Adhyaya 20

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि शिवतीर्थमनुत्तमम् । यत्रासौ शंकरो देवः पुनर्जन्मधरोऽभवत्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಅನುತ್ತಮವಾದ ಶಿವತೀರ್ಥವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ದೇವ ಶಂಕರನು ಪುನರ್ಜನ್ಮಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು.

Verse 2

कीलितो देवदेवेशः शंकरश्च त्रिलोचनः । गिरिजया महाभाग पातितो भूमिमंडले

ದೇವದೇವೇಶ ತ್ರಿಲೋಚನ ಶಂಕರನು ‘ಕೀಲಿತ’ನಾಗಿ ವಶನಾದನು; ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಗಿರಿಜೆಯು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಮಂಡಲದ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿಸಿದಳು.

Verse 3

छलितो मुह्यमानस्तु दिवारात्रिं न वेत्ति च । पुंस्त्रीनपुंसकाश्चैव जडीभूतस्त्रिलोचनः

ಛಲಿತನಾಗಿ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾದ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿಯ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಜಡೀಭೂತನಾದ ತ್ರಿಲೋಚನನು ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀ-ನಪುಂಸಕ ಭೇದವನ್ನೂ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

Verse 4

कल्पांतमिव संजातं तदा तस्मिंश्च कीलिते । पार्वत्या सहसा तस्य कृत कीलनकं तदा

ಅವನು ಈ ರೀತಿ ‘ಕೀಲಿತ’ನಾಗಿ ಸ್ಥಂಭಿತನಾದಾಗ, ಆಗ ಕಲ್ಪಾಂತವೇ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಆಗ ಪಾರ್ವತಿಯು ಸಹಸಾ ಅವನ ಮೇಲೆ ಆ ಕೀಲನಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं वचनं यत्त्वयोदितम् । यो गुरुः सर्वदेवानां योगिनां चैव सर्वदा

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಹೇಳಿದ ಈ ವಚನ ಅತಿಶಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೂ ಅತುಲ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ; ಯಾರು ಸದಾ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಗುರುವಾಗಿರುವನೋ (ಅವನ ಕುರಿತು).

Verse 6

पार्वत्या कीलितः कस्मा न्नष्टवृत्तिः शिवः कथम् । कारणं कथ्यतां तत्र परं कौतूहलं हि मे

ಪಾರ್ವತಿಯು ಶಿವನನ್ನು ಏಕೆ ಅಚಲಗೊಳಿಸಿದಳು? ಶಿವನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ನಷ್ಟವಾಯಿತು? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ನನಗೆ ಪರಮ ಕುತೂಹಲವಿದೆ.

Verse 7

व्यास उवाच । मन्त्रौघा विविधा राजञ्छंकरेण प्रकाशिताः । पार्वत्यग्रे महाराज अथर्वणोपवेदजाः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅಥರ್ವಣ ಉಪವೇದಜನ್ಯವಾದ ವಿವಿಧ ಮಂತ್ರಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಶಂಕರನು ಪಾರ್ವತಿಯ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ.

Verse 9

बीजान्युद्धृत्य वै ताभ्यो माला चैकवृता कृता । शंभुना कथिता चैव पार्वत्यग्रे नृपोत्तम

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಅವುಗಳಿಂದ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಏಕಸೂತ್ರೀ ಮಾಲಾರೂಪ ಜಪವಿಧಾನವನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು; ಶಂಭುವು ಅದನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಯ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 10

तैश्चैव अष्टा भवति मंत्रोद्धारः कृतस्तु सा । साधयेत्सा महादुष्टा शाकिनी प्रमदानघे

ಅದೇ (ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳ) ಮೂಲಕ ಅಷ್ಟವಿಧ ಮಂತ್ರೋದ್ದಾರವನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಓ ನಿರ್ದೋಷಿಣೀ, ಆ ಮಹಾದುಷ್ಟ ಶಾಕಿನಿ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 11

श्रीपार्वत्युवाच । प्रकाशितास्त्वया नाथ भेदा ह्येते षडेव हि । षड्विधाः शक्तयो नाथ अगम्यायोगमालिनीः । षड्विधोक्तं त्वयैकेन कूटात्कृतं वदस्व माम्

ಶ್ರೀ ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥಾ! ನೀವು ಈ ಭೇದಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀರಿ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವು ಆರು. ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ! ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಆರು ವಿಧಗಳಾಗಿ, ಗ್ರಹಿಸಲು ದುರ್ಗಮವಾಗಿದ್ದು, ಯೋಗಮಾಲಿನಿಯಾಗಿವೆ. ಈ ಷಡ್ವಿಧ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನೀವು ಒಬ್ಬರೇ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಕೂಟ’ದಿಂದ ಇದು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 12

