Adhyaya 12

Verse 1

व्यास उवाच । ततो देवैर्नृपश्रेष्ठ रक्षार्थं सत्यमंदिरम् । स्थापितं तत्तदाद्यैव सत्याभिख्या हि सा पुरी

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ‘ಸತ್ಯಮಂದಿರ’ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಆ ನಗರಿ ‘ಸತ್ಯಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 2

पूर्वं धर्मेश्वरो देवो दक्षिणेन गणाधिपः । पश्चिमे स्थापितो भानुरुत्तरे च स्वयंभुवः

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮೇಶ್ವರ ದೇವರು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಗಣಾಧಿಪ (ಗಣೇಶ), ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ), ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭು ಸ್ಥಾಪಿತರಾದರು।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । गणेशः स्थापितः केन कस्मात्स्थापितवानसौ । किं नामासौ महाभाग तन्मे कथय मा चिरम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಗಣೇಶನನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಅವರ ನಾಮವೇನು? ತಡಮಾಡದೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

व्यास उवाच । अधुनाहं प्रवक्ष्यामि गणेशोत्पत्तिकारणम्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ನಾನು ಗಣೇಶನ ಪ್ರಾಕಟ್ಯದ (ಉತ್ಪತ್ತಿಯ) ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

समये मिलिताः सर्वे देवता मातरस्तथा । धर्मारण्ये महाराज स्थापितश्चंडिकासुतः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಮಾತೃ ದೇವಿಯರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಕಾಸುತನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 6

आदौ देवैर्नृपश्रेष्ठ भूमौ वै सत्ययोषिताम् । प्राकारश्चाभवत्तत्र पताकाध्वजशोभितः

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮೊದಲಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ಸತ್ಯಯೋಷಿತೆಯರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕಾರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ಅದು ಪತಾಕಾ-ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಯಿತು.

Verse 7

ब्राह्मणायतने तत्र प्राकारमण्डलान्तरे । तन्मध्ये रचितं पीठमिष्टकाभिः सुशोभितम्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಯತನದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಕಾರಮಂಡಲದ ಒಳಗೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಕಗಳಿಂದ ಸುಶೋಭಿತವಾದ ಪೀಠವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 8

प्रतोल्यश्च चतस्रो वै शुद्धा एव सतोरणाः । पूर्वे धर्मेश्वरो देवो दक्षिणे गणनायकः

ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಶುದ್ಧ ಪ್ರತೋಲಿಗಳು (ದ್ವಾರಗಳು) ಇದ್ದವು; ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಸುಂದರ ತೋರಣವಿತ್ತು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮೇಶ್ವರ ದೇವರು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಗಣನಾಯಕ (ಗಣೇಶ) ಇದ್ದನು.

Verse 9

पश्चिमे स्थापितो भानुरुत्तरे च स्वयंभुवः । धर्मेश्वरोत्पत्तिवृत्तमाख्यातं तत्तवाग्रतः

ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ) ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭುವು. ಧರ್ಮೇಶ್ವರನ ಉತ್ಪತ್ತಿವೃತ್ತಾಂತವು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 10

अधुनाहं प्रवक्ष्यामि गणेशोत्पत्तिहेतुकम् । कदाचित्पार्वती गात्रोद्वर्त्तनं कृतवत्यभूत्

ಈಗ ನಾನು ಗಣೇಶನ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿ ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಡ್ವರ್ತನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಲೇಪನ ಮಾಡಿದರು.

Verse 11

मलं तज्जनितं दृष्ट्वा हस्ते धृत्वा स्वगात्रजम् । प्रतिमां च ततः कृत्वा सुरूपं च ददर्श ह

ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾದ, ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಬಂದ ಮಲಿನವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು. ನಂತರ ಅದರಿಂದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡಳು.

Verse 12

जीवं तस्यां च संचार्य उदतिष्ठत्तदग्रतः । मातरं स तदोवाच कि करोमि तवाज्ञया

ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜೀವವನ್ನು ಸಂಚಾರಗೊಳಿಸಿ ಅವನು ಅವಳ ಮುಂದೆ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ನಂತರ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 13

पार्वत्युवाच । यावत्स्नानं करिष्यामि तावत्त्वं द्वारि तिष्ठ मे । आयुधानि च सर्वाणि परश्वादीनि यानि तु

ಪಾರ್ವತೀ ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರು. ಪರಶು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸು.”

