Adhyaya 7

Verse 1

व्यास उवाच । संप्राप्य धर्मवाप्यां च यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । तृप्तिं प्रयांति पितरो यावदिंद्राश्चतुर्दश

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಧರ್ಮವಾಪಿಯನ್ನು ಸೇರಿ ಯಾರು ಪಿತೃತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡುವರೋ, ಅವರ ಪಿತೃಗಳು ಚತುರ್ದಶ ಇಂದ್ರರ ಕಾಲವಿರುವವರೆಗೂ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 2

पितरश्चात्र पूज्याश्च स्वर्गता ये च पूर्वजाः । पिंडांश्च निर्वपेत्तेषां प्राप्येमां मुक्तिदायिकाम्

ಇಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ಪೂಜ್ಯರು—ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರಾದ ಪೂರ್ವಜರು. ಈ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವರಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 3

त्रेतायां पंच दिवसैर्द्वापरे त्रिदिनेन तु । एकचित्तेन यो विप्राः पिंडं दद्यात्कलौ युगे

ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಐದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಫಲ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನು ಶೀಘ್ರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

लोलुपा मानवा लोके संप्राप्ते तु कलौ युगे । परदाररता लोकाः स्त्रियोऽतिचपलाः पुनः

ಕಲಿಯುಗವು ಬಂದಾಗ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಲೋಭಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪುರುಷರು ಪರಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯಂತ ಚಂಚಲರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

परद्रोहरताः सर्वे नरनारीनपुंसकाः । परनिन्दापरा नित्यं परच्छिद्रोपदर्शकाः

ಎಲ್ಲರೂ—ಪುರುಷರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ನಪುಂಸಕರು—ಪರದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ರತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ನಿತ್ಯ ಪರನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಸದಾ ಇತರರ ದೋಷಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

परोद्वेगकरा नूनं कलहा मित्रभेदिनः । सर्वे ते शुद्धतां यांति काजेशाः स्वयमब्रुवन्

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವರು ಪರರಿಗೆ ಉದ್ವೇಗ ಉಂಟುಮಾಡುವವರು, ಕಲಹಪ್ರಿಯರು, ಮಿತ್ರಭೇದಕರು ಆಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಎಂದು ಪ್ರಭು ಸ್ವಯಂ ಹೇಳಿದರು।

Verse 7

एतदुक्तं महाभाग धर्मारण्यस्य वर्णनम् । फलं चैवात्र सर्वं हि यदुक्तं शूलपाणिना

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಈ ವರ್ಣನೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಸಮಸ್ತ ಫಲಗಳು ಶೂಲಪಾಣಿ ಭಗವಾನ್ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ।

Verse 8

वाङ्मनः कायशुद्धाश्च परदारपराङ्मुखाः । अद्रोहाश्च समाः क्रुद्धा मातापितृपरायणाः

ಅವರು ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪರಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾರೆ; ದ್ರೋಹರಹಿತರು, ಕೋಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಭಾವಿಗಳು, ಮತ್ತು ಮಾತಾಪಿತರಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 9

अलौल्या लोभरहिता दानधर्मपरायणाः । आस्तिकाश्चैव धर्मज्ञाः स्वामिभक्तिरताश्च ये

ಚಂಚಲತೆಯಿಲ್ಲದ, ಲೋಭರಹಿತ, ದಾನಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣ—ಆಸ್ತಿಕರು, ಧರ್ಮಜ್ಞರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ-ಈಶ್ವರಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

पतिव्रता तु या नारी पतिशुश्रूषणे रता । अहिंसका आतिथेयाः स्वधर्मनिरताः सदा

ಪತಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ನಿಜವಾದ ಪತಿವ್ರತೆ; ಅವಳು ಅಹಿಂಸಕಳು, ಅತಿಥಿ-ಸತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳಳು, ಸದಾ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 11

शौनक उवाच । शृणु सूत महाभाग सर्वधर्मविदांवर । गृहस्थानां सदाचारः श्रुतश्च त्वन्मुखान्मया

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಸೂತ, ಸರ್ವಧರ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಗೃಹಸ್ಥರ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.

Verse 12

एकं मनेप्सितं मेद्य तत्कथयस्व सूतज । पतिव्रतानां सर्वासां लक्षणं कीदृशं वद

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ವಿಷಯವಿದೆ—ಅದನ್ನು ಹೇಳು, ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರನೇ! ಎಲ್ಲಾ ಪತಿವ್ರತೆಯರ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸು.

