Adhyaya 19

Verse 1

। । व्यास उवाच । इन्द्रसरे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा चेंद्रेश्वरं शिवम् । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು— ಇಂದ್ರಸರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಇಂದ್ರೇಶ್ವರ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन चादौ निर्मितं तत्तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । यथावद्वर्णय त्वं मे भगवन्द्विजसत्तम

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು— ಆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಯಾರು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು? ಭಗವನ್, ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ, ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿರಿ.

Verse 3

व्यास उवाच । इन्द्रेणैव महाराज तपस्तप्तं सुदुष्करम् । ग्रामादुत्तरदिग्भागे शतवर्षाणि तत्र वै

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಗ್ರಾಮದಿಂದ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೇ ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತಿದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 4

शिवोद्देशं महाघोरमेकांगुष्ठेन भारत । उर्द्ध्वबाहुर्महातेजाः सूर्यस्याभिमुखोऽभवत्

ಓ ಭಾರತ, ಮಹಾಘೋರವಾದ ಶಿವೋದ್ದೇಶವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸೂರ್ಯನ ಎದುರು, ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಒಂದೇ ಕಾಲಿನ ಬೆರಳ ತುದಿಯ ಮೇಲೆ ಸಮತೋಲನದಿಂದ ನಿಂತನು।

Verse 5

वृत्रस्य वधतो ज्ञातं यत्पापं तस्य नुत्तये । एकाग्रः प्रयतो भूत्वा शिवस्याराधने रतः

ವೃತ್ರವಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕಾಗಿ, ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ಶುದ್ಧಾಚಾರದಿಂದ ಶಿವಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದನು।

Verse 6

तपसा च तदा शंभुस्तोषितः शशिशे खरः । तत्राजगाम जटिलो भस्मांगो वृषभध्वजः

ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಭು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ನಂತರ ಚಶಿಶೇಖರನಾದ ಉಗ್ರ ಪ್ರಭು—ಜಟಾಧಾರಿ, ಭಸ್ಮಲೇಪಿತ, ವೃಷಭಧ್ವಜ—ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 7

खट्वांगी पंचवक्त्रश्च दशबाहुस्त्रिलोचनः । गंगाधरो वृषारूढो भूतप्रेतादिवेष्टितः

ಅವನು ಖಟ್ವಾಂಗಧಾರಿ, ಪಂಚವಕ್ತ್ರ, ದಶಭುಜ, ತ್ರಿಲೋಚನ; ಗಂಗಾಧರ, ವೃಷಾರೂಢ, ಮತ್ತು ಭೂತ-ಪ್ರೇತಾದಿ ಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನು।

Verse 8

सुप्रसन्नः सुरश्रेष्ठः कृपालुर्वरदायकः । तदा हृष्टमना देवो देवेन्द्रमिदमूचिवान्

ಆಗ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ, ಪರಮಪ್ರಸನ್ನನಾದ, ಕೃಪಾಳುವಾದ ವರದಾತ ದೇವನು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

हर उवाच । यत्त्वं याचयसे देव तदहं प्रद दामि ते

ಹರ (ಶಿವ) ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಾ! ನೀನು ಏನು ಯಾಚಿಸುತ್ತೀಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನಗೆ ವರವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 10

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश कृपासिंधो महेश्वर । ब्रह्महत्या हि मां देव उद्वेजयति नित्यशः

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವೇಶ, ಓ ಕೃಪಾಸಿಂಧು ಮಹೇಶ್ವರ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಓ ದೇವಾ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವು ನನಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 11

वृत्रासुरस्य हनने जातं पापं सुरोत्तम । तत्पापं नाशय विभो मम दुःखप्रदं सदा

ಓ ಸೂರೋತ್ತಮ! ವೃತ್ರಾಸುರನ ವಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವನ್ನು, ಓ ವಿಭೋ, ನನಗೆ ಸದಾ ದುಃಖ ನೀಡುವ ಆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ.

