Adhyaya 17

Verse 1

व्यास उवाच । दक्षिणे स्थापिता राजञ्छांता देवी महाबला । सा विविधाम्बरधरा वनमालाविभूषिता

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲವಂತಿಯಾದ ಶಾಂತಾ ದೇವಿ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನಾನಾವಿಧ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 2

तामसी सा महाराज मधुकैटभनाशिनी । विष्णुना तत्र वै न्यस्ता शिवपत्नी नृपोत्तम

ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವಳು ತಾಮಸೀ—ಮಧು ಕೈಟಭರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವಳು. ಓ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಅವಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅವಳು ಶಿವಪತ್ನಿ.

Verse 3

सा चैवाष्टभुजा रम्या मेघश्यामा मनोरमा । कृष्णांबरधरा देवी व्याघ्रवाहनसंस्थिता

ಆ ದೇವಿ ಅತ್ಯಂತ ರಮ್ಯಳು, ಅಷ್ಟಭುಜಳು, ಮೇಘಶ್ಯಾಮಳು, ಮನೋಹರಳು. ಅವಳು ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಘ್ರವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 4

द्वीपिचर्मपरीधाना दिव्याभरणभूषिता । घंटात्रिशूलाक्षमालाकमंडलुधरा शुभा

ಅವಳು ದ್ವೀಪಿಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ದೇವಿ ಗಂಟೆ, ತ್ರಿಶೂಲ, ಅಕ್ಷಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 5

अलंकृतभुजा देवी सर्वदेवनमस्कृता । धनं धान्यं सुतान्भोगान्स्वभक्तेभ्यः प्रयच्छति

ಅಲಂಕೃತ ಭುಜಗಳಿರುವ, ಸರ್ವದೇವರಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತಳಾದ ದೇವಿ ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಸಂತಾನ ಮತ್ತು ಭೋಗಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 6

पूजयेत्कमलै र्दिव्यैः कर्पूरागरुचंदनैः । तदुद्देशेन तत्रैव पूजयेद्द्विजसत्तमान्

ದಿವ್ಯ ಕಮಲಗಳು, ಕರ್ಪೂರ, ಅಗರಿ ಮತ್ತು ಚಂದನದಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅದೇ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನೂ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 7

कुमारीर्भोजयेदन्नैर्विविधैर्भक्तिभावतः । धूपैर्दीपैः फलैः रम्यैः पूजयेच्च सुरादिभिः

ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕುಮಾರಿಯರಿಗೆ ವಿವಿಧ ಅನ್ನಗಳಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಧೂಪ, ದೀಪ, ಮನೋಹರ ಫಲಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಸುರಾ ಮೊದಲಾದ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 8

मांसैस्तु विविधैर्दिव्यैरथवा धान्यपिष्टजैः । अन्यैश्च विविधैर्धान्यैः पायसैर्वटकैस्तथा

ವಿವಿಧ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಂಸಗಳಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ಧಾನ್ಯಪಿಷ್ಟದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದಲೋ; ಇನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಪಾಯಸ ಮತ್ತು ವಟಕಗಳ ಮೂಲಕವೂ (ನೈವೇದ್ಯ) ಅರ್ಪಿಸಬಹುದು.

Verse 9

ओदनैः कृशरापूपैः पूजयेत्सुसमाहितः । स्तुतिपाठेन तत्रैव शक्तिस्तोत्रैर्मनोहरैः

ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಓದನ, ಕೃಶರಾ ಮತ್ತು ಪೂಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ತುತಿಪಾಠವಾಗಿ ಮನೋಹರ ಶಕ್ತಿ-ಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು.

Verse 10

रिपवस्तस्य नश्यंति सर्वत्र विजयी भवेत् । रणे राजकुले द्यूते लभते जयमंगलम्

ಅವನ ಶತ್ರುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದ್ಯೂತಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಅವನು ಜಯಮಂಗಳವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

सौम्या शांता महाराज स्थापिता कुलमातृका । श्रीमाता सा प्रसिद्धा च माहात्म्यं शृणु भूपते

ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಆ ದೇವಿ ಸೌಮ್ಯಳೂ ಶಾಂತಳೂ ಆಗಿ ಕುಲಮಾತೃಕೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ‘ಶ್ರೀಮಾತಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು; ಓ ಭೂಪತೇ, ಅವಳ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 12

कुलमाता महाशक्तिस्तत्रास्ते नृपसत्तम । कुमारी ब्रह्मपुत्री सा रक्षार्थं विधिना कृता

ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅಲ್ಲಿ ಕುಲಮಾತಾ ಎಂಬ ಮಹಾಶಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕುಮಾರಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿ; ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 13

स्थानमाता च सा देवी श्रीमाता साभिधानतः । त्रिरूपा सा द्विजातीनां निर्मिता रक्षणाय च

ಆ ದೇವಿ ಸ್ಥಳಮಾತೆಯೂ ಹೌದು; ನಾಮತಃ ಅವಳು ‘ಶ್ರೀಮಾತಾ’. ಅವಳು ತ್ರಿರೂಪಿಣಿ; ದ್ವಿಜಾತಿಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೂ ನಿರ್ಮಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 14

कमण्डलुधरा देवी घण्टाभरणभूषिता । अक्षमालायुता राजञ्छुभा सा शुभरूपिणी

ಓ ರಾಜನ್, ಆ ದೇವಿ ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಘಂಟಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾಗಿ, ಅಕ್ಷಮಾಲೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳು ಶುಭಾ, ಶುಭರೂಪಿಣಿ.