Verse 13

सूत उवाच । पतिव्रता गृहे यस्य सफलं तस्य जीवनम् । यस्यांगच्छायया तुल्या यत्कथा पुण्यकारिणी

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪತಿವ್ರತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಅವನ ಜೀವನ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ರಕ್ಷಿಸುವ ನೆರಳಿನಂತೆ; ಅವಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದು ಪುಣ್ಯಕಾರಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 14

पतिव्रतास्त्वरुंधत्या सावित्र्याप्यनसूयया । शांडिल्या चैव सत्या च लक्ष्म्या च शतरूपया

ಪತಿವ್ರತಾಧರ್ಮದ ಆದರ್ಶರೂಪಗಳು ಅರುಂಧತಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಅನಸೂಯೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಂಡಿಲ್ಯಾ, ಸತ್ಯಾ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಶತರೂಪೆಯೂ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು.

Verse 15

मेनया च सुनीत्या च संज्ञया स्वाहया समाः । पतिव्रतानां धर्मा हि मुनिना च प्रकीर्तिताः

ಅವರು ಮೇನಾ, ಸುನೀತಿ, ಸಂಜ್ಞಾ, ಸ್ವಾಹಾ ಇವರಿಗೂ ಸಮಾನರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತಿವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುನಿಯು ಪ್ರಖ್ಯಾತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 16

भुंक्ते भुक्ते स्वामिनि च तिष्ठ ति त्वनुतिष्ठति । विनिद्रिते या निद्राति प्रथमं परिबुध्यति

ಸ್ವಾಮಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವಳೂ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಅವರು ನಿಂತಾಗ ಅವಳು ಅನುಸರಿಸಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ನಿದ್ರಿಸಿದಾಗ ಅವಳೂ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಮೊದಲು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವಳು ಅವಳೇ.

Verse 17

अनलंकृतमात्मानं देशांते भर्तरि स्थिते । कार्यार्थं प्रोषिते क्वापि सर्व्वमंड नवर्जिता

ಭರ್ತನು ಕರ್ತವ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಬೇರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾಗ, ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸದೆ, ಎಲ್ಲ ಶೃಂಗಾರ-ಮಂಡನಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 18

भर्तुर्नाम न गृह्णाति ह्यायुषोऽस्य हि वृद्धये । पुरुषांतरनामापि न गृह्णति कदाचन

ಅವಳು ಭರ್ತನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ಅವನ ಆಯುಷ್ಯವೃದ್ಧಿಗೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆ ಪುರುಷನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 19

आकृष्टापि च नाक्रोशेत्ताडितापि प्रसीदति । इदं कुरु कृतं स्वामिन्मन्यतामिति वक्ति च

ಎಳೆದರೂ ಅವಳು ಕೂಗಬಾರದು; ಹೊಡೆದರೂ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ಇರಬೇಕು. “ಸ್ವಾಮಿ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ; ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಮನಗಂಡಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 20

आहूता गृहकार्याणि त्यक्त्वा गच्छति सत्वरम् । किमर्थं व्याहृता नाथ स प्रसादो विधीयताम्

ಕರೆದಾಗ ಅವಳು ಮನೆಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಕ್ಷಣ ಬರುತ್ತಾಳೆ. “ನಾಥ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ.

Verse 21

न चिरं तिष्ठति द्वारि न द्वारमुपसेवते । अदातव्यं स्वयं किंचित्कर्हिचिन्न ददात्यपि

ಅವಳು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ತಂಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಡಬಾರಾದುದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕೊಡದು.

Verse 22

पूजोपकरणं सर्वम नुक्ता साधयेत्स्वयम् । नियमोदकबर्हींषि यत्र पुष्पाक्षतादिकम्

ಪೂಜೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಅವಳು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಾನೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು—ನಿಯಮೋದಕ, ಬರ್ಹಿ/ಕುಶ, ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಪ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವು.

Verse 23

प्रतीक्षमाणा च वरं यथाकालोचितं हि यत् । तदुपस्थापयेत्सर्वमनुद्वि ग्नातिहृष्टवत्

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾ, ಕಾಲೋಚಿತವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು—ಅಶಾಂತಿಯಾಗದೆ, ಅತಿಹರ್ಷವಾಗದೆ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ.

Verse 24

सेवते भर्त्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नं फलादिकम् । दूरतो वर्ज्जयेदेषा समाजोत्सवदर्शनम्

ಅವಳು ಭರ್ತೃನ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಿಯ ಅನ್ನ, ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಿ. ಜನಸಮೂಹ ಹಾಗೂ ಉತ್ಸವ-ಮನೋರಂಜನಗಳ ದರ್ಶನವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಲಿ.

Verse 25

न गच्छेत्तीर्थयात्रादिविवाहप्रेक्षणा दिषु । सुखसुप्तं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया

ಅವಳು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು; ವಿವಾಹ-ಪ್ರೇಕ್ಷಣಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೂ ಹೋಗಬಾರದು. ಭರ್ತೃ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿದ್ದರೂ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ—ಅವನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಡೆಯಬಾರದು.

Verse 26

अंतरायेऽपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित् । स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं तु स्वमुखं नैव दर्शयेत्

ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಯ ಬಂದರೂ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ಭರ್ತೃನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳವರೆಗೆ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಬಾರದು.

Verse 27

स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नात्वा न शुध्यति । सुस्नाता भर्तृवदनमीक्षेतान्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिं भानुं विलोकयेत्

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಬಾರದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನವಾದ ಬಳಿಕ ಭರ್ತೃನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುವಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಮುಖವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 28

हरिद्रां कुकुमं चैव सिंदूरं कज्जलं तथा । कूर्पासकं च तांबूलं मांगल्याभरणं शुभम्

ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮ (ಕೇಸರ), ಸಿಂಧೂರ ಮತ್ತು ಕಜ್ಜಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತು ತಾಂಬೂಲ; ಹಾಗೂ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಮಂಗಳಾಭರಣಗಳು—ಇವೆಲ್ಲ ಶುಭಕರವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 29

केशसंस्कारकं चैव करकर्णादिभूषणम् । भर्तुरायुष्यमिच्छंती दूरयेन्न पतिव्रता

ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಭರ್ತನ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅತಿಯಾದ ಕೇಶಾಲಂಕಾರವನ್ನೂ ಕೈ, ಕಿವಿ ಮೊದಲಾದ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ದೂರವಿಡಬೇಕು।

Verse 30

भर्तृविद्वेषिणीं नारीं नैषा संभाषते क्वचित् । नैकाकिनी क्वचिद्भूयान्न नग्ना स्नाति च क्वचित्

ಭರ್ತನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಇರಬಾರದು; ಎಂದಿಗೂ ನಗ್ನವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 31

नोलूखले न मुशले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रके न देहल्यां सती चोपविशेत्क्वचित्

ಸತಿಯಾದ ಹೆಂಡತಿ ಎಂದಿಗೂ ಉಲುಖಲ, ಮುಷಲ, ವರ್ಧನಿ (ಚಾಳಣಿ/ಬುಟ್ಟಿ), ದೃಷದ್ (ಅರೆಯುವ ಕಲ್ಲು) ಮೇಲೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಯಂತ್ರದ ಮೇಲೂ, ದೇಹಳಿ (ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚು) ಮೇಲೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು।

Verse 32

विना व्यवायसमयात्प्रागल्भ्यं न क्वचिच्चरेत । यत्रयत्र रुचिर्भर्तुस्तत्र प्रेमवती सदा

ಯೋಗ್ಯ ದಾಂಪತ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಧಿಟ್ಟತನದಿಂದ ವರ್ತಿಸಬಾರದು. ಭರ್ತನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ರುಚಿಯಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸದಾ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಕೂಲವಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 33

इदमेव व्रतं स्त्रीणामयमेव परो वृषः । इयमेव च पूजा च भर्तुर्वाक्यं न लंघयेत्

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಇದೇ ವ್ರತ, ಇದೇ ಪರಮಧರ್ಮ; ಇದೇ ಪೂಜೆಯೂ ಹೌದು—ಅವಳು ಭರ್ತನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಲಂಘಿಸಬಾರದು।

Verse 34

क्लीबं वा दुरवस्थं वा व्याधितं वृद्धमेव वा । सुस्थिरं दुःस्थिरं वापि पतिमेकं न लंघयेत्

ಪತಿ ನಪುಂಸಕನಾಗಿರಲಿ, ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿ, ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ವೃದ್ಧನಾಗಿರಲಿ—ಸ್ಥಿರನಾಗಿರಲಿ ಅಸ್ಥಿರನಾಗಿರಲಿ—ಸ್ತ್ರೀಯು ತನ್ನ ಏಕೈಕ ಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು, ಉಲ್ಲಂಘಿಸಬಾರದು।

Verse 35

सर्पिर्लव णहिंग्वादिक्षयेऽपि व पति व्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायसीषु न भोजयेत्

ತುಪ್ಪ, ಉಪ್ಪು, ಹಿಂಗು ಮೊದಲಾದವುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಪತಿವ್ರತೆ ‘ಪತಿಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಬಾರದು; ಕಬ್ಬಿಣದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ನೀಡಬಾರದು।

Verse 36

तीर्थस्नानार्थिनी चैव पतिपादोदकं पिबेत् । शंकरादपि वा विष्णोः पतिरेवाधि कः स्त्रियः

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಅವಳು ಪತಿಯ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ಪತಿಯೇ ಶಂಕರನಿಗಿಂತಲೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪೂಜ್ಯನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 37

व्रतोपवामनियमं पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्तुर्मृता निरयमृच्छति

ಪತಿಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ ಅಥವಾ ನಿಯಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವ ಸ್ತ್ರೀ ಭರ್ತೃನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 38

