್ನಿ ಇಂಧನವನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ ದಹಿಸಿ ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 46

देवविश्वद्रुहो यत्र दग्ध्वा पातकमद्भुतम् । लोकत्रयवधाज्जातं विराजतेऽर्कवत्सदा

ಅಲ್ಲಿ ದೇವದ್ರೋಹದಿಂದಲೂ ತ್ರಿಲೋಕವಧದಿಂದಲೂ ಜನಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಪಾತಕವೂ ದಹಿಸಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಪವಿತ್ರ ಧಾಮವು ಸದಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 47

तद्गम्यतां महाभागा गोमतीमघदाहकाम् । गोदावरीं पुरस्कृत्य क्षेत्रतीर्थसमन्विताम्

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಪಾಪವನ್ನು ದಹಿಸುವ ಗೋಮತಿಯನ್ನು ಸೇರಿರಿ; ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರ-ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತ ಗೋದಾವರಿಯನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು ಗೌರವಿಸಿರಿ.

Verse 48

प्राप्य द्वारवतीं पुण्यां मत्प्रसादाद्द्विजोत्तमाः । प्रभावाद्द्वारकायाश्च सत्यमाविर्भविष्यति

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪುಣ್ಯವಾದ ದ್ವಾರವತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ—ದ್ವಾರಕೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ—ಸತ್ಯವು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು.

Verse 49

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्ते सति ते सर्वे हर्ष निर्भरमानसाः । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं जगर्जुर्हरिनामभिः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿ, ಆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹರಿನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸಿದರು.

Verse 50

जितं भो जितमस्भाभिर्धन्या धन्यतमा वयम् । दैवादपगतो मोहो ज्ञातं तीर्थोत्तमोत्तमम्

ಜಯ—ಹೌದು, ಜಯ ನಮ್ಮದೇ! ನಾವು ಧನ್ಯರು, ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು. ದೈವಯೋಗದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೋಹವು ದೂರವಾಗಿ, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮ ತೀರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆವು.

Verse 51

तदा सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्रारण्याश्रमैः सह । वाराणसीप्रयागादि सरांसि सिन्धवो नगाः

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳೊಂದಿಗೆ—ವಾರಾಣಸಿ, ಪ್ರಯಾಗ ಮೊದಲಾದವು; ಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ (ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ) ಸ್ಪಂದಿಸಿದವು.

Verse 52

गया च देवखातानि पितरो देवमानवाः । श्रुत्वा प्रमुदिता वाचं प्रोचुर्जयजयेति च

ಗಯಾ, ದೇವಖಾತ ಪುಣ್ಯಕುಂಡಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು—ಆ ಹರ್ಷಕರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ—‘ಜಯ! ಜಯ!’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 54

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । देवोत्तमोत्तमं देवं श्रीकृष्णं क्लेशनाशनम्

ಶ್ರೀಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮ ತೀರ್ಥವನ್ನು, ಮತ್ತು ದೇವರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮನಾದ ದೇವನನ್ನು—ಕ್ಲೇಶನಾಶಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು—ಎಂದು ಕೇಳಿ—

Verse 55

उत्कण्ठा ह्यभवत्तेषां तीर्थादीनां ह्यनुत्तमा । प्रोचुरन्योन्यतो वाचं सर्वाणि युगपत्तदा

ಆಗ ಆ ತೀರ್ಥಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಉತ್ಕಂಠೆ ಉದಯವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತಾಡಿದವು.

Verse 56

ऋषितीर्थदेवा ऊचुः । कदा द्रक्ष्यामहे पुण्यां द्वारकां कृष्णपालिताम् । श्रीकृष्णदेवमूर्तिं च कृष्णवक्त्रं सुशोभितम्

ಋಷಿಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಯಾವಾಗ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಾದ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ ರಕ್ಷಿತ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಯನ್ನೂ, ಅವರ ಸುಶೋಭಿತ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಮುಖವನ್ನೂ ಯಾವಾಗ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ?

Verse 57

कदा नु गोमतीस्नानमस्माकं तु भविष्यति । चक्रतीर्थे कदा स्नात्वा कृष्णदेवस्य मंदिरम् । द्रक्ष्यामः सुमहापुण्यं मुक्तिद्वारमपावृतम्

ನಮಗೆ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಯಾವಾಗ ಲಭಿಸುವುದು? ಹಾಗೆಯೇ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮುಕ್ತಿದ್ವಾರವಂತೆ ತೆರೆದಿರುವ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವನ ಮಂದಿರವನ್ನು ಯಾವಾಗ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ?

Verse 58

दुर्ल्लभो द्वारकावासो दुर्ल्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्ल्लभं गोमती स्नानं रुक्मिणीदर्शनं द्विजाः

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ ದುರ್ಳಭ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನ ದುರ್ಳಭ. ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ದುರ್ಳಭ; ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ರುಕ್ಮಿಣೀದೇವಿಯ ದರ್ಶನವೂ ದುರ್ಳಭವೇ.

Verse 93

अहो सर्वोत्तमं क्षेत्रं सर्वेषां नोऽघनाशनम् । राजानं तीर्थराजानं द्वारकां शिरसा नमः

ಅಹೋ! ದ್ವಾರಕೆಯೇ ಸರ್ವಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು. ತೀರ್ಥರಾಜನಾದ, ರಾಜಾಧಿರಾಜನಾದ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ನಾವು ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.