श्रीमहादेव उवाच । अप्रकाशो महादेवि देवासुरैस्तु मानवैः

ಶ್ರೀ ಮಹಾದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಇದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ದೇವರು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗೂ ಇದು ಅಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 13

पार्वत्युवाच । नमस्ते सर्वरूपाय नमस्ते वृषभध्वज । जटिलेश नमस्तुभ्यं नीलकण्ठ नमोस्तुते

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಜಟಿಲೇಶ್ವರಾ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ನೀಲಕಂಠಾ! ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 14

कृपासिंधो नमस्तुभ्यं नमस्ते कालरूपिणे । एतैश्च बहुभिर्वाक्यैः कोमलैः करुणानिधिम्

ಹೇ ಕೃಪಾಸಿಂಧೋ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಕಾಲರೂಪಿಣೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ಅವಳು ಕರುಣಾನಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು.

Verse 15

तोषयित्वाद्रितनया दण्डवत्प्रणिपत्य च । जग्राह पादयुगलं तां प्रोवाच दयापरः

ಅದ್ರಿತನಯೆ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಪಾದಯುಗಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಆಗ ದಯಾಪರನಾದ ಪ್ರಭು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 16

किमर्थं स्तूयसे भद्रे याच्यतां मनसीप्सितम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಏಕೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೀಯೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 17

पार्वत्युवाच । समाहारं च सध्यानं कथयस्व सविस्तरम् । असंदेहमशेषं च यद्यहं वल्लभा तव

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಾರವನ್ನೂ, ಅದರೊಡನೆ ಧ್ಯಾನವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಲ್ಲಭೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿರಿ.

Verse 19

मायाबीजं तु सर्वेषां कूटानां हि वरानने । सर्वेषां मध्यमो वर्णो बिंदुना दादिशोभितः

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಎಲ್ಲಾ ಕೂಟಗಳಲ್ಲಿಯೂ ‘ಮಾಯಾ-ಬೀಜ’ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದೆ. ಅವೆಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮಧ್ಯ ಅಕ್ಷರವು ಬಿಂದುದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 20

वह्निबीजं सवातं च कूर्मबीजसमन्वितम् । आदित्यप्रभवं बीजं शक्तिबीजोद्भवं सदा

ವಹ್ನಿ-ಬೀಜವು ವಾಯು-ತತ್ತ್ವದೊಡನೆ ಕೂಡಿ ಕೂರ್ಮ-ಬೀಜದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಆದಿತ್ಯಪ್ರಭವ ಬೀಜವು ಸದಾ ಶಕ್ತಿ-ಬೀಜದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

एतत्कूटं चाद्यबीजं द्वितीयं च विभोर्मतम् । तृतीयं चाग्निबीजं तु संयुक्तं बिंदुनेंदुना

ಈ ಕೂಟವೇ ಆದ್ಯ ಬೀಜ; ಎರಡನೆಯದು ವಿಭು (ಈಶ್ವರ)ನ ಮತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮೂರನೆಯದು ಅಗ್ನಿ-ಬೀಜ; ಅದು ಬಿಂದು ಮತ್ತು ಇಂದು-ಚಿಹ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 22

चतुर्थं युक्तं शेषेण ब्रह्मबीजमृषिस्तथा । पंचमं कालबीजं च षष्ठं पार्थिव बीजकम्

ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗವನ್ನು ಉಳಿದ ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮಬೀಜದೊಂದಿಗೆ ಋಷಿಯನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಬೇಕು. ಐದನೇದು ಕಾಲಬೀಜ, ಆರನೇದು ಪಾರ್ಥಿವ (ಪೃಥ್ವೀ) ಬೀಜ.

Verse 23

सप्तमे चाष्टमे बाह्यं नृसिंहेन समन्वितम् । नवमे द्वितीयमेकं च दशमे चाष्टकूटकम्

ಏಳನೇ ಮತ್ತು ಎಂಟನೇಯಲ್ಲಿ ಬಾಹ್ಯಭಾಗವನ್ನು ನೃಸಿಂಹನೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಒಂಬತ್ತನೇಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ತತ್ತ್ವವೊಂದೇ ಗ್ರಹ್ಯ; ಹತ್ತನೇಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕೂಟಕವಿದೆ.

