विश्व॑कर्मन् ह॒विषा॑ वावृधा॒नः स्व॒यं य॑जस्व पृथि॒वीमु॒त द्याम् । मुह्य॑न्त्व॒न्ये अ॒भित॑: स॒पत्ना॑ इ॒हास्माकं॑ म॒घवा॑ सू॒रिर॑स्तु
viśvákarman havíṣā vāvṛdhānáḥ svayáṃ yajasva pṛthivī́m utá dyā́m | múhyantv anyé abhítaḥ sápatnā ihā́smā́kaṃ maghávā sū́rir astu ||
ಹೇ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನ್! ಹವಿಷದಿಂದ ವಾವೃಧಾನನಾಗಿ (ವೃದ್ಧಿಗೊಂಡು) ನೀನು ಸ್ವಯಂ ಯಜಸ್ವ—ಪೃಥಿವಿಯನ್ನೂ ದ್ಯಾಮನ್ನೂ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಇತರ ಸಪತ್ನರು ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳಲಿ; ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಘವ (ದಾನಶೀಲ ಪೋಷಕ) ಸೂರಿ (ಉದಾರ ಅಧಿಪತಿ) ಆಗಲಿ.
विश्वकर्मन् । हविषा वावृधानः । स्वयम् यजस्व । पृथिवीम् उत द्याम् । मुह्यन्तु अन्ये । अभितः सपत्नाः । इह अस्माकम् । मघवा । सूरिः अस्तु ।