Verse 12

हर उवाच । धर्मारण्ये सुरपते ब्रह्महत्या न पीडयेत् । हत्या गवां द्विजातीनां बालस्य योषितामपि

ಹರ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸುರಪತೇ! ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪೀಡೆ ಕಾಡದು; ಗೋವು, ದ್ವಿಜ, ಬಾಲಕ ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀಯ ಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪವೂ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 13

वचनान्मम देवेंद्र ब्रह्मणः केशवस्य च । यमस्य वचनाज्जिष्णो हत्या नैवात्र तिष्ठति । प्रविश्य त्वं महाराज अतोत्र स्नानमाचर

ಓ ದೇವೇಂದ್ರ! ನನ್ನ ವಚನದಿಂದಲೂ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಕೇಶವ ಮತ್ತು ಯಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದಲೂ, ಓ ಜಿಷ್ಣು, ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ಯಾಪಾಪವು ನೆಲಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸು.

Verse 14

इन्द्र उवाच । यदि त्वं मम तुष्टोऽसि कृपासिंधो महेश्वर । मन्नाम्ना च महादेव स्थापितो भव शंकर

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಕೃಪಾಸಿಂಧು! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಶಂಕರ, ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾಗು.

Verse 15

तथेत्युक्त्वा महादेवः सुप्रसन्नो हरस्तदा । दर्शयामास तत्रैव लिंगं पापप्रणाशनम्

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವ ಹರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಪನಾಶಕ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 16

कूर्मपृष्ठात्समुत्पाद्य आत्मयोगेन शंभुना । स्थितस्तत्रैव श्रीकण्ठः कालत्रयविदो विदुः

ಶಂಭುವು ತನ್ನ ಆತ್ಮಯೋಗಬಲದಿಂದ ಕೂರ್ಮದ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೀಕಂಠನು ನೆಲಸಿದನು—ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞರು ಇದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

वृत्रहत्यासमुत्त्रस्तदेवराजस्य सन्निधौ । इन्द्रेश्वरस्तदा तत्र धर्मा रण्ये स्थितो नृप

ಹೇ ನೃಪ! ವೃತ್ರವಧದಿಂದ ಭೀತನಾದ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರೇಶ್ವರನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದನು.

Verse 18

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं लोकानां हितकाम्यया । इन्द्रेश्वरं तु राजेंद्र पुष्पधूपादिकैः सदा

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಪಾಪಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸದಾ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಇಂದ್ರೇಶ್ವರನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 19

पूजयेच्च नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां माघमासे विशेषतः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಘಮಾಸದ ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು।

Verse 20

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं शिवलोके महीयते । नीलोत्सर्गं तु यो मर्त्यः करोति च तदग्रतः

ಸರ್ವಪಾಪಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಆ (ದೇವ/ತೀರ್ಥ) ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ‘ನೀಲೋತ್ಸರ್ಗ’ ಅರ್ಪಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಅದೇ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

उद्धरेत्सप्त गोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । सांगरुद्रजपं यस्तु चतुर्द्दश्यां करोति वै

ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ನಿಜವಾಗಿ ಸಾಂಗ-ರುದ್ರ ಜಪ ಮಾಡುವವನು ಏಳು ಗೋತ್ರಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ, ನೂರೊಂದು ಕುಲಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

सर्वपाविशुद्धात्मा लभते परमं पदम्

ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಆತ್ಮ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 23

सौवर्णनयनं कृत्वा मध्ये रत्नसमन्वितम् । यो ददाति द्विजातिभ्य इन्द्रतीर्थे तथोत्तमे

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರತ್ನಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಸುವರ್ಣನೇತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಇಂದ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವವನು—ಮುಂದೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಶಂಸಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

अन्धता न भवे त्तस्य जन्मानि षष्टिसंख्यया । निर्मलत्वं सदा तेषां नयनेषु प्रजायते । महारोगास्तथा चान्ये स्नात्वा यांति तदग्रतः

ಅವನಿಗೆ ಅರವತ್ತು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅಂಧತ್ವ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿರ್ಮಲತೆ ಜನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದವರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಮುಂದೆಂದೇ ರೋಗಮುಕ್ತರಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

पूजिते चैकचित्ते न सर्वरोगात्प्रमुच्यते । स्नात्वा कुण्डे नरो यस्तु संतर्पयति यः पितॄन्

ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ (ದೇವತೆಯನ್ನು) ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವವನು…

Verse 26

तस्य तृप्ताः सदा भूप पितरश्च पितामहाः । ये वै ग्रस्ता महारोगैः कुष्ठाद्यैश्चैव देहिनः