Verse 24

विपरीतं तयोर्बीजं रुद्राक्षे वर चारिणि । चतुर्दशे चतुर्थ्यर्थं पृथ्वीबीजेन संयुतम्

ಹೇ ರುದ್ರಾಕ್ಷಧಾರಿಣಿ ವರಚಾರಿಣಿ, ಆ ಎರಡರ ಬೀಜವನ್ನು ವಿಪರೀತಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಹದಿನಾಲ್ಕನೇಯಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಥಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಪೃಥ್ವೀಬೀಜದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 25

कूटाः शेषाक्षराः केचिद्रक्षिता मेनकात्मजे । सा पपात यदोर्व्यां हि शिवपत्नी तदा नृप

ಹೇ ಮೇನಕಾತ್ಮಜೆ, ಕೆಲವು ಉಳಿದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ‘ಕೂಟ’ಗಳಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಿ ಇಡಲಾಯಿತು. ಆಗ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಶಿವಪತ್ನಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪತನಗೊಂಡಳು.

Verse 26

रामेणाश्वासिता तत्र प्रहसंस्त्रिपुरांतकः । भद्रे यस्मात्त्वया पन्नं जंवशक्तिर्भविष्यति

ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನಿಂದ ಆಶ್ವಾಸಿತನಾಗಿ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ (ಶಿವ) ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು—‘ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಪಡೆದಿರುವುದರಿಂದ “ಜಂವ” ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದು.’

Verse 27

मारणे मोहने वश्ये आकर्षणे च क्षोभणे । यंयं कामयते नूनं ततत्सिद्धिर्भविष्यति

ಮಾರಣ, ಮೋಹನ, ವಶೀಕರಣ, ಆಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಕ್ಷೋಭಣ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವರೋ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸಿದ್ಧಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 28

इति श्रुत्वा तदा देवी दुष्टचित्ता शुचिस्मिता । कूटशेषास्ततो वीराः प्रोक्तास्तस्यै तु शंभु ना

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದೇವಿ—ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟಸಂಕಲ್ಪವಿದ್ದರೂ ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತದಿಂದ—ಶಂಭುವು ಅವಳಿಗೆ ಕೂಟ (ಗೂಢ) ಶೇಷ ಭಾಗಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿದನು.

Verse 29

उवाच च कृपासिंधुः साधयस्व यथाविधि । कैलासात्तु हरस्तत्र धर्मारण्यं गतो भृशम्

ಅప్పుడు ಕೃಪಾಸಿಂಧು ಹೇಳಿದರು—“ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಾಧಿಸು.” ನಂತರ ಹರ (ಶಿವ) ಕೈಲಾಸದಿಂದ ಹೊರಟು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 30

ज्ञात्वा देवी ययौ तत्र यत्रासौ वृषभध्वजः । तत्क्षणात्पतितो भूमौ धर्मारण्ये नृपोत्तम

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ದೇವಿ ವೃಷಭಧ್ವಜ (ಶಿವ) ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ.

Verse 31

मुंडमाला च कौपीनं कपालं ब्रह्मणस्तु वै

ಮತ್ತು ಮುಂಡಮಾಲೆ, ಕೌಪೀನ ಹಾಗೂ ಕಪಾಲ—ಇವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಿದವುಗಳೇ.

Verse 32

गता गणाश्च सर्वत्र भूतप्रेता दिशो दश । विसंज्ञं च स्वमात्मानं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः

ಗಣಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿಹೋಗಿ, ಭೂತ‑ಪ್ರೇತಗಳ ಸಮೂಹಗಳು ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಾಗ, ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪ ಅಚೇತನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ತದನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 33

स्वेदजास्तु समुत्पन्ना गणाः कूटादयस्तथा । पंचकूटान्समुत्पाद्य तस्मात्तदाधमूलिने

ಸ್ವೇದಜನ್ಯವಾಗಿ ಕೂಟ ಮೊದಲಾದ ಗಣಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಮೂಲದಿಂದ ‘ಪಂಚಕೂಟ’ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವರು ಆ ಆದಿಮೂಲದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರರಾದರು।

Verse 34

साधकास्ते महाराज जपहोमपरायणाः । प्रेतासनास्तु ते सर्वे कालकूटोपरि स्थिताः

ಮಹಾರಾಜ, ಆ ಸಾಧಕರು ಜಪ‑ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಆಸನವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲಕೂಟದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 35