उक्ता प्रत्युत्तरं दद्यान्नारी या क्रोधत त्परा । सरमा जायते ग्रामे शृगाली निर्जने वने

ಉಪದೇಶ ಪಡೆದರೂ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡುವ ಸ್ತ್ರೀ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ಜನ ವನದಲ್ಲಿ ನರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 39

स्त्रीणां हि परमश्चैको नियमः समुदाहृतः । अभ्यर्च्य चरणौ भतुर्भो क्तव्यं कृतनिश्चया

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪರಮ ನಿಯಮ ಒಂದೇ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಭರ್ತೃಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ನಂತರ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 40

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेत्परवेश्मसु । तत्र पारुष्यवाक्यानि ब्रूयान्नैव कदाचन

ಅವಳು ಉನ್ನತ ಆಸನವನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು, ಪರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಾರದು; ಅಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು।

Verse 41

गुरूणां सन्निधौ वापि नोच्चैर्ब्रु यान्नवाहयेत्

ಗುರುಗಳು/ಹಿರಿಯರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಉದ್ದಟ ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬಾರದು।

Verse 42

या भर्तारं परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्षकोटरशायिनी

ಭರ್ತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದುರ್ಮತಿ ಸ್ತ್ರೀ, ಕ್ರೂರ ಹೆಣ್ಣು ಗೂಬೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮರದ ಕೊಳ್ಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವವಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 43

ताडिता ताडयेच्चेत्तं सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयति याऽन्यं वै केकराक्षी तु सा भवेत्

ಹೊಡೆತ ತಿಂದರೂ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರತಿಹೊಡೆದರೆ, ಅವಳು ‘ವೃಷದಂಶಿಕಾ’ ಎಂಬ ವ್ಯಾಘ್ರಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಕಟಾಕ್ಷ ಹಾಕುವವಳು ‘ಕೇಕರಾಕ್ಷಿ’ (ವಂಕದೃಷ್ಟಿಯವಳು) ಆಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 44

या भर्तारं परित्यज्य मिष्टमश्नाति केवलम् । ग्रामे सा सूकरी भूयाद्वल्गुली वाथ विङ्भुजा

ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುವವಳು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಂದಿಯಾಗಿ, ಬಾವಲಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ಮಲ ತಿನ್ನುವ ಜೀವಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ.

Verse 45

हुन्त्वंकृत्याप्रियं ब्रूते मूका सा जायते खलु । या सपत्नीं सदैर्ष्येत दुर्भगा सा पुनःपुनः । दृष्टिं विलुप्य भर्तुर्या कंचिदन्यं समीक्षते

ಹೂಂಗುಟ್ಟಿ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವಳು ಮೂಕಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಸವತಿಯನ್ನು ಸದಾ ದ್ವೇಷಿಸುವವಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವಂತೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿಯನ್ನು ನೋಡದೆ ಅನ್ಯನನ್ನು ನೋಡುವವಳು...

Verse 46

काणा च विमुखा वापि कुरूपापि च जायते । बाह्यादायांतमालोक्य त्वरिता च जलासनैः । तांबूलैर्व्यजनैश्चैव पादसंवाहनादिभिः

ಅವಳು ಒಕ್ಕಣ್ಣಿನವಳಾಗಿ, ವಿಮುಖಳಾಗಿ ಅಥವಾ ಕುರೂಪಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನೀರು, ಆಸನ, ತಾಂಬೂಲ, ಬೀಸಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಉಪಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 47

तथैव चारुवचनैः स्वेदसंनोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणिता तया । मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता सुतं सुतः

ಹಾಗೆಯೇ ಮೃದುವಚನಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಬೆವರುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವವಳು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ಮೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತಂದೆ, ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಮಗ ಮಿತವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत् । भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्मतीर्थव्रतानि च । तस्मात्सर्वं परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत्

ಅಪರಿಮಿತವಾದುದನ್ನು ನೀಡುವ ಪತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಪತಿಯೇ ದೇವರು, ಪತಿಯೇ ಗುರು, ಪತಿಯೇ ಧರ್ಮ, ತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಪತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 49

जीवहीनो यथा देही क्षणादशुचितां व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्य शुचिः सदा

ಜೀವವಿಲ್ಲದ ದೇಹವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಶುಚಿಯಾಗುವಂತೆ, ಭರ್ತೃಹೀನಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಸುಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸದಾ ಅಶುಚಿಯೆಂದು ಈ ಧರ್ಮವಚನ ಹೇಳುತ್ತದೆ।

