Adhyaya 26

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्रह्लादं सर्वधर्मज्ञं वेदशास्त्रार्थपारगम् । वैष्णवागमतत्त्वज्ञं भगवद्भक्तितत्परम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಪಾರಗ, ವೈಷ್ಣವ ಆಗಮತತ್ತ್ವಜ್ಞ ಮತ್ತು ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರನು.

Verse 2

सुखासीनं महाप्राज्ञमृषयो द्रष्टुमागताः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञाः स्वधर्मप्रतिपालकाः

ಸೌಖ್ಯಾಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನನ್ನು ನೋಡಲು ಋಷಿಗಳು ಬಂದರು—ಅವರು ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುವವರು.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेन्द्रियनिग्रहात् । अनायासेन येनैतत्प्राप्यते परमं पदम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ, ಧ್ಯಾನವಿಲ್ಲದೆ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಸಹ—ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಈ ಪರಮಪದವು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 4

संक्षेपात्कथय स्नेहाद्दृष्टादृष्टफलोदयम् । धर्मान्मनुजशार्दूल ब्रूहि सर्वानशेषतः

ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳು—ಧರ್ಮದಿಂದ ಉದಯಿಸುವ ದೃಷ್ಟ-ಅದೃಷ್ಟ ಫಲಗಳ ಉದಯವನ್ನು. ಓ ಮನುಜಶಾರ್ದೂಲ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅವಶೇಷವಿಲ್ಲದೆ ವಿವರಿಸು.

Verse 5

इत्युक्तोऽसौ महाभागो नारायणपरायणः । कथयामास संक्षेपात्सर्वलोकहितोद्यतः

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮಹಾಭಾಗನು, ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣನು, ಸರ್ವಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಉದ್ಯತನಾಗಿ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದನು.

Verse 6

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । यस्य संश्रवणादेव सर्वपापक्षयो भवेत्

ಶ್ರೀ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಕೇಳಿರಿ; ನಾನು ರಹಸ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಗುಪ್ತವಾದ ಮಹಾ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದರ ಕೇವಲ ಶ್ರವಣದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

अष्टादशपुराणानां सारात्सारतरं च यत् । तदहं कथयिष्यामि भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

ಅಷ್ಟಾದಶ ಪುರಾಣಗಳ ಸಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾರಭೂತವಾದುದನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುವೆನು; ಅದು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 8

सुखासीनं महादेवं जगतः कारणं परम् । पप्रच्छ षण्मुखो भक्त्या सर्वलोकहितोद्यतः

ಸೌಖ್ಯಾಸೀನನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಜಗತ್ತಿನ ಪರಮ ಕಾರಣನಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಸರ್ವಲೋಕ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕನಾದ ಷಣ್ಮುಖ (ಸ್ಕಂದ) ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 9

स्कन्द उवाच । भगवन्सर्वलोकानां दुःखसंसारभेषजम् । कथयस्व प्रसादेन सुखोपायं विमुक्तये

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್! ಕೃಪೆಯಿಂದ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ದುಃಖಮಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಔಷಧವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ವಿಮುಕ್ತಿಗೆ ಸುಲಭೋಪಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 10

ईश्वर उवाच । चतुर्विधं तु यत्पापं कोटिजन्मार्जितं कलौ । जागरे वैष्णवं शास्त्रं वाचयित्वा व्यपोहति

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಚತುರ್ವಿಧ ಪಾಪವು, ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿಸುವುದರಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

वैष्णवस्य तु शास्त्रस्य यो वक्ता जागरे हरेः । मद्भक्तं तं विजानीयाद्विपन्नस्त्वन्यथा भवेत्

ಹರಿಜಾಗರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವವನನ್ನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವನು.

Verse 12

हरिजागरणं कार्यं मद्भक्तेन विजानता । अन्यथा पापिनो ज्ञेया ये द्विषन्ति जनार्द्दनम्

ನನ್ನ ವಿವೇಕಿಯಾದ ಭಕ್ತನು ಹರಿ ಜಾಗರಣವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರು ಪಾಪಿಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 13

जागरं ये च कुर्वंति गायंति हरिवासरे । अग्निष्टोमफलं तेषां निमिषार्द्धेन षण्मुख

ಹೇ ಷಣ್ಮುಖಾ! ಹರಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ಹಾಡುವವರು ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

जागरे पश्यतां विष्णोर्मुखं रात्रौ मुहुर्मुहुः । येषां हृष्यंति रोमाणि रात्रौ जागरणे हरेः । कुलानि दिवि तावंति वसंति हरिसन्निधौ

ಹರಿಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮರುಮರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವವರು, ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳುವವರು—ಅವರ ಅಷ್ಟೇ ವಂಶಗಳು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿ ಹರಿಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 15