Verse 15

कुमारी चादिमाता च स्थानत्राणकरापि च । दैत्यघ्नी कामदा चैव महामोहविनाशिनी

ಅವಳು ಕುಮಾರಿ ಹಾಗೂ ಆದಿಮಾತೆ; ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ರಕ್ಷಕಳು. ದೈತ್ಯಘ್ನಿ, ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಳು, ಮಹಾಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಳು.

Verse 16

भक्तिगम्या च सा देवी कुमारी ब्रह्मणः सुता । रक्तांबरधरा साधुरक्तचंदनचर्चिता

ಆ ದೇವಿ ಕುಮಾರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯಳು; ಅವಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿ. ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಮಂಗಳಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಕೆಂಪು ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 17

रक्तमाल्या दशभुजा पंचवक्त्रा सुरेश्वरी । चंद्रावतंसिका माता सुरा सुरनमस्कृता

ಕೆಂಪು ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ದಶಭುಜೆಯಾಗಿ, ಪಂಚವಕ್ತ್ರಳಾಗಿ ಅವಳು ಸುರೇಶ್ವರಿ. ಚಂದ್ರನು ಆಭರಣವಾಗಿರುವ ಆ ಮಾತೆಯನ್ನು ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

साक्षात्सरस्वतीरूपा रक्षार्थं विधिना कृता । ओंकारा सा महापुण्या काजेशेन विनिर्मिता

ಅವಳು ಸాక్షಾತ್ ಸರಸ್ವತೀರೂಪಿಣಿ; ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಓಂಕಾರಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯಿ, ಕಾಜೇಶನಿಂದ ಪ್ರಕಟಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 19

ऋषिभिः सिद्धयक्षा दिसुरपन्नगमानवैः । प्रणम्यांघ्रियुगा तेभ्यो ददाति मनसेप्सितम्

ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಯಕ್ಷರು, ದೇವರು, ನಾಗರು ಮತ್ತು ಮಾನವರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವಳು ಅವರಿಗೆ ಮನಸಿಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 20

पालयन्ती च संस्थानं द्विजातीनां हिताय वै । यथौरसान्सुतान्माता पालयन्तीह सद्गुणैः

ಅವಳು ದ್ವಿಜರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಥಾನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ; ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಔರಸ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಹ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 21

अथ पालयती देवी श्रीमाता कुलदेवता । उपद्रवाणि सर्वाणि नाशयेत्सततं स्तुता

ಹೀಗೆ ರಕ್ಷಿಸುವ ದೇವಿ—ಶ್ರೀಮಾತೆ, ಕುಲದೇವತೆ—ನಿತ್ಯ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 22

सर्वविघ्नोपशमनी श्रीमाता स्मरणेन हि । विवाहे चोपवीते च सीमंते शुभकर्मणि

ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಶ್ರೀಮಾತೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವಾಹ, ಉಪವೀತ (ಉಪನಯನ) ಮತ್ತು ಸೀಮಂತೋನ್ನಯನಾದಿ ಶುಭಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ।

Verse 23

सर्वेषु भक्तकार्येषु श्रीमाता पूज्यते सदा । यथा लंबोदरं देवं पूज यित्वा समारभेत्

ಭಕ್ತರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆ ಲಂಬೋದರ ದೇವ (ಗಣೇಶ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ।

Verse 24

कार्यं शुभं सर्वमपि श्रीमातरं तथा नृप । यत्किंचिद्भोजनं त्वत्र ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति

ಹೇ ನೃಪಾ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶುಭಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಯಾವ ಆಹಾರವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 25

अथवा विनिवेद्यं च क्रियते यत्परस्परम् । अनिवेद्य च तां राजन्कुर्वाणो विघ्नमेष्यति

ಅಥವಾ, ಓ ರಾಜನೇ! ಪರಸ್ಪರ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುವುದೋ, ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ದೇವಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿ ನಂತರವೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವಳಿಗೆ ನಿವೇದಿಸದೆ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

तस्मात्तस्यै निवेद्याथ ततः कर्म समारभेत् । तद्वरेणाखिलं कर्म अविघ्नेन हि सिद्धति । हेमंते शिशिरे प्राप्ते पूजयेद्धर्मपुत्रिकाम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಅವಳಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿ, ನಂತರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. ಅವಳ ವರದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೇಮಂತ ಮತ್ತು ಶಿಶಿರ ಋತುಗಳು ಬಂದಾಗ ಧರ್ಮಪುತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 27

हेमपत्रे समालिख्य राजते वाथ कारयेत् । पादुकां चोत्तमां राजञ्छ्रीमातायै निवेदयेत्

ಓ ರಾಜನೇ! ಚಿನ್ನದ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿಸಿ—ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿ—ಉತ್ತಮ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಶ್ರೀಮಾತೆಗೆ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು.