Verse 50

अमंगलेभ्यः सर्वेभ्यो विधवा स्यादमंगला । विधवादर्शनात्सिद्धिः क्वापि जातु न जायते

ಎಲ್ಲ ಅಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧವೆ ಪರಮ ಅಮಂಗಳಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ವಿಧವೆಯ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಈ ವಚನ ಹೇಳುತ್ತದೆ।

Verse 51

विहाय मातरं चैकां सर्वा मंगलवर्जिताः । तदाशिषमपि प्राज्ञस्त्यजेदाशीविषोपमाम्

ತಾಯಿಯನ್ನು ಒಂದನ್ನೇ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದವರು ಮಂಗಳವರ್ಜಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನೂ ಜ್ಞಾನಿ ಆಶೀವಿಷಸರ್ಪದಂತೆ ತಿಳಿದು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 52

कन्याविवाहसमये वाचयेयुरिति द्विजाः । भर्तुः सहचरी भूयाज्जीवतो ऽजीवतोपि वा

ಕನ್ಯಾವಿವಾಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಅವಳಿಂದ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿಸಬೇಕು—“ಭರ್ತನು ಜೀವಂತನಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಾನು ಅವನ ಸಹಚರಿಯಾಗಿರಲಿ।”

Verse 53

अनुव्रजन्ती भर्तारं गृहात्पितृवनं मुदा । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ಯಾವ ಪತ್ನಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಗೃಹದಿಂದ ಭರ್ತನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ‘ಪಿತೃವನ’ದ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೋ, ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 54

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात् । एवमुत्क्रम्य दूतेभ्यः पतिं स्वर्गं व्रजेत्सती

ಹಾವು ಹಿಡಿಯುವವನು ಬಲದಿಂದ ಬಿಲದಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಸತಿ ಯಮದೂತರನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಪತಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 55

यमदूताः पलायंते तामालोक्य पतिव्रताम् । तपनस्तप्यते नूनं दहनोपि च दह्यते

ಆ ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಯಮದೂತರು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸೂರ್ಯನೇ ತಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅಗ್ನಿಯೂ ದಹಿಸುವಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 56

कंपंते सर्वतेजांसि दृष्ट्वा पातिव्रतं महः । यावत्स्वलोमसंख्यास्ति तावत्कोट्ययुतानि च

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ತೇಜಸ್ಸುಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ; ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಮಗಳೆಷ್ಟು, ಅಷ್ಟು ಕೋಟಿ-ಅಯುತ ಪುಣ್ಯಫಲಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 57

भर्त्रा स्वर्गसुखं भुंक्ते रममाणा पतिव्रता । धन्या सा जननी लोके धन्योऽसौ जनकः पुनः

ಪತಿವ್ರತೆ ಸ್ತ್ರೀ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಸ್ವರ್ಗಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಾಯಿ ಧನ್ಯಳು, ಅವಳ ತಂದೆಯೂ ಪುನಃ ಧನ್ಯನು।

Verse 58

धन्यः स च पतिः श्रीमान्येषां गेहे पतिव्रता । पितृवंश्या मातृवंश्याः पतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गसौख्यानि भुंजते

ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಪತಿವ್ರತೆ ಇದ್ದಾಳೋ ಆ ಪತಿ ಧನ್ಯನು, ಶ್ರೀಮಂತನು. ಪಿತೃವಂಶ, ಮಾತೃವಂಶ ಮತ್ತು ಪತಿವಂಶ—ಈ ಮೂರೂ ವಂಶಗಳ ಮೂರು ಮೂರು ತಲೆಮಾರು ಅವಳ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 59

शीलभंगेन दुर्वृत्ताः पातयंति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथा पत्युरिहारमुत्र च दुःखिताः

ಶೀಲಭಂಗದಿಂದ ದುರ್ವೃತ್ತರು ತ್ರಿಕುಲವನ್ನೇ ಪತನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಪತಿಯನ್ನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ದುಃಖಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

पतिव्रतायाश्चरणो यत्रयत्र स्पृशेद्भुवम् । सा तीर्थभूमिर्म्मान्येति नात्र भारोऽस्ति पावनः

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಪಾದವು ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿತೋ, ಆ ಸ್ಥಳವೇ ತೀರ್ಥಭೂಮಿಯಾಗಿ ಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಅದರ ಪಾವನಶಕ್ತಿ ಮಹತ್ತಾಗಿದೆ।

Verse 61

बिभ्यत्पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गन्धर्व एवापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಭಯಪಟ್ಟರೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸೂರ್ಯನೂ ಅದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಚಂದ್ರನೂ ಗಂಧರ್ವನೂ ತಮ್ಮದೇ ಪಾವಿತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ—ಇತರ ಕಾರಣವಲ್ಲ—ಅದನ್ನು ಕೋರುತ್ತಾರೆ।