यमस्य पथि निर्मुक्ता जनाः पापशतैर्वृताः । गीतशास्त्रविनोदेन द्वादशीजागरान्विताः

ನೂರಾರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾದರೂ, ದ್ವಾದಶೀ ಜಾಗರಣವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಭಜನೆ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಪಠನದ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೆ ಯಮಪಥದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 16

सुप्रभाता निशा तेषां धन्याः सुकृतिनो नराः । प्राणात्ययेन मुह्यंति यैः कृतं जागरं हरेः

ಅವರಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಸುಪ್ರಭಾತಮಯ; ಅವರು ಧನ್ಯರು, ಪುಣ್ಯವಂತರು. ಹರಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದವರು ಪ್ರಾಣಾಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗರು.

Verse 17

पुत्रिणस्ते नरा लोके धनिनः ख्यातपौरुषाः । येषां वंशोद्भवाः पुत्राः कुर्वंति हरिजागरम्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪುತ್ರವಂತರು, ಧನವಂತರು, ಪರಾಕ್ರಮಖ್ಯಾತರು—ಯಾರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪುತ್ರರು ಹರಿ ಜಾಗರಣವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ.

Verse 18

इष्टं मखैः कृतं दानं दत्तं पिंडं गयाशिरे । स्नातं नित्यं प्रयागे तु यैः कृतं जागरं हरेः

ಹರಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಂತೆ, ದಾನ ನೀಡಿದಂತೆ, ಗಯಾಶಿರದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 19

दयिता विष्णुभक्ताश्च नित्यं मम षडानन । कुर्वंति वासरं विष्णोर्यस्माज्जागरणं हितम्

ಓ ಷಡಾನನ! ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರಾದ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯರು ನಿತ್ಯವೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪವಿತ್ರ ವ್ರತದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಜಾಗರಣ ಹಿತಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 20

श्रुत्वा हर्षं न चाप्नोति जागरं न करोति यः । प्रकटीकरोति तन्नूनं जनन्या दुर्विचेष्टितम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಜಾಗರಣ ಮಾಡದವನು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜನನಿಯ ದುರ್ವಿಚಾರ/ದುಷ್ಕೃತ್ಯದ ಗುರುತು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅಂದರೆ ತನ್ನ ನೀಚ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

संप्राप्य वासरं विष्णोर्न येषां जागरो हरेः । व्यर्थं गतं च तत्पुण्यं तेषां वर्षशतोद्भवम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪವಿತ್ರ ದಿನವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಹರಿಗೆ ಜಾಗರಣ ಮಾಡದವರ ಶತವರ್ಷಗಳ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 22

पुत्रो वा पुत्रपुत्रो वा दौहित्रो दुहिताऽपि वा । करिष्यति कुलेऽस्माकं कलौ जागरणं हरेः

ಮಗನಾಗಲಿ, ಮೊಮ್ಮಗನಾಗಲಿ, ಮಗಳ ಮಗನಾಗಲಿ, ಮಗಳೇ ಆಗಲಿ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹರಿಗೆ ಜಾಗರಣ ಮಾಡುವರೋ, ನಮ್ಮ ಕುಲ ಧನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 23

पात्यमानाः प्रजल्पंति पितरो यमकिंकरैः । मुक्तिर्भविष्यत्यस्माकं नरकाज्जागरे कृते

ಯಮನ ಸೇವಕರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಪಿತೃಗಳು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“(ಹರಿಯ) ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದಾಗ ನಮಗೆ ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।”

Verse 24

नान्यथा जायतेऽस्माकं मुक्तिर्यज्ञशतैरपि । विना जागरणेनैव नरलोकात्कथंचन । तस्माज्जागरणं कार्यं पितॄणां हितमिच्छता

ನೂರಾರು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಮುಕ್ತಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜಾಗರಣವಿಲ್ಲದೆ ಮಾನವಲೋಕದಿಂದ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳ ಹಿತ ಬಯಸುವವನು ಜಾಗರಣವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 25

भक्तिर्भागवतानां च गोविंदस्यापि कीर्तनम् । न देहग्रहणं तस्मात्पुनर्लोके भविष्यति

ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಗೋವಿಂದನ ಕೀರ್ತನವೂ ಇರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹಗ್ರಹಣ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಆಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 26

जागरं कुरुते यश्च संगमे विजयादिने । पुनर्द्देहप्रजननं दग्धं तेनाऽत्मना स्वयम्

ಪವಿತ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದಿನ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವನು, ಆ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಪುನಃ ದೇಹಧಾರಣೆ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ದಗ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 27

त्रिस्पृशा वासरं येन कृतं जागरणान्वितम् । केशवस्य शरीरे तु स लीनो नात्र संशयः

ಜಾಗರಣಸಹಿತ ತ್ರಿಸ್ಪೃಶಾ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವನು, ಕೇಶವನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 28