ಓ ರಾಜನೇ! ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರು ಸದಾ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಕುಷ್ಠಾದಿ ಮಹಾರೋಗಗಳಿಂದ ಗ್ರಸ್ತರಾದ ದೇಹಧಾರಿಗಳು…

Verse 27

स्नानमात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । ज्वरादिकष्टमापन्ना नराः स्वात्महिताय वै

ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಶುದ್ಧರಾಗಿ ದಿವ್ಯದೇಹಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜ್ವರಾದಿ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಬಳಲುವ ಜನರು ಇದನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

स्नान मात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । स्नात्वा च पूजयेद्देवं मुच्यते ज्वरबन्धनात्

ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಶುದ್ಧರಾಗಿ ದಿವ್ಯದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದವನು ಜ್ವರಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

एकाहिकं द्व्याहिकं च चातुर्थं वा तृतीयकम् । विषमज्वरपीडा च मासपक्षादिकं ज्वरम्

ಒಂದು ದಿನದ ಜ್ವರವಾಗಲಿ, ಎರಡು ದಿನದ ಜ್ವರವಾಗಲಿ, ಚತುರ್ಥಕ ಅಥವಾ ತೃತೀಯಕ ಜ್ವರವಾಗಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷಮಜ್ವರದ ಪೀಡೆ, ಅಥವಾ ಮಾಸ‑ಪಕ್ಷಾದಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸುವ ಜ್ವರವಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲವೂ.

Verse 30

इन्द्रेश्वरप्रसादाच्च नश्यते नात्र संशयः । विज्वरो जायते नूनं सत्यंसत्यं च भूपते

ಇಂದ್ರೇಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜ್ವರರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ, ಓ ರಾಜನೇ.

Verse 31

वन्ध्या च दुर्भगा नारी काकवन्ध्या मृतप्रजा । मृतवत्सा महादुष्टा स्नात्वा कुण्डे शिवाग्रतः । पूजयेदेकचित्तेन स्नानमात्रेण शुद्ध्यति

ವಂಧ್ಯೆ, ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿ, ‘ಕಾಕವಂಧ್ಯಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವಳು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು, ಶಿಶುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು, ಮಹಾಪಾಪಿನಿಯಾದರೂ—ಶಿವನ ಸಮ್ಮುಖದ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಿ; ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವಳು ಶುದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 32

एवंविधाश्च बहुशो वरान्दत्त्वा पिनाकधृक् । गतोऽसौ स्वपुरं पार्थ सेव्यमानः सुरासुरैः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅನೇಕ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ಪಿನಾಕಧಾರಿ (ಶಿವ) ತನ್ನ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು, ಓ ಪಾರ್ಥ; ದೇವರುಗಳೂ ಅಸುರರೂ ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ.

Verse 33

ततः शक्रो महातेजा गतो वै स्वपुरं प्रति । जयंतेनापि तत्रैव स्थापितं लिंगमुत्तमम्

ಅನಂತರ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಜಯಂತನೂ ಸಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 34

जयंतस्य हरस्तुष्टस्तस्मिल्लिंगे स्तुतः सदा । त्रिकालं पुत्रसंयुक्तः पूजनार्थं सुरेश्वरः

ಜಯಂತನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಹರನು (ಶಿವನು) ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವೇಶ್ವರ ಇಂದ್ರನು ಪುತ್ರನೊಡನೆ ತ್ರಿಕಾಲ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

आयाति च महाबाहो त्यक्त्वा स्थानं स्वकं हि वै । एतत्सर्वं समाख्यातं सर्वसौख्यप्रदायकम्

ಮಹಾಬಾಹೋ, ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಹ ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ—ಇದು ಸರ್ವಸೌಖ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು.

Verse 36

इन्द्रेश्वरं तु यत्पुण्यं जयंतेशस्य पूज नात् । तदेवाप्नोति राजेन्द्र सत्यंसत्यं न संशयः

ಜಯಂತೇಶನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರೇಶ್ವರನಿಗೆ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹে ರಾಜೇಂದ್ರ, ಭಕ್ತನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 37

स्नात्वा कुण्डे महाराज संपूज्यैकाग्रमानसः । सर्वपापविशुद्धात्मा इन्द्रलोके महीयते

ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದವನು, ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಇಂದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । सर्वान्कामानवाप्नोति जयंतेशप्रमादतः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವ ನರನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಜಯಂತೇಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದಬಲದಿಂದ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.