Verse 62

आपः पतिव्रतास्पर्शमभिलष्यंति सर्वदा । गायत्र्याघविनाशो नो पातिव्रत्येन साऽघनुत्

ನೀರುಗಳು ಸದಾ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪಾಪನಾಶಕ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅವಳ ಪತಿವ್ರತ್ಯಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ—ಅವಳು ಆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 63

गृहेगृहे न किं नार्य्यो रूपलावण्यगर्विताः । परं विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पति व्रता

ಮನೆಮನೆಗೂ ರೂಪಲಾವಣ್ಯದ ಗರ್ವ ಹೊಂದಿದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪತಿವ್ರತಾ ಸತಿ ಪರಮ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 64

भार्या मूलं गृहस्थस्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफलायैव भार्या संतानवृद्धये

ಗೃಹಸ್ಥನ ಜೀವನದ ಮೂಲವೂ ಪತ್ನಿಯೇ, ಸುಖದ ಮೂಲವೂ ಅವಳೇ. ಧರ್ಮಫಲಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪತ್ನಿ, ಸಂತಾನವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸಹ ಪತ್ನಿಯೇ ಕಾರಣ.

Verse 65

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्यया द्वयम् । देवपित्रतिथीनां च तृप्तिः स्याद्भार्यया गृहे । गृहस्थः स तु विज्ञेयो गृहे यस्य पतिव्रता

ಈ ಲೋಕವೂ ಪರಲೋಕವೂ—ಎರಡೂ ಪತ್ನಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಧಾರಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಗಳ ತೃಪ್ತಿಯೂ ಪತ್ನಿಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪತಿವ್ರತೆ ಪತ್ನಿ ಇರುವಳೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಗೃಹಸ್ಥನು.

Verse 66

यथा गंगावगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रतां दृष्ट्वा सदनं पावनं भवेत्

ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದೇಹ ಪವಿತ್ರವಾಗುವಂತೆ, ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನೆ ಕೂಡ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 67

पर्यंकशायिनी नारी विधवा पातयेत्पतिम् । तस्माद्भूशयनं कार्य्यं पतिसौख्यसमीहया

ಎತ್ತರದ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಸ್ತ್ರೀ ಪತಿಯನ್ನು ದುರ್ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಸಿ ತಾನೇ ವಿಧವೆಯಾಗಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಪತಿಯ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸಿ ಭೂಶಯನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 68

नैवांगोद्वर्त्तनं कार्य्यं स्त्रिया विधवया क्वचित् । गन्धद्रव्यस्य संभोगो नैव कार्य्यस्तया क्वचित्

ವಿಧವಾ ಸ್ತ್ರೀಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂಗೋದ್ವರ್ತನ/ಮರ್ಧನ ಮಾಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಪರಿಮಳ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಉಪಯೋಗವೂ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 69

तर्प्पणं प्रत्यहं कार्यं भर्तुः कुशतिलोदकैः । तत्पितुस्तत्पितुश्चापि नामगोत्रादिपूर्वकम्

ಪ್ರತಿದಿನ ಕುಶಾ‑ತಿಲಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದ ಪತಿಯ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರಿಗೂ ನಾಮ‑ಗೋತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 70

विष्णोः संपूजनं कार्यं पतिबुद्ध्या न चान्यथा । पतिमेव सदा ध्यायेद्विष्णुरूपधरं हरिम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪತಿ‑ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ವಿಷ್ಣುರೂಪಧಾರಿ ಹರಿಯಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 71

यद्यदिष्टतमं लोके यद्यत्पत्युः समीहितम् । तत्तद्गुणवते देयं पतिप्रीणनकाम्यया

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ ಮತ್ತು ಪತಿಗೆ ಯಾವುದು ಅಭಿಲಷಿತವೋ, ಅದನ್ನೇ ಗುಣವಂತ ಯೋಗ್ಯನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ।

Verse 72

वैशाखे कार्त्तिके मासे विशेषनियमांश्चरेत् । स्नानं दानं तीर्थयात्रां पुराणश्रवणं मुहुः

ವೈಶಾಖ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಮರುಮರು ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 73

वैशाखे जलकुम्भाश्च कार्त्तिके घृतदीपिकाः । माघे धान्यतिलोत्सर्गः स्वर्गलोके विशिष्यते

ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಜಲಕುಂಭದಾನ, ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಘೃತದೀಪಾರ್ಪಣೆ, ಮಾಘದಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯ‑ತಿಲದಾನ—ಇವು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 74

प्रपा कार्या च वैशाखे देवे देया गलंतिका । उशीरं व्यजनं छत्रं सूक्ष्मवासांसि चंदनम्

ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಾ (ನೀರಿನ ಛತ್ರಿ/ಪಾನಶಾಲೆ) ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು; ದೇವಸೇವಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಲಂತಿಕಾ (ನೀರು ಸೋಸುವ ಚರಟೆ) ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸುಗಂಧ ಉಶೀರ, ವ್ಯಜನ (ವೀಸಣಿಗಳು), ಛತ್ರ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಚಂದನವನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 75