उन्मीलिनी कृता येन रात्रौ जागरणान्विता । प्रभवंति न पापानि स्थूलसूक्ष्माणि तस्य तु

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣಸಹಿತ ಉನ್ಮೀಲಿನಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾಪಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 29

सतालवाद्यसंयुक्तं संगीतं जागरं हरेः । यः कारयति देवस्य द्वादश्यां दानसंयुतम्

ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ದಾನಸಹಿತ, ತಾಳ-ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಸಂಗೀತದಿಂದ ಹರಿಯ ಜಾಗರಣವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುವವನು।

Verse 30

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि महाभागवतस्य हि । तिलप्रस्थहस्रं तु सहिरण्यं द्विजातये । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ह्ययने रविसंक्रमे

ಆ ಮಹಾಭಾಗವತನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಅಯನಕಾಲದಲ್ಲೂ ರವಿ-ಸಂಕ್ರಮಣದಲ್ಲೂ, ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಚಿನ್ನದೊಡನೆ ಎಳ್ಳಿನ ಸಾವಿರ ಪ್ರಸ್ಥ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲ ಅವನಿಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 31

हेमभारशतं नित्यं सवत्सं कपिलायुतम् । प्रेक्षणीयप्रदानेन तत्फलं प्राप्नुयात्कलौ

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ’ ದಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ವತ್ಸಸಹಿತ ಸಾವಿರ ಕಪಿಲಾ ಗೋವುಗಳನ್ನೂ ನೂರು ಭಾರ ಚಿನ್ನವನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲದಷ್ಟೇ ಫಲವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

यः पुनर्वासरे पुत्र दिव्यैरृषिकृतैः स्तवैः । तोषयेत्पद्मनाभं वै वैदिकैर्विष्णुसामभिः

ಮಗನೇ! ಆ ದಿನ ಋಷಿಗಳು ರಚಿಸಿದ ದಿವ್ಯ ಸ್ತವಗಳಿಂದ—ಅಂದರೆ ವೈದಿಕ ವಿಷ್ಣು-ಸಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ—ಪದ್ಮನಾಭನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

ऋग्यजुःसामसम्भूतैवैष्णवैश्चैव पुत्रक । संस्कृतैः प्राकृतैः स्तोत्रैरन्यैश्च विविधैस्तथा

ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ! ಋಗ್, ಯಜುಃ, ಸಾಮ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವೈಷ್ಣವ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಾಗಲಿ ಜನಭಾಷೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ರಚಿತವಾದ ಇತರ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದಲೂ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬಹುದು.

Verse 34

प्रीतिं करोति देवेशो द्वादश्यां जागरे स्थितः । शृणु पुण्यं समासेन यद्गीतं ब्रह्मणा मम

ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದರೆ ದೇವೇಶನು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಹಾಡಿ ತಿಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳು.

Verse 35

त्रिःसप्तकृत्वो धरणीं त्रिगुणीकृत्य षण्मुख । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं प्राप्नुयान्नरः

ಓ ಷಣ್ಮುಖ! ಭೂಮಿಯನ್ನು ತ್ರಿಗುಣಗೊಳಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುವ ಫಲವೇ, ಈ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 36

गवां शतसहस्रेण सवत्सेनापि यत्फलम् । तत्फलं प्राप्नुयान्मर्त्त्यः स्तोत्रैर्यस्तोषयेद्धरिम्

ಕರುವೊಡನೆ ಲಕ್ಷ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

वैदिकी दशगुणा प्रीतिर्यामेनैकेन जागरे । एवं फलानुसारेण कार्य्यं जागरणं हरेः

ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಯಾಮ (ಪ್ರಹರ) ಮಾಡಿದರೂ ವೈದಿಕ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪ್ರೀತಿ ದಶಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಫಲಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹರಿಯ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 38

यः पुनः पठते रात्रौ गीतां नामसहस्रकम् । द्वादश्यां पुरतो विष्णोर्वेष्णवानां समीपतः

ದ್ವಾದಶಿಯ ರಾತ್ರಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಂದೆ ಹಾಗೂ ವೈಷ್ಣವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗೀತೆಯನ್ನೂ ನಾಮಸಹಸ್ರವನ್ನೂ ಪಠಿಸುವವನು ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

पुण्यं भागवतं स्कांदपुराणं दयितं हरेः । माधुरं बालचरितं गोपीनां चरितं तथा

ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತ, ಹರಿಯ ದಯಿತವಾದ ಸ್ಕಾಂದಪುರಾಣ, ಮಧುರ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳ ಚರಿತೆ ಹಾಗೂ ಗೋಪಿಯರ ಚರಿತೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ (ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ) ಪಠನೀಯ।