Verse 28

स्नात्वा चैव शुचिर्भूत्वा तिलामलकमिश्रितैः । वासोभिः सुमनोभिश्च दुकूलैः सुमनोहरैः

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಎಳ್ಳು–ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಮಿಶ್ರಿತ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ; ಹಾಗೆಯೇ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದುಕೂಲ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ (ಪೂಜಿಸಬೇಕು).

Verse 29

लेपयेच्चंदनैः शुभ्रैः कुकुमैः सिंदुरासकैः । कर्पूरागुरुकस्तूरीमिश्रितैः कर्द्दमैस्तथा

ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶ್ವೇತ ಚಂದನದಿಂದ, ಕುಂಕುಮ ಹಾಗೂ ಕೆಂಪು ಸಿಂಧೂರದಿಂದ (ದೇವಿಯನ್ನು) ಲೇಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಪೂರ, ಅಗುರು, ಕಸ್ತೂರಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಸುಗಂಧ ಅಂಗರಾಗಗಳಿಂದಲೂ.

Verse 30

कर्णिकारैश्च कह्लारैः करवीरैः सितारुणैः । चंपकैः केतकीभिश्च जपा कुसुमकैस्तथा

ಕರ್ಣಿಕಾರ ಪುಷ್ಪಗಳು, ಕಹ್ಲಾರ ಕಮಲಗಳು, ಬಿಳಿ-ಕೆಂಪು ಕರವೀರ ಹೂಗಳು, ಚಂಪಕ, ಕೇತಕೀ ಹಾಗೂ ಜಪಾ (ಮಂದಾರ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 31

यक्षकर्द्दमकैश्चैव विल्वपत्रैरखंडितैः । पालाशजातिपुष्पैश्च वटकैर्माषसंभवैः । पूपभक्तादिदालीभिस्तोषयेच्छाकसंचयैः

ಯಕ್ಷಕರ್ಧಮ (ಸುಗಂಧ ಲೇಪ), ಚಿದ್ರವಿಲ್ಲದ ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳು, ಪಾಲಾಶ ಹಾಗೂ ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಪುಷ್ಪಗಳು, ಮತ್ತು ಮಾಷ (ಉದ್ದಿನ)ದಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಡೆ—ಪೂಪ, ಅನ್ನಾದಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಹು ವಿಧ ಶಾಕಸಂಚಯಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 32

धूपदीपादिपूर्वं तु पूजयेज्जगदंबिकाम् । तद्धियैव कुमारीर्वै विप्रानपि च भोजयेत् । पायसैर्घृतयुक्तैश्च शर्करामिश्रितैर्नृप

ಮೊದಲು ಧೂಪ-ದೀಪಾದಿಗಳಿಂದ ಜಗದಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ಅದೇ ಭಾವದಿಂದ, ಓ ರಾಜಾ, ಕುಮಾರಿಯರಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ತುಪ್ಪ ಸೇರಿಸಿದ, ಸಕ್ಕರೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 33

पक्वान्नैर्मोदकाद्यैश्च तर्पयेद्भक्तिभावतः । तर्प्यमाणे द्विजैकस्मिन्सहस्रफलमश्नुते

ಪಕ್ವಾನ್ನ, ಮೋದಕಾದಿಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು। ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತೃಪ್ತನಾದರೂ ಸಹಸ್ರಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 34

दैत्यानां घातकं स्तोत्रं वाचयेच्च पुनः पुनः । एकाग्रमानसो भूत्वा श्रीमातरं स्तुवीय यः

ದೈತ್ಯಘಾತಕ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಮರುಮರು ಪಠಿಸಬೇಕು। ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವನು (ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ)।

Verse 35

तस्य तुष्टा वरं दद्यात्स्नापिता पूजिता स्तुता । अनिष्टानि च सर्वाणि नाशयेद्धर्मपुत्रिका

ಸ್ನಾನಮಾಡಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದ ಆ ಧರ್ಮಪುತ್ರಿಕೆ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಅನಿಷ್ಟಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 36

अपुत्रो लभते पुत्रान्नि र्धनो धनवान्भवेत् । राज्यार्थी लभते राज्यं विद्यार्थी लभते च ताम्

ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ದರಿದ್ರನು ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ರಾಜ್ಯಾರ್ಥಿಯು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಹ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

श्रियोर्थी लभते लक्ष्मीं भार्यार्थी लभते च ताम् । प्रसादाच्च सरस्वत्या लभते नात्र संशयः

ಶ್ರಿಯನ್ನೇ ಬಯಸುವವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸರಸ್ವತಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಇವು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

अन्ते च परमं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । प्राप्नोति पुरुषो नित्यं सरस्वत्याः प्रसादतः

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.