सकर्पूरं च तांबूलं पुष्पदानं तथैव च । जलपात्राण्यनेकानि तथा पुष्पगृहाणि च

ಕರ್ಪೂರಯುಕ್ತ ತಾಂಬೂಲವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಪದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನೇಕ ಜಲಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಪುಷ್ಪಗೃಹಗಳು (ಹೂ ಅರ್ಪಣೆಯ ಸ್ಥಳಗಳು) ಕೂಡ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 76

पानानि च विचित्राणि द्राक्षारंभाफलानि च । देयानि द्विजमुख्येभ्यः पतिर्मे प्रीयतामिति

ವಿವಿಧ ಪಾನೀಯಗಳು, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಇತರ ಫಲಗಳನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ದಾನ ಮಾಡಿ—“ನನ್ನ ಪತಿ ಪ್ರೀಯನಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 77

ऊर्ज्जे यवान्नमश्नीयादेकान्नमथवा पुनः । वृन्ताकं सूरणं चैव शूकशिंबीं च वर्जयेत्

ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತ್ತಿಕ) ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಯವಾನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು, ಅಥವಾ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು. ಬದನೆಕಾಯಿ, ಸೂರಣ (ಚೇನು) ಹಾಗೂ ಶೂಕಶಿಂಬಿ (ಕಾಯಿ-ಕಾಳು/ಪೊದೆಯ ಕಾಳುಗಳು)ಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 78

कार्त्तिके वर्जयेत्तैलं कांस्यं चापि विवर्जयेत् । कार्त्तिके मौननियमे चारुघण्टां प्रदापयेत्

ಕಾರ್ತ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಕಾಂಸ್ಯ (ಕಂಚು/ಬೆಲ್-ಮೆಟಲ್) ಬಳಕೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಕಾರ್ತ್ತಿಕದ ಮೌನನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಗಂಟೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 79

पत्रभोजी कांस्यपात्रं घृतपूर्णं प्रयच्छति । भूमिशय्याव्रते देया शय्या श्लक्ष्णा सतूलिका

ಎಲೆಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಭೂಮಿಶಯ್ಯಾ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 80

फलत्यागे फलं देयं रसत्यागे च तद्रसः । धान्यत्यागे च तद्धान्यमथवा शालयः स्मृताः । धेनुं दद्यात्प्रयत्ने न सालंकारा सकांचनाम्

ಹಣ್ಣು ತ್ಯಾಗಿಸಿದರೆ ಹಣ್ಣನ್ನೇ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ರಸ ತ್ಯಾಗಿಸಿದರೆ ಅದೇ ರಸವನ್ನು ದಾನಿಸಬೇಕು. ಧಾನ್ಯ ತ್ಯಾಗಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಧಾನ್ಯ—ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಧಾನ್ಯಶಾಲೆ/ಗೋದಾಮನ್ನೂ. ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕಾರಯುಕ್ತ, ಸ್ವರ್ಣಸಹಿತ ಧೇನುವನ್ನು ದಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 82

इत्यादिविधवानां च नियमाः संप्रकीर्तिताः । तेषां फलमिदं राजन्नान्येषां च कदाचन

ಇಂತೆ ಇವುಗಳೂ ಹಾಗೂ ಇವುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ವ್ರತಗಳ ನಿಯಮಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ಫಲವು ಅವುಗಳಿಗೇ; ಇತರರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 83

धर्मवापीं समासाद्य दानं दद्याद्विचक्षणः । कोटिधा वर्द्धते नित्यं ब्रह्मणो वचनं यथा

ಧರ್ಮವಾಪಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ವಿವೇಕಿಯು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನದಂತೆ ಆ ದಾನವು ನಿತ್ಯವೂ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 85

धर्मक्षेत्रे तु संप्राप्य श्राद्धं कुर्यादतंद्रितः । तस्य संवत्सरं यावत्तृप्ताः स्युः पितरो धुवम्

ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 86

ये चान्ये पूर्वजाः स्वर्गे ये चान्ये नरकौकसः । ये च तिर्यक्त्वमापन्ना ये च भूतादिसंस्थिताः

ಮತ್ತು ಇತರ ಪಿತೃಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರು ನರಕವಾಸಿಗಳು; ತಿರ್ಯಕ್-ಯೋನಿ (ಪಶು ಮೊದಲಾದ) ಪಡೆದವರು, ಭೂತ-ಪ್ರೇತಾದಿ ಸತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು—

Verse 87

तान्सर्वान्धर्मकूपे वै श्राद्धं कुर्याद्यथाविधि । अत्र प्रकिरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन ते तृप्तिमायांति ये पिशाचत्वमागताः

ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮಕೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವ ಅನ್ನಾದಿಗಳ ಪ್ರಕಿರಣ (ಚಲ್ಲುವುದು/ಚದರಿಸುವುದು)ದಿಂದ ಪಿಶಾಚತ್ವ ಪಡೆದ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 88

येषां तु स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषां तृप्तिः प्रजायते

ಮಗನೇ! ಸ್ನಾನವಸ್ತ್ರದಿಂದ ತುಂತುರು ನೀರು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ, ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ವೃಕ್ಷತ್ವ ಪಡೆದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 89

या वै यवानां कणिकाः पतंति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये तु देवत्वमागताः

ಧರಣೀತಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಯವದ ಕಣಗಳಿಂದ ದೇವತ್ವ ಪಡೆದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆಯೂ ಬಲವರ್ಧನೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 90

उद्धृतेष्यथ पिंडेषु यावान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं तेषां ये च पातालमागताः

ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದ ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅನ್ನಕಣಗಳಿಂದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 91

ये वा वर्णाश्रमाचारक्रियालोपा ह्यसंस्कृताः । विपन्नास्ते भवंत्यत्र संमार्जनजलाशिनः

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಚಾರ‑ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಂಸ್ಕಾರರಹಿತರಾಗಿ ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ಪತಿತರಾದವರು, ಇಲ್ಲಿ ಒರೆಸುವ‑ಸಮಾರ್ಜನದ ಶುದ್ಧಿಜಲವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಬದುಕುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 92

भुक्त्वा वाचमनं यच्च जलं पतति भूतले । ब्राह्मणानां तथैवान्ये तेन तृप्तिं प्रयांति वै

ಭೋಜನಾನಂತರ ಆಚಮನದ ನೀರು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ, ಅದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 93

एवं यो यजमानश्च यच्च तेषां द्विजन्मनाम् । क्वचिज्जलान्नविक्षेपः शुचिरस्पृष्ट एव च

ಹೀಗೆ ಯಜಮಾನನಿಗೂ ಆ ದ್ವಿಜಜನರಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೀರು ಅಥವಾ ಅನ್ನವನ್ನು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಚದುರಿಸಬಾರದು; ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಅಶುಚಿಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರಬೇಕು।

Verse 94

ये चान्ये नरके जातास्तत्र योन्यंतरं गताः । प्रयांत्याप्यायनं वत्स सम्यक्छ्राद्धक्रियावताम्

ಮತ್ತೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವರೂ—ವತ್ಸ—ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುವವರ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಪೋಷಣೆಯನ್ನೂ ಉಪಶಮನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 95

अन्यायोपार्जितैर्द्रव्यैः श्राद्धं यत्क्रियते नरैः । तृप्यंति तेन चण्डालपुल्कसादिषु योनिषु

ಮನುಷ್ಯರು ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಅರ್ಪಣದಿಂದ ಚಾಂಡಾಲ, ಪುಲ್ಕಸ ಮೊದಲಾದ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 96

एवमाप्यायिता वत्स तेन चानेक । बांधवाः श्राद्धं कर्तुमशक्तिश्चेच्छाकैरपि हि जायते

ಹೀಗೆ, ವತ್ಸ, ಅದರಿಂದ ಅನೇಕ ಬಂಧುಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಪೋಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಲು ಅಶಕ್ತನಾದವನಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಕಗಳಿಂದಾದರೂ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ಆ ಇಚ್ಛೆಯೂ ಫಲಪ್ರದವೇ.

Verse 97

तस्माच्छ्राद्धं नरो भक्त्या शाकैरपि यथाविधि । कुरुते कुर्वतः श्राद्धं कुलं क्वचिन्न सीदति

ಆದ್ದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಶಾಕಗಳಿಂದಾದರೂ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನ ಕುಲವು ಎಂದಿಗೂ ಕುಸಿಯದು.

Verse 98

पापं यदि कृतं सर्वं पापं च वर्द्धते ध्रुवम् । कुर्वाणो नरके घोरे पच्यते नात्र संशयः

ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಪಾಪವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವವನು ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 99

यथा पुण्यं तथा पापं कृतं कर्म शुभाशुभम् । तत्सर्वं वर्द्धते नूनं धर्मारण्ये नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಪುಣ್ಯ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಪವೂ; ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಶುಭವಾಗಲಿ ಯಾವ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 100

कामिकं कामदं देवं योगिनां मुक्तिदायकम् । सिद्धानां सिद्धिदं प्रोक्तं धर्मारण्यं तु सर्वदा

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವನ್ನು ಸದಾ ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಕಾಮನೆಳ್ಳವರಿಗೆ ಕಾಮದ ದೇವಸ್ವರೂಪ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ, ಸಿದ್ಧರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಪ್ರದ.