Verse 40

एतान्पठति रात्रौ यः पूजयित्वा तु केशवम् । न वेद्म्यहं फलं वत्स यदि ज्ञास्यति केशवः

ಕೇಶವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವವನ ಫಲವನ್ನು—ವತ್ಸ—ನಾನು ಅರಿಯೆನು; ಅದನ್ನು ಕೇಶವನೇ ತಿಳಿದಿರುವನು।

Verse 41

दीपं प्रज्वालयेद्रात्रौ यः स्तवैर्हरिजागरे । न चास्तं गच्छते तस्य पुण्यं कल्पशतैरपि

ಯಾರು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪುಣ್ಯವು ನೂರಾರು ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಷಯವಾಗದು.

Verse 42

मंजरीसहितैः पत्रैस्तुलसीसम्भवैर्हरिम् । जागरे पूजयेद्भक्त्या नास्ति तस्य पुनर्भवः

ಯಾರು ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಂಜರಿಯೊಡನೆ ತೂಲಸಿ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ.

Verse 43

स्नानं विलेपनं पूजा धूपं दीपं च संस्तवम् । नैवेद्यं च सतांबूलं जागरे दत्तमक्षयम्

ಸ್ನಾನ, ಲೇಪನ, ಪೂಜೆ, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಸ್ತೋತ್ರ, ನೈವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಾಂಬೂಲ—ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯ ಫಲಪ್ರದ.

Verse 44

ध्यातुमिच्छति षड्वक्त्रं यो मां भक्तिपरायणः । स करोतु महाभक्त्या द्वादश्यां जागरं हरेः

ಭಕ್ತಿಪರಾಯಣನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಷಡ್ವಕ್ತ್ರ (ಷಡಾನನ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಲಿ.

Verse 45

वासरे वासुदेवस्य सर्वे देवाः सवासवाः । देहमाश्रित्य तिष्ठंति ये प्रकुर्वंति जागरम्

ವಾಸುದೇವನ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡುವವರ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

जागरेवासुदेवस्य महाभारतकीर्तनम् । ये कुर्वंति गतिं यांति योगिनां ते न संशयः

ವಾಸುದೇವನ ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವವರು ಯೋಗಿಗಳ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 47

चरितं रामदेवस्य ये वधं रावणस्य च । पठंति जागरे विष्णोस्ते यांति परमां गतिम

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಾಮದೇವನ ಚರಿತೆಯನ್ನೂ ರಾವಣವಧವನ್ನೂ ಪಠಿಸುವವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 49

अधीत्य चतुरो वेदान्कृत्वा चैवार्चनं हरेः । स्नात्वा च सर्वतीर्थेषु जागरे तत्फलं हरेः

ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳ ಅಧ್ಯಯನ, ಹರಿಯ ಅರ್ಚನೆ, ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ—ಇವುಗಳಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೇ ಹರಿಯ ಜಾಗರಣದಿಂದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 50

धान्यशैलसहस्रैस्तु तुलापुरुषको टिभिः । यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं तत्फलं जागरे हरेः

ಸಾವಿರ ಧಾನ್ಯಶೈಲಗಳು ಹಾಗೂ ಕೋಟಿ ತುಲಾಪುರುಷ ದಾನಗಳಿಂದ ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಫಲ—ಅದೇ ಫಲ ಹರಿಯ ಜಾಗರಣದಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 51

कन्याकोटिप्रदानं च स्वर्णभारशतं तथा । दत्तं रत्नायुतशतं यैः कृतो जागरो हरेः

ಹರಿಯ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ, ಕೋಟಿ ಕನ್ಯಾದಾನ, ನೂರು ಸ್ವರ್ಣಭಾರ, ಹಾಗೂ ಅಯುತ-ಶತ ರತ್ನದಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 52

अष्टादशपुराणैस्तु पठितैर्यत्फलं भवेत् । तत्फलं शतसाहस्रं कृते जागरणे हरेः

ಅಷ್ಟಾದಶ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದ ಫಲವು ಎಷ್ಟೋ, ಹರಿಗೆ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಅದೇ ಫಲ ಲಕ್ಷಗುಣವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 53

मन्वादि पठतां शास्त्रं यत्फलं हि द्विजन्मनः । अधिकं फलमाप्नोति कुर्वाणो जागरं हरेः

ಮನ್ವಾದಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಫಲವನ್ನು ಹರಿಗೆ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 54

दुर्भिक्षे चान्नदातॄणां पुंसां भवति यत्फलम् । संन्यासिनां सहस्रैस्तु यत्फलं भोजितैः कलौ । फलं तत्समवाप्नोति कुर्वतां जागरं हरेः

ದುರ್ಭಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದವರ ಫಲವೂ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲವೂ—ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಹರಿಗೆ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।