Verse 14

त्वयि तिष्ठति मद्द्वारे कोऽपि विघ्नं करोतु न । एवमुक्तो महादेव्या द्वारेऽतिष्ठत्स सायुधः

“ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಯಾರೂ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಬಾರದು.” ಎಂದು ಮಹಾದೇವಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಆಯುಧಧಾರಿಯಾಗಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 16

द्वारस्थेन गणेशेन प्रवेशोदायि तस्य न । ततः क्रुद्धो महादेवः परस्परमयुध्यत

ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಗಣೇಶನು ಅವನಿಗೆ ಒಳಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದನು.

Verse 17

युद्धं कृत्वा ततश्चोभौ परस्परवधैषिणौ । परशुं जघ्निवान्देव ललाटे परमे शुभम्

ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ವಧೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದರು. ಆಗ ದೇವನು ಪರಶುವಿನಿಂದ ಅವನ ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು—ಫಲ ಘೋರವಾದರೂ ಪರಮ ಶುಭವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 18

ततो देवो महादेवः शूलमुद्यम्य चाहनत् । शिरश्चिच्छेद शूलेन तद्भूमौ निपपात ह

ನಂತರ ದೇವ ಮಹಾದೇವನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು. ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಶಿರಶ್ಛೇದವಾಯಿತು; ಅದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे देवो महादेवो जगाम ह । आभ्यंतरे प्रवेष्टुं च मतिं दध्रे महेश्वरः

ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹಾದೇವನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮಹೇಶ್ವರನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 20

पार्वतीं विकलां दृष्ट्वा देवदेवो महेश्वरः । चिंतयामास देवोऽपि किं कृतं वा मुधा मया

ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಕಂಡ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ? ಇದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಏಕೆ ಮಾಡಿದೆ?”

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे तत्र गजासुरमपश्यत । तं दृष्ट्वा च महादैत्यं सर्वलोकैकपूजितः

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಗಜಾಸುರನನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಮಹಾದೈತ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸರ್ವಲೋಕೈಕಪೂಜಿತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದನು.

Verse 22

जघ्निवांस्तच्छिरो गृह्य पार्वत्या कृतमर्भकम् । उत्तस्थौ सगणस्तत्र महादेवस्य सन्निधौ

ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪಾರ್ವತೀ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಬಾಲಕನು ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗಣಗಳೊಡನೆ ಎದ್ದುನಿಂತನು.

Verse 23

ततो नाम चकारास्य गजानन इति स्फुटम् । सुराः सर्वे च संपृक्ता हर्षिता मुनयस्तथा

ನಂತರ ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ‘ಗಜಾನನ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಇಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿದರು; ಮುನಿಗಳೂ ಹರ್ಷಿತರಾದರು.

Verse 24

स्तुवंति स्तुतिभिः शश्वत्कुटुम्बकुशलंकरम् । विक्रीणाति कुटुम्बं यो मोदकार्थं समर्चके

ಅವರು ಸದಾ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಕುಟುಂಬ-ಕುಶಲಕರನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮೋದಕಕ್ಕಾಗಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ‘ಮಾರಿಬಿಡುವ’ವನು ಅಧರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

दक्षिणस्यां प्रतोल्यां तमेकदंतं च पीवरम् । आर्चयच्च महादेवं स्वयंभूः सुरपूजितम्

ದಕ್ಷಿಣ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಆ ಸ್ಥೂಲ ಏಕದಂತನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾದ ಸ್ವಯಂಭೂ ಮಹಾದೇವನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 26

जटिलं वामनं चैव नागयज्ञोपवीतकम् । त्र्यक्षं चैव महाकायं करध्वजकुठारकम्

ಜಟಾಧಾರಿ, ವಾಮನಾಕೃತಿ, ನಾಗವನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದವನು; ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಮಹಾಕಾಯ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಜವೂ ಕುಠಾರವೂ ಧರಿಸಿದವನು—ಎಂದು ಪ್ರಭುವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದರು.