कथयंति स्वमात्मानं येन मोक्षः पिनाकिनः । ततः कष्टसमाविष्टा गौरी वह्निभयातुरा

ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಂತರಂಗಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು; ಅದರಿಂದ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಪ್ರಭು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗೌರೀ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ, ಅಗ್ನಿಭಯದಿಂದ ಆತುರಗೊಂಡಳು।

Verse 36

सभाजितः शिवस्तैश्च गौरी ह्रीणा त्वधोमुखी । तपस्तेपे च तत्रस्था शंकरादेशकारिणी

ಅವರಿಂದ ಶಿವನು ಸತ್ಕೃತನಾದನು; ಗೌರೀ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದಳು. ಶಂಕರನ ಆದೇಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅವಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು।

Verse 37

पंचाग्निसेवनं कृत्वा धूम्रपानमधोमुखी । कूटाक्षरैः स्तुतस्तैस्तु तोषितो वृषभध्वजः

ಪಂಚಾಗ್ನಿಸೇವನ ವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವಳು ಕೂಟಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಳು; ಆ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಶಿವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು.

Verse 38

धराक्षेत्रमिदं राजन्पापघ्नं सर्वकामदम् । देवमज्जनकं शुभ्रं स्थानकेऽस्मिन्विराजते

ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ಧರಾಕ್ಷೇತ್ರವು ಪಾಪಘ್ನವೂ ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದವೂ ಆಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ‘ದೇವಮಜ್ಜನ’—ದೇವತೆಗಳ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನತೀರ್ಥ—ವಿರಾಜಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 39

आश्विने कृष्णपक्षे च चतुर्दश्या दिने नृप । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಓ ನೃಪನೇ, ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿ ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ಜಲವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

पूजयित्वा च देवेशमुपोष्य च विधानतः । शाकिनी डाकिनी चैव वेतालाः पितरो ग्रहाः

ದೇವೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರೆ—ಶಾಕಿನಿ, ಡಾಕಿನಿ, ವೇತಾಳಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಶಕ್ತಿಗಳು ಅನುಕೂಲವಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 41

ग्रहा धिष्ण्या न पीड्यंते सत्यंसत्यं वरानने । सांगं रुद्रजपं तत्र कृत्वा पापैः प्रमुच्यते

ಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಧಿಷ್ಣ್ಯಗಳು (ಅಧಿಷ್ಠಾನಗಳು) ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ಓ ವರಾನನೇ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಂಗ ರುದ್ರಜಪ ಮಾಡಿದವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

नश्यंति त्रिविधा रोगाः सत्यंसत्यं च भूपते । एतत्सर्वं मया ख्यातं देवमज्जनकं शृणु

ಓ ಭೂಪತೇ! ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ—ತ್ರಿವಿಧ ರೋಗಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ತಿಳಿಸಿದೆನು; ಈಗ ದೇವಮಜ್ಜಾನಕ (ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನತೀರ್ಥ/ವಿಧಿ)ದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 43

अश्वमेधसहस्रैस्तु कृतैस्तु भूरिदक्षिणैः । तत्फलं समवाप्नोति श्रोता श्रावयिता नरः

ಬಹು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವೇನು, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಮತ್ತು ಕೇಳಿಸುವವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्धनो धनमाप्नुयात् । आयुरारोग्यमैश्वर्यं लभते नात्र संशयः

ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ದರಿದ್ರನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಯುಸ್ಸು, ಆರೋಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 45

मनोवाक्कायजनितं पातकं त्रिविधं च यत् । तत्सर्वं नाशमायाति स्मरणात्कीर्तनान्नृप

ಓ ನೃಪ! ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ಕಾಯದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ತ್ರಿವಿಧ ಪಾತಕವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೂ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 46

धन्यं यशस्यमायुष्यं सुखसंतानदायकम् । माहात्म्यं शृणुयाद्वत्स सर्वसौख्यान्वितो भवेत्

ಈ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ಧನ್ಯ, ಯಶೋದಾಯಕ, ಆಯುರ್ವರ್ಧಕ ಹಾಗೂ ಸುಖಸಂತಾನದಾಯಕ. ಹೇ ವತ್ಸ! ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 47

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वदानेषु यत्फलम् । सर्वयज्ञैश्च यत्पुण्यं जायते श्रवणान्नृप

ಓ ರಾಜನೇ! ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪುಣ್ಯ, ಎಲ್ಲಾ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ಫಲ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ (ಕಥೆಯ) ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.