Verse 27

दधानं कमलं हस्ते सर्वविप्रविनाशनम् । रक्षणाय च लोकानां नगराद्दक्षिणाश्रितम्

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವಿಪ್ರರಿಗೆ ವಿನಾಶ ತರುವ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು; ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಗರದ ದಕ್ಷಿಣಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

सुप्रसन्नं गणाध्यक्षं सिद्धिबुद्धिनमस्कृतम् । सिंदूराभं सुरश्रेष्ठं तीव्रांकुशधरं शुभम्

ಅತಿಪ್ರಸನ್ನ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷ, ಸಿದ್ಧಿ-ಬುದ್ಧಿಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವನು; ಸಿಂಧೂರವರ್ಣ, ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶುಭ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಂಕುಶಧಾರಿ.

Verse 29

शतपुष्पैः शुभैः पुष्पैरर्चितं ह्यमराधिपः । प्रणम्य च महाभक्त्या तुष्टुवु स्तं सुरास्ततः

ಅಮರಾಧಿಪತಿ ನೂರು ಶುಭ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದನು. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 30

देवा ऊचुः । नमस्तेस्तु सुरेशाय गणानां पतये नमः । गजानन नमस्तुभ्यं महादेवाधिदैवत

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಗಣಗಳ ಪತೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಗಜಾನನ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ನೀವು ಮಹಾದೇವನ ಅಧಿದೈವತ, ಪರಮ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿ.

Verse 31

भक्तिप्रियाय देवाय गणाध्यक्ष नमोस्तु ते । इत्येतैश्च शुभैः स्तोत्रैः स्तूयमानो गणाधिपः । सुप्रीतश्च गणाध्यक्षः तदाऽसौ वाक्यमब्रवीत्

ಭಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ದೇವಾ, ಹೇ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷಾ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಇಂತಹ ಶುಭ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗಣಾಧಿಪನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಆಗ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 32

गणाध्यक्ष उवाच । तुष्टोऽहं वो सुरा ब्रूत वांछितं च ददामि वः

ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಗಣೇ! ನಾನು ನಿಮಗೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಳಿರಿ, ನೀವು ಬಯಸಿದುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನಿಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 33

देवा ऊचुः । त्वमत्रस्थो महाभाग कुरु कार्यं च नः प्रभो । धर्मारण्ये च विप्राणां वणिग्जननिवासिनाम्

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಪ್ರಭು! ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ. ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯಜನರನ್ನು ಕೃಪೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿರಿ.

Verse 34

ब्रह्मचर्यादियुक्तानां धार्मिकाणां गणेश्वर । वर्णाश्रमेतराणां च रक्षिता भव सर्वदा

ಹೇ ಗಣೇಶ್ವರಾ! ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಾದಿ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತರಾದ ಧಾರ್ಮಿಕರಿಗೂ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹೊರಗಿನವರಿಗೂ ಸಹ, ನೀವು ಸದಾ ರಕ್ಷಕರಾಗಿರಿ.

Verse 35

त्वत्प्रसादान्महाभाग धनसौख्ययुता द्विजाः । भवंतु सर्वे सततं वणिजश्च महाबलाः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರೂ ಸದಾ ಧನಸೌಖ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿರಲಿ; ವಾಣಿಜ್ಯಜನರೂ ನಿತ್ಯ ಮಹಾಬಲವಂತರಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿರಲಿ.

Verse 36

रक्षितव्यास्त्वया देव यावच्चंद्रार्कमेदिनी । एवमस्त्विति सोवादीद्गणनाथो महेश्वरः

ಹೇ ದೇವಾ! ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರೊಡನೆ ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಇವರನ್ನು ನೀನೇ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಗಣನಾಥ ಮಹೇಶ್ವರನು “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಅನುಮೋದಿಸಿದನು.

Verse 37

देवाश्च हर्षमापन्नाः पूजयंति गणाधिपम् । ततो देवा मुदा युक्ताः पुष्पधूपादितर्पणैः

ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಗಣಾಧಿಪನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ನಂತರ ಆನಂದದಿಂದ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ ಮೊದಲಾದ ತರ್ಪಣ-ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.

Verse 38

ये चान्ये मनुजा लोके निर्विघ्नार्थं च पूजयन्

ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಿಘ್ನಾರ್ಥವಾಗಿ (ಅವನನ್ನು) ಪೂಜಿಸುವ ಇತರ ಮಾನವರು—

Verse 39

विवाहोत्सवयज्ञेषु पूर्वमाराधितो भवेत् । धर्मारण्योद्भवानां च प्रसन्नो भव सर्वदा

ವಿವಾಹ, ಉತ್ಸವ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅವನನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ (ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ) ಜನರ ಮೇಲೆ ನೀನು ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರು.